Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

Εὐλόγησε τοὺς ἐχθρούς μου, ὦ Κύριε!

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ἐπισκόπου Ἀχρίδος 

Εὐλόγησε τοὺς ἐχθρούς μου, ὦ Κύριε!
Εὐλόγησε τοὺς ἐχθρούς μου, ὦ Κύριε! Ἀκόμη κι ἐγὼ τοὺς εὐλογῶ καὶ δὲν τοὺς καταριέμαι. Οἱ ἐχθροὶ μὲ ἔχουν ὁδηγήσει μέσα στὴν ἀγκάλη Σου περισσότερο ἀπὸ ὅτι οἱ φίλοι μου. Οἱ φίλοι μὲ ἔχουν προσδέσει στὴν γῆ, ἐνῷ οἱ ἐχθροὶ μὲ ἔχουν λύσει ἀπὸ τὴν γῆ καὶ ἔχουν συντρίψει ὅλες τὶς φιλοδοξίες μου στὸν κόσμο. Οἱ ἐχθροὶ μὲ ἀποξένωσαν ἀπὸ τὶς ἐγκόσμιες πραγματικότητες καὶ μὲ ἔκαναν ἕναν ξένο καὶ ἄσχετο κάτοικο τοῦ κόσμου. Ὅπως ἀκριβῶς ἕνα κυνηγημένο ζῷο βρίσκει ἀσφαλέστερο καταφύγιο ἀπὸ ἕνα μὴ κυνηγημένο, ἔτσι καὶ ἐγὼ καταδιωγμένος ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς, ἔχω εὔρει τὸ ἀσφαλέστερο καταφύγιο προφυλασσόμενος ὑπὸ τὸ σκήνωμά Σου, ὁποῦ οὔτε φίλοι, οὔτε ἐχθροὶ μποροῦν ν᾿ ἀπωλέσουν τὴν ψυχή μου.
Εὐλόγησε τοὺς ἐχθρούς μου, ὦ Κύριε! Ἀκόμη κι ἐγὼ τοὺς εὐλογῶ καὶ δὲν τοὺς καταριέμαι. Λυτοὶ μᾶλλον παρὰ ἐγώ, ἔχουν ὁμολογήσει τὶς ἁμαρτίες μου ἐνώπιον τοῦ κόσμου. Αὐτοὶ μὲ ἔχουν μαστιγώσει κάθε φορὰ ποὺ ἐγὼ εἶχα διστάσει νὰ μαστιγωθῶ. Μὲ ἔχουν βασανίσει κάθε φορὰ ποὺ ἐγὼ εἶχα προσπαθήσει ν᾿ ἀποφύγω τὰ βάσανα. Αὐτοὶ μὲ ἔχουν ἐπιπλήξει κάθε φορὰ ποὺ ἐγὼ εἶχα κολακεύσει τὸν ἑαυτό μου. Αὐτοὶ μὲ ἔχουν κτυπήσει κάθε φορὰ ποὺ ἐγὼ εἶχα παραφουσκώσει μὲ ἀλαζονεία.

Πέμπτη, 31 Οκτωβρίου 2013

Στη ζωή σου μάθε να χτίζεις γέφυρες

Κάποτε μάλωσαν δύο αδέλφια που ζούσαν σε γειτονικές φάρμες. Ήταν το πρώτο σοβαρό ρήγμα στη σχέση τους. Για 40 χρόνια, εργάζονταν μαζί ως γεωργοί, μοιράζονταν χωρίς κανένα πρόβλημα τα γεωργικά μηχανήματα και συνεργάζονταν αρμονικά για την εμπορία των προϊόντων τους. Όμως, η μακρά συνεργασία τους διεκόπη απότομα. Η διένεξη ξεκίνησε από μια μικρή παρεξήγηση, εξελίχθηκε σε μια σημαντική διαφορά, και τελικά κατέληξε σε ανταλλαγή πικρών λόγων. Ένα πρωί κάποιος χτύπησε την πόρτα του μεγαλύτερου αδελφού. Εκείνος άνοιξε και αντίκρισε έναν άνθρωπο με την εργαλειοθήκη ενός ξυλουργού.
-Ψάχνω για δουλειά λίγων ημερών, είπε. Ίσως έχετε ανάγκη για κάποιες μικροεργασίες και θα μπορούσα να σας φανώ χρήσιμος.
-Πράγματι» αναφώνησε ο μεγαλύτερος αδελφός. Έχω μια δουλειά για σένα. Κοίταξε σε εκείνο τον κολπίσκο στο απέναντι αγρόκτημα. Αυτός είναι ο γείτονάς μου. Στην πραγματικότητα, είναι ο μικρότερος αδερφός μου. Μέχρι την περασμένη εβδομάδα υπήρχε ένα χωράφι ανάμεσα μας Όμως, έσκαψε με την μπουλντόζα του μέχρι το ανάχωμα του ποταμού και τώρα υπάρχει ένα ποταμάκι ανάμεσα μας. Λοιπόν, μπορεί να κατάφερε να μ' εκνευρίσει, αλλά εγώ θα κάνω κάτι χειρότερο. Βλέπεις αυτή τον σωρό με ξύλα στο στάβλο; Θέλω να φτιάξεις ένα ψηλό φράχτη. Δεν θέλω να ξαναδώ το πρόσωπό του.
-Νομίζω ότι καταλαβαίνω την κατάσταση απάντησε ο ξυλουργός. Πιστεύω ότι μπορώ να τα καταφέρω και ότι στο τέλος θα ευχαριστηθείς με τη δουλειά μου. Ο μεγαλύτερος αδελφός έπρεπε να πάει στην πόλη γα να τελειώσει κάποιες δουλειές. Έτσι, βοήθησε τον ξυλουργό να μεταφέρει τα ξύλα, και έφυγε για την πόλη. Ο ξυλουργός εργάστηκε σκληρά κατά τη διάρκεια της μέρας. Λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα, όταν ο γεωργός επέστρεψε, ο ξυλουργός είχε μόλις τελειώσει τη δουλειά του. Τα μάτια του αγρότη γούρλωσαν από αυτό που αντίκρισε. Δεν είχε κατασκευαστεί ο φράχτης που είχε ζητήσει. Αντί για τον φράχτη, υπήρχε μια γέφυρα από την μια μεριά του ρέματος μέχρι την άλλη.
Εκείνη την ώρα, είδε από την άλλη μεριά της γέφυρας να έρχεται προς το μέρος του ο γείτονας, ο νεώτερος αδελφός του. Όταν τον πλησίασε, άπλωσε τα χέρια του και αναφώνησε:
-Είσαι ο καλύτερος αδελφός που θα μπορούσα να είχα. Μετά από όλα όσα έχω κάνει και έχω πει εναντίον σου, έχτισες μια γέφυρα ανάμεσα μας. Τα δύο αδέλφια αγκαλιάστηκαν, μετανιωμένα για ότι είχε συμβεί ανάμεσα τους. Γύρισαν και είδαν τον ξυλουργό να σηκώνει την εργαλειοθήκη και να την κρεμάει στον ώμο του.
-Όχι, μη φεύγεις, περίμενε! Μείνε λίγες ημέρες. Έχω κι άλλες εργασίες για σένα, είπε ο μεγαλύτερος αδελφός.

-Θα ήθελα πολύ να μείνω, είπε ο Ξυλουργός, αλλά έχω να χτίσω κι άλλες γέφυρες.

Δευτέρα, 14 Οκτωβρίου 2013

Πως να νικήσουμε τις αδυναμίες μας

…Και μετά δε σκέφτεσαι αμαρτίες.
Γιατί οι αμαρτίες συγχωρούνται.  
Οι αμαρτίες σου συγχωρούνται.
 Μην ασχολείσαι συνεχώς με τις αμαρτίες σου!
Σε παρακαλώ πάρα πολύ!
Δε διορθώνονται τ’αμαρτήματά σου όταν ασχολείσαι μ’αυτά.
Τα αμαρτήματά σου διορθώνονται όταν αγαπήσεις το Χριστό.
Το αμάρτημά σου μην το κοιτάς. Μην το περιεργάζεσαι, μην το σκαλίζεις, μην το αναλύεις, μην το εμβαθύνεις.
Μην ασχολείσαι συνέχεια μ’αυτό. Δώσου στο Χριστό. Στρέψε τα μάτια της ψυχής στο Χριστό.
Άνοιξε τα χέρια σου στο Χριστό, όπως το λέει ο π.Πορφύριος, αγκάλιασε το Χριστό και μην ασχολείσαι με τις αμαρτίες.
Μην ασχολείσαι μ’αυτές! Θα φύγουν μόνες τους.
απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου (www.atheataperasmata.com)

Παρασκευή, 27 Σεπτεμβρίου 2013

Ἡ Θεία Κοινωνία


(γίου ωάννου το Χρυσοστόμου)

    Κα σν ρθει στιγμ τς Θείας Κοινωνίας κα πρόκειται ν πλησιάσεις τν γία Τράπεζα, πίστευε κλόνητα πς κε εναι παρν Χριστός, Βασιλις τν λων. ταν δες τν ερέα ν σο προσφέρει τ σμα κα τ αμα το Κυρίου, μ νομίσεις τι ερέας τ κάνει ατό, λλ πίστευε τι τ χέρι πο πλώνεται εναι το Χριστο. Ατς πο λάμπρυνε μ τν παρουσία Του τν τράπεζα το Μυστικο Δείπνου, Ατς κα τώρα διακοσμε τν Τράπεζα τς Θείας Λειτουργίας. Παραβρίσκεται πραγματικ κα ξετάζει το καθενς τν προαίρεση κα παρατηρε ποις πλησιάζει μ ελάβεια ταιριαστ στ γιο Μυστήριο, ποις μ πονηρ συνείδηση, μ σκέψεις βρωμερς κα κάθαρτες, μ πράξεις μολυσμένες. ναλογίσου λοιπν κι σ ποιό λάττωμά σου διόρθωσες, ποιν ρετ κατόρθωσες, ποιν μαρτία σβησες μ τν ξομολόγηση, σ τί γινες καλύτερος. ν συνείδησή σου σ πληροφορε τι φρόντισες ρκετ γι τν πούλωση τν ψυχικν σου τραυμάτων, ν κανες κάτι περισσότερο π τ νηστεία, κοινώνησε μ φόβο Θεο. λλις, μενε μακρι π τ χραντα Μυστήρια. Κα ταν καθαριστες π’ λες τς μαρτίες σου, τότε ν πλησιάσεις.
    Ν προσέρχεστε λοιπν στ Θεία Κοινωνία μ φόβο κα τρόμο, μ συνείδηση καθαρή, μ νηστεία κα προσευχή. Χωρς ν θορυβετε, χωρς ν ποδοπαττε κα ν σπρώχνετε τος διπλανούς σας. Γιατί ατ ποτελε τ μεγαλύτερη τρέλα κα τ χειρότερη περιφρόνηση τν Θείων Μυστηρίων.
    Πές μου, νθρωπε, γιατί κάνεις θόρυβο; Γιατί βιάζεσαι; Σ πιέζει τάχα νάγκη ν κάνεις τς δουλειές σου; Καί σο περνάει ραγε, τν ρα πού πς ν κοινωνήσεις, σκέψη τι χεις δουλειές; χεις μήπως τν ασθηση τι εσαι πάνω στ γ; Νομίζεις τι βρίσκεσαι μαζ μ νθρώπους κα χι μ τος χορος τν γγέλων; Μ κάτι τέτοιο εναι δεγμα πέτρινης καρδις…
πό τό βιβλίο :
«Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»,
Τόμος Γ΄ (Τεύχη 21-30), A΄ κδοση 2003.
κδόσεις: ερ Μον Παρακλήτου, ρωπς

Τρίτη, 4 Ιουνίου 2013

Πόλεμος με τη λαιμαργία - Πόλεμος με τον ύπνο

Ο βίος του Οσίου Νήφωνος Επισκόπου Κωνσταντιανής 

Πόλεμος μέ τή λαιμαργία
Ο πονηρός δεν άργησε να τον πολεμήσει και με άλλο τρόπο: με τη λαιμαργία. Του προκαλεί λοιπόν, από το πρωί κιόλας, σαν βασανιστικό αίσθημα πείνας, σπρώχνοντάς τον να φάει κρέατα και ψάρια και άλλα πλούσια φαγητά. Μα ο μακάριος Νήφων αντιστεκόταν στο διάβολο με τον διακριτικό του λογισμό, λέγοντας:
- Όλ’ αυτά, μόνο μέχρι το φάρυγγα χαρίζουν ηδονή. Πιο κάτω ευχαρίστηση καμιά δεν δίνουν! Μόνο ανυπόφορη δυσωδία αναδίνουν! Πήγαινε λοιπόν διάβολε, εκεί που οι άνθρωποι κάνουν την ανάγκη τους και δες, τι είναι εκείνα που μου λες να φάω! Γεύσου τα εσύ, να ευχαριστηθείς…
Μ’ αυτά τα λόγια χλεύαζε τον πονηρό. Κι όταν εκείνος του ξαναριχνόταν και τον πολεμούσε αγριότερα, του έλεγε:
- Σήμερα θα φάω και θα πιω με το παραπάνω! Για να σου δείξω , πως ούτε κι έτσι θα μπορέσεις να μ’ εμποδίσεις από την προσευχή.
Τη μέρα εκείνη έτρωγε ακόμα και κρέας κι έπινε κρασί μπόλικο.
Ύστερα σηκωνόταν κι έλεγε στον εαυτό του:
- Πρόσεχε, Νήφων! Ο σκύλος, μόλις χορτάσει, γαβγίζει μ’ ευχαρίστηση. Κι εσύ τώρα έφαγες από τα δώρα του Θεού. Εμπρός, λοιπόν, να Τον ευχαριστήσεις, που σε χόρτασε από τα επίγεια αγαθά.
Κι ευθύς πήγαινε στην εκκλησία, σήκωνε τα χέρια του στον ουρανό κι έλεγε:
- Σε δοξάζω, Χριστέ ο Θεός, που με χόρτασες απ’ τα αγαθά Σου μη μου στερήσεις, πολυέλεε, και τα επουράνια!
Και συνέχιζε την προσευχή του για πολλήν ώρα, μ’ όλο και μεγαλύτερη θέρμη.
Ύστερα γύριζε κι έλεγε στο διάβολο:
- Δες, αδιάντροπε σκύλε, πόσο έφαγα και ήπια! Ε, και τι μ’ αυτό; Από την εκκλησία κανείς δεν μπορεί να με διώξει. Ο Θεός δεν μ’ αποστράφηκε, ούτε κι οι άγιοί Του. Ρεζίλι έγινες πονηρέ κι ακάθαρτε! Φύγε μακριά! Χάσου στο σκοτάδι! Μην ελπίζεις πια σ’ εμένα!

Πόλεμος με τον ύπνο

Δευτέρα, 6 Μαΐου 2013

Στον Άγιο Γεώργιο





Υπό
Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης
κ.κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

Χριστός Ανέστη!  Αληθώς Ανέστη ο Κύριος!

Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός, προ του Αγίου Πάθους Του, προειδοποίησε τους Αγίους Μαθητάς και Αποστόλους Του γιά τους διωγμούς και τα μαρτύρια που επρόκειντο να αντιμετωπίσουν όχι μόνον οι ίδιοι, αλλά και όσοι θα πίστευαν δι’ αυτών στο όνομά Του. Στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο μας διδάξει λέγοντας: “Ει ο κόσμος υμάς μισεί γινώσκετε ότι εμέ πρώτον υμών μεμίσηκεν” (Ιωάν. 15:18).
Ο κόσμος εναντιούμενος προς το Θεό, εναντιώνεται και στον κάθε υπηρέτη του Θεού, που εργάζτεαι το καλό και την αρετή.  Μεταξύ του Θεού και του κόσμου της αμαρτίας δεν υπάρχει καμμία σχέση.  Ο Θεός θέλει όλοι οι άνθρωποι να σωθούν και να έλθουν στην επίγνωση της Αληθείας, αλλά ο κόσμος μάχεται το θείο θέλημα χρησιμοποιώντας την ύλη, τη χλυδή και την ηδονή  για να παρασείρει τον άνθρωπο στα πλοκάμια της αμαρτίας.  Γι’ αυτό και ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος τονίζει λέγοντας, ότι “η φιλία του κόσμου έχθρα του Θεού εστιν” (Ιακ. 4:4).  H προσκόλληση στις κοσμικές απολαύσεις, διασκεδάσεις και ηδονές είναι έχθρα προς το Θεό.  Όποιος θέλει να είναι φίλος του κόσμου, γίνεται εχθρός του Θεού. 
Συμβιβασμοί δεν χωρούν.  Δεν μπορεί κανείς υπηρετεί δύο κυρίους.  “Ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνάν” (Ματθ. 6:24).  Εκείνος, που αγαπά το Θεό τηρεί τις εντολές Του και υπακούει στους κανονικούς Επισκόπους και Πρεσβυτέρους της Εκκλησίας. “Εάν αγαπάτε με, τας εντολάς τας εμάς τηρήσατε” (Ιωάν. 14:15). Ενώ εκείνος, που δεν αγαπά το Θεό, ούτε τους νόμους Του τηρεί, ούτε και στην Εκκλησία του Θεού υποτάσσεται, διότι, “ο μη αγαπών με τους λόγους μου ου τηρεί” (Ιωάν. 14:24).  Ζει γύρω από το “εγώ” του με αποτέλεσμα να γίνεται αυτάρεσκος, αυτόβουλος, αυτόκλητος, αυτοκέφαλος και αυταρχικός,.  Αυτή δε η εγωκεντρική περιστροφή του αμαρτωλού “εγώ” οδηγεί στο τέλος τον άνθρωπο, που ζει μακριά από το Θεό, στην αυτοκτονία και τον αιώνιο θάνατο.
Και εδώ διαφέρουν οι Άγιοι της Ορθόδοξης μας Εκκλησίας από τους άθεους, τους αιρετικούς, τους σχισματικούς και τους αμετανόητους ανθρώπους, στο ότι έδωσαν όλη την ύπαρξή τους στην υπηρεσία του Θελήματος του Θεού μέσα στην Εκκλησία Του.  Η ψυχή και η καρδιά τους πλημμύριζε από τη θεία αγάπη και το θείο έρωτα προς το Χριστό και το συνάνθρωπό τους.  Διά της θείας Χάριτος αναδειχθήκανε σκεύοι εκλογής, στρατιώτες και έμψυχοι ναοί του Ουράνιου Βασιλέα Χριστού.  Σύνθημα των Αγίων της Πίστεώς μας υπήρξαν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: “Τις ημάς χωρίσει από της αγάπης του Χριστού;  Θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή λιμός ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα;” (Ρωμ. 8:35).   Τα δε λόγια του Προφητάνακτος Δαβίδ, “ένεκά σου θανατούμεθα όλην την ημέραν’ ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής” (Ψαλμ. 43:23), περιστρέφοντο κάθε στιγμή και ώρα στη σκέψη τους. 

Σάββατο, 4 Μαΐου 2013

ΣΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ



Υπό
Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Αντινόης
κ.κ. ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΟΣ

Η βεβαιότητα της ευλογίας, που έλαβαν οι πατριάρχες της Παλαιάς Διαθήκης, υπάρχει διά της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος• το αγαθό της πνευματικής νομοθεσίας κατορθώνεται διά της ελπίδος προς τον Άγιο Θεό• τα υπέρ φύση προφητικά λόγια των Προφητών ευαγγελίζονται και όλα αυτά είναι οι καρποί της χάριτος της παρούσης ημέρας, της Αναστάσεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 
Διά του Σαββάτου της πρώτης κοσμογενείας σημαίνεται αυτό τούτο το ευλογημένο Σάββατο, «την της καταπαύσεως ημέραν», την οποίαν ευλόγησε ο Θεός περισσότερο απ’ όλες τις άλλες ημέρες.  Διότι, πράγματι κατ’ αυτήν κατέπευσε απ’ όλα τα έργα του ο Μονογενής Υιός και Λόγος του Θεού, διά της κατά τον θάνατο οικονομίας «τη σαρκί σαββατίσας»• και επανελθών εκεί όπου ήταν εξ αρχής, διά της αναστάσεως συνανέστησε όλο το ανθρώπινο γένος γενόμενος γι’ αυτούς ζωή,  ανάσταση, ανατολή και ημέρα για όλους εκείνους που ήσαν βυθισμένοι μέσα στο σκοτάδι και ζούσαν κάτω από τη σκιά και την τυραννία του θανάτου.
Ας δούμε όμως μερικά γεγονότα που προμήνυσαν την Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.  Ο Αβραάμ, ο πατέρας του Ισαάκ, δεν δίστασε να προσφέρει τον μονογενή αυτού υιό προσφορά και θυσία, και αντί αυτού αμνός σφαγιάζεται κρεμάμενος από το ξύλο (Γεν. 22:1-14).  Ο Ισαάκ βαστάζει το φορτίο των ξύλων της ολοκάρπωσης και ο Υιός του Θεού φέρει το φορτίο των δικών μας αμαρτιών υπό του ξύλου του Σταυρού βαστάζων ως Θεός και ως Αμνός βασταζόμενος.  Μέσα από την θυσία του προβάτου φανερώνεται το μυστήριο του θανάτου, μέσα από τον μονογενή φανερώνεται η ζωή, που δεν διακόπτεται από τον θάνατο.  Ο Μωϋσής με την έκταση των χειρών διέγραφε τον τύπο του Σταυρού και διά του σχήματος αυτού κατέστρεψε την δύναμη του Αμαλήκ (Εξ. 17:11-12).  Ο Προφήτης Ησαϊας αναφωνεί λέγοντας: «Παιδίον εγεννήθη ημίν, και υιός εδόθη ημίν• ου η αρχή εγενήθη επί του ώμου αυτού, μεγάλης βουλής Άγγελος» (Ησ. 9:6). Αυτό το παιδί, «ως πρόβατον επί σφαγήν ήχθη, και ως αμνός εναντίον του κείροντος αυτό άφωνος» (Ησ. 53:7)• και ως λέγει ο Προφήτης Ιερεμίας αυτό είναι «το αρνίον το άκακον, το αγόμενον του θύεσθαι» (Ιερ. 11:19).  Ο Προφήτης Ιωνάς προδιαγράφει σαφώς το μυστήριο της τριημέρου ταφής και της αναστάσεως.  Διότι, απαθώς καταδύεται υπό του κήτους, και χωρίς πάθος αναδύεται, παρ’ όλο που έμεινε στην κοιλία του κήτους τρεις μέρες και τρεις νύκτες, προδιαγράφοντας μ’ αυτό τον τρόπο την τριήμερο ταφή και ανάσταση του Κυρίου (Ιωνάς 2:1. Ματθ. 12:40).

Πέμπτη, 2 Μαΐου 2013



Μάνα το Χριστο

Πς ο δρόμοι εωδνε μ βάγια στρωμένοι,
λιοπάτητοι δρόμοι κα γύρω μπαξέδες!
χαρ τς γιορτς λο πιότερο ξαίνει
κα μακριάθε βογγάει κα μακριάθε νεβαίνει.

Τ χαρά σου, Λαοθάλασσα, κμα τ κμα,
τν λλνε τ μίση καιρ τήνε θρέφαν
κι᾿ ν μαύρη σου κάκητα δίψαε τ κρμα,
ν πο βρκε τ θμα της, κακο θμα!

! πς εχα σ μάνα κι᾿ γ λαχταρήσει
(ταν νειρο κι᾿ μεινεν, χνα κα πάει)
σν κα τ᾿ λλα σου δέρφια ν σ᾿ εχα γεννήσει
κι᾿ π δόξες λάργα κι᾿ λάργα π μίση!

να κόκκινο σπίτι σ᾿ αλ μ πηγάδι. . .
κα μία δράνα γιομάτη τσαμπι κεχριμπάρι. . .
νοικοκύρης καλς ν γυρνς κάθε βράδι,
τ χρυσό, σιγαλ κα γλυκ σν τ λάδι.

Κι᾿ μ᾿ νοίγς τν πόρτα μ πριόνια στ χέρι,
μ τ ροχα γεμάτα ψιλ ροκανίδι,
(σπρα γένια, σπρα χέρια) συμβία περιστέρι
ν᾿ νασαίν βαθι τ᾿ λο κέδρον γέρι.

Κ᾿ φο λίγο σταθς κα τ σπίτι γεμίσ
τν καλό σου τν σκιο, Πατέρα κι᾿ φέντη,
κριβή σου ν βγάν νερ ν σο χύσ,
νυπόμονος δεπνος μ γέλια ν᾿ ρχίσ.

Κι᾿ κατόχρονος θάνατος θφτανε μέλι
κα πολλ φύτρα θ᾿ φηνες τέκνα κι᾿ γγόνια
καθενο κα κοπάδι, χωράφια κι᾿ μπέλι,
τ᾿ ργαστήρι κεινο, πο τν τέχνη σου θέλει.

Κατεβάζω στ μάτια τ μάβρην μπόλια,
γι ν πάψη κι᾿ νος μ τ μάτια ν βλέπ. . .
Ξεφαντώνουν τ᾿ ηδόνια στ γύρω περβόλια,
λεϊμονις σ κυκλώνει λεφτ μοσκοβόλια.

Φεύγεις πάνου στν νοιξη, γιέ μου, καλέ μου,
νοιξή μου γλυκιά, γυρισμ πο δν χεις.
μορφιά σου βασίλεψε κίτρινη, γιέ μου,
δ μιλς, δν κοιτς, πς μαδιέμαι, γλυκέ μου!

Καθς κλαίει, σν τς παίρνουν τ τέκνο, δαμάλα,
ξεφωνίζω κα νόημα δν χουν τ λόγια.
Στύλωσέ μου τ δυό σου τ μάτια μεγάλα.
Τρέχουν αμα τ᾿ στήθια, πο βύζαξες γάλα.

Πς δύναμη στάθηκε, τόσο καρδιά σου
στ λαμπρ Γεροσύλυμα Καίσαρας ν μπς!
ν τ πλήθη λαλάζανε ξώφρενα (λιά σου!)
δν ξεραν κόμα οτε ποι τ᾿ νομά σου!

Κε στ πλάγι δαγκάναν ο χτροί σου τ χείλη. . .
Δολερ ξεσηκώσανε τ᾿ γνωμα πλήθη
κι᾿ σο γήλιος ν πέσ κα νρθ τ δείλι,
τ σταυρό σου καρφώσαν ο χτροί σου κι᾿ ο φίλοι.

Μ γιατί ν σταθς ν σ πιάσουν! Κι᾿ κόμα
σ ρωτήσανε: «Ποις Χριστός;» τί πες «Νά με!»
χ! δν ξέρει τί λέει τ πικρό μου τ στόμα!
Τριάντα χρόνια, παιδί μου, δ σ᾿ μαθ᾿ κόμα!

William Bouguereau - Pieta (detail), 1876.
Κώστα Βάρναλη