Δευτέρα, 27 Ιανουαρίου 2020

Κάποτε ρώτησε μία κοπέλα τον Γέροντα Σωφρόνιο του Έσσεξ:


''Γέροντα γιατί είσθε έτσι χαρούμενος'';
''παιδί μου γιατί όλη την νύκτα έκλαιγα''

«Μα αυτός είναι Άγιος, παιδί μου».


Ο π. Γεράσιμος ρώτησε τον Άγιο Ιάκωβο Τσαλίκη για τον (+20 Ιαν. 1975) Μητροπολίτη  Χαλκίδος Νικόλαο και του απάντησε:
«Μα αυτός είναι Άγιος, παιδί μου».
Και ο π. Γεράσιμος συνέχισε με ένα συγκλονιστικό θαύμα του Μητροπολίτη Χαλκίδος Νικολάου:
Όταν ο π. Νικόλαος ήταν ιεροκήρυκας στην Τήνο, η Τήνος ξέρετε έχει την Παναγία μας τη χρυσή εκεί, και πήγαινε ο καημένος ο κόσμος με τα αδιέξοδα, τις φουρτούνες, τα βάσανα που έχει, πήγαινε όπως κάνει και σήμερα στην Παναγία να βρει παρηγοριά.
Και ήταν ένα αντρόγυνο οι καημένοι, δεν έκαναν παιδί για χρόνια. Δεν υπήρχαν τότε τα σημερινά σύγχρονα μέσα, πριν 40 χρόνια πρέπει να είναι, ο άντρας σκληρός άνθρωπος, άπιστος, η γυναίκα είχε κάποια σχέση με την Εκκλησία. Είπε, είπε, είπε, με την υπομονή, με το πείσμα, είσαστε ικανές εσείς οι γυναίκες, σας παραδέχομαι, τον κατάφερε να πάνε στην Τήνο.
Και βρήκαν εκεί τον ιεροκήρυκα τον π. Νικόλαο, ήταν τότε αρχιμανδρίτης, είχε ωραία μορφή, πάρα πολύ ωραία μορφή είχε. Και του λέει: «Πάτερ, έχουμε αυτό το πρόβλημα, δεν κάνουμε παιδιά». Και λέει, αδελφοί μου, ο Νικόλαος: «Θα κάνετε παιδί και θα είναι και αγόρι». Πράγματι, στους εννιά μήνες έκανε παιδί η γυναίκα, αγόρι και ΠΑΡΑΛΥΤΟ.
Ακούτε, παιδάκια μου, παράλυτο. Ο πατέρας, μην τον κατηγορείτε, δεν είναι εύκολο πράγμα, είναι βαρύς σταυρός, δεν υπομένουμε μια ώρα, δεν υπομένουμε δυο ώρες, δεν είναι εύκολο πράγμα, πώς αντέχεται αυτό μιαν ολόκληρη ζωή, ασήκωτο μαρτύριο, όχι να λέμε λόγια, να το σκεφτούμε ο καθένας προσωπικά.
Ο πατέρας, λοιπόν, βλαστήμια, βρίσιμο, κακό. Είχε και άχτι τον παπά αυτόν που τους είπε ότι θα κάνουν παιδί. Το παιδάκι μεγάλωνε, παλικαράκι, αλλά παράλυτο. Το σέρναν από δω, από κει, γιατρούς, νοσοκομεία, κλινικές, τίποτα. Παίρνει το παιδί ο καημένος και πάνε στην Τήνο για να βρει τον παπά να τον υβρίσει, να ξεσπάσει.
 Επήγε λοιπόν στην Τήνο, τον έψαχνε τον Νικόλαο τον παπά και του είπαν πως έγινε Δεσπότης στην Χαλκίδα.
Ξεκίνησε ο καημένος με το παιδί στον ώμο και με τη μάνα να κλαίει από πίσω, αυτή φοβόταν τον Θεό, αυτή σεβόταν το ράσο. Φτάνουν στη Χαλκίδα και μαθαίνουν ότι ο Δεσπότης  Νικόλαος δεν ζει.
Ζητάει να μάθει πού είναι ο τάφος του και φτάνουν στο μοναστήρι του Αγίου Νικολάου στην Βάθεια. Κι ο φουκαράς ο πατέρας, γεμάτος οργή και θυμό πάει στον τάφο, βλέπει εκεί την φωτογραφία και του λέει:
«Το παιδί που μου έδωσες πάρ’ το», και το πετάει πάνω στον τάφο.
Και το παιδί, αδελφοί μου, επερπάτησε αμέσως, αμέσως. Την ευλογία του να έχουμε όλοι.

+Αρχιμ. Αιμ. Σιμωνοπετρίτη «Νηπτική Ζωή Και Ασκητικοί Κανόνες». Η ΒΑΠΤΙΣΗ.


Οι Άγιοι γονατίζουν και αυτοί  μαζί μας...
Κάθε ημέρα στην εκκλησία ζητάμε τις πρεσβείες των αγίων.
Αυτές οι πρεσβείες είναι ολόκληρη δύναμις, ολόκληρος κόσμος που βγαίνει από τους αγίους και από τις άκτιστες ενέργειες του Θεού.
Αλλά οι άγιοι δεν μεσιτεύουν απλώς.
Με το να βλέπουν τον Χριστόν και να γνωρίζουν την ζωή του, και με το να δέχωνται εν Πνεύματι Αγίω θείο φωτισμό, ο οποίος θα γίνη πλήρης την ημέρα εκείνη, όταν θα παραβρεθούμε και εμείς μαζί τους, ο Χριστός γίνεται πλέον περιουσία τους και φωτίζουν και εμάς.
Διαφωτίζουν τον νου μας, μας αποκαλύπτουν.
Όταν έχω κάτι και μου το ζήτησης, θα σου το δώσω.
Αν έχω δύο χιτώνες, ο Θεός με υποχρεώνει να σου δώσω τον ένα.
Αλλά και αν έχω έναν, σε λυπάμαι και σου τον δίνω και αυτόν και ζητάω άλλον από τον ηγούμενο.
Ο άγιος, που έχει τόσο πλούτο από τον φωτισμό του Θεού, δεν θα δώση και σε μας; Μπορεί να μας το αρνηθή αυτό;
Ο θείος φωτισμός είναι το βαθύτερο και το σπουδαιότερο που μπορούμε να ζητήσωμε από τους αγίους.
Ό,τι και αν μας λείπη, αποκαθίσταται ή μπορούμε να ζήσωμε χωρίς αυτό.
Αλλά χωρίς τον φωτισμό, την γνώσι δηλαδή, δεν μπορούμε να ζήσωμε.
Η γνώσις του Θεού συντηρεί τα κύτταρά μας και ενώνει το πνεύμα μας, μας παριστάνει ενώπιον του Θεού και μας σώζει και μας βάζει στην βασιλεία των ουρανών.
Η γνώσις ή η άγνοια του Θεού, ή μικρή ή η μεγάλη, μας κάνει ζωντανούς ή νεκρούς.
Για όλους αυτούς τους λόγους ο άγιος δεν αντέχει να μην εκφράση την αγάπη του με το να μας πλουτίζη με τον θείο φωτισμό, με το να μας διαφωτίζη στο κάθε μας θέμα.
Επί πλέον, οι άγιοι δεν κάνουν κάτι μακριά από εμάς, δεν πηγαίνουν πίσω από εμάς για να παρακαλέσουν τον Θεόν, αλλά προσεύχονται μαζί μας.
Εφ’ όσον είναι πρόσωπα, όταν γονατίζω εγώ, αυτός που κάθε ημέρα είναι με τον Θεόν, γονατίζει μαζί μου, συν-γονατίζει, συνιδρώνει, συμπάσχει, συναγωνιά με την δική μου παράστασι ενώπιον του Θεού.
Μη σας κάνη αυτό εντύπωσι.
Αναγώνιος είναι η αγωνία του αγίου, αλλά είναι μία αγωνία, μία συμμετοχή στην ζωή μας.
Εφ’ όσον το Πνεύμα κράζει, «αββά ο πατήρ», και αγωνιά μαζί μας, εφ’ όσον ο Πατήρ και η κτίσις αγωνίζονται μαζί μας, δεν θα αγωνισθή ο άγιος που τον φέραμε και τον βάλαμε στο κελλί μας;
Και είναι τόσο εύκολη αυτή η πράξις!
Κάνεις μια μικρή επιστράτευσι και υποχρεώνεις όλους τους αγίους να γονατίσουν μαζί σου.
+Αρχιμ. Αιμ. Σιμωνοπετρίτη «Νηπτική Ζωή Και Ασκητικοί Κανόνες». Η ΒΑΠΤΙΣΗ.