Όι 7 ηλικίες τοῦ ανθρώποῦ

 

~ Αγίου Αναστασίου Σιναϊτου

1)Ἡ πρώτη ἡλικία ἡ βρεφική, γιὰ νὰ φωτιστεῖς ἀμέσως μὲ τὸ βάπτισμα, γιατί τὸ φῶς ἔγινε τὴν πρώτη ἡμέρα.

2) Ἡ δεύτερη ἡλικία, ἡ παιδική, γιὰ νὰ στερεωθεῖς στὰ οὐράνια λόγια, γιατί τὸ στερέωμα ἔγινε τὴν δεύτερη ἡμέρα.

3)Ἡ τρίτη ἡλικία ἡ ἐφηβική, γιὰ νὰ ξηραίνεις μὲ τὴν ἁγνότητα τὴν ὑγρασία τῶν παθῶν, γιατί τὴν τρίτη ἡμέρα ὁ Θεὸς χώρισε τὴν ξηρὰν ἀπὸ τὴν θάλασσαν.

4)Ἡ τέταρτη ἡλικία, ἡ νεανική, γιὰ νὰ φορεῖς σὰν ἄστρα τὶς τέσσερις ἀρετές, καὶ νὰ φέγγεις στὸν κόσμο σὰν φωστῆρας.

5) Ἡ πέμπτη ἡλικία τοῦ μεσήλικα, γιὰ νὰ χαλιναγωγεῖς τὰ πέντε ζῷα τῶν αἰσθήσεών σου, γιὰ νὰ μὴν πηδήσουν στὴν ἁμαρτία, γιατί τὰ ζῷα ἔγιναν τὴν πέμπτη ἡμέρα.

6) Ἡ ἕκτη ἡλικία, τοῦ πρεσβύτου, γιὰ νὰ ἀσφαλίζεις, ὡς ἄνθρωπος, τὴν ἀρχική σου κίνηση μὲ τὸν λόγο, καὶ νὰ διαπλάθεις τὸν πηλὸ τοῦ σώματος καὶ νὰ τὸν ρυθμίζεις μὲ τὶς ἀρετές, γιατί ὁ ἄνθρωπος ἔγινε τὴν ἕκτη ἡμέρα.

7)Ἡ ἕβδομη ἡλικία ἡ γεροντικὴ ἀσπρόμαλλη διαγωγή, ἀνάπαύοντας σὲ μὲ τὴν εὐσέβεια στὴ γῆ, τότε ποὺ σὰν ἀσπροντυμένο στάχυ καὶ ὥριμο σιτάρι θὰ πᾷς στὸν τάφο, ἀποθηκευόμενος γιὰ τὸν καιρὸ ἐκεῖνο καὶ ἀναπαυόμενος. Γιατί ὁ Κύριος  τὴν 7η ἡμέρα σταμάτησε τὰ εὐαγγελικά του ἔργα στὸν τάφο.

Κατὰ τὴ ὄγδοη λοιπὸν ἡλικία νὰ περιμένεις τὴν ἔξοδό σου ἀπὸ τὴν σκηνὴ καὶ τὴν ἀναχώρησή σου ἀπὸ τὸν τάφο. Γιατί τὴν ὄγδοη ἡμέρα, λέγει εἶναι ἡμέρα τῆς ἐκφορᾶς . «Πᾶν ἔργον λατρευτὸν οὐ ποιήσεται ἐν αὐτῇ» (Λευϊτ. 23,7). Γιατί ὅμως κατὰ τὴν ὄγδοη ἡμέρα ἀπαγόρευσε νὰ προσφέρουμε λατρεῖες καὶ θυσίες; Ἐπειδὴ τὴν ὀγδόη θὰ σαλπίσει ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, καὶ κατὰ τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν δὲν θὰ γίνονται θυσίες ἢ λατρευτικὲς τελετὲς ἢ προσφορὲς γιὰ τὴν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν . «ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ θανάτῳ ὁ μνημονεύων σου. Ἐν δὲ τῷ ᾅδῃ τὶς ἐξομολογήσεται σοι;». Γι’αὐτὸ διέταξε τὶς ἑπτὰ ἡμέρες τῆς Σκηνοπηγίας νὰ προσφέρεις θυσίες ὥστε, ὅσο ζεῖς καὶ μένεις στὴν σάρκα σὰν σὲ σκηνή, νὰ προσφέρεις θυσίες σύμφωνα μὲ αὐτὸ ποὺ εἶναι γραμμένο «Τέκνον, ἕως ζεῖς, ἀξίως πρόσφερε προσφορᾶς τῷ Κυρίῳ σου. Μνήσθητι, ὅτι ὁ θάνατος οὗ χρονεῖ, καὶ διαθήκη ᾅδου οὐκ ὑπεδείχθη σοι» (Σόφ.Σείρ. 14,11). Κατὰ τὴν ὀγδόη λοιπὸν ἡμέρα, μὲ τὴν ἀνάσταση τῶν νεκρῶν, ὅταν βγαίνουμε μέσα ἀπὸ τὸ φέρετρο καὶ τὸν τάφο, σὰν μέσα ἀπὸ καλύβα καὶ σκηνή, δὲν μᾶς μένει καιρὸς θυσίας γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος, ἀλλά μας περιμένει φοβερὴ κρίση καὶ φωτιά, ποὺ θὰ καταφάει ἐκείνους ποὺ ἁμάρτησαν. Τότε «Ἐξελέυσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ πονήσαντες εἰς ἀνάστασιν ζωῆς, οἱ δὲ τὰ φάυλα πράξαντες εἰς ἀνάστασιν κρίσεως» (Ἰωάν. 5,29).

(Φιλοκαλία τόμος 13β σελ. 83-85)

Περί προσευχής

 

«Μόλις ἀνοίξετε τά μάτια, ἀμέσως τήν εὐχή. Μήν ἀφήσετε τό μυαλό σας νά πετάῃ ἐδῶ καί ᾿ κεῖ καί χάνετε τήν ὧρα σας, πού εἶναι πολύτιμη γιά τήν εὐχή. Ὅταν ἔτσι βιάσετε τόν ἑαυτό σας, θά σας βοηθήσῃ κι᾿ ὁ Θεός νά γίνῃ μία ἁγία συνήθεια μέ τό ἄνοιγμα τῶν ματιῶν, ἡ προσευχή νά παίρνη τήν πρώτη θέσι γιά ὅλη τήν ἡμέρα. Στήν συνέχεια θά ἐργάζεσθε καί θά λέτε τήν εὐχή. Εὐλογεῖται ἡ ἐργασία, ἁγιάζεται τό στόμα, ἡ γλῶσσα, ἡ καρδιά, ὁ χῶρος, ὁ χρόνος καί ὅλος ὁ ἄνθρωπος, πού προφέρει τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Ὁ μοναχός πού λέει ἀδιαλείπτως τήν εὐχούλα, ὁπλίζεται μέ τέτοια θεϊκή δύναμι, πού καθίσταται ἀπρόσβλητος ἀπό τούς δαίμονες, ἀφοῦ αὐτή τούς καίει καί τούς μαστιγώνει».

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΑΡΙΖΟΝΑΣ

ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ Η ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ ΑΡΑ ΚΑΙ… ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ

 

        Μέσα στο λεωφορείο μια παρέα 12 ανθρώπων είναι έτοιμοι για το προσκυνηματικό τους ταξίδι στο μοναστήρι του Αρχαγγέλου Μιχαήλ.

Λίγα μέτρα απομένουν και φτάνουν. Σκάει το λάστιχο. Αναποδογυρίζουν. Δώδεκα άνθρωποι ψυχοσωματικά τραυματισμένοι. Ομόφωνα μπαίνουν στο μοναστήρι και στέκονται μπρος στη θαυματουργική εικόνα του Ταξιάρχη.

Α ναι...είναι κι ο Κορονοϊός...

Κρατήστε 2 μέτρα αποστάσεις...βάλτε τις μάσκες....και γονατίζουν..

«Λαοφιλή και συμπονετικέ Αρχάγγελε!!! Μας είπαν για την Αχίλλειο πτέρνα σου έναντι του Κορονοϊού γι' αυτό και βάλαμε μάσκα! Για να μην φανερώσουμε στο κόσμο αυτή την αδυναμία σου και σκανδαλιστεί!! Όμως εμείς γνωρίζουμε για τα άλλα χιλιάδες θαύματα σου που μαρτυρούν την αγάπη, την δύναμη και τη συμπόνια σου γι' αυτό θεράπευσε μας από τα ψυχοσωματικά μας τραύματα!!»

Ένα σενάριο βγαλμένο από την κoρονοεποχή μας. Και παρακάτω η συνέχεια για τους σινεφίλ ταινιών ΠΙΣΤΗΣ.

Πονάει η καρδιά μου. Πάω στο καρδιολόγο. Μου δίνει φάρμακα. Αγοράζω εγώ άλλα. Μου γράφει εξετάσεις. Κάνω εγώ άλλες.

Γιατί δεν ανοίγω ένα ιατρείο με το ονοματεπώνυμο μου και ειδικότητα Καρδιολόγος;!;;!

Μέσα στο ιατρείο του καρδιολόγου όταν αφήσω το στυλό θα πέσει κάτω: ΒΑΡΥΤΗΤΑ. Αν ανοίξω το παράθυρο και τη πόρτα: ΡΕΥΜΑ =ΠΛΕΥΡΙΤΙΔΑ. Οι φυσικοί νόμοι είναι υπαρκτοί. Ου πειράξω το γιατρό! Ευγενικά μπορώ να του ζητήσω να κλείσει τη πόρτα! Εγώ πήγα για τη Θεραπεία μου. Για τη Σωτηρία μου. Επειδή ΠΙΣΤΕΥΩ στο ΓΙΑΤΡΟ.

Ο Ασθενής είμαι Εγώ. Το Ιατρείο είναι η Εκκλησία. Ο Χριστός είναι ο Γιατρός. Η Θεραπεία είναι τα Μυστήρια. Το Αποτέλεσμα είναι το Καθ' ομοίωσην... η Αιωνιότητα!!!!

Η Εκκλησία μας είναι ένα ΑΓΙΟΤΑΞΙΟ!! Ποιεί ΑΓΙΟΥΣ!! Ετοιμάζει τους ανθρώπους για τον Ουρανό!! ΠΡΩΤΑ η ψυχή. ΠΡΟΤΕΡΑΙΟΤΗΤΑ η ψυχή.

Επίσης εύχεται και για την ίαση του σώματος. Αναρίθμητα τα θαύματα του Κυρίου και των Αγίων μας επί των σωματικών δυσλειτουργιών. Προστάτες μας οι Άγιοι Ανάργυροι και καταφύγιο το Μέγα Ευχέλαιο.

 Η ίαση του σώματος συντελείται για την ίαση της ψυχής.«Ίδε υγιής γέγονας· μηκέτι αμάρτανε, ίνα μη χείρον σοι τι γένηται» (Ιω.5,14).

 Και πολλές φορές η υγεία της ψυχής είναι προϋπόθεση για την υγεία του σώματος. «Τότε αποκριθείς ο Ιησούς είπεν αυτή· ω γύναι, μεγάλη σου η πίστις! γενηθήτω σοι ως θέλεις. Και ιάθη η θυγάτηρ αυτής από της ώρας εκείνης». (Ματθ.15,28)

Άραγε οι μάρτυρες και οι Ομολογητές ανά των αιώνων.. Στους οποίους χτίζουμε Εκκλησίες... Κάνουμε λειτουργίες... Κόλλυβα....Που με το κήρυγμα μας τους προβάλλουμε ως πρότυπο φίλων του Χριστού... Είχαν ως πρώτο κριτήριο αξιολόγησης της Πίστης του το: ΠΡΩΤΑ Η ΥΓΕΙΑ!;!;!;!

Εμείς με τί Πίστη κοιτάμε το Χριστό στη ζωή μας και στον Οίκο του;;

Με δισταγμό; Με θαυμασμό; Με περιέργεια; Με απάθεια; Με αμφιβολία; Με τρόμο; Με συμφέρον; Με μισό πρόσωπο;

Ή όπως με τη ΠΙΣΤΗ-ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ που έχει το νεογέννητο στην αγκαλιά της μητέρας και του πατέρα!!!!!!!

"Αμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν. 

" Σας βεβαιώνω πως όποιος δε δεχτεί τη Βασιλεία του Θεού σαν παιδί, δε θα μπει σ' αυτήν(Μαρκ10,15)

Η πίστη δεν έχει σχέση με το πείραμα!! Τη παρατήρηση των φυσικών νόμων!!! Με ότι μπορεί να κατανοηθεί και να γίνει αποδεκτό με το μυαλό και την ορθή λογική!!! Αλλά με την Αποκαλυπτική και Υπέρλογη Αλήθεια του Κυρίου!!!

Δια πίστεως γαρ περιπατούμεν ου δια είδους» Ζούμε τώρα με τη Πίστη, όχι με ορατές αποδείξεις. (Β Κορίν 5,7)

Κύριε εισελευσομαι εις τον Οίκο σου...Εγώ με την Κωρονοοίηση ...Εσύ με τη Κωρονοκατάκριση....Αυτός με τη Κορονοφιληδονία...Αυτή με τη Κωρονοργή....και όλοι μας με ταπεινή καρδιά και πρόσωπο εμπιστοσύνης κράζουμε:

Πιστεύω, Κύριε, βοήθει μου τη απιστία!!!!! Αμήν.

Ιερέας  Ευστράτιος Μαμάκος

Προσευχόμεθα υπέρ των ζώντων και των μεταστάντων και τους μνημονεύουμε με τα ονόματά τους, για να δείξουμε, ότι τους αγαπάμε με όλη μας την καρδιά.

 

Μερικοί ρωτούν γιατί μνημονεύουμε τα ονόματα των κεκοιμημένων και των ζώντων στις προσευχές που κάνουμε γι’ αυτούς. Ο Θεός σαν παντογνώστης που είναι, δεν ξέρει τα ονόματά τους και τις ανάγκες τους;

Όμως αυτοί που μιλούν και σκέπτονται έτσι, ξεχνούν ότι την προσευχή δεν την κάνομε για ενημέρωση του Θεού. Φυσικά ο Θεός δεν έχει ανάγκη τέτοιας ενημερώσεως. Άλλη είναι η σημασία αυτής της προσευχής.

Προσευχόμεθα υπέρ των ζώντων και των μεταστάντων και τους μνημονεύουμε με τα ονόματά τους, για να δείξουμε, ότι τους αγαπάμε με όλη μας την καρδιά. Γιατί δεν είμαστε απλώς συγγενείς ή φίλοι ή γνωστοί, αλλά «αλλήλων μέλη». Μέλη της Μιάς Εκκλησίας. Του Ενός Μυστικού Σώματος του Χριστού.

Υπάρχει τεράστια διαφορά ανάμεσα στη μηχανική και απαθή μνημόνευση των ονομάτων και στην ολοκάρδια προσευχή. Το ένα απέχει από τον άλλο, όσο ο ουρανός από τη γη.

 Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Ο δεκάλογος της Χριστιανικής λεβεντιάς!

Να στέκεσαι:

1. Στους άλλους χαμογελαστός και καλόκαρδος.

2. Στον εαυτό σου αυστηρός και προσεκτικός.

3. Στην ανάγκη γενναίος και ψύχραιμος.

4. Στην βιοπάλη πρόσχαρος και αισιόδοξος.

5. Στις αντιξοότητες απτόητος και πιστός στον Θεό.

6. Στις αρχές σου και στις πεποιθήσεις σου εδραίος.

7. Στις μικρότητες αγέρωχος και αδιάφορος.

8. Στους ευτελείς στάσου γενναιόψυχος με αγάπη.

9. Όταν σε χειροκροτούν και σε κολακεύουν απαθής.

10. Όταν σφυρίζουν γύρω σου οι μανιασμένοι άνεμοι το κακού στάσου ασάλευτος πιασμένος από τον Σταυρό του Χριστού μας.

Η ΑΓΆΠΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ

Διηγείται ο  Μητροπολίτης Λεμεσού Αθανάσιος :"Μία φορά, ὅταν ἤμαστε στή Νέα Σκήτη, κόβαμε βάτα καί θάμνους μέ τό τσεκούρι γιά τόν φοῦρνο.

 Ἕνας νεαρός, τότε, μοναχός λίγο ἀπρόσεκτος, ἔκοβε μέ τό τσεκούρι τούς μικρούς θάμνους, πού εἴχαμε ἐκεῖ στήν περιοχή, στή Σκήτη, ἀλλά δέν εἶδε ὅτι ἐκεῖ ἦταν ἕνας γκρεμός μεγάλος, περίπου πενήντα μέτρα, κατακόρυφος.

 Ἔκοψε τή δάφνη, γλίστρησε κι ἔπεσε ἀπό τόν γκρεμό κάτω.

Λέω, θά έχει σκοτωθεῖ αὐτός.

 Ἦταν βράχια, δέν ἦταν χῶμα. Θά διαλυθεῖ. Αὐτός πέφτοντας φώναξε:

- «Παναγία μου!».

 Ἔπεσε κάτω καί λέμε, πάει, σκοτώθηκε. Θεόρατος γκρεμός. Φωνάζουμε:

-«Πάτεεεερρρ... »,

-«Ναί. εἶμαι ἐδῶ»,

-«Εἶσαι καλά;»,

-«Εἶμαι καλά»,

-«Πῶς βρέθηκες καλά;»

Ἐμεῖς γιά νά κατέβουμε γίναμε λοκατζήδες. Γιά νά τόν βγάλουμε χρειαστήκαμε 3-4 ὧρες.

Καί λέει:

-«Μόλις φώναξα Παναγία μου, αἰσθάνθηκα ἕνα πράγμα, σάν ἀλεξίπτωτο, καί σιγά-σιγά προσγειώθηκα καί δέν ἔπαθα τίποτα, παρά μόνο μερικές γρατσουνιές».

 

Ἕνα γεγονός επίσης πού φανερώνει τήν παρουσία καί βοήθεια τῆς Παναγίας, καί τό ὁποῖο βίωσα κι ἐγώ, εἶναι τό ἑξῆς:

"Πρίν μερικά χρόνια, κάναμε κουρά μιᾶς μοναχῆς σ’ ἕνα μοναστήρι.

 Ἦταν μία γιαγιά, ἡ ὁποία εἶχε ἕνα παιδί μοναχό στό Ἅγιον Ὄρος καί δέν εἶδε τό παιδί της ἀπό τότε πού πῆγε.

 Ἦταν πολύ καλός μοναχός, ἅγιος κατ’ ἐμένα μοναχός, τέλειος μοναχός, ὁ πατήρ Ἰωαννίκιος, πού ἦταν στή μονή Διονυσίου. Πολύ σπουδαῖος μοναχός, πολύ χαριτωμένος, ὁ ὁποῖος ἦρθε στήν Κύπρο μόνο μία φορά ἀπό τότε πού πῆγε στό Ἅγιον Ὄρος, συνοδεύοντας ὡς Πρωτεπιστάτης τήν εἰκόνα τοῦ «Ἄξιόν ἐστι».

 

Ἡ μητέρα του ἐξομολογεῖτο κοντά μου κι ἤθελε νά γίνει μοναχή, μέ προτροπή τοῦ γιοῦ της βέβαια.

 Πολύ καλή καί εὐλαβής γυναίκα.

Τήν ὥρα πού κάναμε τή χειροτονία, στήν ἀκολουθία τῆς μοναχικῆς κουρᾶς, στεκόταν στήν Ὡραία Πύλη η γιαγιά αὐτή, καί δίπλα ἡ Γερόντισσα, ἡ Ἡγουμένη τῆς μονῆς.

Μπροστά ἀπό τήν Ὡραία Πύλη ἐγώ, πού ἔκανα τήν ἀκολουθία τοῦ μυστηρίου τῆς κουρᾶς. Ἔβλεπα ὅτι ἡ γιαγιά κοιτοῦσε συνέχεια ἀπό τήν ἄλλη πλευρά.

 Κάτι ἔβλεπε.

 Ἔλεγα μέσα μου: «μά τί κοιτάζει ἡ γιαγιά τώρα;

Ἀντί νά κοιτάζει ἐδῶ πού κάνουμε τό μυστήριο, βλέπει δεξιά-ἀριστερά;

Θέλει κάτι;

Ψάχνει κάτι;

Τί ἔπαθε ἡ γιαγιά τώρα;

Θέλει νά καθήσει;

 Ἀρρώστησε; Κουράστηκε;».

Ἀλλά δέν μποροῦσα νά σταματήσω καί τήν ἀκολουθία.

Τελείωσε ἡ κουρά καί μόλις χαιρέτησε κι ὁ κόσμος μοῦ λέει ἡ γιαγιά:

-«Γέροντα, θέλω νά σοῦ πῶ κάτι».

Λέω:

-«Τί συμβαίνει; Τί θέλεις; Τί ἔχεις;».

Μοῦ λέει:

-«Δίπλα μου ποιά ἦταν;».

Τῆς λέω:

- «Ἡ Γερόντισσα, ἡ Ἡγουμένη».

-«Ὄχι, ἡ Ἡγουμένη. Ξέρω τήν Ἡγουμένη, ἀφοῦ εἴμαστε ἐδῶ στό μοναστήρι. Δίπλα μου ἦταν μία ἄλλη μοναχή. Φοροῦσε μπλέ ροῦχα καί στεκόταν δίπλα».

-«Δέν εἶχε καμμιά δίπλα σου».

Μοῦ λέει τότε:

-«Γέροντα, ἦταν μία δίπλα μου καί ὅταν ἄρχισε η κουρά, μοῦ μπῆκε ὁ λογισμός καί ἔλεγα, ἄραγε τί ὄνομα θά μοῦ δώσει ἡ Γερόντισσα;».

(Γιατί δέν ξέρουν τί ὄνομα θά πάρουν οἱ μοναχοί ἀπό πρίν, ἀλλά τό ἀκοῦν ἐκείνη τήν ὥρα.)

-«Δίπλα μου αὐτή ἡ γυναίκα, μοῦ εἶπε:

-" Ἐσύ μοῦ ἔδωσες τόν γιό σου κι ἐγώ θά σοῦ δώσω τό ὄνομά μου."

Και  εἶπε ἡ Γερόντισσα "Μαριάμ".. κι ἐσύ εἶπες Μαριάμ, κι ἔλαβα τό ὄνομα Μαριάμ μοναχή.

 Ἦταν δίπλα μου γέροντα σ’ ὅλη τήν κουρά καί μοῦ φοροῦσε τά ροῦχα μου.

 Μοῦ ἐνέδυε τά μοναχικά μου ἐνδύματα.

Στό τέλος μέ ἀγκάλιασε, μέ ἀσπάσθηκε καί μοῦ εἶπε:

-"Τώρα ἔχεις τ’ ὄνομά μου κι ἐγώ ἔχω τόν γιό σου κοντά μου καί ἔφυγε».

Καί τῆς λέω ἐγώ:

-«Δέν κατάλαβες ποιά ἦταν;».

Λέει:

-«Ὄχι, δέν κατάλαβα. Πρώτη φορά τή βλέπω».

Ἦταν ἁπλή γιαγιά αὐτή, ἁγία γυναίκα.

Ἦταν βέβαια ὁλοφάνερο πώς ἦταν ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος κοντά της.!!!!!!

Μητροπολίτη Λεμεσού Αθανασίου περιοδικό «Παράκληση»

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΒΛΕΠΕ ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΛΕΓΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ.

 

ANTHONY BLOOM:

1. Τό πρώτο πού θά σκεφθείς, όταν ξυπνάς είναι η σκέψη τού Χριστού. Νά στρέψουμε τόν νού μας στόν Χριστό. Ο Γέρων Πορφύριος έλεγε: «Μήν ασχολείσαι μέ τό σκοτάδι, άνοιξε τό παράθυρο στό φώς».

2. Προσευχή. Μπορείς νά προσεύχεσαι ακόμη κι όταν κάνεις απλά καθημερινά πράγματα. Γιά παράδειγμα, όπως έλεγε ένας μοναχός όταν κατέβαινε τά σκαλιά τού μετρό, πού τού θύμιζαν κατάβαση στά έγκατα τής γής, μπορείς νά λές τό «Κύριε Ελέησον» κατεβαίνοντας κάθε σκαλί. Τόσα πολλά σκαλιά πού είναι, σκέψου πόσες φορές θά τό έχεις πεί!

3. Κάθε μέρα νά μήν τήν βλέπουμε σάν ρουτίνα. Η κάθε μέρα έχει μία έκπληξη γιά τούς Χριστιανούς. Ως τό βράδυ κάτι θά γίνει καί ο Θεός κάποιο μήνυμα θά σού στείλει. Η ζωή δέν κυλάει επίπεδα καί μονότονα σάν καρδιογράφημα

4. Νά πλησιάσουμε λίγο περισσότερο τήν αγάπη τών ανθρώπων. Όποιος αγαπάει , γιά νά τού πούν ευχαριστώ, θά έχει πάντα άγχος.

5. Κάθε μέρα νά βρίσκεις λίγο χρόνο νά ηρεμείς. Έστω καί δέκα λεπτά. Νά δείς λίγο τή ζωή χωρίς τήν βιασύνη της. Καί τότε θά ακούσεις τή φωνή τού εσωτερικού σου κόσμου. Γιατί «όταν υπάρχει τρικυμία, δέν μπορείς νά δείς τό βυθό τής θάλασσας».

6. Τό άγχος φεύγει μέ τήν μνήμη θανάτου. Άμα σκεφθείς τό τέλος, αποφορτίζεις τήν ζωή σου από τά ασήμαντα. Αυτή η σκέψη μάς προσγειώνει καί μάς απογειώνει ταυτόχρονα. Προσγειώνεσαι καί ταπεινώνεσαι καί τό άγχος φεύγει.

7. Νά σκεφτόμαστε ότι δέν είμαστε μόνοι. Έχουμε τούς Αγίους. Μπορούμε νά προσευχόμαστε καί νά τούς επικαλούμαστε. «Άγιοι Πάντες, πρεσβεύσατε υπέρ ημών». Κάποιος προσευχόταν στούς Αγίους Σαράντα Μάρτυρες. Καί τότε ένα δαιμόνιο ακούστηκε νά λέει, «ά, όχι σ αυτούς, αυτοί μάς μαστιγώνουν περισσότερο απ όλους».

8. Νά σκεφτόμαστε πώς κυλάει η ζωή μας κάθε μέρα, γιά νά κάνουμε έναν απολογισμό τής ημέρας. Όπως ο Άγιος Δωρόθεος, πού κατέγραφε κάθε μέρα ποιόν πλήγωσε , και προσπαθούσε να επανορθώσει.

9. Κάθε μέρα βλέπε τά δώρα τού Θεού καί λέγε «Ευχαριστώ» στόν Θεό. Έλεγε ο π. Παΐσιος, «Ευχαριστείς τόν Θεό πού μπορείς νά περπατάς;». Ακόμα και αυτό το απλό , υπάρχουν άλλοι που δεν το έχουν.

10. Κάθε μέρα νά σκεφτόμαστε ότι Κάποιος πρίν από 2000 χρόνια σταυρώθηκε γιά μάς. Σού δίνει τήν αίσθηση ότι κάποιος σέ αγαπά πάρα πολύ. Άν ηρεμήσει η ψυχή σου καί ταπεινωθεί, έστω καί στό παρά πέντε, θά φανερωθεί καί θά σε βοηθήσει ο Χριστός.» Όσο για τη μέρα που αρχίζει, αν αποδεχτείς ότι είναι ευλογημένη από το Θεό, διαλεγμένη από το ίδιο Του το χέρι, τότε κάθε πρόσωπο που συναντάς είναι δώρο του Θεού, κάθε περίσταση που θα συναντήσεις είναι δώρο του Θεού, έστω και αν είναι πικρή ή γλυκιά, αν σου αρέσει ή δεν σου αρέσει.

Είναι δώρο του Θεού σε σένα και αν το πάρεις μ΄ αυτό τον τρόπο, τότε μπορείς να αντιμετωπίσεις οποιαδήποτε κατάσταση.

Να την δεχτείς με την ετοιμότητα ότι μπορεί να σου συμβεί ο. τιδηποτε  ευχάριστο ή δυσάρεστο.»