Υπάρχει αγάπη και αγάπη.

Αγαπη ιερή, Αγία,θυσιαστικη, ταπεινή.Αγαπη νοσηρή, συναισθηματικη, εγωιστική αποκλειστική,ζηλοφθονη.Οσο η ΑΓΆΠΗ των γονέων προς τα παιδιά θα είναι παθολογική  υπερβολική, θα κάνει τα παιδιά εξαρτήματα, ελατήρια των γονέων,που θα μπερδεύει τη συμπεριφορά τους και θα κάνει τη στάση τους αρνητική. Μη ζαλίζουμε τα παιδιά με την πολυλογία και τα κουράζουμε. Ας λέμε πιο λίγα και ας κάνουμε πιο πολλά.θα τα βοηθήσουμε καλύτερα με το παράδειγμα μας και την προσευχή μας.Η προσευχή μας θα μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά τους.Θα τους μιλήσει ο Θεός και θα μας μιλήσουν ύστερα στοργικά μετανιωμένα, ταπεινά.Η καταπίεση κάποια στιγμή θα φέρει αντίδραση.Με το στανιο με το κακο, δεν έρχεται ποτέ Καλό. Ούτε η κολακεία βοηθάει.Μάλλον τρέφει τον εγωισμό και γίνονται τα παιδιά ατίθασα, σκληρά, απονα, ασεβή και κενοδοξα. Η οικογένεια και η κοινωνία διαλύεται από την ασθένεια της υπερηφάνειας. Η υγεία είναι η ταπείνωση. Δε θέλουμε να το παραδεχθούμε. Μιλάμε έτσι για λαθεμένες διαπροσωπικές σχέσεις, για ασυμφωνία χαρακτήρων, για σύγκρουση εποχών και πολιτισμών, για νευρώσεις και για άγχη. Η βάση όλων αυτών είναι το αταπεινωτο φρόνημα, η δαιμονοκινητη έπαρση.Να είμαστε λοιπόν ταπεινοί και να διδάσκει η ίδια η ζωή μας την ταπείνωση στα παιδιά μας.

Μοναχού Μωυσεως Αγιορειτου.

Τα λάθη που μπορούν να σε οδηγήσουν στην απομόνωση είναι τα παρακάτω...

Είσαι απόλυτος

Σε μια κουβέντα, σε μια διαφωνία, όσο σοβαρό ή ασήμαντο κι αν είναι το θέμα, τα ξέρεις όλα, είσαι απόλυτος, και δεν δέχεσαι καμια άλλη πληροφορία ή προσέγγιση. Δεν αλλάζεις ποτέ γνώμη.

Αμφισβητείς διαρκώς την αξία των άλλων

Το να νιώθεις πως κάνεις κάτι καλύτερο από κάποιον άλλο είναι δικαίωμά σου όμως είναι λάθος να το γνωστοποιείς με οποιονδήποτε τρόπο. Είτε με μια ειρωνεία, είτε ξεκάθαρα.

Υποτιμάς λεκτικά, αλλά και με τη συμπεριφορά σου τους άλλους

Είτε τους αγνοείς, είτε δεν λογαριάζεις ποτέ τις πράξεις ή τη συνεισφορά τους, ή από τα λεγόμενά σου, φαίνεται πως δεν σε απασχολούν.

Αδιαφορείς για όποιον διαφωνεί μαζί σου

Αν κάποιος δεν συμφωνεί με τις απόψεις σου, είναι καμένο χαρτί. Διάφανος, αόρατος.

Φέρεσαι εγωκεντρικά

Είτε είναι μια κοινή απόφαση, ένα κοινό πρότζεκτ, μια συνέργεια, ακόμη και κάτι ασήμαντο, όπως το πού θα πας εκδρομή με μια παρέα, αποφασίζεις εσύ για όλους.

 ΠΗΓΗ: ΙΣΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.

– Έως ότου πεθάνουμε, και εγώ και αυτή δυστυχισμένη γυναίκα, δε θα μιλήσεις ποτέ, παιδί μου.

Κάποτε, όπως μου διηγείτο στα παιδικά μου χρόνια ο παπα-Θόδωρος, ο ιερεύς που με βάπτισε, κάλεσαν κάποιο βράδυ τον παππού του, που ’ταν και αυτός ιερεύς με το όνομα παπα-Γιώργης, για να κοινωνήσει έναν άρρωστο.

Ετοιμάστηκε ο παππούς ιερεύς, παίρνοντας μαζί του τον εγγονό του, Θεόδωρο, για να κρατάει το φαναράκι αναμμένο και να πηγαίνει έτσι μπροστά.

Πήγε στην εκκλησία, πήρε το Άγιο Ποτήριο με τη Θεία Κοινωνία, αφού προηγουμένως φόρεσε το πετραχήλι του και έβαλε στους ώμους του τον αέρα.

Έτσι γινόταν τα παλιά χρόνια. Μπροστά πήγαινε ο μικρός, ο Θοδωρής, με το φαναράκι και ένα μικρό θυμιατό. Ήταν χειμώνας και οι δρόμοι ήσαν έρημοι και το κρύο πολύ.

Σε μια στροφή του δρόμου, συναντούν μια σκοτεινή σιλουέτα – μόλις φαινόταν. Ο ιερεύς ούτε καν την πρόσεξε διότι όλη η προσοχή του ήταν στραμμένη στο Άγιον Ποτήριον και στη φύλαξη των Τιμίων Δώρων, του Σώματος και του Αίματος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Εκείνη η σκιά ήταν γυναίκα, σταμάτησε απότομα και έντρομη. Ο παπάς, χωρίς να δώσει σημασία, προχώρησε στο δρόμο του. Πήγε στο σπίτι του αρρώστου και τον κοινώνησε.

Σε λίγο γύρισε πίσω από τον ίδιο δρόμο και άρχισε να σιγοβρέχει. Κάτω ο δρόμος ήταν γεμάτος λασπόνερα. Και βλέπει σε μια στιγμή μια γυναίκα, γονατιστή μέσα στις λάσπες και στα νερά, να κλαίει με λυγμούς. Ήταν η ίδια, που είχε συναντήσει πριν.

– Στάσου παπά μου, του λέει, μην προχωρήσεις άλλο.

Σταμάτησε ο ιερεύς έκπληκτος και κείνη άρχισε με λυγμούς να διηγείται τα εξής που τάκουσε και ο μικρός ο Θεόδωρος, ο μετέπειτα παπα-Θόδωρος, που είχε σταματήσει και κείνος.

– Εγώ προηγουμένως παπά μου πήγαινα να αμαρτήσω. Να λερώσω το στεφάνι μου. Όταν, όμως, έφτασες κοντά μου, βγήκε μια φωνή από τη Θεία Μεταλαβιά, προφανώς βέβαια απ’ το Άγιο Ποτήριο, και μου είπε «Τι πας να κάμεις παιδί μου, τι πας να κάμεις;»

Είπε Γέρων: Να αγαπάς...

Να αγαπάς. Όχι στα λόγια. Όχι στη θεωρία. Να αγαπάς στη πράξη. Να γίνεσαι θυσία. Να σταυρώνεσαι. Αυτό είναι αγάπη.

Να χαίρεσαι. Όπου υπάρχει αγάπη, η χαρά ακολουθεί.

 Να χαίρεσαι, από τα βάθη της ψυχής σου.

 Να ειρηνεύεις. Άνθρωπος που αγαπά και χαίρεται, έχει μέσα του ειρήνη. Έτσι πάνε αυτά…

Να είσαι μακρόθυμος. Άσε στη άκρη το ‘’οφθαλμός αντί οφθαλμού’’. Άσε στη άκρη, τα ‘’μου έκανε, και μου είπε’’. Πάλεψε να χωνέψεις, πως και ο πιο στραβός άνθρωπος, μπορεί να φτιάξει κάποια μέρα…

 Να είσαι καλοσυνάτος. Δεν κοστίζει τίποτα. Άνοιξε ρε άνθρωπε την καρδιά σου, για να χωρέσουν οι γύρω σου, μέσα σε αυτήν. Το καλό, το αγαθό, να το δείχνεις με πράξεις στους ανθρώπους γύρω σου σε κάθε ευκαιρία. Από λόγια όλοι είναι χορτάτοι.

 Να είσαι έμπιστος. Σταθερός. Μπέσα που λέμε. Να τον τιμάς τον λόγο σου. Το ‘’ναι’’ σου να είναι ‘’ναι’’ και το ‘’όχι’’, ‘’όχι’’.

Να είσαι ήρεμος.

Γαλήνιος.

 Να είσαι πράος. Να μπορούν οι άνθρωποι, να αναπαυθούν κοντά σε σένα.

Τέλος, να είσαι εγκρατής. Ποιο το νόημα να πετύχεις το οτιδήποτε, αν πρώτα δεν μπορείς τον ίδιο σου τον εαυτό να συμμαζεύεις...;

Ἕνα καλό ἔργο, καμωμένο ἀθόρυβα ἀξίζει περισσότερο ἀπό ἕνα καλό ἔργο πού συνοδεύεται ἀπό ἐξηγήσεις

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Ἕνα καλό ἔργο, καμωμένο ἀθόρυβα ἀξίζει περισσότερο ἀπό ἕνα καλό ἔργο πού συνοδεύεται ἀπό ἐξηγήσεις καί ἀσύγκριτα περισσότερο ἀπό τήν καλύτερη πνευματκή ἐξήγηση χωρίς καλό ἔργο. Ἀπό τόν ἅγιο Νικόλαο Μύρων τῆς Λυκίας δέν ἔχουν μείνει τά λόγια του, τά ἔργα του ὅμως παραμένουν. Σέ τρεῖς περιπτώσεις ὁ ἅγιος, χωρίς νά δώσει καμία ἐξήγηση, πῆγε στό σπίτι ἑνός φτωχοῦ ἀνθρώπου καί πέταξε κρυφά μέσα ἀπό τό παράθυρο ἕνα πουγγί μέ χρυσάφι.

Κάποιος γέροντας ἀπό τίς σκῆτες τῆς Αἰγύπτου ἀρρώστησε κάποτε βαριά καί ἐπιθύμησε νά φάει λίγο φρέσκο ψωμί, μία καί τό ψωμί πού ἔτρωγαν οἱ μοναχοί ἐκεῖνο τόν καιρό, τό ξήραιναν στόν ἥλιο καί ἔτσι διατηροῦνταν. Κάποιος μοναχός ἄκουσε τήν ἐπιθυμία τοῦ γέροντα καί χωρίς νά πεῖ τίποτα σέ κανέναν, ἔφυγε ἀπό τήν Σκήτη καί πῆγε σέ μία μακρινή πόλη, ὅπου ἀγόρασε φρέσκο ψωμί γιά τόν ἀσθενῆ γέροντα. Μαθαίνοντας ἀργότερα ὁ γέροντας τόν κόπο αὐτοῦ τοῦ μοναχοῦ, δέν ἤθελε νά φάει τό ψωμί. Εἶπε: «Αὐτό εἶναι τό αἷμα τοῦ ἀδελφοῦ μου!». (Μέ ἄλλα λόγια, ὁ ἀδελφός τό προμηθεύτηκε μέ μεγάλη δυσκολία καί καταβάλλοντας μεγάλο κόπο). Ὕστερα οἱ ἄλλοι μοναχοί ἱκέτευαν τό γέροντα νά φάει λέγοντας του: «Μήν περιφρονεῖς τή θυσία τοῦ ἀδελφοῦ». Ποιά ἐξήγηση, ποιά λόγια ἀδελφικῆς ἀγάπης μποροῦν ποτέ νά ἀντικαταστήσουν αὐτή τήν ἁπλή καί σιωπηλή πράξη ἀδελφικῆς ἀγάπης;

Επιτρέπεται να θυμιατίζουμε στα σπίτια μας το βράδυ;

Από προλήψεις σε δεισιδαιμονίες και καλά διατηρείται η ανορθόδοξη πορεία και η προσπάθεια.. αποϊεροποίησης της Πίστεώς μας.

Πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν ότι είναι «χρουσουζιά» ή κακός οιωνός να θυμιατίζουμε μετά τις εσπερινές ώρες.

Έχουν εσφαλμένα συνδέσει την προσφορά θυμιάματος με την κοίμηση ενός προσφιλούς μας προσώπου, κατά την ευλογημένη – παλαιές όμορφες συνήθειες – εκείνη τακτική να ξενυχτούν οι συγγενείς τον κεκοιμημένο στην οικεία του και ουχί απομονωμένο σ᾿ένα νεκρικό θάλαμο ενός «κρύου» νεκροτομείου.

Φθάσαμε, δηλαδή, να θεωρούμε την ευλογία πρόκληση της μοίρας και ν᾿αναζητούμε πλείστες όσες δικαιολογίες στηριγμένες στην αμάθεια και αγνωσία μας προκειμένου να καλύψουμε την πνευματική μας ένδεια και αμορφωσιά.

Είναι ευλογημένη και ευσεβής συνήθεια να θυμιατίζουμε κάθε στιγμή, νύχτα και ημέρα στα σπίτια μας, στο γραφείο μας, στον προσωπικό μας χώρο. Το θυμίαμα που καίγεται προσελκύει την ευλογία του Ουρανού και καλλιεργεί τις πνευματικές δυνάμεις του ανθρώπου, καθώς κατέχει καίρια συμβολή στην όλη δημιουργία μιας κατανυκτικής ατμόσφαιρας, ουχί βεβαίως ρομαντικής, μέσω των εύοσμων αρωμάτων που αναδύονται από το καιόμενο θυμίαμα, αλλά μέσω της εν μετανοία πορευόμενης ψυχής να προσεγγίσει την Παναγία Τριάδα στην κατ᾿ οίκον Εκκλησία, δηλαδή, στο σπίτι σου και στο σπίτι μου.

Είναι, λοιπόν, ευλογημένη συνήθεια να θυμιατίζουμε και μετά το εσπέρας και πάντοτε στα σπιτικά μας. Θυμηθείτε τα Μοναστήρια μας που νηχθημερόν θυμιατίζουν! Παραδειγματιστείτε από τις λατρευτικές εκδηλώσεις όσων Ιερών Ναών στον κόσμο αγρυπνούν και προσεύχονται.

Μην απεμπολείτε στη λησμοσύνη όλα εκείνα τα παραδείγματα των πατέρων και μητέρων μας που μεγάλωσαν σε άκρως χριστιανικά σπίτια και κληροδότησαν σ᾿ εμάς όσες ιερές και ευσεβείς συνήθειες. Ευλογημένο θυμίαμα! Ευσεβείς πατέρες! Αγαπημένες συνήθειες των παιδικών μας χρόνων!

Πηγή: Δημήτριος Λυκούδης, Θεολόγος – Φιλόλογος

Ο άγγελος του σπιτιού

Ο άγγελος του σπιτιού προστατεύει τον ιερό αυτό χώρο που στεγάζει τις εικόνες του Θεού, αλλά και όσους ζουν μέσα σ’ αυτό, ακόμη και αν δεν έχουν λάβει το Άγιο βάπτισμα, όπως είναι τα αβάπτιστα παιδιά των χριστιανών, αλλά και όσους ζουν σύμφωνα με τους νόμους του Θεού, αλλά δεν γνώρισαν ακόμη την ορθή πίστη.

Δεν επιτρέπει στα πονηρά πνεύματα να μπουν μέσα και να πειράξουν την οικογενειακή θαλπωρή, αν οι ίδιοι οι κάτοικοι του χώρου δεν το επιτρέψουν με τη ζωή τους. Είναι διαταγμένος από τον Θεό, κάθε άγγελος που προστατεύει ένα σπίτι, αν δει στις ψυχές των ανθρώπων, απλότητα και ευγένεια, στοιχεία που δηλώνουν πως είναι παιδιά δικά Του, όχι απλά να προστατεύουν αυτόν τον οίκο από πονηρά πνεύματα, αλλά να απομακρύνουν και φθονερούς ανθρώπους σταλμένους από τον Εωσφόρο, που θα ήθελαν να μπουν και να κάνουν κακό. Μα πόση εξουσία δίνετε εσείς οι άνθρωποι στον σατανά να σας πειράξει μέσα στο ίδιο σας το σπίτι, όταν του χτίζετε τον θρόνο του και από κει τον αφήνεται να μολύνει σιγά-σιγά τις αισθήσεις σας και να καταστρέφει την ψυχή σας, δίχως να βλέπετε τις πληγές που σας επιφέρει! Και το φοβερότερο είναι πως τον αφήνετε όλο και πιο πολύ να σας απομακρύνει από τον Ουράνιο Πατέρα σας και από την χάρη του Παναγίου Πνεύματος.Οι άγγελοι των σπιτιών χαίρονταν όταν έβλεπαν παλαιότερα την οικογένεια ενωμένη να προσεύχεται στο εικονοστάσι και να δοξάζει τον Θεό. Οι ίδιοι μετέφεραν ο καθένας την ευωδία των προσευχών των ανθρώπων του οίκου που προστάτευαν και την ανέβαζαν στον θρόνο του Θεού, ζητώντας από τον Δημιουργό τους να στείλει περισσότερη θεία χάρη στο σπίτι αυτό. Και ο Θεός άκουγε τις ικεσίες τους και όλο και πιο πολύ ευλογούσε τον οίκο που Τον δόξαζε.

Μα σήμερα λίγοι είναι οι άγγελοι που φτάνουν