Θεία καί ἀνθρώπινη δικαιοσύνη.

- Γέροντα, τί είναι Θεία δικαιοσύνη;

- Θεία δικαιοσύνη είναι να κάνης αυτό πού αναπαύει τον άλλον. Αν έχεις λ.χ. να μοιρασθής κάτι με κάποιον άλλον, να του δώσεις όχι το μισό από αυτό πού έχεις, αλλά όσο θέλει εκείνος. Να του πεις: «Πόσα θέλεις; δυόμισι; τρία; πάρ' τα».

Να δίνης τα καλά και να κρατάς τα σάπια. Να δίνης τα περισσότερα και να κρατάς τα λιγότερα. Να, πες πώς μας φέρνει τώρα μια αδελφή δέκα δαμάσκηνα. Αν εγώ από λαιμαργία φάω τα οκτώ και σου αφήσω τα δύο, θα σε αδικήσω.

Αν πω: «αφού είμαστε δύο, θα φάω τα πέντε και θα σου αφήσω τα άλλα πέντε», τότε έχω την ανθρώπινη δικαιοσύνη. Αν όμως δω ότι σου αρέσουν τα δαμάσκηνα και φάω μόνον ένα και να σου πω: «κάνε αγάπη να φας εσύ τα υπόλοιπα, γιατί εμένα δεν μου πολυαρέσουν, άλλα με πειράζουν και στα έντερα», τότε έχω την θεία δικαιοσύνη.

- Δηλαδή ανθρώπινη δικαιοσύνη ποια είναι;

- Ανθρώπινη δικαιοσύνη είναι, αν πρέπει λ.χ. να μοιρασθής κάτι με κάποιον άλλον, να δίνης το μισό και να κρατάς το άλλο μισό.

- Γέροντα, τί θέση έχει η ανθρώπινη δικαιοσύνη στην πνευματική ζωή;

- Η ανθρώπινη δικαιοσύνη δεν είναι για τους πνευματικούς ανθρώπους· είναι φρένο για τους κοσμικούς ανθρώπους. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι ανόητος, αν αποβλέπει σ' αυτήν, γιατί μπροστά στην θεία δικαιοσύνη η ανθρώπινη είναι μηδέν.

Αλλά και ό κοσμικός άνθρωπος, αν πετύχη κάτι σ' αυτήν την ζωή εφαρμόζοντας την ανθρώπινη δικαιοσύνη, δεν θα έχει την πραγματική χαρά και ανάπαυση.

Ας υποθέσουμε ότι δύο αδέλφια έχουν ένα κτήμα δέκα στρέμματα. Ανθρώπινη δικαιοσύνη είναι να πάρει ο καθένας από πέντε στρέμματα. Θεία δικαιοσύνη είναι να πάρει ο καθένας αυτό πού έχει ανάγκη.

Αν δηλαδή ο ένας αδελφός έχει επτά παιδιά και ο άλλος δύο ή η δουλειά του ενός είναι κατώτερη από την δουλειά του άλλου, πρέπει να πάρει περισσότερο εκείνος πού έχει μεγαλύτερη ανάγκη. Σ' αυτήν την περίπτωση είναι αδικία να πάρει ο δεύτερος όσα και ο πρώτος.

Ό κοσμικός άνθρωπος όμως δεν λαμβάνει ύπ' όψιν του ότι ο αδελφός του δυσκολεύεται να τα βγάλει πέρα. Δεν καταλαβαίνει ότι η μοιρασιά πού πάει να κάνη είναι άδικη, γιατί δεν σκέφτεται πνευματικά.

Τού λες: «πρέπει να βοηθήσεις την οικογένεια σου να δεχθή να δώσεις περισσότερα στον αδελφό σου πού έχει ανάγκη» και σου λέει: «Γιατί; δεν τον αδικώ»!

Εάν ήταν πνευματικός άνθρωπος, ακόμα και αν η γυναίκα του και τα παιδιά του αντιδρούσαν, έπρεπε να τους πείσει να δεχθούν ότι του δώσει ο αδελφός του.

Αν ο αδελφός του έλεγε: «εσύ θα πάρεις ένα στρέμμα», να έπαιρνε το ένα, χωρίς να πει τίποτε, για να νιώθει άνετα ο αδελφός του πού πήρε τα υπόλοιπα. Πάντως το Ευαγγέλιο κάνει την καλύτερη μοιρασιά.

Μού κάνει εντύπωση η αρχοντιά του Αβραάμ. Όταν μάλωναν οι τσομπάνηδες του Λώτ και του Αβραάμ για τα βοσκοτόπια, πήγε ο Αβραάμ στον Λώτ και του είπε: «Δεν κάνει να μαλώνουμε· είμαστε συγγενείς. Πού σε αναπαύει εσένα να πας; Θέλεις να πάς από 'δώ η θέλεις να πάς από 'κει;».

Ο Λώτ κινήθηκε και λίγο ανθρώπινα και διάλεξε τα Σόδομα και τα Γόμορρα, γιατί είχαν πρασινάδα και βοσκοτόπια[Γεν. 13, 1-13.], και τί έπαθε μετά!

Ο Αβραάμ κινήθηκε με την θεία δικαιοσύνη, θέλησε να ανάπαυση τον Λώτ, και χάρηκε κιόλας πού ο Λώτ πήγε στον καλύτερο τόπο.

ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ

ΛΟΓΟΙ Γ΄ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗ

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ»

ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Ή ΑΝΑΠΝΕΟΥΜΕ 'Η ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ

Είναι σκανδαλώδες να λέμε "Δεν έχω διάθεση να προσευχηθώ" . Είναι προσβολή προς τον Θεό, πραγματική βλασφημία .

Οφείλουμε να προσευχόμαστε πάση θυσία, διότι η προσευχή είναι ζήτημα ζωής και θανάτου . Δεν αναπνέουμε όποτε το θέλουμε . Δεν αναζητούμε λόγους να αναπνεύσουμε δεν συζητούμε για την αναγκαιότητα της αναπνοής . Ξέρουμε όμως ότι αν σταματήσουμε να αναπνέουμε θα πεθάνουμε .

Οφείλουμε να θεωρούμε την προσευχή ως κάτι το απόλυτο , για το οποίο δεν χωρεί καμία συζήτηση.. Να ορίσουμε ένα κανόνα προσευχής και να τον τηρούμε απαρεγκλίτως.

Από το εξαιρετικό βιβλίο του Jean Claude Larchet "Στάρετς Σέργιος "
Ο Larchet είναι διδάκτωρ Φιλοσοφίας και Διδάκτωρ Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου ( Γαλλία ) και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους πατρολόγους και εκφραστές της Ορθοδοξίας στην Ευρώπη.
Από τις εκδόσεις Ακρίτα.

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΝΗΨΕΩΣ Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

Θυμάμαι κάποιον, που από μικρό παιδάκι τον συμβούλευαν πώς να ζή, για να γίνη τέλειος χριστιανός.

Του απαριθμούσαν όσα ώφειλε να αποφεύγη, και τα τεκμηρίωναν με παραδείγματα από την ιστορία και απο τους αγίους, για να τα εφαρμόση.

Εκείνος ο καημένος στενοχωριόταν, διότι όλα αυτά ήταν πολλά και δεν μπορούσε να τα θυμηθή.

Του είπαν τότε ότι θα του κάνουν ένα περιληπτικό σχέδιο, και συμφώνησε με χαρά.

Το έμαθε γρήγορα κατακόρυφα, το συνδύασε μετά και οριζόντια, το έλεγε από έξω.

Προσπαθούσε να το εφαρμόση. Περνούσαν όμως τα χρόνια και έβλεπε ότι τίποτε δεν πετύχαινε.

Πήγε τότε στον Πνευματικό του και του λέγει: Πάτερ μου, εγώ δεν μπορώ να τα εφαρμόσω αυτά, έχω πλέον κουρασθή. Πες μου κάτι πιο εύκολο.



Και εκείνος του απαντά: Να σιωπάς. Να σιωπά η γλώσσα σου και το μυαλό σου, και να μην αφήνης τον νου σου να πάη αλλού, παρά μόνον στον Χριστόν. Πονάς; Μην πης πονώ, διότι θα φεύγη ο νους σου από τον Χριστόν. Το στόμα και το μυαλό σου θα μιλούν μόνον δια τον Χριστόν.



Στην αρχή απόρησε εκείνος: Μα, πώς είναι δυνατόν να γίνη αυτό;

Αλλά προσπαθούσε, όσο μπορούσε να το εφαρμόση.

Πέρασαν δύο χρόνια, και τότε θυμήθηκε την αγωνία που είχε για να εφαρμόση το σχέδιο που του έλεγαν. Τί παράξενο όμως! Διαπίστωσε ότι όσα δεν μπορούσε να κάνει τότε, είχαν γίνει τώρα από μόνα τους!

Πώς; Από το Άγιο Πνεύμα. Τον επισκέφθηκε το Άγιον Πνεύμα, του λάλησε στην καρδιά, του φώτισε την ύπαρξι, και η κατάστασίς του αλλοιώθηκε από μόνη της. Όπως, όταν μπαίνη σε αυτόν τον χώρο το φώς, φεύγει το σκοτάδι, και τότε βλέπω το χαμόγελό σας, τα καθάρια μάτια σας και διορώ τις αγνές και καθαρές καρδιές σας, έτσι ακριβώς και τα πάντα μέσα μας φωτίζονται και παίρνουν θέσι ενώπιον του Θεού.

Να τα αποτελέσματα της νήψεως. Έρχεται το Άγιον Πνεύμα και ανακαλύπτεις ότι κατέχεις τα πάντα.

Αρχ. Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτου

ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΝΗΨΕΩΣ - ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΗΣΥΧΙΟ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΝΔΙΚΤΟΣ 2007



(ΚΕΦ. Α', σελ.46)

Η μετάνοια του φονιά

Στη φυλακή της Τσιτά συνάντησα μια φορά έναν φυλακισμένο ο όποιος καταδικάστηκε σε δέκα χρόνια καταναγκαστικής εργασίας. - Εγώ, μου είπε αυτός, τελείωσα την κρατική σχολή και ήθελα να μπω στο πανεπιστήμιο άλλα οι γονείς μου δεν το δέχτηκαν. Ήθελαν να παντρευτώ και ...όσο το δυνατόν πιο γρήγορα να χειροτονηθώ και να αναλάβω μία ενορία. Είχα και άλλα αδέλφια και έπρεπε να βοηθήσω τους γονείς μου στην ανατροφή τους. Αντιστεκόμουν για πολύ καιρό, όμως τελικά αποφάσισα να υποταχτώ στη θέληση τους. Παντρεύτηκα την κόρη ενός πρωθιερέα. Η γυναίκα μου ήταν ένα καθαρό και αγνό περιστεράκι. Την αγαπούσα πάρα πολύ. Μια φορά μου είπε για αστείο: «Δε σ' αγαπώ και δεν ξέρω γιατί σε παντρεύτηκα». Τις λέξεις της αυτές τις πήρα για αστείο και οι δύο μας γελάσαμε γι' αυτό που είπε χωρίς να έχουμε καμία υποψία ο ένας για τον άλλον... Την δεύτερη μέρα μετά απ' αυτή τη συζήτηση πήγα στον επίσκοπο μου για να τον παρακαλέσω να μου δώσει κάποια ενορία και να ορίσει την ημερομηνία της χειροτονίας μου σε διάκονο. Γυρίζω σπίτι και δεν βρίσκω εκεί τη γυναίκα μου. Πήγα στον κήπο αλλά ούτε εκεί την βρήκα. Μετά πήγα στην εκκλησία και την βρήκα στην αυλή όπου καθόταν σε ένα πάγκο μαζί με τον αδελφό του γραμματέα του χωριού μας. Όταν τους πλησίασα αυτή σαν να ντράπηκε λίγο, μου έδωσε το χέρι αλλά δε σηκώθηκε να με χαιρετήσει. Η καρδιά μου άρχισε να χτυπάει δυνατά... Όταν της είπα να πάμε στο σπίτι, αυτή έδειξε απροθυμία να με ακολουθήσει... Το βράδυ πήγα για ύπνο. Αυτή δεν ξάπλωσε μαζί μου. Από το μυαλό μου πέρασε η ιδέα να κοιτάξω το εσώρουχο της. Σιγά-σιγά πλησίασα το κρεβάτι της και δυστυχώς βεβαιώθηκα πώς οι υποψίες μου δεν ήταν άδικες. Μπορείτε να φανταστείτε τί έγινε τότε μέσα μου, έχασα τελείως τον εαυτό μου και έγινα έξαλλος! Αμέσως πήγα στο σπίτι του γραμματέα, έσφαξα τον αδελφό του και σακάτεψα τον ίδιο. Μετά πήρα ένα τσεκούρι, πήγα στη γυναίκα μου και της έκοψα το κεφάλι... Συνέχιζα να την χτυπώ με το τσεκούρι ακόμη και όταν ήδη ήταν νεκρή. Όταν σταμάτησα να την χτυπάω και γύρισα πίσω το κεφάλι μου, τότε είδα τη γυναίκα μου δίπλα μου Αυτή στεκόταν στα γόνατα με σκυμμένο κεφάλι σε στάση προσευχής στο πάτωμα, πού ήταν πλημμυρισμένο με αίμα. Τότε εγώ σαν τρελός βγήκα τρέχοντας στο δρόμο και άρχισα να φωνάζω, ότι είμαι δολοφόνος και έσφαξα δύο ανθρώπους. Με έπιασαν και με καταδίκασαν σε δώδεκα χρόνια κάτεργα, οπού τώρα με οδηγούν. Ξέρετε, παππούλη, δοκιμάζω τώρα βαριά στενοχώρια. Η ζωή μου είναι ένα ατέλειωτο μαρτύριο, η ψυχή μου είναι καταστραμμένη. Δε θέλω να πιστέψω ότι εγώ ο ίδιος το έκανα. Προσπάθησα να προσευχηθώ αλλά δεν μπορεί να βγει καθαρή προσευχή από την ψυχή ενός εγκληματία. Μερικές φορές δοκιμάζω τρομερή θλίψη. Μήπως μπορείτε, παππούλη μου, να με βοηθήσετε;

- Υιέ μου αγαπητέ, με δάκρυα σε ικετεύω να εξομολογηθείς, έτσι ώστε μετά από αυτή την εξομολόγηση να μην μείνει ούτε μία αμαρτία, ακόμα και από τα παιδικά σου χρόνια, πού να μην την είπες. Στις πιο τρομερές και επαίσχυντες αμαρτίες πού έπραξες, να σταθείς ιδιαίτερα και να τις διηγηθείς στον ιερέα με ειλικρίνεια. Σαν αιτία των αμαρτιών σου να θεωρείς μόνο τον εαυτό σου και όχι τους άλλους και να βλέπεις πώς την αιτία αυτή την δημιούργησες εσύ ο ίδιος συνειδητά. Αμέσως, αγαπητέ μου, μετά από μία τέτοια εξομολόγηση θα νοιώσεις μεγάλη ανακούφιση. Σε παρακαλώ θερμά, εκτός από αυτή την εξομολόγηση, να παραδοθείς σε θερμή καρδιακή προσευχή. Κάνε αυτό δύο εβδομάδες και θα δεις τί θα γίνει μέσα σου. Μου έδωσε το λόγο του ότι δύο εβδομάδες θα κάνει αυτό πού του είπα.

Μετά από πέντε μέρες θέλησα να τον δω. Γι’ αυτό τον σκοπό πήγα στη φυλακή. Όταν συναντηθήκαμε, τον ρώτησα.

- Πώς αισθάνεσαι, αγαπητέ;

- Καλά, αλλά είναι πολύ δύσκολο να εφαρμόσω τη συμβουλή σας. Εγώ άρχισα να τον παρακαλώ και να τον ικετεύω να συνεχίσει τον αγώνα του. Εκείνος δέχθηκε. Την επόμενη Κυριακή πρόσεξα πώς την ώρα πού έκανα κήρυγμα εκείνος έκλαιγε πιο πολύ από τους άλλους...

. - "Αχ, παππούλη μου, τώρα έχω ειρήνη στην ψυχή μου. Επιτρέψτε μου την επόμενη Κυριακή να εξομολογηθώ. Ακόμα θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μου δώσετε ένα Ιερό Ευαγγέλιο.

Την άλλη Κυριακή όταν ήλθε ήταν τόσο χαρούμενος και γεμάτος ζωή πού δεν τον γνώρισα. Στην εξομολόγηση, με δάκρυα στα μάτια, μου είπε ότι την προηγούμενη νύχτα είδε στον ύπνο του τη γυναίκα του η οποία του είπε: «Σε συγχωρώ, μόνο ένα πράγμα ζητώ από σένα: να πιστεύεις και να αγαπάς τον Κύριο μας Ιησούν Χριστό». Χάρη στην αγάπη του Θεού στους αμαρτωλούς πού μετανοούν του έδωσα την Θεία Κοινωνία. Για δύο ολόκληρες μέρες εκείνος έκλαιγε από χαρά και ενθουσιασμό πού γέμιζαν την ψυχή του. Μετά από αυτό το γεγονός οι άλλοι κρατούμενοι άρχισαν να του δείχνουν μεγάλο σεβασμό και τον θεωρούσαν άνθρωπο με ανεπτυγμένη ηθική συνείδηση. Και εγώ ειλικρινά χαιρόμουν γι' αυτόν τον άνθρωπο πού επέστρεψε στον Κύριο του, και Θεό.

«Αὕτη ἡ ἡμέρα ἥν ἐποίησεν ὁ Κύριος· ἀγαλλιασώμεθα καί εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ» Ψαλμ. ριζ (117), 24

ΕΡΜΗΝΕΙΑ

«Αὐτή ἡ λαμπρά καί πανηγυρική ἡμέρα, καθ’ ἥν ἀνυψώθη ὁ Ἰσραήλ, πολύ δέ περισσότερον ἡ ἡμέρα τῆς ἀνυψώσεως τοῦ Μεσσίου, εἶναι ἡμέρα τήν ὀποίαν ἐποίησεν ὁ Κύριος. Ἄς χαρῶμεν καί ἄς εὐφρανθῶμεν κατ’ αὐτήν» ( Ἀπό τήν «Παλαιά Διαθήκη μετά συντόμου ἑρμηνείας», τόμος 10ος, ἔκδοση «Ο ΣΩΤΗΡ»).
ΣΧΟΛΙΟ
Οἱ Ψαλμοὶ δὲν εἶναι ἁπλῶς ὕμνοι δοξολογητικοί, μὲ τοὺς ὁποίους ὑμνολογοῦμε καὶ δοξάζομε τὸν Κύριο γιὰ τὰ μεγαλεῖα Του. Οὔτε εἶναι μόνο προσευχὲς καὶ ἱκεσίες, μὲ τὶς ὁποῖες ζητοῦμε τὸ ἔλεος, τὴν εὐμένεια καὶ τὴν βοήθειά Του. Μαζὶ μὲ αὐτὰ καὶ πάνω ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ προφητεῖες, ποὺ ἀναφέρονται στὸ Πρόσωπο καὶ τὸ ἔργο τοῦ Μεσσίου καὶ Λυτρωτοῦ τοῦ κόσμου.
Τέτοιοι Μεσσιακοι λεγόμενοι ψαλμοὶ ὑπάρχουν ἀρκετοὶ καὶ εἴτε ἀπό τὴν ἀρχὴ ὡς τὸ τέλος τους, εἴτε μὲ μερικοὺς στίχους τους ἀνοίγουν τὴν αὐλαία τοῦ χρόνου καὶ φέρνουν τὸ μέλλον στὸ παρόν. Μιλοῦν γιὰ ὅσα θὰ ἔκαμνε μὲ τὸν ἐρχομό Του στὴ γῆ μας ὁ Κύριος. Ἕνας ἀπό αὐτοὺς τοὺς Ψαλμοὺς εἶναι καὶ 117ος. Εἶναι ψαλμὸς γεμᾶτος λυρισμὸ καὶ παρακινεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ δοξολογήσουν τὸν Κύριο γιὰ τήν λύτρωσι καὶ βοήθεια, ποὺ τοὺς χάρισε. «Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ», φωνάζει μὲ ἐνθουσιασμὸ σ' ἕνα του στίχο ὁ θεόπνευστος ψαλμωδὸς του (Ψάλμ. ριζ' 24).
Ὁ στίχος αὐτός, ποὺ ἀκούεται καθ' ὅλη τὴν ἀναστάσιμη περίοδο στὴν Ἐκκλησία μας, ἀναφέρεται σὲ μιὰ ξεχωριστή μέρα τῆς ἱστορίας τῶν Ἰσραηλιτῶν. Εἴτε πρόκειται γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἐπιστροφῆς ἀπό τὴν Βαβυλώνια αἰχμαλωσία, εἴτε γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς θεμελιώσεως ἢ τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων, ποὺ ἔγιναν ἐπί του Ἔσδρα.
Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὅμως βλέπουν μέσα σ' αὐτὸν τὸν στίχο ἀναφορὰ στὸ πιὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς ἱστορίας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ποιὰ ἄλλη μέρα θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι αὐτή, ἐρωτᾶ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, παρὰ «ἡ ἀναστάσιμός του Κυρίου ἡμέρα;... Σημαίνει δὲ λόγος τὴν ἀναστάσιμόν του Σωτῆρος ἡμῶν, τὴν γε ἐπώνυμον αὐτοῦ γενομένην δηλαδὴ Κυριακήν» (Ἐξηγ. εἰς ριζ' Ψάλμ)
Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος συνδυάζει τὸν στίχον αὐτὸν μὲ τὸν προηγούμενον, ὅπου παρομοιάζεται ὁ Κύρος μὲ ἀκρογωνιαῖον λίθον ποὺ ἀπερρίφθη ἀπό τους οἰκοδόμους, τοὺς ἄρχοντας δηλαδὴ τῶν Ἑβραίων, καὶ βλέπει τὴν ἡμέρα αὐτὴ σὰν τὴν ἡμέρα της σωτηρίας μας ἀπό τὴν κατάπτωσιν τῆς ἁμαρτίας. Ἐρωτᾶ μάλιστα μὲ τὸν γνωστό του τρόπο: «Τί τῆς ἡμέρας ταύτης ἴσον;» Καμμιὰ δηλαδὴ ἡμέρα δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθῇ ὡς πρὸς τὴν ἀξία καὶ σημασία μὲ αὐτήν, κατὰ τὴν ὁποία «καταλλαγὴ Θεοῦ πρὸς ἀνθρώπους ἐγένετο καὶ χρόνιος κατελύθη πόλεμος, καὶ Παράδεισος ἠνοίγη καὶ τὴν ἀρχαίαν ἀπελάβομεν πατρίδα» (Ὁμιλ. εἰς ρζ Ψαλμ.).
Δὲν χαρακτηρίζεται, ἡ μέρα αὐτή, τονίζει ὁ ἴδιος, ἁπλῶς ἀπό τὴν χρονικὴ διάρκεια ποὺ μεσολαβεῖ μεταξὺ ἀνατολῆς καὶ δύσεως τοῦ ἥλιου, ἀλλὰ ἀπό «τὰ κατορθώματα» ποὺ ἔγιναν σ' αὐτὴν μὲ τὸ παντοδύναμο χέρι τοῦ Κυρίου. Δὲν εἶναι δηλαδὴ μιὰ μέρα μέσα στὶς ἄλλες, ἢ σὰν ὅλες τὶς ἄλλες. Εἶναι μέρα ξεχωριστή. Εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου. Ἡ δική του ἡμέρα. Ἡ μέρα κατὰ τὴν ὁποία ἔλαμψαν καὶ ἀκτινοβόλησαν μὲ τὸ θεϊκὸ τους μεγαλεῖο ἡ ἀκατανίκητη δύναμι καὶ ἡ ἄπειρη ἀγάπη τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας. Ἡ μέρα ποὺ κατενικήθη ὁ Διάβολος καὶ διαλύθηκαν, σὰν νὰ ἦταν ἱστὸς ἀράχνης, ὅλα τὰ ἔργα του ἀπό τὴν ὥρα τῆς πτώσεως τῶν πρωτοπλάστων καὶ ἑξῆς. Ἡ μέρα της θανατώσεως τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀνυψώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἡ μέρα ποὺ ὁ ὁλόλαμπρος ἥλιος τῆς εὐσπλαγχνίας τοῦ Κυρίου φώτισε καὶ θέρμανε τοὺς σκοτεινοὺς καὶ παγωμένους τάφους καὶ χάρισε ζωὴ στοὺς πεθαμέ¬νους ψυχικὰ καὶ σωματικὰ ἀνθρώπους. Ἡ μέρα ποὺ ἐμεῖς οἱ ἀνάξιοί τῆς θεϊκῆς ἀγάπης καὶ ἀχάριστοι ἄνθρωποι ἐγίναμε ἄξιοι νὰ θεωρηθοῦμε κληρονόμοι τῆς βασιλείας τοῦ Κυρίου, «συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ, β' 19).
Αὐτὸ σημαίνει γιὰ μένα καὶ γιὰ σένα, ἀδελφέ μου, ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ Κυρίου, ἡ μία τῶν Σαββάτων, ἡ βασιλὶς καὶ κυρία». Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ γεμίζουν οἱ καρδιές μας μὲ ἀγαλλίασι καὶ εὐφροσύνη σ' αὐτὴ τὴν πανήγυρι τῶν πανηγύρεων».
Καὶ ἐπειδὴ τὸ νόημα αὐτῆς τῆς μεγάλης ἡμέρας τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου εἶναι ἰδιαίτερα ἐξαιρετικὸ καὶ ἔχει ἀποφασιστικὴ σημασία γιὰ τὴ σωτηρία μας, γι' αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας τὸ φέρνει συνεχῶς ἐμπρός μας ὅλο τὸ χρόνο. Τὴν πρώτη μέρα κάθε ἑβδομάδος τὴν ὀνομάζουμε ἀπὸ τότε Κυριακὴ καὶ ἀντηχοῦν διαρκῶς μέσα στοὺς Ναούς μας οἱ ἀναστάσιμοι ὕμνοι, πού μας ὑπενθυμίζουν τί μᾶς χάρισε μὲ τὴν Ἀνάστασί του ὁ Κύριος αὐτὴ τὴν ἡμέρα.
Μὲ πλημμυρισμένη λοιπὸν τὴν ὑπαρξί μας ἀπὸ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Νικητὴ τοῦ θανάτου καὶ μὲ ἀποστροφὴ πρὸς τὴν ἁμαρτία, ποὺ ἔφερε τὸν θάνατο, ἄς ἑορτάζωμε χαρμόσυνα καὶ θεάρεστα τὴν μέρα τῆς Ἀναστάσεως. Τώρα πιὰ ἔγιναν ὅλα καινούργια. Τώρα δὲν ἔχει θέσι ὁ παλαιὸς θρῆνος τοῦ θανάτου. Τώρα δὲν δικαιολογοῦνται ἡ ὀδύνη καὶ ἡ μαύρη ἀπελπισία γιὰ τὴν ἁμαρτία. Ἦλθε πλέον «ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος. Ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ» ( Ἀπό τό περιοδικό «Ο ΣΩΤΗΡ», τόμος 1983, σ.317).
Οἱ Ψαλμοὶ δὲν εἶναι ἁπλῶς ὕμνοι δοξολογητικοί, μὲ τοὺς ὁποίους ὑμνολογοῦμε καὶ δοξάζομε τὸν Κύριο γιὰ τὰ μεγαλεῖα Του. Οὔτε εἶναι μόνο προσευχὲς καὶ ἱκεσίες, μὲ τὶς ὁποῖες ζητοῦμε τὸ ἔλεος, τὴν εὐμένεια καὶ τὴν βοήθειά Του. Μαζὶ μὲ αὐτὰ καὶ πάνω ἀπὸ αὐτὰ εἶναι καὶ προφητεῖες, ποὺ ἀναφέρονται στὸ Πρόσωπο καὶ τὸ ἔργο τοῦ Μεσσίου καὶ Λυτρωτοῦ τοῦ κόσμου.
Τέτοιοι Μεσσιακοι λεγόμενοι ψαλμοὶ ὑπάρχουν ἀρκετοὶ καὶ εἴτε ἀπό τὴν ἀρχὴ ὡς τὸ τέλος τους, εἴτε μὲ μερικοὺς στίχους τους ἀνοίγουν τὴν αὐλαία τοῦ χρόνου καὶ φέρνουν τὸ μέλλον στὸ παρόν. Μιλοῦν γιὰ ὅσα θὰ ἔκαμνε μὲ τὸν ἐρχομό Του στὴ γῆ μας ὁ Κύριος. Ἕνας ἀπό αὐτοὺς τοὺς Ψαλμοὺς εἶναι καὶ 117ος. Εἶναι ψαλμὸς γεμᾶτος λυρισμὸ καὶ παρακινεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ δοξολογήσουν τὸν Κύριο γιὰ τήν λύτρωσι καὶ βοήθεια, ποὺ τοὺς χάρισε. «Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος, ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ», φωνάζει μὲ ἐνθουσιασμὸ σ' ἕνα του στίχο ὁ θεόπνευστος ψαλμωδὸς του (Ψάλμ. ριζ' 24).
Ὁ στίχος αὐτός, ποὺ ἀκούεται καθ' ὅλη τὴν ἀναστάσιμη περίοδο στὴν Ἐκκλησία μας, ἀναφέρεται σὲ μιὰ ξεχωριστή μέρα τῆς ἱστορίας τῶν Ἰσραηλιτῶν. Εἴτε πρόκειται γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς ἐπιστροφῆς ἀπό τὴν Βαβυλώνια αἰχμαλωσία, εἴτε γιὰ τὴν ἡμέρα τῆς θεμελιώσεως ἢ τῶν ἐγκαινίων τοῦ Ναοῦ τῶν Ἱεροσολύμων, ποὺ ἔγιναν ἐπί του Ἔσδρα.
Οἱ ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὅμως βλέπουν μέσα σ' αὐτὸν τὸν στίχο ἀναφορὰ στὸ πιὸ μεγάλο γεγονὸς τῆς ἱστορίας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Ποιὰ ἄλλη μέρα θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι αὐτή, ἐρωτᾶ ὁ Μέγας Ἀθανάσιος, παρὰ «ἡ ἀναστάσιμός του Κυρίου ἡμέρα;... Σημαίνει δὲ λόγος τὴν ἀναστάσιμόν του Σωτῆρος ἡμῶν, τὴν γε ἐπώνυμον αὐτοῦ γενομένην δηλαδὴ Κυριακήν» (Ἐξηγ. εἰς ριζ' Ψάλμ)
Καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος συνδυάζει τὸν στίχον αὐτὸν μὲ τὸν προηγούμενον, ὅπου παρομοιάζεται ὁ Κύρος μὲ ἀκρογωνιαῖον λίθον ποὺ ἀπερρίφθη ἀπό τους οἰκοδόμους, τοὺς ἄρχοντας δηλαδὴ τῶν Ἑβραίων, καὶ βλέπει τὴν ἡμέρα αὐτὴ σὰν τὴν ἡμέρα της σωτηρίας μας ἀπό τὴν κατάπτωσιν τῆς ἁμαρτίας. Ἐρωτᾶ μάλιστα μὲ τὸν γνωστό του τρόπο: «Τί τῆς ἡμέρας ταύτης ἴσον;» Καμμιὰ δηλαδὴ ἡμέρα δὲν μπορεῖ νὰ συγκριθῇ ὡς πρὸς τὴν ἀξία καὶ σημασία μὲ αὐτήν, κατὰ τὴν ὁποία «καταλλαγὴ Θεοῦ πρὸς ἀνθρώπους ἐγένετο καὶ χρόνιος κατελύθη πόλεμος, καὶ Παράδεισος ἠνοίγη καὶ τὴν ἀρχαίαν ἀπελάβομεν πατρίδα» (Ὁμιλ. εἰς ρζ Ψαλμ.).
Δὲν χαρακτηρίζεται, ἡ μέρα αὐτή, τονίζει ὁ ἴδιος, ἁπλῶς ἀπό τὴν χρονικὴ διάρκεια ποὺ μεσολαβεῖ μεταξὺ ἀνατολῆς καὶ δύσεως τοῦ ἥλιου, ἀλλὰ ἀπό «τὰ κατορθώματα» ποὺ ἔγιναν σ' αὐτὴν μὲ τὸ παντοδύναμο χέρι τοῦ Κυρίου. Δὲν εἶναι δηλαδὴ μιὰ μέρα μέσα στὶς ἄλλες, ἢ σὰν ὅλες τὶς ἄλλες. Εἶναι μέρα ξεχωριστή. Εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ Κυρίου. Ἡ δική του ἡμέρα. Ἡ μέρα κατὰ τὴν ὁποία ἔλαμψαν καὶ ἀκτινοβόλησαν μὲ τὸ θεϊκὸ τους μεγαλεῖο ἡ ἀκατανίκητη δύναμι καὶ ἡ ἄπειρη ἀγάπη τοῦ μεγάλου Θεοῦ καὶ Σωτῆρος μας. Ἡ μέρα ποὺ κατενικήθη ὁ Διάβολος καὶ διαλύθηκαν, σὰν νὰ ἦταν ἱστὸς ἀράχνης, ὅλα τὰ ἔργα του ἀπό τὴν ὥρα τῆς πτώσεως τῶν πρωτοπλάστων καὶ ἑξῆς. Ἡ μέρα της θανατώσεως τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀνυψώσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Ἡ μέρα ποὺ ὁ ὁλόλαμπρος ἥλιος τῆς εὐσπλαγχνίας τοῦ Κυρίου φώτισε καὶ θέρμανε τοὺς σκοτεινοὺς καὶ παγωμένους τάφους καὶ χάρισε ζωὴ στοὺς πεθαμέ¬νους ψυχικὰ καὶ σωματικὰ ἀνθρώπους. Ἡ μέρα ποὺ ἐμεῖς οἱ ἀνάξιοί τῆς θεϊκῆς ἀγάπης καὶ ἀχάριστοι ἄνθρωποι ἐγίναμε ἄξιοι νὰ θεωρηθοῦμε κληρονόμοι τῆς βασιλείας τοῦ Κυρίου, «συμπολῖται τῶν ἁγίων καὶ οἰκεῖοι τοῦ Θεοῦ» (Ἐφεσ, β' 19).
Αὐτὸ σημαίνει γιὰ μένα καὶ γιὰ σένα, ἀδελφέ μου, ἡ ἡμέρα ἐκείνη τοῦ Κυρίου, ἡ μία τῶν Σαββάτων, ἡ βασιλὶς καὶ κυρία». Καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ γεμίζουν οἱ καρδιές μας μὲ ἀγαλλίασι καὶ εὐφροσύνη σ' αὐτὴ τὴν πανήγυρι τῶν πανηγύρεων».
Καὶ ἐπειδὴ τὸ νόημα αὐτῆς τῆς μεγάλης ἡμέρας τῆς λαμπροφόρου Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου εἶναι ἰδιαίτερα ἐξαιρετικὸ καὶ ἔχει ἀποφασιστικὴ σημασία γιὰ τὴ σωτηρία μας, γι' αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία μας τὸ φέρνει συνεχῶς ἐμπρός μας ὅλο τὸ χρόνο. Τὴν πρώτη μέρα κάθε ἑβδομάδος τὴν ὀνομάζουμε ἀπὸ τότε Κυριακὴ καὶ ἀντηχοῦν διαρκῶς μέσα στοὺς Ναούς μας οἱ ἀναστάσιμοι ὕμνοι, πού μας ὑπενθυμίζουν τί μᾶς χάρισε μὲ τὴν Ἀνάστασί του ὁ Κύριος αὐτὴ τὴν ἡμέρα.
Μὲ πλημμυρισμένη λοιπὸν τὴν ὑπαρξί μας ἀπὸ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Νικητὴ τοῦ θανάτου καὶ μὲ ἀποστροφὴ πρὸς τὴν ἁμαρτία, ποὺ ἔφερε τὸν θάνατο, ἄς ἑορτάζωμε χαρμόσυνα καὶ θεάρεστα τὴν μέρα τῆς Ἀναστάσεως. Τώρα πιὰ ἔγιναν ὅλα καινούργια. Τώρα δὲν ἔχει θέσι ὁ παλαιὸς θρῆνος τοῦ θανάτου. Τώρα δὲν δικαιολογοῦνται ἡ ὀδύνη καὶ ἡ μαύρη ἀπελπισία γιὰ τὴν ἁμαρτία. Ἦλθε πλέον «ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος. Ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ»

( Ἀπό τό περιοδικό «Ο ΣΩΤΗΡ», τόμος 1983, σ.317).

ΚΥΡΙΑΚΗ Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ

Η πίστη Θεραπεύει την ψυχή και το σώμα μας
Δεύτερη Κυριακή των Νηστειών σήμερα, αγαπητοί. Η Εκκλησία μας εορτάζει και τη μνήμη του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονί¬κης, του υπερμάχου της Ορθοδοξίας.
Το άγιο Ευαγγέλιο μας μεταφέρει στην Καπερναούμ, τη δεύτερη πατρίδα του Χρίστου μας. Είχε επιστρέψει εκεί ο Χριστός από μια περιοδεία, και πήγε και έμεινε σε ένα σπίτι. Μόλις το ‘μαθαν οι άνθρωποι έτρεξαν και γέμισαν το σπίτι και τα πέριξ. Και ο Ιησούς άρχισε να τους ομιλεί. Ευκαιρία βρήκε. Και κρεμόντουσαν από τα χείλη Του. Σε λίγο έφθασαν εκεί τέσσερις συνάνθρωποι μας φέρνοντας στους ώμους έναν παράλυτο με το κρεβάτι του. Και δεν μπορούσαν να προχωρήσουν. Και πήγαν και άνοιξαν τη στέγη και κατέβασαν στα πόδια του Χρίστου τον παράλυτο. Κι ο Χριστός είδε την πίστη αυτών των ανθρώπων, άλλα και του παραλύτου και του είπε: «Παιδί μου, συγχωρούνται οι αμαρτίες σου».
Η πίστη είναι μεγάλη δύναμη, προσφέρει στον άνθρωπο τη θεϊκή βοήθεια και Χάρη. Και συνάμα είναι η σχέση του άνθρωπου με τον Θεάνθρωπο. Είναι σχέση, δηλαδή, δυνατή και αποτελεσματική και μας κάνει παιδιά του Χρίστου. Γι’ αυτό και Κείνος αποκάλεσε τον παράλυτο παιδί Του και του συγχώρεσε δια της πίστεως τις αμαρτίες. Δηλαδή η πίστη θεραπεύει την ψυχή μας, συγχωρεί τις αμαρτίες και μας ανορθώνει και μας ανεβάζει πνευματικά.
Ήσαν εκεί κοντά οι Γραμματοδιδάσκαλοι του Ισραήλ. Και πειράχτηκαν που ο Χριστός συγχώρεσε τον παράλυτο. Και είπαν: «Ο Θεός συγχωρεί αμαρτίες...». Εκείνος διάβασε τη σκέψη τους για να τους αποδείξει πως είναι και Θεός και τους είπε: «Σεις θεωρείτε δύσκολο να αναστήσω το σώμα του παραλύτου, να τον κάμω να περπατά και να είναι υγιής. Για μένα το πιο δύσκολο είναι η συγχώρεση της αμαρτίας, διότι πρώτα αμαρτάνει η ψυχή και υστέρα ακολουθεί το σώμα» (στα αποτελέσματα και τις συνέπειες, δηλαδή, της αμαρτίας). Και ο άνθρωπος ηρέμησε, τώρα που ο Χριστός του συγχώρεσε τις αμαρτίες.
Και στη συνέχεια ο Κύριος, αμείβοντας πάλι την πίστη εκείνου και των υπολοίπων που τον έφεραν, του λέγει: «Σήκω επάνω, πάρε το κρεβάτι σου και πήγαινε στο σπίτι σου». Του έδωσε και τη σωματική υγεία. Αυτή είναι η πίστη, δίνει άφεση αμαρτιών και ψυχική θεραπεία κι όταν χρειαστεί και σωματική υγεία.
Ντροπιάστηκαν οι εχθροί της πίστης και του Χρίστου, χαίρεται όμως ο πιστός και άκακος κόσμος κι είπανε όλοι με μια φωνή και μ’ ένα στόμα και με μια καρδιά: «Ποτέ τέτοια πράγματα δεν είδαμε».
Ο παραλυτικός, ο πριν παραλυτικός, πήγε στο σπίτι του, στους δικούς του. Ο Χριστός δεν τον κράτησε σαν "λάφυρο να τον επιδεικνύει. Ο Χριστός είναι ταπεινός και κάνει τις γιατρειές της ψυχής και του σώματος δωρεάν και δια μέσου της πίστης.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς υπήρξε μεγάλη μορφή της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, με προσφορά ανυπολόγιστη στα δύσκολα εκείνα χρόνια του Βυζαντίου, τον δέκατο τέταρτο αιώνα. Βάσταξε την πίστη και την Ελλάδα κατά τον καλύτερο τρόπο. Και ύστερα, στα χρόνια τα δίσεκτα της Τουρκοκρατίας, βοήθησε τα μέγιστα τους σκλαβωμένους Έλληνας και τους έφερε στο γλυκό ξημέρωμα του 1821. Γι' αυτό και χρωστάμε πολλά και στην Εκκλησία μας και στον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά.
Και ακόμα οφείλουμε αυτά να μην τα ξεχνάμε, άλλα να προσπαθούμε να τα μιμούμεθα και να τα αντιγράφουμε, γιατί και η πατρίδα μας σήμερα, καθώς και η οικουμένη, περνά δύσκολες στιγμές κι έχει ανάγκη απ’ αυτή την πίστη και απ’ αυτή τη δύναμη του Χρίστου, των αγίων και της Εκκλησίας Του.

Mια γιαγιά για γαμο.

Μια γριά κυρία, άνω των 90, αλλά καλοστεκούμενη, μπαίνει σ' ένα φαρμακείο.

- Καλημέρα σας κύριε, έχετε ασπιρίνες;
- Ναι, χωρίς αμφιβολία.

- Έχετε παυσίπονα ;
- Βεβαίως. Κανένα πρόβλημα.

- Έχετε αντιρρευματικά;
- Βεβαιότατα...
- Έχετε χάπια για τις ρυτίδες;
- Έχουμε και τέτοια.

- Έχετε αλοιφή για τις αιμορροΐδες;
- Προφανώς.

- Έχετε σόδα για το στομάχι;
- Βεβαίως έχουμε..

- Έχετε φάρμακα για το συκώτι;
- Μάλιστα.

- Έχετε αγχολυτικά;
- Μάλιστα χωρίς αμφιβολία.

- Έχετε υπναγωγά;
- Ναι, Ναι, έχουμε.

- Έχετε φάρμακα για την μνήμη;
- Ναι...Μερικά!

- Έχετε μπαστούνια;
- Προφανώς.

- Έχετε στρώματα για τους ηλικιωμένους;
- Μα, φυσικά.

- Έχετε ....
- Επιτέλους Κυρία μου.... είμαστε ένα επαγγελματικό φαρμακείο! Έχουμε όλα τα απαραίτητα προϊόντα! Ποιο είναι το πρόβλημά σας;

- Στο τέλος του μήνα, παντρεύομαι τον Δαμιανό, που είναι 95 ετών. Θα θέλαμε να ξέρουμε αν μπορούμε να δηλώσουμε λίστα γάμου σε σας....