Monday, April 4, 2011

Ψαλμός 1

Η χρήση των Ψαλμών από τον γέροντα Παίσιο

1ος Όταν φυτεύουν δέντρα ή αμπέλι, για να καρποφορήσουν.

Κείμενο
1 Μακάριος ἀνήρ, ὃς οὐκ ἐπορεύθη ἐν βουλῇ ἀσεβῶν καὶ ἐν ὁδῷ ἁμαρτωλῶν οὐκ ἔστη καὶ ἐπὶ καθέδρᾳ λοιμῶν οὐκ ἐκάθισεν.
2 ἀλλ᾿ ἤ ἐν τῷ νόμῳ Κυρίου τὸ θέλημα αὐτοῦ, καὶ ἐν τῷ νόμῳ αὐτοῦ μελετήσει ἡμέρας καὶ νυκτός.
3 καὶ ἔσται ὡς τὸ ξύλον τὸ πεφυτευμένον παρὰ τὰς διεξόδους τῶν ὑδάτων, ὃ τὸν καρπὸν αὐτοῦ δώσει ἐν καιρῷ αὐτοῦ, καὶ τὸ φύλλον αὐτοῦ οὐκ ἀποῤῥυήσεται· καὶ πάντα, ὅσα ἂν ποιῇ, κατευοδωθήσεται.
4 οὐχ οὕτως οἱ ἀσεβεῖς, οὐχ οὕτως, ἀλλ᾿ ἢ ὡσεὶ χνοῦς, ὃν ἐκρίπτει ὁ ἄνεμος ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς.
5 διὰ τοῦτο οὐκ ἀναστήσονται ἀσεβεῖς ἐν κρίσει, οὐδὲ ἁμαρτωλοὶ ἐν βουλῇ δικαίων·
6 ὅτι γινώσκει Κύριος ὁδὸν δικαίων, καὶ ὁδὸς ἀσεβῶν ἀπολεῖται.


Ερμηνευτική απόδοση
1 Τρισευτυχισμένος και ευλογημένος από τον Θεόν είναι ο άνθρωπος εκείνος, που δεν επορεύθη ποτε δρόμον σύμφωνα με τας σκέψεις και τα θελήματα των ασεβών ανθρώπων και ούτε προς στιγμήν δεν εστάθη εκεί, όπου διέρχονται οι αμαρτωλοί, ούτε εκάθισε να λάβη μέρος εις συναναστροφάς ανθρώπων, που είναι διεφθαρμένοι και διαφθείρουν την κοινωνίαν.
2 Αλλ' εξ αντιθέτου με όλην του την καρδίαν έχει δώσει την θέλησίν του και την σκέψιν του στον νόμον του Κυρίου και τον Νόμον αυτόν θα μελετά ημέραν και νύκτα.
3 Αυτός θα ομοιάζη με το δένδρον που είναι φυτευμένον εις τα πλούσια τρεχούμενα νερά και το οποίον θα αποδώση τους ωρίμους καρπούς του εις τoν καταλληλον καιρόν, τα δε φύλλα του ποτέ δεν θα πέσουν. Έτσι και ο άνθρωπος ο αφοσιωμένος στον νόμον του Θεού. Όλα τα έργα, που θα επιχειρή, θα έχουν με την ευλογίαν του Θεού αίσιον πέρας.
4 Δεν θα συμβαίνη όμως το ίδιον και μέ, τους ασεβείς, όχι• αλλά αυτοί θα ομοιάζουν σαν το χνούδι, το οποίον παρασύρει ο άνεμος και το εξαφανίζει από το πρόσωπον της γης, από τα μάτια των ανθρώπων.
5 Δια τούτο, ηθικώς αδύνατοι και άτολμοι, οι ασεβείς δεν θα έχουν το σθένος να σταθούν όρθιοι ενώπιον του Κυρίου κατά την μέλλουσαν κρίσιν. Ούτε και οι αμαρτωλοί θα τολμήσουν, να παρουσιασθούν εις την σύναξιν των δικαίων.
6 Διότι ο Κύριος γνωρίζει τον δρόμον, την συμπεριφοράν και τα έργα των δικαίων και τους προστατεύει, ενώ οι ασεβείς εγκαταλείπονται από τον Θεόν, καταλήγουν εις την απώλειαν τα έργα των και αυτοί οι ίδιοι.

ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ


Του Αντωνίου Αντωνάκου

Καθηγητή Φιλολόγου, Ιστορικού-Ερευνητή

Ο κύριος Αντωνάκος παρουσίασε τα κύρια σημεία του μόλις εκδοθέντος βιβλίου του «Εις οιωνός Άριστος, αμύνεσθαι περί γλώσσης», και υπότιτλο «Τα βασικά γνωρίσματα και ιδιότητες της Ελληνικής γλώσσης» από τις εκδόσεις «Νέα Θέσις» Οι ιδιότητες αυτές, πολύ περιληπτικά είναι οι εξής:

1. Η μόνη γλώσσα στον κόσμο που ομιλείται συνεχώς επί 4000 έτη. Όλες οι ομηρικές λέξεις έχουν διασωθεί στην παραγωγή των λέξεων και κυρίως στα σύνθετα. Π.χ. μπορεί σήμερα να λέμε νερό (εκ του νηρόν, εξ ου και Νηρηίδες, Νηρεύς κλπ) άλλα τα σύνθετα και τα παράγωγα θα είναι με το ύδωρ (υδραυλικός, υδραγωγείο, ύδρευση, ενυδρείο, αφυδάτωση, κλπ.) Ή το ρήμα δέρκομαι - Βλέπω που έχει διασωθεί στο οξυδερκής.

2. Έξυπνοι τόνοι και έξυπνα γράμματα. Οι τόνοι και τα πνεύματα αλλά και τα φωνήεντα είναι πολύ σημαντικοί παράγοντες στην ελληνική γλώσσα, γιατί αν αλλάξει ένα πνεύμα ή ένας τόνος ή ένα φωνήεν, αυτομάτως έχουμε διαφορετική σημασία. Π.χ. το ρήμα είργω (με ψιλή) σημαίνει εμποδίζω την είσοδο ενώ με δασεία, την έξοδο «κάθειρξις). Σύρος (με περισπωμένη) είναι το νησί ενώ με οξεία, ο κάτοικος της Συρίας. Η λέξη φορά (με όμικρον) σημαίνει την κατεύθυνση ενός πράγματος, η φωρά (με ωμέγα και οξεία) σημαίνει την κλοπή, ενώ φωρά (με ωμέγα, περισπωμένη και υπογεγραμμένη) σημαίνει ζητεί.

3. Ο τονισμός δημιουργεί θετική ή αρνητική έννοια. Παράδειγμα, η λέξη έργον συντιθέμενη με ένα συνθετικό αποδίδει ιδιότητα δημιουργώντας την κατάληξη -ουργός. Και εδώ έρχεται το μεγαλείο της ελληνικής η οποία προστάζει: Εάν το έργο είναι για το καλό των ανθρώπων, τότε τονίζεται η λήγουσα, όπως μελισσουργός, δημιουργός, σιδηρουργός. Όταν όμως είναι προς βλάβην των ανθρώπων, ο τονισμός ανεβαίνει στην παραλήγουσα• Π.χ. κακούργος, πανούργος, ραδιούργος.

4. Η σοφία. Η γλώσσα μας έχει λέξεις που περικλείουν, πραγματικά, ολόκληρη φιλοσοφία. Π,Χ. η Λέξη βίος αναφέρεται στους ανθρώπους ενώ η Λέξη ζωή στα ζώα, η Λέξη φθόνος εκ του φθίνω που σημαίνει, σβήνω, χάνομαι οπότε επισημαίνεται η ηθική διδασκαλία της λέξεως αυτής που μας προστάζει να μην φθονούμε τους άλλους διότι όποιος φθονεί τότε φθίνει συνεχώς, σβήνει και στο τέλος χάνεται.

5. Ο λακωνισμός, δηλαδή ο σύντομος, περιεκτικός και φιλοσοφημένος λόγος Όταν σε μια φράση δεν μπορούμε ούτε να προσθέσουμε ούτε να αφαιρέσουμε κάτι, τότε έχουμε την υψίστη τελειότητα, την υψίστη σοφία. Π.χ. το μηδέν άγαν, στο οποίο αν αφαιρέσουμε την μία από τις δύο λέξεις, η άλλη μόνη της δεν σημαίνει κάτι ενώ αν προστεθεί ένα ρήμα η φράση θα χάσει την γενικότητά της.

6. Η κυριολεξία. Η ελληνική γλώσσα διαθέτει μια λέξη για το κάθε τι. Ακόμη κι αν φαίνεται ότι κάποιες λέξεις σημαίνουν το ίδιο πράγμα, στην πραγματικότητα υπάρχουν λεπτές νοηματικές διαφορές. Γι' αυτό, ουσιαστικώς, στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχουν συνώνυμα. Π.χ. Στην αρχική μορφή της γλώσσας μας υπήρχαν τρία ρήματα για το ανακατεύω. Το κεράννυμι, (ανακατεύω δύο υγρά και δημιουργώ μια νέα χημική ένωση, π.χ. οίνος + ύδωρ - κρασί, το μίγνυμι (ρίχνω στον ίδιο τόπο δύο υγρά, σε αγγείο, ή δύο στερεά, στο σάκκο, που απλώς ένωση, και το φύρω (ανακατεύω κάτι ξηρό με ουσία υγρή με αποτέλεσμα να λερωθεί το στερεό από το υγρό, όπως φύραμα, αιμόφυρτος.

7. Η δημιουργία συνθέτων και ο πολλαπλασιασμός των λέξεων, έντεχνου λόγου δημιουργία. Αν και υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες λέξεις ικανές να πιστοποιήσουν την ιδιότητα αυτή, μια και μόνο πηγή αρκεί για να διαπιστώσουμε την αλήθεια: Στην Ιλιάδα, (Σ54) η Θέτις θρηνεί για ότι θα πάθει ο γιος της σκοτώνοντας τον Έκτορα «διό και δυσαριστοτόκειαν εαυτήν ονομάζει". Η λέξη αυτή από μόνη της είναι ένα μοιρολόι. Αποτελείται από το δυσ + άριστος + τίκτω και η φράση σημαίνει «αλοίμονο σε μένα που για κακό γέννησα τον άριστο». Ακόμη, η ελληνική γλώσσα έχει δημιουργήσει και χρησιμοποιεί στον λόγο τις προθέσεις οι οποίες, ακριβώς λόγω της πολλαπλασιαστικής τους ιδιότητας, έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται εκατομμύρια λεξιτύπων. Οι προθέσεις εκφράζουν λεπτότατες εννοιολογικές αποχρώσεις οπότε συντιθέμενες με μία λέξη μας δίνουν μεγάλη ακριβολογία.

8. Είναι η μητέρα γλώσσα που τροφοδότησε τις γλώσσες του κόσμου. Οι ξένες γλώσσες διαθέτουν και χρησιμοποιούν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ελληνικών λέξεων που αν το αφαιρέσουμε, οι γλώσσες αυτές δεν θα μπορέσουν να λειτουργήσουν. Δεν υπάρχει λέξη η οποία είναι δηλωτική έννοιας σκέψεως εκφράσεως ή επιστήμης που να μην είναι ελληνική.

9. Η μαθηματική δομή. Περιλαμβάνει την ακρίβεια της Γεωμετρίας και την απόλυτη σαφήνεια που απορρέει απ'.

10. Η ελληνική παγκοσμιότης. Η ελληνική γλώσσα είναι πλέον γνωστό πως έχει φθάσει στα πέρατα του κόσμου (Χιλή, Ινδικό ωκεανό, Ειρηνικό ωκεανό). Σήμερα είναι πια γενικά παραδεκτό ότι οι αρχαίοι Έλληνες, έχοντας ως μόνιμη κοιτίδα την περιοχή του μεσογειακού χώρου, στην συνέχεια εισέδυσαν σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα προς όλες τις γνωστές κατευθύνσεις του τότε γνωστού κόσμου προσφέροντας οτιδήποτε το Ελληνικό (επιστήμη, γλώσσα, πολιτισμό), στις πρωτόγονες φυλές των περιοχών αυτών Ιδέ και την μελέτη του καθηγητού του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Nors S. Jozephson με τίτλο "Greek Linguistic Elements in the Polynesian Languages - Hellenicum Pacificum" (Ελληνικά Γλωσσικά στοιχεία στις Πολυνησιακές Γλώσσες - Ελληνικός Ειρηνικός).

11. Η μόνη γλώσσα που μπορεί να αποδώσει κάτι με ακριβολογία. Οι ξένοι, όταν θέλουν να αποδώσουν μια ειδική λέξη σε επιστημονικό πεδίο, χρησιμοποιούν πάντοτε, και μόνο την ελληνική. Π.χ. Η μεγάλη εταιρία αθλητικών ειδών Nike (Νάϊκι) σημαίνει Νίκη, διότι νίκη στην ελληνική είναι αυτή που προέρχεται μέσα από την ψυχική δύναμη. Η εταιρεία Pfizer ανακοίνωσε ότι το χάπι Viagra το ονόμασε έτσι από τις ελληνικές λέξεις βία που σημαίνει ορμή και άγρα που σημαίνει κυνήγι. Επομένως Βιάγκρα είναι η αναζήτηση της (χαμένης) ορμής. Και ακόμη, Cosmonaute, Astronaute και πάμπολα άλλα.

12. Είναι απαραίτητη σε όλους τους λαούς. Ο Μάικλ Βέντρις που αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική γραφή Β' είχε τονίσει το: «Η αρχαία ελληνική γλώσσα ήτο και είναι η ανωτέρα όλων των παλαιοτέρων και νεωτέρων γλωσσών. Ο πρόεδρος της εταιρείας Η/Υ Apple Τζων Σκάλι είπε ότι: «Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της ελληνικής επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει να αναπτύξει την δημιουργικότητα της, να εισαγάγει νέες ιδέες και να της προσφέρει γνώσεις περισσότερες από όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει. Οι μεγάλες εταιρίες στην Αγγλία και στην Αμερική (Microsoft) προτρέπουν τα στελέχη τους να μαθαίνουν αρχαία ελληνικά επειδή διεπίστωσαν ότι η ελληνική γλώσσα ενισχύει την λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες.

13. Η διαχρονικότης. Η ελληνική γλώσσα παρουσιάζει μια μοναδική διαχρονικότητα Λέξεις και φράσεις που λέμε σήμερα είναι ίδιες και απαράλλαχτες από την αρχαία εποχή. Ελάχιστα παραδείγματα: Μία χελιδών έαρ ου ποιεί (Στοβαίος) Ένας κούκους δεν φέρνει την άνοιξη. Α δε χειρ την χείρα νίζει (Επίχαρμος) Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο. Τον πάθει μαθός (Αγαμέμνων) Ο πάθος μαθός. Μη μοι σύγχοι (Όμηρος) Μη με συγχίζεις. Λύεται γούνατα (Όμηρος) Μου λύθηκαν τα γόνατα. Όρνιθος γάλα (Πλούταρχος) Του πουλιού το γάλα. Διαρραγείης (Αριστοφάνης) να σκάσεις.

14. Η Ελληνική γλώσσα χρησιμοποιείτο διεθνώς αναγνωρισμένο αλφάβητο που είναι Ελληνική επινόηση. Η έρευνα έχει αποδείξει ότι τα σύμβολα που υποτίθεται ότι τα δανειστήκαμε από τους Φοίνικες υπήρχαν στην Ελλάδα κάποιες χιλιετίες νωρίτερα (επιγραφή Δισπηλιού, κεραμικό θραύσμα στα Πούρα των Β. Σποράδων κλπ.). Ο καθηγητής γλωσσολογίας κ. Μπαμπινιώτης γράφει αναφερόμενος στη γραφή Γραμμική Β'. «Πρόκειται δηλαδή για ένα ατελές σύστημα γραφής το οποίο οι Έλληνες αντικατέστησαν με μια καθαρώς αλφαβητική γραφή, το γνωστό και μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενο ελληνικό αλφάβητο, το οποίο οι ίδιοι οι Έλληνες εδημιουργήσαν επινοήσαντες χωριστά γράμματα να δηλώνουν τα φωνήεντα και χωριστά γράμματα να δηλώνουν τα σύμφωνα».

15. Η Δημοκρατικότης. Εξ αιτίας του απλού φθογγολογικού συστήματος που χρησιμοποιεί, η εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας καθίσταται εύκολη και στον απλό άνθρωπο ο οποίος μπορεί να μάθει να διαβάζει και να γράφει και επομένως να παρακολουθεί το πολιτικό γίγνεσθαι και να συμμετέχει σ' αυτό, πράγμα που δεν έγινε σε λαούς με πολύπλοκα γλωσσικά συστήματα (Κίνα, Αίγυπτος). Μόνο στην Ελλάδα το «Τις αγορεύειν βούλεται», έγινε πράξη και ο καθένας χωρίς να φοβάται μπορούσε να εκφράσει την σκέψη του μέσω του μεγαλείου της ελληνικής λαλιάς.

16. Ο Συντηρητισμός..Η Ελληνική γλώσσα δέχτηκε λίγες επιρροές παρ' όλες τις μακροχρόνιες κατακτήσεις του ελληνικού εδάφους από διαφόρους κατακτητές και πήρε πολύ λίγες λέξεις από αυτούς ενώ, αντιθέτως, τους έδωσε πολύ περισσότερες, όπως έγραψε ο Σεφέρης (Δοκιμές, Τόμος 1ος) «Η Ελληνική γλώσσα για καλό ή για κακό, είναι από τις πιο συντηρητικές γλώσσες του κόσμου».

17. Η επιστημονικότητα και η γλωσσική απεικόνιση του αφηρημένου. Ο αρχαιότερος ελληνικός φιλοσοφικός και επιστημονικός όρος είναι «το άπειρον» του Αναξίμανδρου. Η αρχαία γλώσσα έδωσε το μέσον της κατασκευής. Ένα οριστικό άρθρο πριν το επίθετο και έχουμε την αφηρημένη έννοια (το άπειρον, το ευτυχές, κλπ). Με τον ίδιο τρόπο, οι μεταγενέστεροι φιλόσοφοι έφτιαξαν και άλλα τέτοια αφηρημένα ουσιαστικά όπως η.χ. το αγαθόν. Η κορωνίδα του επιστημονικού λόγου είναι η δημιουργία της επιστημονικής ορολογίας.

18. Η ελληνική γλώσσα είναι αυτόφωτη, αυτάρκης και πρωτότυπη, δια τούτο είναι και μοναδική. Αυτόφωτη διότι δημιουργήθηκε από Έλληνες, αυτάρκης διότι περιλαμβάνει ειδικές ελληνικές λέξεις για να δηλώσει ακόμη και τις απειροελάχιστες διαφορές ομοειδών πραγμάτων και πρωτότυπη διότι η ανθρωπότης προστρέχει πάντοτε σ' αυτήν για όποια νέα λέξη χρειασθεί να δημιουργηθεί.

Συμπέρασμα: Η Ελληνική γλώσσα είναι το αίμα που κυλά στο σώμα του πολιτισμού. Μεταφέρει όλα τα θρεπτικά συστατικά και αποβάλλει όλα τα άχρηστα. Το ελληνικό όμως δεν είναι ένα οποιοδήποτε αίμα, αλλά αυτό της τέταρτης πνευματικής ομάδος. Αυτής που δίνει πνευματικό αίμα σε όλες τις άλλες αλλά δέχεται μόνο από την ίδια.

http://eoniaellhnikhpisti.blogspot.com/2010/12/blog-post_5103.html

Sunday, April 3, 2011

Η γυναίκα μου μού πρότεινε να βγω με άλλη γυναίκα.


-Γνωρίζεις πολύ καλά πως την αγαπάς, μου είπε μια μέρα ξαφνιάζοντάς με.
Η ζωή είναι πολύ σύντομη, αφιέρωσέ της χρόνο.
-Μα εγώ ΕΣΕΝΑ αγαπώ της είπα έντονα.
-Το ξέρω. Εξίσου όμως αγαπάς κι εκείνη.
Η άλλη γυναίκα, την οποία η γυναίκα μου ήθελε να επισκεφθώ, ήταν η μητέρα μου, χήρα εδώ και χρόνια. Όμως οι απαιτήσεις της δουλειάς και των παιδιών με ανάγκαζαν να την επισκέπτομαι αραιά και που.
Εκείνο το βράδυ της τηλεφώνησα και την προσκάλεσα έξω σε δείπνο και μετά για κινηματογράφο.
-Τι συμβαίνει; Είσαι καλά; με ρώτησε.
Η μητέρα μου είναι από τους ανθρώπους που εκλαμβάνει ένα νυχτερινό τηλεφώνημα ή μια αναπάντεχη πρόσκληση ως αρχή κακών μαντάτων.
-Νόμιζα πως θα ήταν καλή ιδέα να περνούσαμε λίγο χρόνο μαζί της απάντησα. Οι δυο μας μόνοι Τί λες;
Σκέφθηκε λιγάκι και απάντησε: Θα το ήθελα πολύ.
Εκείνη την Παρασκευή, καθώς οδηγούσα μετά το γραφείο για να πάω να την πάρω, αισθανόμουν περίεργα. Ήταν ο εκνευρισμός που προηγείται ενός ραντεβού Και πώς τα φέρνει η ζωή, όταν έφθασα στο σπίτι της, παρατήρησα πως και η ίδια ήταν φοβερά συγκινημένη!
Με περίμενε στην πόρτα φορώντας το παλιό καλό παλτό της, είχε περιποιηθεί τα μαλλιά της και ήταν ντυμένη με το φόρεμα με το οποίο είχε εορτάσει την τελευταία επέτειο του γάμου της. Το πρόσωπό της χαμογελούσε, ακτινοβολούσε φως, όπως το πρόσωπο ενός αγγέλου.
Είπα στις φίλες μου ότι θα βγω με το γιο μου και όλες τους συγκινήθηκαν μου είπε καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό μου. Δεν μπορούν να περιμένουν μέχρι αύριο για να μάθουν τα πάντα για τη βραδυνή έξοδό μας.
Πήγαμε σε ένα εστιατόριο όχι από τα καλά, αλλά με ζεστή ατμόσφαιρα. Η μητέρα μου με έπιασε από το μπράτσο σαν να ήταν ΄Η Πρώτη Κυρία της χώρας.΄
Μόλις καθήσαμε, έπρεπε εγώ να της διαβάσω τον κατάλογο με τα φαγητά. Το μόνο που ΄έπιαναν΄ τα μάτια της ήταν κάτι μεγάλες φιγούρες.
Μόλις έφθασα στη μέση του καταλόγου, σήκωσα το πρόσωπό μου. Η μαμά μου καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού και με χάζευε. Ένα νοσταλγικό χαμόγελο πέρασε από τα χείλη της.
-Εγώ ήμουν αυτή που σου διάβαζε τον κατάλογο, όταν ήσουν μικρός, θυμάσαι;
-Ήρθε η ώρα, λοιπόν, να ξεκουραστείς και να μου επιτρέψεις να σου ανταποδώσω τη χάρηαπάντησα.
Κατά τη διάρκεια του γεύματος είχαμε μια ευχάριστη συζήτηση, τίποτα το εξαιρετικό, απλά το πώς περνάει ο καθένας μας κάθε μέρα.
Μιλούσαμε για ώρες, που τελικά χάσαμε την ταινία στον κινηματογράφο.
Θα βγω μαζί σου την επόμενη φορά, αν μου επιτρέψεις να κάνω εγώ την πρόταση μου είπε η μητέρα μου καθώς την επέστρεφα στο σπίτι. Την φίλησα, την αγκάλιασα.
-Πώς πήγε το ραντεβού; θέλησε να μάθει η γυναίκα μου μόλις μπήκα στο σπίτι εκείνο το βράδυ.
-Πολύ όμορφα, σ΄ευχαριστώ. Περισσότερο κι απ΄ό,τι περίμενα. της απάντησα.
Μερικές μέρες αργότερα η μητέρα μου ΄έφυγε΄ από ανακοπή της καρδιάς. Όλα συνέβησαν τόσο γρήγορα, δεν μπόρεσα να κάνω τίποτα.
Λίγο καιρό μετά, έλαβα έναν φακέλο από το εστιατόριο όπου είχαμε δειπνήσει η μητέρα μου κι εγώ. Μέσα είχε ένα σημείωμα που έγραφε:
-Το δείπνο είναι προπληρωμένο. Ήμουν σχεδόν βέβαιη πως δεν θα μπορούσα να παρευρεθώ, κι έτσι πλήρωσα για δύο άτομα, για σένα και τη σύζυγό σου. Δεν θα μπορέσεις ποτέ σου να αισθανθείς τί σήμαινε εκείνη η βραδιά για μένα. Σε αγαπώ!
Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα τη σπουδαιότητα του να είχα πει εγκαίρως ΣΕ ΑΓΑΠΩ.
Συνειδητοποίησα ακόμη τη σπουδαιότητα του να δίνουμε στους αγαπημένους μας το χρόνο που τους αξίζει. Τίποτα στη ζωή δεν είναι και δεν θα είναι πιο σημαντικό από την οικογένεια σου. Αφιέρωσε χρόνο σ΄αυτούς που αγαπάς, γιατί αυτοί δεν μπορούν να περιμένουν.
Εάν ζει η μητέρα σου
. Απόλαυσε τη στιγμή.
Εάν δεν ζει
.. Να τη θυμάσαι.
Εάν έχεις μητέρα
. Προώθησε αυτό κείμενο.
Αμέσως θα κάνεις κάποιον να αισθανθεί κάτι για κάποια που ξέχασε, για αυτό το υπέροχο ον που αποκαλείται ΜΗΤΕΡΑ!
Και να θυμάσαι πάντοτε:
Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί!
Ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω.

Μόνο μία φορά!

Εννέα η ώρα το βράδυ, βρίσκομαι στην πλατεία Παγκρατίου. Ένα παιδί γύρω στα 17 με σταματάει. - Καλησπέρα, σταVILLAGE.

Από το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου έχει αρχίσει το απόδειπνο. Το παιδί, που κάθισε δίπλα μου, μου λέει:

-Δεν βγάζεις τον παπά, να βάλεις τραγούδια;

-Γιατί, αγόρι μου, δεν σου αρέσει η ακολουθία;

-Η ακολουθία δεν με νοιάζει... Τους παπάδες δεν θέλω να ακούω.

-Γιατί, τι σου έκαναν οι παπάδες;

-Εμένα τίποτε... Ο πατέρας μου τους βρίζει, γι' αυτό δεν τους θέλω.

-Ο πατέρας σου γιατί τους βρίζει;

-Δεν ξέρω.

-Έχεις πάει ποτέ σου στην Εκκλησία;

-Όχι! Ποτέ!

-Καλά, στην Ανάσταση δεν πάτε; Τα Χριστούγεννα δεν πάτε;

-Όχι!

-Σε γάμους, σε βαφτίσια, πάτε;

-Ναι, πάμε.

-Η μανούλα σου δεν σου έχει μιλήσει για τον Θεό;

-Όχι!

-Ούτε το σταυρό σου κάνεις;

-Όχι!

Χριστέ μου, δεν είναι δυνατόν!

-Αγόρι μου γλυκό, στο σχολείο θρησκευτικά δεν κάνετε;

-Ε, κάνουμε κάτι λίγο.

-Άκουσε να σου πω, αγόρι μου- ο Θεός είναι η ζωή, η Εκκλησία είναι το σπίτι του Θεού και ο παπάς είναι για να μας μεταφέρει τα λόγια του Θεού. Χωρίς τον Θεό είμαστε νεκροί!

-Νεκροί;

-Ναι! Χωρίς Θεό είμαστε πνευματικά νεκροί. Στο σπίτι σας είστε ευτυχισμένοι, οι γονείς σου είναι αγαπημένοι;

-Μμ!! όχι.

-Γιατί; Τι συμβαίνει;

-Ο πατέρας μου είναι νευρικός, όλο μαλώνει με την μάννα μου και με μας. Όλα του φταίνε.

-Βλέπεις πως μακριά από τον Θεό είμαστε δυστυχισμένοι; Ενώ, όταν είμαστε κοντά Του, είμαστε χαρούμενοι και ήρεμοι, δεν νευριάζουμε, ξέρουμε να συγχωρούμε, είμαστε γεμάτοι από αγάπη. Εσύ θα ήθελες, όταν θα μεγαλώσεις και παντρευτείς, να κάνεις οικογένεια σαν και αυτή που ζεις;

-Όχι, γιατί δεν μ' αρέσει.

-Για να κάνεις καλύτερη οικογένεια, πρέπει να πλησιάσεις τον Θεό.

-Πώς θα τον πλησιάσω;

-Να, θα σε πάω τώρα να μιλήσεις με έναν παπά, όπως τους λες εσύ. Πάμε;

-Όχι, όχι, δεν θέλω!

-Σε παρακαλώ, σε ικετεύω, του είπα πολύ γλυκά, πολύ τρυφερά. Πήγαινε μόνο μια φορά και μην ξαναπάς ποτέ σου, σε παρακαλώ. Και εγώ θα έρθω μαζί σου και ύστερα θα σε πάω στα, VILLAGE. χωρίς χρήματα.

Αυτό του άρεσε και μου λέει:

-Το λόγο σου;

-Το λόγο μου!

Βιαζόμουν να προλάβω, πριν φύγει ο ιερέας από την Εκκλησία. Ευτυχώς πρόλαβα. Το παλικάρι μπήκε για εξομολόγηση. Όταν μετά από μισή ώρα βγήκε, ήταν τόσο αλλαγμένος, που με ευχαρίστησε και μου είπε: «Ωραίος αυτός ο παπάς, θα ξανάρθω!»

Μετά τον πήγα στα VILLAGE. όπως του είχα υποσχεθεί. Η χαρά μου ήταν απερίγραπτη· το παιδί ξεκινούσε μία νέα σωτήρια πορεία.

ΒΙΒΛΙΟΓ. ΜΟΝΑΧΗ ΠΟΡΦΥΡΙΑ . ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΑ ΤΕΙΧΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2011/04/blog-post_1755.html

Saturday, April 2, 2011

Δ ' Κυριακή των νηστειών

Προσευχή και νηστεία: Της ψυχής μας τα όπλα

Τέταρτη Κυριακή των Νηστειών σήμερα, αγαπητοί, και μνήμη του οσίου πατρός ημών Ιωάννου του Σιναΐτου, συγγραφέως της Κλίμακας. Ανεβαίνομε σιγά -σιγά προς τη Μεγάλη Παρασκευή και την Κυριακή του Πάσχα, και η Εκκλησία μας προετοιμάζει, όπως προετοίμαζε και ο Ιησούς Χριστός τους μαθητές και Αποστόλους για το εκούσιο πάθος.

Το ιερό Ευαγγέλιο, εκ του κατά Μάρκον, μας μεταφέρει στο όρος Θαβώρ. Ο Ιησούς με τους τρεις γνωστούς μαθητές Του είχε ανεβεί στο ορός, όπου μεταμορφώθηκε έμπροσθεν αυτών και είδαν, καθώς μπορούσαν, τη δόξα της θεϊκής Του μορφής, για να πάρουν δύναμη και να έχουν θάρρος και κατά την ώρα του πάθους Του. Κατέβηκαν από το ορός και βρήκαν τους υπόλοιπους με κόσμο πολύ και μ' έναν άρρωστο, ένα δαιμονισμένο, του οποίου ο πατέρας ήλθε στον Ιησού, αφού οι Απόστολοι δεν μπόρεσαν να βγάλουν το δαιμόνιο, και του παραπονέθηκε. Και ο Ιησούς στενοχωρήθηκε και ονόμασε όλους: «γενεά άπιστη». Και στενοχωρήθηκε που ήταν ανάμεσα σε απίστους, σε ανθρώπους δηλαδή που δεν Του έχουν εμπιστοσύνη και σε ανθρώπους που δεν Τον καταλαβαίνουν. Κι ο πατέρας φώναξε και είπε: «Δεν μπόρεσαν οι Απόστολοι να τον κάνουν καλά, και συ, αν μπορείς, κάμε κάτι».

Η προσευχή, —γιατί κι αυτό που έκαμε ο πατέρας προσευχή ήτανε, βέβαια ανίσχυρη και δειλή— κάμει μεγάλο καλό στον άνθρωπο, πάντοτε, και ιδιαίτερα στις μεγάλες δυσκολίες και στα προβλήματα. Και η δική μας ζωή σήμερα είναι πάρα πολύ δυσκολεμένη, κι έχουμε ανάγκη από την παρουσία του Θεού, από την αγάπη και την προστασία Του. Και παίρνομε τη δύναμη του Θεού μέσω της προσευχής, άλλα και μέσω της νηστείας, και ιδιαίτερα τώρα την Αγία και Μεγάλη Σαρακοστή. Γιατί με την προσευχή αναβαίνομε στον Κύριο και αφήνομε κάθε βιοτική μέριμνα εδώ. Και με τη νηστεία γίνεται και το σώμα μας ανάλαφρο και ανεβαίνει και κείνο. Έρχεται από κοντά, γίνεται πνευματικό, και γλιτώνει με τη νηστεία και από αρρώστιες και από βάσανα και από άλλα πολλά. Η Εκκλησία που την όρισε είναι πάνσοφη, ακόμη και από ιατρικής και επιστημονικής απόψεως,

Ο Χριστός, στη συνέχεια, νοιάζεται για τον άρρωστο. Ρώτησε πόσον καιρό υποφέρει, κι ο πατέρας του απάντησε: «Από παιδί, κι αν μπορείς κάμε κάτι». Κι ο Ιησούς του λέει: «Εσύ αν έχεις πίστη, εγώ όλα τα μπορώ». Και στη συνέχεια, αφού είδε να έρχεται κόσμος και του Χρίστου δεν τ' αρέσει η ματαιοδοξία και η επίδειξη, διέταξε το δαιμόνιο να βγει. Κι ας λένε κάποιοι πως δεν υπάρχει δαιμόνιο και πως ο δαίμονας είναι φιλοσοφική εξήγηση του κάκου. Μακάρι να ήταν έτσι. Υπάρχει και πάρα-υπάρχει και μας βασανίζει και μόνο ο Χριστός και η Εκκλησία μπορούν να μας ελευθερώσουν απ' αυτό. Το διέταξε, λοιπόν, το δαιμόνιο να βγει. Και κείνο, αφού φώναξε δυνατά και σπάραξε και δυσκόλεψε τον κάτοχο του, βγήκε. Και το παιδάκι έπεσε κάτω και πολλοί νόμιζαν πως πέθανε. Κι ο Ιησούς το πήρε απ' το χέρι και το σήκωσε. Αυτό κάνει ο Ιησούς. Με την προσευχή και τη νηστεία του δίνουμε το χέρι μας και μας δίνει κι Αυτός το δικό Του. Κι έτσι κάνουμε σχέση, κάνουμε επικοινωνία, κι έχουμε δύναμη. Και το παρέδωσε στον πατέρα του.

Η νεολαία μας σήμερα δαιμονίζεται και σπαράζει, και πέφτει κάτω και πεθαίνει και πολλές φορές και στην κυριολεξία. Μονάχα ο Χριστός και η αγία Εκκλησία μπορούν να βοηθήσουν.

Και στο τέλος Τον ρώτησαν οι Απόστολοι, αφού πήγαν κατ' ιδίαν με τον Χριστό, γιατί δεν μπόρεσαν να βγάλουν το δαιμόνιο. Και ο Κύριος δεν τους μάλωσε για την απιστία και τη δυσκολία. Ο Ιησούς δεν μαλώνει, εμείς μαλώνουμε, άλλα τους είπε ότι αυτό το είδος των δαιμόνων δεν βγαίνει με κανέναν άλλον τρόπο, παρά μονάχα με προσευχή και νηστεία. Προσευχή και νηστεία, λοιπόν, είναι τα δύο πανίσχυρα όπλα στη ζωή μας.

Και τελειώνοντας το Ευαγγέλιο, ο Ιησούς έκανε πάλι δεύτερη προαναγγελία του πάθους Του, και τους είπε πως θα σταυρωθεί, θα παραδοθεί στα χέρια των ανθρώπων, όχι στα χέρια των δαιμόνων, πού 'ναι κάκιστοι, στα χέρια ανθρώπων που ευεργέτησε, και θα Τον φονεύσουν, άλλα θα αναστηθεί την τρίτη μέρα. Δίνει την Ανάσταση για να πάρουν θάρρος.

Πάντα ο Χριστός, όταν έχουμε ένα πρόβλημα κι είμαστε σταυρωμένοι, μας δίνει κι ένα παράθυρο να δούμε προς το μέλλον, το αισιόδοξο μέλλον, προς το Φως και προς την Ανάσταση.

Friday, April 1, 2011

Η μητέρα του Θεού του Anthony Bloom

Θέλω απόψε να μιλήσω για την Ευλογημένη Παρθένο, τη Μητέρα του Θεού εν σχέσει προς εμάς – να προσπαθήσουμε να βρούμε τι μπορούμε να μάθουμε από Αυτήν, τι σημαίνει για μας η Παναγία, ως προσωποποίηση, θα λέγαμε, του ιδεώδους για μας.
Θέλω πρώτα να αναφερθώ στο γεγονός ότι εμείς οι Ορθόδοξοι την ονομάζουμε Μητέρα του Θεού. Με αυτό εννοούμε απλώς ότι Εκείνη είναι το πρόσωπο που έφερε τον Σαρκωθέντα Θεό στον κόσμο. Βεβαίως, δεν είναι Μητέρα Του ως πρός την θεότητά Του, αλλά χωρίς Αυτήν ο Λόγος δεν θα είχε γίνει σαρξ, ο Υιός του Θεού δεν θα είχε γίνει Υιός του ανθρώπου. Μου φαίνεται ότι ο Άγγλος συγγραφέας Charles Williams περιγράφει με τον ωραιότερο τρόπο το γεγονός, υποδεικνύοντας ταυτόχρονα και την πραγματικότητα του γεγονότος και τον αποφασιστικό ρόλο της Μητέρας του Θεού. Λέει ότι… όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, μια κόρη του Ισραήλ αποδείχθηκε ικανή να προφέρει το όνομα του Θεού με όλη της τη διάνοια, με όλη της τη βούληση και με όλη της τη σάρκα, και ο Λόγος σάρξ εγένετο. Ήταν ένα δώρο του εαυτού της και την ίδια στιγμή ήταν και μια ηρωική και ανεπιφύλακτη αποδοχή: ένα δώρο του εαυτού της εν ταπεινώσει και μια ηρωική αποδοχή, διότι γνώριζε τι θα μπορούσε να της συμβεί, τι σήμαινε η αποδοχή αυτή, αν τη δούμε με ανθρώπινο μάτι.
Ίσως κάποιοι από σας θυμάστε ότι η λέξη humility (ταπείνωση) προέρχεται από το λατινικό humus που σημαίνει γόνιμο έδαφος. Η ταπείνωση δεν είναι μία κατάσταση την οποία προσπαθούμε να αντιγράψουμε λέγοντας ότι είμαστε ανάξιοι, ότι δεν είμαστε τόσο καλοί όσο οι άλλοι μας θεωρούν – αν μας θεωρούν. Η ταπείνωση είναι η κατάσταση της γης, που παραμένει απολύτως ανοιχτή και υποταγμένη: ανοιχτή σε όλες τις δραστηριότητες των ανθρώπων, δεκτική στη βροχή, στα σκουπίδια μας, στο όργωμα – υποταγμένη και προσφερόμενη αποδίδει καρπούς. Αυτή είναι η πεμπτουσία της ταπείνωσης και αυτό το είδος ταπείνωσης βλέπουμε στην Μητέρα του Θεού. Κι αυτό είναι κάτι που θα μπορούσαμε να μάθουμε απ’ Αυτήν, αν και ως μάθημα είναι τόσο δύσκολο!
Εμείς συνεχώς και κατά τρόπο οδυνηρό φοβόμαστε να προσφερθούμε, να υποταχθούμε, να δώσουμε τον εαυτό μας στον Θεό ή ακόμη και σ’ εκείνους που αγαπούμε και μας αγαπούν. Η αυτοπαράδοση μας τρομάζει, επειδή υπονοεί ένα είδος αδυναμίας. Αρνούμενοι να προσφέρουμε τον εαυτό μας, έχουμε μια αίσθηση δύναμης και σθένους• ωστόσο το σθένος μας δεν μπορεί να καταφέρει μεγάλα πράγματα. Θυμάστε πιθανόν, πως ο Παύλος ζήτησε από τον Θεό να του δώσει δύναμη να εκπληρώσει την αποστολή του, και πως ο Κύριος απάντησε «αρκεί σοι η χάρις μου• η δύναμις μου εν ασθενεία τελειούται» ( Β΄Κορ. 12, 9). Η αδυναμία βέβαια για την οποία μιλάει ο Κύριος δεν είναι ούτε τεμπελιά ούτε νωθρότητα ούτε δειλία. Πρόκειται για μια άλλη αδυναμία, γι’ αυτήν της υποταγής…….
Να ποια ήταν η αδυναμία και η άνευ όρων παράδοση που διακρίνουμε στη γενναιόδωρη προσφορά της Μητέρας του Θεού προς τον Κύριό Της. Είναι εκείνη που στο πρόσωπο Της ανταποκρίθηκε ολόκληρη η δημιουργία στον Δημιουργό. Ο Θεός προσφέρει τον εαυτό Του και η κτίση στο δικό Της πρόσωπο Τον δέχεται, Τον υποδέχεται λατρευτικά, αγαπητικά, με μια ελεύθερη και τολμηρή απόφαση….
Συχνά, δεν συνειδητοποιούμε το ακριβές νόημα των λόγων του Αρχαγγέλου κατά τον Ευαγγελισμό. Ο Αρχάγγελος είπε στην Παρθένο ότι θα γεννήσει ένα γιο και εμείς θαυμάζουμε και μένουμε έκπληκτοι με το όνομα του Παιδίου Ιησού που είναι ο σωτήρας μας. Εκείνη όμως τη στιγμή η υπόσχεση ήταν και απειλή: Σύμφωνα με τον νόμο της Παλαιάς Διαθήκης, ένα άγαμο κορίτσι που εγκυμονούσε έπρεπε να τιμωρηθεί με λιθοβολισμό. Η Μαρία δεν είπε: «Αυτό δεν μπορεί να γίνει• θα μου κοστίσει τη ζωή». Και δεν το είπε γιατί πίστευε ότι κάθε λόγος του Θεού, κάθε υπόσχεσή Του εκπληρώνεται. Είπε: «Ιδού η δούλη Κυρίου, γένοιτο μοι κατά το ρήμα σου». Και το «ρήμα Του», ανθρωπίνως ήταν ο θάνατος Της, εκτός αν συνέβαινε κανένα θαύμα. Κάτι μπορούμε να μάθουμε από αυτό, εμείς που τόσο συχνά δυσπιστούμε στην αμεσότητα και τις υποσχέσεις του Θεού: «Ποιό είναι το κόστος που πρέπει να πληρώσουμε; Ποιόν κίνδυνο εμπεριέχει η υπακοή και η υποταγή στο θέλημα Του ή στην κλήση Του;», διστάζουμε. Και σ’ αυτό, η Παρθένος του Ισραήλ αποδείχθηκε άξια θυγατέρα Αβράμ, όπως ο Ισαάκ….
Εμπιστεύθηκε τον λόγο του Θεού ως αληθινό, και πρέπει να μάθουμε από αυτό ότι, εάν θέλουμε να ανήκουμε στη νέα κτίση…πρέπει να δείχνουμε την πιστότητα που έδειξε η Παναγία…..
Και τέλος, δύο γεγονότα που θα ήθελα να συνδυάσω: η Υπαπαντή του Χριστού και η Σταύρωση: κάθε πρωτότοκο αγόρι έπρεπε να οδηγείται ως προσφορά στον Ναό. Αν κοιτάξουμε προς τα πίσω, στην Παλαιά Διαθήκη, για το πως θεσμοθετήθηκε αυτό, θα ανακαλύψουμε ότι ο Θεός διέταξε τους Εβραίους να προσκομίζουν τα πρωτότοκα αγόρια τους στον ναό ως θυσία, έναντι των πρωτοτόκων των Αιγυπτίων, που χρειάστηκε να πεθάνουν, προκειμένου οι Εβραίοι να αφεθούν ελεύθεροι να φύγουν. Κάθε πρωτότοκο αγόρι, άρα, προσφερόταν στον Ναό και ο Θεός είχε το δικαίωμα ζωής και θανάτου επάνω του. Με το πέρασμα των αιώνων, ο Θεός δεχόταν υποκατάστατα της θυσίας, τρυγόνια και πρόβατα, και μόνο μία φορά δέχτηκε ανθρώπινη προσφορά: τον Μονογενή Του Υιό που χρειάστηκε να πεθάνει στον Σταυρό για να εξαγοράσει το ανθρώπινο γένος – άρα τα δύο γεγονότα συνδέονται μεταξύ τους. Αλλά η Μητέρα που έφερε αυτό το παιδί ήξερε ότι ο Θεός είχε εξουσία ζωής και θανάτου επάνω Του, ωστόσο, χωρίς δισταγμό, με ταπείνωση και πιστότητα το έφερε. Αργότερα, όταν σταθούμε στον Γολγοθά, όπως τον περιγράφουν τα Ευαγγέλια, δεν θα δούμε μία μητέρα που λιποθυμά ή μία μητέρα που διαμαρτύρεται ή εκλιπαρεί για έλεος, όπως πολλές φορές απεικονίζεται. Στα πόδια του Σταυρού, βλέπουμε την Μητέρα του Θεού τυλιγμένη σε μια βαθειά, τραγική σιγή, να βλέπει την εκπλήρωση αυτού που είχε αρχίσει όταν έφερε το παιδί Της στον Ναό. Έστεκε σιωπηλή, απόλυτα ταυτισμένη με τη θεία και ανθρώπινη βουλή του Υιού Της: εκπλήρωνε την προσφορά που είχε αρχίσει τριάντα τρία περίπου χρόνια πριν, συναινώντας στη βούληση του Θεού, συναινώντας στη βουλή του θείου Υιού Της, παραιτημένη από το δικό της θέλημα, τις δικές της ελπίδες, σε μια κίνηση προσφοράς.
Αυτό είναι κάτι που πολύ λίγοι από μας θα χρειαστεί να αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας, τουλάχιστον αυτό ελπίζω…….
Να δώσει ο Θεός να διδαχτούμε από την αδύναμη αυτή Κόρη την ηρωική της απλότητα και τη θαυμαστή πληρότητα. Και ας μάθουμε από όλα τα βήματα της ζωής της, από την αυταπάρνηση και το δώρο του εαυτού Της, όλη την ομορφιάς της υπέροχης ταπεινώσεως Της και της τέλειας υπακοής της στον νόμο της αιώνιας ζωής.
( Anthony Bloom, Ο Ευάλωτος Θεός, Το μυστήριο της Γέννησης του Σωτήρα, Εκδ. «Εν πλώ», Αθήνα 2008, σ.87 κ.ε. αποσπάσματα).

1η Απριλίου 1955 : ΕΥΑΓΟΡΑ ΠΑΛΛΗΚΑΡΙΔΗ

ΑΡΙΣΤΑ !
Εψές πουρνό μεσάνυχτα στης φυλακής τη μάντρα,
Μες της κρεμάλας τη θηλιά σπαρτάραγε ο Βαγόρας.
Σπαρτάρησε, ξεψύχησε, δεν τ’ άκουσε κανένας .
Η μάνα του ήταν μακριά, κι ο κύρης του δεμένος,
Οι νιοί συμμαθητάδες του μαύρο όνειρο δεν είδαν,
Κι η νια που τον ορμήνευε δεν είδε νυχτοπούλι.
Εψές πουρνό μεσάνυχτα θάψαν τον Ευαγόρα.
Σήμερα Σάββατο ταχιά όλη η ζωή σαν πρώτα.
Ετούτος πάει στο μαγαζί, εκείνος πάει στον κάμπο,
ψηλώνει ο χτίστης εκκλησιά, πανί απλώνει ο ναύτης,
και στο σχολείο ο μαθητής συλλογισμένος πάει.
Χτυπά κουδούνι μπαίνουμε στην τάξη του ο καθένας.
Μπαίνει κι η πρώτη η άτακτη κι η Τρίτη που διαβάζει
μπαίνει κι η Πέμπτη αμίλητη, η τάξη του Ευαγόρα.
-Παρόντες όλοι;
-Κύριε ο Ευαγόρας λείπει.
-Παρόντες λέει ο δάσκαλος και με φωνή που τρέμει:
-Σήκω Ευαγόρα να μας πεις Ελληνική Ιστορία.
Ο δίπλα, ο πίσω, ο μπροστά, βουβοί και δακρυσμένοι
Αναρωτιούνται στην αρχή, ώσπου η σιωπή τους κάνει,
Να πέσουν μ’ αναφιλητά αυτοί κι όλη η τάξη.
-Παλληκαρίδη Άριστα, Ευαγόρα πάντα πρώτος
στους πρώτους πρώτος, άγγελε, πατρίδας δοξασμένης,
συ μέχρι χθες, της μάνας σου ελπίδα κι αποκούμπι,
και του σχολειού σου σήμερα Δευτέρα Παρουσία.
Τα’ πε κι απλώθηκε σιωπή πα στα κλαμένα νιάτα,
Που μπρούμυτα γεμίζανε της τάξης τα θρανία,
Έξω απ’ εκείνο τ’ αδειανό παντοτινά γεμάτο…