Η πρόοδος της τεχνολογίας!

Σκλάβοι, μισθωτοί και κληρονόμοι

Έβαλα όλα τα δυνατά μου για να ανατρέψω την αμφιβολία που φύτρωσε μέσα του. Του μίλησα με αδελφική αγάπη, με σκοπό να τον ενισχύσω στην πίστη του. Ξανάφερα στη μνήμη μου όλα όσα πατερικά μέχρι τώρα είχα ακούσει από τον Γέροντα μου.
Επιστράτευσα την μνήμη μου να θυμηθώ όλα όσα σχετικά είχα ακούσει γύρω απ' αυτό το θέμα και όσα είχα διαβάσει.
Του ανέφερα ακόμη ότι με όσα λέγουν οι άγιοι Πατέρες, όποιος κάνει καλές πράξεις, απλώς από φόβο μόνο και μόνο να μη κολαστεί, αυτός μοιάζει με τον δούλο εκείνο που δουλεύει ως αγγαρεία μόνο και μόνο να μη πέσει το μαστίγιο στην πλάτη του.
Εκείνος πάλι που παζαρεύει το μισθό του από το αφεντικό του και δουλεύει ίσα-ίσα για να πάρει αυτό το μισθό και ούτε ρούπι παραπάνω, αυτός ονομάζεται μισθοφόρος! Τόση δουλειά, τόσα λεφτά! Ο καλός Θεός, όμως, θέλει να δουλέψουμε ως κληρονόμοι Του, ως πραγματικά παιδιά Του!
Να εργασθούμε με προοπτική ότι αυτό το κτήμα, αυτός ο παράδεισος για μας πλάσθηκε και ανήκει σ' αυτούς που θα ακούσουν την μακάρια εκείνη φωνή:
"Είσελθε τώρα στην χαρά του Κυρίου σου". Και να ξέρεις τίποτε δεν πάει χαμένο, πρόσθεσα.
"Βιβλίο : «ΨΩΜΙ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ» Του διδασκάλου Ι. Στόγια. σελ.52-53"

Ένα πουλάκι ρωτάει :

Επειδή είμαι μικρό και όπως λέτε εσείς, άμυαλο
(πόσο από αυτό να χωρέσει το μικρούτσικο κεφαλάκι μου ; ),
μήπως ξέρετε εσείς οι μεγάλοι και μυαλωμένοι, να μου πείτε :
- Πως βρέθηκα μέσα στο αυγό και ποιος έβαλε μέσα σ' αυτό την τροφή μου και τον αέρα που χρειαζόμουνα ;
- Ποιος είπε στην άμυαλη μάνα μου να κάθεται πάνω στ' αυγά της τόσες μέρες και να τα γυρίζει μάλιστα ;
Και θα ξέρετε εσείς οι σπουδαγμένοι πως αν δεν τα γύριζε θα έβγαινα ανάπηρο...
- Ποιος και πως μου είπε να σπάσω το αυγό με τη μύτη μου και να βγω έξω τότε που έπρεπε ;
- Και ποιος και πως με δίδαξε να χτίζω στον καιρό που πρέπει τόσο ωραία και κατάλληλη τη φωλιά μου ;
- Ποιος τα έδωσε όλα αυτά και άλλα ακόμα πολλά και θαυμαστά σε μένα και σε όλο το γένος μου ;

ΠΟΙΟΣ ;;;

( από το βιβλίο "ΟΛΑ ΜΙΛΟΥΝ ΓΙΑ ΤΟ ΘΕΟ", του Ιωσήφ Αγαπητού )

O Δεκάλογος του Ιεροψάλτη

1. Να στέκεται κατά την ώρα των Ιερών Ακολουθιών σε στάση ΗΓΕΜΟΝΙΚΩΣ ΤΑΠΕΙΝΗ χωρὶς περιττὲς κινήσεις, μορφασμούς, κ.λπ.
2. Να φορά πάντοτε το ιερό ράσο και να προσπαθεί και οι βοηθοί του να είναι ρακοφορεμένοι. Προσδίδει ιεροπρέπεια.
3. Να ψάλλει πάντοτε μέσα από τα βιβλία της Βυζαντινής Εκκλησιαστικής Μουσικής μας, σύμφωνα με τον κανόνα της εν Λαοδικεία Οικουμενικής Συνόδου "απὸ διφθέρας ψάλλειν".
4. Να ψάλλει πάντα το ίδιο είτε είναι μόνος του στην Εκκλησία είτε υπάρχει πλήρες εκκλησίασμα γιατὶ σε όλες τις περιπτώσεις τον πανταχού παρόντα Θεό υμνεί.
5. Να συνδυάζει τον τρόπο της ψαλμωδίας με το νόημα του ύμνου π.χ. αλλιώς εκφράζεται ο διατονικός ήχος της Μ. Πέμπτης και αλλιώς ο διατονικός ήχος του Πάσχα. Πρέπει δηλαδή να ψάλλει "χρωματισμένα και όχι άσπρα".
6. Να σέβεται τους Λειτουργοὺς Ιερείς και τους συναδέλφους και να συνεργάζεται αρμονικά μαζί τους.
7. Απὸ την στιγμή που περιβάλλεται το ιερὸ ράσο και αρχίζει να εκτελεί τα ιερά του καθήκοντα πρέπει "πᾶσαν τὴν βιωτικὴν μέριμναν" να αποχωρίζεται.
8. Να απαγγέλλει τα αναγνώσματα και να ψάλλει τα μέλη ευάρθρως και εννοιολογικά ώστε οι πιστοὶ να κατανοούν και να συμμετέχουν.
9. Να γνωρίζει ότι κάθε υπερβολὴ κατά την ώρα του ψάλλειν βλάπτει ανεπανόρθωτα.
10. Να συμμετέχει στα διαδραματιζόμενα των Ιερών Ακολουθιών για να μη επαληθεύεται το τροπάριο "πολλάκις τὴν ὑμνωδίαν ἐκτελῶν εὐρέθην τὴν ἁμαρτίαν ἐκπληρῶν".
Τέλος ο Ιεροψάλτης ως κατώτερος κληρικός πρέπει να συμπεριφέρεται ανάλογα. Η μορφή του γενικά (ενδυμασία, κώμη κ.ἄ.), πρέπει να "δείχνουν" πάντα το υπούργημα του. Είναι κατ' εξοχήν και καθ' υπεροχὴν "Ἀνὴρ Ἐκκλησιαστικός". Και για να επιτύχει στο έργο του πρέπει να διάγει βίο ενάρετο, "ἐν μελέτη, ἐν ἀκοῆ, ἐν πίστει, ἐν νηστεία, ἐν ὑπομονῆ καὶ ὑπακοή".

Από το βιβλίο: "Τὸ ἄγραφο Τυπικὸ τῆς Ὀρθοδόξου Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας" (1993) του Ιεροψάλτου κ. Ιωάννου Χ. Δαμαρλάκη

Απιστία, η νόσος των μορφωμένων

Λένε ότι οι μορφωμένοι δύσκολα πιστεύουν στον Θεό. Κι όταν ακόμη πιστεύουν δύσκολα φθάνουν σ' εκείνη την απλοϊκή πίστη που δίδαξε ο Χριστός.
Ναι μεν, άλλα.
Όλα τα βλέπουν με το δικό τους φακό. Γι' αυτό και όλες οι αμφισβητήσεις, όλες οι αιρέσεις από τους μορφωμένους προήλθαν. Δεν μπορούσαν να φθάσουν σ' αυτό το ύψος της απλής πίστης, όπως εκείνη που είχε η απλή εκείνη γυναικούλα του ευαγγελίου που ζητούσε να ακουμπήσει μόνο στα ιμάτια του Χριστού για να σωθεί. Κι επειδή δεν μπορούν να την φθάσουν στην πίστη της, την αμφισβητούν. Την χλευάζουν. Αν τύχει μάλιστα ο μορφωμένος να είναι και βολεμένος και συμπλέει με το κατεστημένο, δύσκολα έρχεται σε ρήξη με την αμαρτία και την αδικία. Σιωπά. Δεν παίρνει θέση. Κάτι που έκαναν τότε για παράδειγμα ένας Ιωάννης Πρόδρομος ή ένας ιερός Χρυσόστομος, όταν κατήγγειλαν το αμαρτωλό καθεστώς. Προτιμάνε το βόλεμα. Δεν ταράζουν τα νερά. Διότι η απλοϊκή πίστη έχει κόστος, έχει αγώνα. Θέλει ταπείνωση, θέλει υπομονή, θέλει θυσίες. Και αυτά δεν είναι εύκολα πράγματα για τον κόσμο τού αιώνος τούτου.
"Βιβλίο : «ΨΩΜΙ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ» Του διδασκάλου Ι. Στόγια. σελ.49-50"

Κάθε μέρα το πρωί βάλε αρχή

Κάθε μέρα το πρωί βάλε αρχή σε κάθε αρετή και εντολή του θεού. Και αγωνίσου
Με πολλή υπομονή
Με φόβο και μακροθυμία,
Με αγάπη θεού,
Με όλη την προθυμία ψυχής και σώματος,
Με ταπείνωση πολλή,
Με υπομονή θλίψης της καρδιάς και προσεκτική φύλαξη της
Με προσευχή πολλή
Με προσευχή για τους άλλους με στεναγμούς,
Με αγνότητα γλώσσας,
Με προσοχή στα μάτια.
Να μη οργίζεσαι κι αν ακόμα σε ατιμάζουν, αλλά έχοντας ειρήνη μέσα σου
Να μην ανταποδίνεις κακό αντί κακού
Να μην προσέχεις τα λάθη των άλλων
Να μη δίνεις αξία στον εαυτό σου, πού είναι κάτω από όλα τα κτίσματα
Να αντιτάσσεται και να απαρνείσαι την ύλη και όλα όσα έχουν σχέση με τη σάρκα.
Να ζεις:
Με διάθεση άρσης σταυρού, Με αγωνιστικό φρόνημα, Με πτωχεία του πνεύματος,
Με άσκηση και προαίρεση πνευματική,
Με μετάνοια και δάκρυα,
Με αγώνα πολέμου,
Με διάκριση,
Με αγνότητα ψυχής,
Με φαγητό όπως πρέπει,
Δουλεύοντας με ησυχία το εργόχειρο,
Με νυχτερινές αγρυπνίες,
Υπομένοντας την πείνα και τη δίψα, το κρύο και τη γύμνια,
Κοπιάζοντας. και πάνω άπ' όλα και μαζί μ' αυτά:
Να κλείνεις ό ίδιος τον τάφο από πάνω σου σαν να έχεις πεθάνει,
Έχοντας το φρόνημα πώς κοντά σου βρίσκεται ό θάνατος κάθε στιγμή...
Θα θελήσει άραγε να ακούσει ό σύγχρονος άνθρωπος τα μηνύματα αυτά πού μας στέλνουν οι αρχαίοι ασκητές της Θηβαΐδος και οι άλλοι αντίστοιχοί τους; Θα το θελήσει;
π Ευσεβειος Βιττης

Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ ΔΑΣΚΑΛΟΥ

Δώσε μου, Κύριε, απλότητα και βάθος. Κάνε να μην είμαι περίπλοκος, ούτε κοινότυπος στο καθημερινό μου μάθημα. Κάνε να υψώνω τα μάτια πάνω από το πληγωμένο μου στήθος μπαίνοντας κάθε μέρα στην τάξη μου.
Ας μη φέρνω μαζί μου στην έδρα τις μικρές μου υλικές μέριμνες, τις κωμικές λύπες μου. Κάμε το χέρι μου ελαφρότερο στην τιμωρία και απαλότερο στο χάδι. Ας επιπλήττω απρόθυμα για να 'μαι βέβαιος πως τιμωρώ από αγάπη. Το πλινθόκτιστο σχολείο μου ας είναι καμωμένο από πνεύμα.
Οι φλόγες του ενθουσιασμού μου ας γεμίζουν τη φτωχή του είσοδο, τη γυμνή αίθουσα του. Η καρδιά μου ας είναι στήλη του, η πιο δυνατή και η θέληση μου χρυσάφι καθαρότερο απ' τις κολώνες των πλούσιων σχολείων.

ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ
*Το πιο πλούσιο συναίσθημα στον κόσμο είναι να βιώνεις το θαύμα της ζωής μέσα από τα μάτια ενός παιδιού.
*Αν τα παιδιά σου νοιώθουν ασφάλεια, αγάπη και στοργή, είσαι ευτυχισμένος γονιός.
*Λυπάμαι που διακρίνω τον κακό εαυτό μου στην συμπεριφορά των παιδιών μου.
*Τα παιδιά έχουν περισσότερη ανάγκη από χάδια παρά από αντικείμενα.
*Θα πρέπει να αγαπάμε τα παιδιά μας γι' αυτό που είναι κι όχι γι' αυτό που θέλουμε να γίνουν.
*Όσο περισσότερο αισθάνεται ένα παιδί πως το εκτιμούν, τόσο σημαντικότερες θα είναι οι αξίες του στο μέλλον.
*Τα εγγόνια είναι η ανταμοιβή που μας δίνει ο Θεός για να υπομείνουμε τα γηρατειά.
*Δε μπορούμε να απαιτούμε από τα παιδιά μας ν' ακολουθούν τις συμβουλές μας, ενώ εμείς περιμένουμε απ' αυτά να παραβλέπουν κάποια κακά παραδείγματα που τους δίνουμε με τη συμπεριφορά μας.
*Αν το παιδί σου δε βρίσκει αγάπη και προσοχή στο σπίτι, θα τ' αναζητήσει κάπου αλλού.
*Τα παιδιά είναι οι καλύτεροι δάσκαλοι δημιουργικότητας, επιμονής και αγάπης άνευ όρων.
*Η ενθάρρυνση από το γονιό, είτε από ένα καλό δάσκαλο, μπορεί να αλλάξει τη ζωή ενός παιδιού.