Πώς πρέπει να πηγαίνουμε στην Εκκλησία (Αγ.Μαξίμου του Γραικού)

Κάθε φορά, που θέλεις να πας στην Εκκλησία, αν θέλεις, να είσαι συνεπής σε αυτά που λέει η αμώμητη πίστη μας, φρόντιζε να το θυμάσαι, να μη το ξεχνάς, ότι πηγαίνεις στο ολοκάθαρο παλάτι του Υψίστου. Εκεί, που είναι ο θρόνος Του. Εκεί, που αντηχεί άπαυστα ο αγγελικός ύμνος: άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαββαώθ!…

Πρόσεχε, λοιπόν, και πως πηγαίνεις, και πως μπαίνεις!…

 Αν η ψυχή σου είναι καθαρή από ψέμα, από μίσος, από έχθρες και κακίες, από επιθυμίες ρυπαρές, φόρεσε ρούχα απλά και ταπεινά, ρούχα που ταιριάζουν σε χριστιανούς (=όχι έξαλλα, όχι για επίδειξη, όχι ρούχα κοσμικών συνάξεων). Και πήγαινε στην Εκκλησία, με φόβο Θεού, με ταπείνωση, με αγάπη. Αν έτσι πας στην Εκκλησία, να το ξέρεις: Είσαι μακάριος και τρισμακάριος. Και στη ζωή αυτή! Και θα γίνεις ακόμη πιο μακάριος και τρισμακάριος, στην αιώνια ζωή!

 Αν, αντίθετα, θέλεις να πηγαίνεις στην Εκκλησία «κάπως διαφορετικά», δηλαδή με τον δικό σου τρόπο, όπως σου αρέσει εσένα, να το ξέρεις: Όπως θα μπαίνεις, έτσι θα βγαίνεις· και ωφέλεια δεν θα παίρνεις.

Είναι ποτέ δυνατό να θεραπευθή, να γίνει καλά, άρρωστος, που πάει μεν στον γιατρό και ακούει τις συμβουλές του, αλλά δεν ακολουθεί και δεν εφαρμόζει εκείνα που του ορίζει να κάνει;

Ασφαλώς όχι.

Έτσι και όποιος δεν πηγαίνει στην Εκκλησία όπως πρέπει! Όπως μπαίνει, έτσι θα βγαίνει!

Χωρίς να παίρνει ωφέλεια.Χωρίς να βρίσκει θεραπεία.Χωρίς να γίνεται καλά.

~ Αγίου Μαξίμου του Γραικού: Έργα, τ. 3, λόγος 52, σελ. 191

Θα έρθει εποχή λέγει μια παράδοσις, που τρεις εκκλησίες θα μείνουν στην Ελλάδα:

Θα έρθει εποχή λέγει μια παράδοσις, που τρεις εκκλησίες θα μείνουν στην Ελλάδα:

Του Παναγίου τάφου, του μεγάλου Αθανασίου του Αθωνίτου στο Άγιο Όρος και της Εικοσιφοινίσσης στο Παγγαίο.

Μήν δικαιολογούμεθα, ὅτι δέν ἔχουμε χρόνο γιά νά πᾶμε στήν Ἐκκλησία. Δέν θέλουμε νά πᾶμε στήν Ἐκκλησία, διότι δέν εἴμαστε ἐρωτευμένοι μέ τό Χριστό, δέν εἴμαστε ἐρωτευμένοι μέ τήν Παναγία μας, δέν εἴμαστε ἐρωτευμένοι μέ τήν Ἐκκλησία.

Ἄν εἴμασταν ἐρωτευμένοι, βουνά, θάλασσες καί λαγκάδια θά διασχίζαμε, γιά νά ἐρθουμε στήν Ἐκκλησία. Στό ἐξωτερικό, η ἄνθρωποι ἀπό 200 καί 300 χιλιόμετρα τρέχουν κάθε Κυριακή, γιά νά πᾶνε στήν Ἐκκλησία. Καί ἐμεῖς βλασφημοῦμε τόν παππᾶ, πού χτύπησε τήν καμπάνα Κυριακή τό πρωί καί μᾶς ξύπνησε ἀπό τόν ὕπνο. Ἐμεῖς ἀντί νά πᾶμε τό πρωί στήν Ἐκκλησία, ἐρχόμαστε τά ξημερώματα ἀπό τήν διαφθορά.

Καί ἄν εἶναι ἄδειο τό στασίδι μας στήν Ἐκκλησία, θά εἶναι καί ἄδεια ἡ θέση μας στόν οὐρανό. Γιατί ἀπό ἐδῶ γίνεται ἡ τακτοποίηση, ἀπό ἐδῶ βγαίνουν τά εἰσιτήρια γιά τόν οὐρανό. Οἱ ἄνθρωποι πού δέν θέλουν τήν Ἐκκλησία καί τά Μυστήριά της, εἶναι ἀπό τώρα στήν κόλαση!

∽Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυκας † 1916 – 1982

Ο σημαντικότερος όμως λόγος για τον εβδομαδιαίο εκκλησιασμό είναι ότι μόνο στην εκκλησία μπορούμε να λάβουμε μέρος στην Ευχαριστία.

Γνωρίζω αρκετούς ανθρώπους που δεν πηγαίνουν στην εκκλησία, διότι επιλέγουν να «λατρεύουν» το Θεό στο σπίτι. Μερικοί μάλιστα, έχουν πεισθεί ότι ο εκκλησιασμός είναι χάσιμο χρόνου και ότι μπορούν να έχουν κοινωνία με τον Θεό ενώ παραμένουν στο σπίτι την Κυριακή το πρωί. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι είναι σε θέση να ερμηνεύσουν την Αγία Γραφή και αν λατρεύουν τον Θεό στο σπίτι, ασφαλίζονται από λανθασμένες διδασκαλίες. Υπάρχουν και εκείνοι που επιλέγουν να μείνουν μακριά από την εκκλησία μετά από κάποια διαφωνία με κληρικό ή διότι έχουν κουραστεί να συμβάλλουν σε εράνους και έχουν καλύτερους τρόπους να κάνουν φιλανθρωπία.

Αλλά ο Θεός μας έδωσε την Εκκλησία ως κατ’ εξοχήν τόπο, όπου μπορούμε να αναπτυχθούμε πνευματικά, ενώ ταυτόχρονα απολαμβάνουμε την προστασία και την ευλογία της εβδομαδιαίας επικοινωνίας με τους άλλους πιστούς. Ακριβώς όπως γίνεται και με την επίγεια οικογένειά μας, η παρουσία του άλλου δεν είναι πάντα πηγή χαράς, αλλά συχνά, είναι οι δύσκολες και άβολες στιγμές που μας βοηθούν να ωριμάσουμε.

Στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο διαβάζουμε ότι ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός πήγαινε τακτικά στον Ναό : «Ύστερα ήρθε στη Ναζαρέτ, όπου είχε μεγαλώσει. Το Σάββατο πήγε, όπως συνήθιζε, στη συναγωγή και σηκώθηκε να διαβάσει τις Γραφές» (Λουκ 4.16). Ήταν, λοιπόν, συνήθης πρακτική του Χριστού να πηγαίνει στη συναγωγή. Αν ο Κύριος Ιησούς έθετε ως προτεραιότητα να συναντάται με τους άλλους πιστούς πως εμείς θα απαλλάξουμε τον εαυτό μας;

Ο σημαντικότερος όμως λόγος για τον εβδομαδιαίο εκκλησιασμό είναι ότι μόνο στην εκκλησία μπορούμε να λάβουμε μέρος στην Ευχαριστία. Και ο Κύριός μας δεν δίστασε να πει ότι «όποιος δεν τρώγει το Σώμα Μου και δεν πίνει το Αίμα Μου, δεν έχει ζωή μέσα του» (Ιω. 6,53). Κοινωνώντας των Αχράντων Μυστηρίων δεχόμαστε τη Χάρη που τόσο έχουμε ανάγκη για να ωριμάσουμε πνευματικά και ενισχυόμαστε να ζούμε με αγιότητα και αλήθεια.

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΤΡΥΦΩΝΑΣ ΤΟΥ ΒΑΣΟΝ

Άραγε...τι μπορεί να σημαίνει Κυριακή..;;

Για κάποιους Κυριακή σημαίνει δικαίωμα ανάπαυσης...

Για άλλους, ευκαιρία εκδρομής...

Όμως Κυριακή σημαίνει... λαχτάρα!

Ναι..!

Λαχτάρα να σταθώ στην κοινή προσευχή και να βρεθώ κοντά Του!!!

Ν' αφήσω το πνεύμα μου να στραφεί μόνο προς Αυτόν!!!

Και έχω κατάλληλο "ένδυμα" να Τον δεχθώ μέσα μου...

Να πλημμυρίσει τα σωθικά μου η Θεότητα...

Έτσι θα πάρουν νόημα και όλες οι υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδος και θα είναι λαμπρές, αφού θα έχουν πάρει από την λαμπρότητα της ημέρας του Κυρίου.

Καλή σας Κυριακή!

Ο Θεός πρέπει να είναι το κέντρο της ζωής μας!

Δεν μπορούμε να λέμε "έχω να μαγειρέψω, είμαι πτώμα, έχω πυρετό, έχω το διδακτορικό, έχω εξεταστική, έχω ταξίδι, έχω έχω έχω...κοιμήθηκα πολύ αργά και δεν μπορώ να σηκωθώ...είτε έχω εκείνο, είτε αυτό" και να μην εκκλησιάζομαι..

Αν πάθαινε κάτι ο γονιός σου ή το παιδί σου θα έμενες άυπνος μέρες ολόκληρες για να είσαι κοντά του στο νοσοκομείο ναι η όχι;... Σίγουρα ναι...Θα τα άφηνες όλα γιατί θα ήταν το πρώτο σου μέλημα ο άνθρωπός σου.... 

Τότε μπορείς να το κάνεις και για τον Θεό.. Αλλά Τον βάζεις στο περιθώριο.. Λες όποτε ευκαιρήσω θα πάω στο Ναό... Είναι ο Θεός ευκαιριακή υπόθεση στη ζωή μας;  Ο Θεός είναι περιθωριακή υπόθεση στη ζωή μας;  Ο Θεός πρέπει να είναι το κέντρο της ζωής μας!!!!

✞ Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος