Μια διδακτική ιστορία από το Περιβόλι της Παναγίας.

 

Κάποτε είχε πάει ένας κοσμικός στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων στο Άγιο Όρος, για να γίνει Μοναχός. Οι Πατέρες όμως της Σκήτης δεν τον δέχονταν, γιατί, εκτός που ήταν ράθυμος και αμελής, ήταν και πολύ σκανδαλοποιός και δημιουργούσε συνέχεια θέματα.

Επειδή εκείνος αναπαυόνταν στην Σκήτη, παρακάλασε τους Πατέρες να τον αφήσουν να μένη ως λαϊκός και να εργάζεται καμιά φορά.

Έτσι λοιπόν πέρασε την ζωή του με ραθυμία και αμέσως μέχρι την ώρα του θανάτου του που έπεσε πιά στο κρεβάτι και ψυχοραγούσε. Οι Πατέρες όμως του συμπαραστέκονταν και βρίσκονταν συνέχεια κοντά του. Μια μέρα ο ετοιμοθάνατος είχε έρθει σε έκσταση και έκανε νοήματα. Οι Πατέρες απορούσαν τι να συμβαίνη ! Όταν συνήλθε τους διηγήθηκε το εξής φοβερό:

Είδα τον Αρχάγγελο Μιχαήλ μ’ ένα χαρτί στα χέρια του, που είχε όλες τις αμαρτίες μου, και μου είπε:

«Βλέπεις, αυτά εδώ τα έκανες όλα, γι’ αυτόν ετοιμάσου να πας στην κόλαση»

Τότε εγώ του λέω:

«Για κοίταξε, ανάμεσα σ’ αυτά τα αμαρτήματα, υπάρχει το αμάρτημα της κατακρίσεως» Ψάχνει ο Αρχάγγελος και μου λέει : «Όχι  δεν υπάρχει».

«Οπότε, του λέω, δεν πρέπει να πάω στην κόλαση, σύμφωνα με αυτό που είπε ο Κύριος. «Μη κρίνετε και ου μη κριθήτε»

Τότε ο Αρχάγγελος Μιχαήλ έσχισε το χαρτί με τα αμαρτήματά μου. Έτσι, Πατέρες μου, θα πάω στον Παράδεισο . Όταν μου είχατε πει ότι δεν κάνω για Μοναχός στην Σκήτη και εργαζόμουν ως λαϊκός και εκκλησιαζόμουν στον Κυριακό τις εορτές, είχα ακούσει τα λόγια του Ευαγγελίου «Μη κρίνετε , ίνα μη κριθήτε» και είπα: «Ταλαίπωρε , τουλάχιστον αυτό να εφαρμόσης», και αυτό με έσωσε δίχως άλλον κόπο» Μόλις τελείωσε αυτά τα λόγια, παρέδωσε την ψυχή του στον Αρχάγγελο Μιχαήλ.

Μην κατακρίνεις ακόμη και αν βλέπεις

Ο ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ

Δεν είναι όλοι παλιάνθρωποι, εκείνοι που κάνουν εγκλήματα.

Ακόμη κι αν είναι αναίσθητος, αν θέλετε, που ελάχιστοι είναι οι πωρωμένοι και οι αναίσθητοι. Οι άλλοι βρίσκονται σε μια δύσκολη ώρα, ατείχιστοι, και τους αρπάζει το κακό και τους βάζει και κάνουν τα μύρια όσα.

Έτσι έλεγε ο Γέροντας Πορφύριος: “Δεν είναι, βρε, όλοι φονιάδες, ούτε όλοι παλιάνθρωποι που κάνουν εγκλήματα, αλλ’ είναι ατείχιστοι, δεν αγωνίζονται, δεν εξομολογούνται, δεν μεταλαβαίνουν, δεν προσεύχονται, δεν προσπαθούν. Κι είναι καλές ψυχές, αλλά μένουν έτσι, ξέφραγα αμπέλια, όπως λέει η λαϊκή έκφραση. Καί τους πιάνει και τους σκηκώνει το κακό. Καί τους βάνει να κάνουνε φόνο και να κάνουν τόσα και μετά, μετά από λίγο μετανοιώνουνε, στενοχωριούνται, υποφέρουνε, νιώθουν σαν να ‘ναι στην κόλαση”.

Δεν θέλω να δικαιολογήσω κανένα έγκλημα, αλλά ο εγκληματίας και ο αμαρτωλός δεν παύει να είναι άνθρωπος και εκείνος πληγωμένος, όπως περισσότερο πληγωμένα είναι τα θηρία, βέβαια, και οι συγγενείς των θυμάτων”. Μην κατακρίνεις, ακόμη κι αν βλέπεις

Να προσέχεις την κατάκριση, μου λέει μια άλλη μέρα ο Γέροντας, και μου είπε το εξής περιστατικό, για να αποφεύγω κάθε συζήτηση γι’ αυτή, όσο δίκαιο και αν νομίζω πως έχω.

Μην κατακρίνουμε τον αμαρτωλό γιατί αυτός σήμερα εγώ αύριο

Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος ζητά, όχι μόνο να μην κατακρίνουμε τους άλλους αλλά και να σκεπάζουμε τα αμαρτήματα αυτών.

«Γίνε κοινωνός στα παθήματα όλων, αλλά στάσου με το σώμα σου μακριά από όλους. Κανένα να μη ελέγχεις και κανένα να μη κατηγορείς για τη συμπεριφορά του, ούτε και τον πιο κακό.

Άπλωσε τον χιτώνα σου πάνω σ’ αυτόν που έφταιξε, και σκέπασε τον. Κι ΑΝ δεν μπορείς να φορτωθείς επάνω σου το φταίξιμό του και να δεχτείς για λόγου του την τιμωρία και την ντροπή, τουλάχιστον δείξε υπομονή και μη τον περιφρονήσεις».

«Σκέπασε αυτόν που φταίει, όταν βέβαια δεν πρόκειται να σε ζημιώσει. Με τον τρόπο αυτό του δίνεις θάρρος, αλλά και συ κρατάς το έλεος του Θεού».

Πολλές φορές βλέπουμε ένα αμάρτημα και εύκολα το κατακρίνουμε αλλά η θέση διαφόρων ασκητών είναι διαφορετική και φερόντουσαν με αγάπη.

«Κάποιοι από τους πατέρες ρώτησαν τον αββά Ποιμένα: αν δούμε ένα αδελφό να αμαρτάνει, θέλεις να του κάνουμε παρατηρήσεις; και ο γέροντας απάντησε: Εγώ μέχρι τώρα, αν κάποιος λόγος με αναγκάζει να περάσω από κείνο το μέρος και δω τον αδελφό να αμαρτάνει, τον προσπερνώ και δεν τον ελέγχω».

Το γεροντικό αναφέρει ότι: «Ένας από τους πατέρες, βλέποντας κάποιον να αμαρτάνει, έκλαψε πικρά και είπε: Αυτός σήμερα, εγώ αύριο».

Ο ΚΑΤΑΚΡΙΝΩΝ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΤΗ ΜΥΓΑ!

Ἄς μὴ δαγκώνουμε, οὔτε νὰ κατασπαράζουμε τὶς ξὲνες πληγὲς. Ἃς μὴ μιμηθοῦμε τὶς μύγες, ἀλλὰ ἃς ζηλέψουμε τὶς μὲλισσες.

Οἱ μύγες κάθονται ἐπάνω στὰ τραύματα καὶ τσιμποῦν, ἐνῶ οἱ μέλισσες πετοῦν πάνω στὰ λουλούδια. Γι’ αὐτὸ οἱ μὲν μέλισσες φτιὰχνουν κηρῆθρες, ἐνῶ οἱ μύγες μεταδίδουν ἀρρώστιες σ’ ὅποια σώματα κι’ ἂν καθήσουν. ’Έτσι ἐξηγεῖται γιατὶ οἱ μύγες εἶναι σιχαμερὲς, ὲνῶ οἱ μὲλισσες εἶναι ζηλευτὲς καὶ ὀνομαστές.

 Κι’ ἐμεῖς λοιπὸν ἃς ἑτοιμάσουμε τὴν ψυχή μας νὰ πετάξει πάνω ἀπὸ τὸ λειβάδι τῆς ἀρετῆς τῶν ἁγίων καὶ ἃς ἀνακινοῦμε συνεχῶς τὴν εὖωδιὰ τῶν κατορθωμάτων τους κι’ ἃς μὴν ἐρεθίζουμε τὶς πληγὲς τῶν ἀδελφῶν μας.

~ Άγιος Ιωάννης Ο Χρυσόστομος (ΕΠΕ 1, 384)

Κάποιος γέροντας είπε:

"Αν δεις με τα μάτια σου κάποιον να πέφτει σε αμαρτία, αμέσως πες: "Ανάθεμα σ' εσένα σατανά. Αυτός δεν φταίει".

Και φρούρησε την καρδιά σου να μην κρίνεις τον αδελφό σου, γιατί θα φύγει από σένα το Άγιο Πνεύμα. Επίσης να λες στον εαυτό σου: "Όπως νικήθηκε αυτός, έτσι κι εγώ", και να κλαις και να ζητάς τη βοήθεια του Θεού. Και να συμπάσχεις με αυτόν που έπαθε χωρίς να θέλει. Γιατί κανείς δεν θέλει να αμαρτήσει στον Θεό, αλλά όλοι ξεγελιόμαστε".

Ευεργετινός, Τόμος Γ΄, Υπόθεση Β΄(2), σελ. 47

«Για κοίταξε, ανάμεσα σ’ αυτά τα αμαρτήματα, υπάρχει το αμάρτημα της κατακρίσεως»

Κάποτε είχε πάει ένας κοσμικός στην Σκήτη των Καυσοκαλυβίων στο Άγιο Όρος, για να γίνει Μοναχός. Οι Πατέρες όμως της Σκήτης δεν τον δέχονταν, γιατί, εκτός που ήταν ράθυμος και αμελής, ήταν και πολύ σκανδαλοποιός και δημιουργούσε συνέχεια θέματα.

Επειδή εκείνος αναπαυόνταν στην Σκήτη, παρακάλασε τους Πατέρες να τον αφήσουν να μένη ως λαϊκός και να εργάζεται καμιά φορά.

Έτσι λοιπόν πέρασε την ζωή του με ραθυμία και αμέσως μέχρι την ώρα του θανάτου του που έπεσε πιά στο κρεβάτι και ψυχορραγούσε. Οι Πατέρες όμως του συμπαραστέκονταν και βρίσκονταν συνέχεια κοντά του. Μια μέρα ο ετοιμοθάνατος είχε έρθει σε έκσταση και έκανε νοήματα. Οι Πατέρες απορούσαν τι να συμβαίνει ! Όταν συνήλθε τους διηγήθηκε το εξής φοβερό:

- Τί έγινε; Είχε περιέργεια η Εύα ε; Εσύ δεν είχες; Κατάκριση

Κάποτε ένας βασιλιάς, έβγαλε τα βασιλικά του ρούχα, φόρεσε ρούχα χωρικού ανθρώπου και περιηγήθηκε στις διάφορες συνοικίες, για να δει πως ζει ο απλός κόσμος.

Έφτασε σε μια παράγκα, που ζούσε ένα ηλικιωμένο ζευγάρι.

Και άκουσε την γιαγιά, να κατηγορεί την Εύα στον γέρο άνδρα της:

- Αχ γέροντα, αυτή η Εύα μας έφαγε και φτάσαμε σήμερα σε αυτά τα χάλια και ζούμε έτσι!

Και έλεγε ένα σωρό κατηγορίες...

Ο βασιλιάς τότε πρόβαλε στην πόρτα τους και τους ρωτάει:

- Τί έχετε και παραπονιέστε;

Η γιαγιά, χωρίς να ξέρει ότι είναι ο βασιλιάς, του λέει:

- Να γιόκα μου, κλαίμε την μοίρα μας εδώ, πως μας κατάντησε αυτή η Εύα με την περιέργειά της. Τί το ήθελε το μήλο; Αν δεν το έτρωγε, εμείς σήμερα δεν θα είχαμε αυτά τα βάσανα που περνάμε.

- Καλά μην κατηγορείς την Εύα, της είπε ο βασιλιάς και εγώ θα αναλάβω την τακτοποίησή σας! Θα σας δώσω ένα ωραίο δωμάτιο και την οικονομική δυνατότητα, ώστε να ζήσετε αξιοπρεπώς. Αύριο θα στείλω ανθρώπους μου. Εγώ είμαι ο βασιλιάς!

Κόκκαλο η γιαγιά!

Την άλλη μέρα ήρθαν οι υπηρέτες του βασιλιά και τους πήραν και τους εγκατέστησαν σε ένα ωραιότατο δωμάτιο του παλατιού. Σε ένα σημείο του δωματίου, ο βασιλιάς είχε βάλει ένα πιάτο σκεπασμένο και τους είπε:

- Όλα είναι δικά σας σε αυτό το δωμάτιο, αλλά αυτό το πιάτο μην το πειράξετε. Αν όμως το πειράξετε, θα αναγκαστώ να σας απομακρύνω από εδώ.

Κάθισε το αντρόγυνο στο δωμάτιο αυτό, όμως μετά από μερικές μέρες, η γιαγιά άρχισε να ρωτά τον άνδρα της:

- Γέροντα, άραγε τί να έχει το πιάτο αυτό μέσα;

- Γυναίκα κάθισε ήσυχα, της έλεγε ο γέροντας.

- Λέω, απλά αναρωτιέμαι, δεν, δεν, όχι....!

Οι μέρες περνούσαν και η γιαγιά βασανιζόταν:

- Τί να έχει αυτό το πιάτο;

- Βρε δεν σου είπα γιαγιά, κάθισε ήσυχα, θα μας βγάλει ο βασιλιάς από εδώ μέσα! προσπαθούσε να την καθησυχάσει ο γέρος.

Όμως μία μέρα, η γιαγιά δεν άντεξε και σηκώνει το πιάτο, για να δει τι είχε μέσα. Και ξεπρόβαλλε μέσα απ' αυτό ένα ποντικάκι και πετάχτηκε τσακ στα πόδια της...

Πάει ο βασιλιάς μετά από 2-3 μέρες να τους επισκεφτεί και τους λέει:

- Τί έγινε; Είχε περιέργεια η Εύα ε; Εσύ δεν είχες; Δρόμο!

Αυτοί είμαστε εμείς!... Κρίνουμε και κατακρίνουμε, λες και εμείς είμαστε αλάνθαστοι και αναμάρτητοι...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας