Δεν υπάρχει πιο ανόητος ανθρώπος από εκείνον, που ισχυρίζεται ότι η δημιουργία έγινε χωρίς την παρουσία του Θεού.

Δεν υπάρχει το θεμέλιο και πώς στέκεται η οικοδομή;

Δεν υπάρχει ο ναυπηγός και πώς συναρμολογήθηκε το πλοίο;

Δεν υπάρχει ο οικοδόμος και πώς έγινε το σπίτι;

Δεν υπάρχει ο Δημιουργός και πώς η καλλονή των κτισμάτων μαρτυρεί Τον κτίστη;

Αν δεν υπάρχει Θεός, τί δουλειά έχεις μέσα στα δημιουγήματα του Θεού;

Στο σπίτι του Θεού μένεις και αρνείσαι τον Νοικοκύρη του σπιτιού; Ή δώσε το ενοίκιο, δηλαδή την ευχαριστία σου ή έβγα από το σπίτι, γιατί καπνίζεις το σπίτι, με το χνώτο της βλασφημίας σου...

Δεν υπάρχει πιο ανόητος ανθρώπος από εκείνον, που ισχυρίζεται ότι η δημιουργία έγινε χωρίς την παρουσία του Θεού.

Ιερός Χρυσόστομοs

Μη δώσεις (χρήματα) στους προϊσταμένους της Εκκλησίας για να τα μοιράσουν.

Μη δώσεις (χρήματα) στους προϊσταμένους της Εκκλησίας για να τα μοιράσουν. Εσύ ο ίδιος διακόνησε (=υπηρέτησε με αφοσίωση αυτόν τον σκοπό) για να έχεις τον μισθό όχι μόνο της προσφοράς αλλά και της υπηρεσίας.

Δώσε με τα δικά σου χέρια(...)

Εσύ σπείρε. Γιατί στερείς τον εαυτό σου από τον μισθό; Είναι μεγάλος ο μισθός όταν μπορείς να τακτοποιείς και των άλλων τις ανάγκες. Δεν υπάρχει μισθός μόνο για εκείνον που δίνει αλλά και για εκείνον που τακτοποιεί σωστά εκείνα που δίνονται.

Γιατί δεν παίρνεις εσύ τον μισθό;

Ιερού Χρυσοστόμου Έργα, Τόμος 23 ,Α' Προς Τιμόθεον Επιστολή, Ομιλία ΙΔ', Σελ. 363, ΕΠΕ, Πατερικαί Εκδόσεις "Γρηγόριος ο Παλαμάς"

Περί καταθλίψεως και μελαγχολίας ~ Άγιος Ίωάννης ο Χρυσόστομος ~

Μαθήτρια τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ὁ ὁποῖος τῆς ἔστειλε 11 ἐπιστολές ἀπό τό τόπο τῆς ἐξορίας του. Στήν 10η ἐπιστολή τῆς γράφει:

"Πράγματι, ἡ κατάθλιψη εἶναι φοβερό βασανιστήριο τῶν ψυχῶν, εἶναι ἕνας πόνος ἀνέκφραστος καί ποινή πικρότερη ἀπό κάθε ἄλλη ποινή καί τιμωρία. Γιατί μιμεῖται τό σκουλήκι, πού ἔχει δηλητήριο καί προσβάλλει ὄχι μόνον τό σῶμα, ἀλλά καί τήν ἴδια τήν ψυχή.

Είναι σαράκι πού κατατρώγει ὄχι μόνον τά κόκκαλα, ἀλλά καί τη σκέψη εἶναι ένας δήμιος καθημερινός πού δέν ξεσχίζει μόνον τά πλευρά, ἀλλά καταστρέφει καί τη δύναμη τῆς ψυχῆς· εἶναι καί νύχτα παντοτινή, σκοτάδι χωρίς τό παραμικρό φῶς, τρικυμία καί ζάλη, πυρετός κρυφός, πού καίει περισσότερο ἀπό κάθε φλόγα, πόλεμος χωρίς ἀνακωχή, ἀρρώστια πού κάνει σκοτεινά πολλά ἀπό αὐτά πού βλέπουμε.

Γιατί ὁ ἴδιος ὁ ἥλιος καί ὁ καθαρός ἀέρας φαίνεται ὅτι ἐνοχλοῦν ἐκείνους πού ἔχουν αὐτή τη διάθεση καί μεταβάλλει τό μεσημέρι σέ μεσάνυκτα.

Γι’ αὐτό καί ὁ θαυμάσιος προφήτης δηλώνοντας αὐτό ἔλεγε· «ὁ ἥλιος θά δύσει γι’ αὐτούς τό μεσημέρι» (Ἀμώς 8,9),ὄχι μέ τήν ἔννοια ὅτι ὁ ἥλιος ἐξαφανίζεται οὔτε ὅτι διακόπτει τόν συνηθισμένο δρόμο του, ἀλλά μέ τήν ἔννοια ὅτι ὁ λυπημένος ἄνθρωπος τό καταμεσήμερο φαντάζεται ὅτι εἶναι νύχτα.

Ἡ σκοτεινή νύχτα δέν εἶναι τέτοια, ὅπως εἶναι ἡ νύχτα τῆς ἀθυμίας, ἡ ὁποία δέν προέρχεται ἀπό φυσικό νόμο, ἀλλά ἀπό σκοτισμό τῆς διάνοιας. Γι’ αὐτό καί εἶναι φοβερή καί ἀφόρητη, ἔχει πρόσωπο ἄσπλαχνο, εἶναι σκληρότερη ἀπό κάθε τύραννο, δέν ὑποχωρεῖ γρήγορα σε κανένα ἀπό ἐκείνους πού προσπαθοῦν νά τήν διαλύσουν, ἀλλά κρατεῖ πολλές φορές τήν ψυχή πού ἔχει κυριεύσει στερεώτερα ἀπό διαμάντι, ὅταν αὐτή δέν ἀκολουθεῖ τήν κατά Θεόν φιλοσοφία.

Σήκω ἐπάνω καί ἅπλωσε τό χέρι σου στο λόγο μου καί πρόσφερέ μου αὐτήν τήν καλή συμμαχία, γιά νά σε ἀπαλλάξω τελείως ἀπό τήν αἰχμαλωσία τῶν πικρῶν σκέψεων.

Γνωρίζοντας αὐτά τά πράγματα, εὐσεβεστάτη κυρία μου, νά κοπιάζεις καί νά ἀγωνίζεσαι καί νά βιάζεις τόν ἑαυτό σου, ἔχοντας τή συμμαχία τῶν λόγων μου, ὥστε νά διώχνεις καί νά ἀπομακρύνεις μέ πολλή ὁρμή τίς ἀπαισιόδοξες σκέψεις πού σέ ταράσσουν καί σοῦ προκαλοῦν θόρυβο καί ζάλη."

 (Ε.Π.Ε. τόμ. 37, 452).

Αν σου πω, νήστεψε, πολλές φορές μου προβάλλεις ως δικαιολογία την ασθένεια του σώματος.

Αν σου πω, δώσε στους φτωχούς, μου λες ότι είσαι φτωχός και έχεις να αναθρέψεις παιδιά.

 Αν σου πω, να έρχεσαι τακτικά στις Συνάξεις της Εκκλησίας, μου λες έχω διάφορες μέριμνες.

Αν σου πω, πρόσεχε αυτά που λέγονται στην Εκκλησία και κατανόησε το βάθος των λόγων του Θεού, μου προβάλλεις ως δικαιολογία την έλλειψη μορφώσεως.

Αν σου πω, φρόντισε να βοηθήσεις ψυχικά τον αδελφό σου, μου λες ότι δεν υπακούει όταν τον συμβουλεύω, αφού πολλές φορές του μίλησα και περιφρόνησε τα λόγια μου.

Βέβαια, δεν ευσταθούν οι προφάσεις αυτές και όλα αυτά είναι χλιαρά λόγια, αλλά, παρά ταύτα, μπορείς να προφασίζεσαι.

Αν όμως σου πω, άφησε την οργή και συγχώρεσε τον αδελφό σου, ποιά από τις προφάσεις αυτές μπορείς να χρησιμοποιήσεις; Διότι, νομίζω, δεν μπορείς να φέρεις ως πρόφαση ούτε ασθένεια σώματος, ούτε φτώχεια, ούτε αμάθεια, ούτε απασχόληση και μέριμνα, ούτε τίποτε άλλο. Γι’ αυτό, απ’ όλες σου τις αμαρτίες, αυτή η αμαρτία θα σου είναι ασυγχώρητη.

Αλήθεια, πώς θα μπορέσεις να υψώσεις τα χέρια σου στον Ουρανό; Πώς θα κινήσεις τη γλώσσα σου να προσευχηθείς; Πώς θα ζητήσεις συγνώμη; Ακόμη κι αν θέλει ο Θεός να σου συγχωρήσει τις αμαρτίες, δεν Του το επιτρέπεις εσύ, επειδή δεν συγχωρείς τις αμαρτίες του αδελφού σου.

Αλλά προφασίζεσαι επίσης ότι ο εχθρός σου είναι σκληρός και άγριος, σαν θηρίο, και του χρειάζεται τιμωρία και εκδίκηση!

Ε, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο πρέπει να τον συγχωρήσεις.

Έχεις αδικηθεί πολύ απ’ τον εχθρό σου και έχεις στερηθεί πολλά και σ’ έχει κακολογήσει και σ’ έχει ζημιώσει σε πολύ σπουδαίες υποθέσεις, και γι’ αυτό θέλεις να τον δεις να τιμωρείται. Αλλά και σ’ αυτό το σημείο είναι χρήσιμο για σένα να τον συγχωρήσεις.

Διότι, αν εσύ ο ίδιος εκδικηθείς και επιτεθείς εναντίον του, είτε με λόγια, είτε με ανάλογες συμπεριφορές, είτε με κατάρες, ο Θεός δεν θα επέμβη πλέον, αφού εσύ ανέλαβες την τιμωρία του. Και όχι μόνο δεν θα επέμβη, αλλά και από σένα θα ζητήσει λόγο, διότι φέρθηκες υβριστικά προς Αυτόν.

 Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος