Παιδί μου, βλέπω την αγάπη σου και τις προσπάθειές σου, αλλά ξέχασες το πιο σημαντικό: την εξομολόγηση.

 Μια γυναίκα, ευσεβής και πιστή, ζούσε σε ένα μικρό χωριό. Κάθε μέρα ζύμωνε πρόσφορα για την Εκκλησία, πήγαινε με ευλάβεια στους ναούς, άναβε κεριά και προσευχόταν με όλη την καρδιά της. Οι συγχωριανοί την θαύμαζαν για την ευσέβειά της και τη φιλανθρωπία της.

Κι όμως, η καρδιά της ήταν βαριά. Παρά την φαινομενική της προσήλωση, ένιωθε μια εσωτερική ανησυχία, μια πνευματική κόπωση που δεν την άφηνε να ησυχάσει. Προσπαθούσε να καλύψει την ανησυχία της με περισσότερες καλές πράξεις και με περισσότερες προσευχές, αλλά τίποτα δεν την ανακούφιζε.

Μια μέρα, ο πνευματικός της την είδε και της είπε:

«Παιδί μου, βλέπω την αγάπη σου και τις προσπάθειές σου, αλλά ξέχασες το πιο σημαντικό: την εξομολόγηση. Ο Κύριος θέλει την καρδιά σου καθαρή, όχι μόνο τα χέρια σου γεμάτα προσφορές. Μέσα από την ταπεινή εξομολόγηση, θα βρεις την αληθινή ανάπαυση.»

Η γυναίκα συγκλονίστηκε. Συνειδητοποίησε ότι είχε προσπαθήσει να πλησιάσει τον Θεό μόνο με έργα, αλλά είχε παραμελήσει την ειλικρινή συνάντηση της ψυχής της με Εκείνον. Την επόμενη μέρα πήγε στην εξομολόγηση. Με δάκρυα και ταπείνωση, άνοιξε την καρδιά της στον πνευματικό της, ομολογώντας τις αμαρτίες και τις αδυναμίες της.

Όταν βγήκε από την Εκκλησία, ένιωσε ένα βάρος να σηκώνεται από πάνω της.

Η καρδιά της ήταν ανάλαφρη, η προσευχή της γλυκιά και η ψυχή της γεμάτη ειρήνη.

Έμαθε τότε ότι οι καλές πράξεις, οι προσφορές και οι προσευχές έχουν αξία μόνο όταν συνοδεύονται από καθαρή καρδιά και εξομολόγηση.

 Η ψυχή της αναπαυόταν στον Χριστό, που την δέχτηκε με όλη της την ταπείνωση.