Η επιείκεια του πνευματικού έσωσε μια ψυχή!

«Κάποτε επισκέφτηκε την Πάτμο ένας δημόσιος υπάλληλος. Αφού περάτωσε τις εργασίες του,  επισκέφτηκε τον Ευαγγελισμό προκειμένου να προσφέρει και εκεί τις υπηρεσίες του. Εδώ γνώρισε το Γέροντα Αμφιλόχιο και εντυπωσιάστηκε από την προσωπικότητά του.

Σε κάποια ευκαιρία ζήτησε  να εξομολογηθεί. Μετά την εξομολόγηση, ο Γέροντας τον συμβούλεψε να κάνει ορισμένο επιτίμιο και να κοινωνήσει το επόμενο Πάσχα.

Αυτά έγιναν το Σάββατο βράδυ. Το πρωί της Κυριακής, κατά τη Θεια Λειτουργία, ο αγαπητός  μας  εξομολογούμενος  περιέπεσε σε θλίψη και απελπισία. Ο Γέροντας  με τη διορατικότητά του αντιλήφθηκε την ψυχική του κατάσταση, τον πλησιάζει, τον χαϊδεύει απαλά στην πλάτη και του λέει:

-  Έχεις ευλογία να μεταλάβεις σήμερα.

Πράγμα το οποίο και έγινε. Στο τέλος της Θείας Λειτουργίας αυτός, πλήρης ευγνωμοσύνης και βαθειάς συγκινήσεως, πλησιάζει τον Γέροντα και του λέει:

-  Σ’ ευχαριστώ, Γέροντα, για το δώρο. Σκεπτόμουν να φύγω και να μην επανέλθω πλέον πίσω. Είχα αποφασίσει να θέσω  τέρμα στη ζωή μου. Τώρα είμαι πρόθυμος να κάμω όσα επιτίμια θέλετε.

Έκτοτε έγινε ο πιο πιστός υποτακτικός»

(Ιγνατίου Τριάντη, Ο Γέροντας της Πάτμου Αμφιλόχιος Μακρής, στο «Η Εξομολόγηση» αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, σελ. 250-251)

Στους Άγιους Τόπους ακόμα και σήμερα στέκονται τέσσερις γνωστοί βράχοι, στέκουν έτσι όπως στεκόντουσαν και στην εποχή του ερχομού του Χριστού στον κόσμο

Στους Άγιους Τόπους ακόμα και σήμερα στέκονται τέσσερις γνωστοί βράχοι, στέκουν έτσι όπως στεκόντουσαν και στην εποχή του ερχομού του Χριστού στον κόσμο.

Ο ένας είναι η πέτρινη σπηλιά στη Βηθλεέμ, όπου Αυτός γεννήθηκε, ο δεύτερος είναι ο βράχος στο Όρος των Πειρασμών, όπου Αυτός πειραζόταν από τον Σατανά, ο τρίτος βράχος είναι του Γολγοθά, στον οποίο σταυρώθηκε, κάτω από τον οποίο κηδεύτηκε , και όπου αναστήθηκε και ο τέταρτος είναι ο βράχος στο Όρος των Ελαιών, από τον οποίο ανελήφθη στους ουρανούς. Δηλαδή τέσσερα σημαντικότατα γεγονότα από τη ζωή του Σωτήρα είναι δεμένα με τους τέσσερις ακίνητους βράχους.

Δεν υπάρχει εκείνο το σπίτι στη Ναζαρέτ, όπου Αυτός ζούσε, ούτε εκείνο στη Καπερναούμ όπου είχε κατοικήσει. Δεν υπάρχει ούτε ένα κτίσμα στο οποίο Αυτός παρέμεινε, ούτε το παλάτι του Ηρώδη, ούτε εκείνο όπου ο Πιλάτος κοιμόταν, ακόμα ούτε ο ναός του Σολομώντα. Ότι χτίστηκε με το ανθρώπινο χέρι όλα τα έφθειρε ο χρόνος. Αλλά εκείνοι οι τέσσερις βράχοι, δημιουργημένοι από τον Θεό, στέκουν και σήμερα το ίδιο όπως και κάποτε.

Ώστε να μην μπορέσει κανείς να αμφιβάλει, ότι Αυτός όντως γεννήθηκε, ότι πειραζόταν σαν άνθρωπος, ότι σταυρώθηκε για τις ανθρώπινες αμαρτίες αλλά και αναστήθηκε, και ότι με δόξα ανελήφθη στους ουρανούς στην αιώνια πατρίδα Του, όπου περιμένει τους δικαίους Του.

Ήξερε ο Παντογνώστης την πέτρινη ανθρώπινη καρδιά και το ανθρώπινο λογικό που όλο αμφιβάλλει, γι’ αυτό σοφά έδεσε εκείνα τα τέσσερα μεγάλα γεγονότα με τους τέσσερις ακίνητους βράχους. Ενώ εάν ο Χριστός είχε γεννηθεί σε κάποιο σπίτι στην πόλη ή στο χωριό, άραγε θα υπήρχε ακόμα αυτό το σπίτι και θα μαρτυρούσε;

Δεν υπάρχει όχι μόνο το σπίτι αλλά ούτε η πόλη όπου γεννήθηκε ο Μέγας Αλέξανδρος. Δεν είναι γνωστή όχι μόνο η πόλη αλλά ούτε το κράτος, όπου γεννήθηκε ο μεγάλος Όμηρος. Ενώ η αγία Σπηλιά του Χριστού στη Βηθλεέμ στέκει και μαρτυρεί.

  Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται. Αγίου Νικολάου Βελιμιροβιτς

Πως περιέγραψε ο Ιταλός Πρέσβης στην Αθήνα Γκράτσι το διάλογο του με τον Μεταξά

   

  "Δέκα λεπτά πριν από τις 3 της νύχτας της 28ης Οκτωβρίου του 1940, ο στρατιωτικός μου ακόλουθος, ο διερμηνέας μου και εγώ, φθάσαμε στην καγκελόπορτα μιάς μικρής οικίας στην Κηφισιά, όπου έμενε ο Πρωθυπουργός της Ελλάδος. Στον φρουρό της οικίας είπα ότι επιθυμώ να δώ τον Πρωθυπουργό για κάτι πολύ επείγον. Ο φρουρός άρχισε να κτυπά το κουδούνι του εσωτερικού της οικίας, αλλά δεν ελάμβανε καμίαν απάντηση. Διερωτήθηκα εάν ήτο δυνατόν μια πρωθυπουργική κατοικία να μην απαντά αμέσως. Γιατί εγώ είχα εντολή να παραδώσω το τελεσίγραφον στις 3 π.μ. ακριβώς, της 28/10/1940, λόγω Δε της προσπάθειας μου να ακουσθεί το κουδούνι και να ανοίξει η πόρτα, η ώρα είχε ήδη φθάσει 3.

Επιτέλους το κουδούνισμα ξύπνησε τον ίδιο τον Μεταξά, που έκαμε την εμφάνισή του σε μια μικρή πλαϊνή πόρτα και αναγνωρίζοντάς με, με άφησε να περά

Η σημασία τῶν ἐθνικῶν ἑορτῶν

Τὰ ἔθνη, ἀγαπητοί μου, ἔχουν ἱστορία. Ὅπως ἱστορία ἔχουν καὶ τὰ ἄτομα. Κάθε ἄνθρωπος γράφει τὴν ἱστορία του πάνω στὴ γῆ. Κλείνει μέσα του θεϊκὲς δυνάμεις, ποὺ ἡ καλλιέργειά τους δημιουργεῖ μιὰ ποικιλία ἔργων, δημιουργεῖ πολιτισμό. Μικρὸς θεὸς ἀναδεικνύεται ὁ ἄνθρωπος ἀναπτύσσοντας τὸ «κατ᾿ εἰκόνα καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» (Γέν. 1,26) ποὺ ἔλαβε.

Ἀλλ᾽ ἐὰν ὁ ἄνθρωπος παραμελήσῃ τὴν καλλιέργεια τῶν θεϊκῶν στοιχείων του καὶ θάψῃ τὰ τάλαντά του στὸν τάφο τῆς ὀκνηρίας καὶ πονηρίας, τότε καταντᾷ ἕνα ἁπλὸ βιολογικὸ ὄν, μὲ φυσικὲς μόνο ἀ­νάγκες, ἕνας πεπτικὸς σωλήνας ποὺ ἀκατάπαυστα γεμίζει καὶ ἀδειάζει, ἕνα ζῷο ποὺ βόσκει. Ἀλλ᾽ εἶνε δυνατὸν νὰ σβηστῇ τελείως ὁ σπινθήρας τῆς θεϊκῆς του προελεύσεως; Ὅσοι ἄνθρωποι ζοῦν σὰν τὰ κτήνη, μὲ ἔμβλημα τὸ ἐπικούρειο «Φάγωμεν καὶ πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνῄσκομεν» (Ἠσ. 22,13. Α´ Κορ. 15,32), αὐτοὶ ποὺ ἔπνιξαν τὸ πνεῦμα στὴν ὕλη, δὲν γράφουν ἱστορία, ἀφοῦ ἱστορία εἶνε ἡ ἐξιστόρησι εὐγενῶν καὶ ὑψηλῶν πράξεων.

Η προσφορά των γυναικών της Πίνδου στο δύσκολο πόλεμο εναντίον του Ιταλικού Φασισμού είναι ανεκτίμητη.

Η προσφορά των γυναικών της Πίνδου στο δύσκολο πόλεμο εναντίον του Ιταλικού Φασισμού είναι ανεκτίμητη. Για όλες αυτές τις γυναίκες ο Νικηφόρος Βρεττάκος (1911 - 1991) έγραφε: « Κι οι μάνες τα κοφτά γκρεμνά σαν Παναγιές τ' ανέβαιναν. Με την ευκή στον ώμο τους κατά το γιό πηγαίναν και τις αεροτραμπάλιζε ο άνεμος φορτωμένες κι έλυνε τα τσεμπέρια τους κι έπαιρνε τα μαλλιά τους κι έδερνε τα φουστάνια τους και τις σπαθοκοπούσε, μ' αυτές αντροπατάγανε, ψηλά, πέτρα την πέτρα κι ανηφορίζαν στη γραμμή, όσο που μες στα σύννεφα χάνονταν ορθομέτωπες η μιά πίσω απ' την άλλη .»

Τα αποσπάσματα που ακολουθούν είναι από την ομιλία – διάλεξη που έδωσε η Φρόσω Ιωαννίδη(1896-1986), μία από τις γυναίκες της Πίνδου όπως καθιερώθηκαν να λέγονται, το Μάρτη του 1975.

Άραγε...τι μπορεί να σημαίνει Κυριακή..;;

Για κάποιους Κυριακή σημαίνει δικαίωμα ανάπαυσης...

Για άλλους, ευκαιρία εκδρομής...

Όμως Κυριακή σημαίνει... λαχτάρα!

Ναι..!

Λαχτάρα να σταθώ στην κοινή προσευχή και να βρεθώ κοντά Του!!!

Ν' αφήσω το πνεύμα μου να στραφεί μόνο προς Αυτόν!!!

Και έχω κατάλληλο "ένδυμα" να Τον δεχθώ μέσα μου...

Να πλημμυρίσει τα σωθικά μου η Θεότητα...

Έτσι θα πάρουν νόημα και όλες οι υπόλοιπες ημέρες της εβδομάδος και θα είναι λαμπρές, αφού θα έχουν πάρει από την λαμπρότητα της ημέρας του Κυρίου.

Καλή σας Κυριακή!

Μέ τίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς ὁ ἄνθρωπος καθαρίζεται

''Μέ τίς θλίψεις καί τούς πειρασμούς ὁ ἄνθρωπος καθαρίζεται. Εἶναι σάν τό χρυσό, πού τό βάζουν στό καμίνι γιά νά "καθαρισθεῖ" καί νά γίνει 24 καρατίων.Ἐμεῖς ὅμως εἴμαστε φυγόπονοι καί γογγύζουμε. Οἱ πραγματικοί Χριστιανοί στόν κόσμο τοῦτο θά πετροβοληθοῦν, θά διωχθοῦν, θά ἔχουν πειρασμούς.Ἀντίθετα, ὁ σατανᾶς τούς δικούς του ἀνθρώπους δέν τούς πειράζει, γι' αὐτό καί οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι, πού πᾶνε με τόν σατανᾶ, περνοῦν πολύ καλύτερα στόν κόσμο αὐτό, ἀλλά τούς περιμένει κόλαση. Συμφέρει ἑπομένως νά περάσουμε ἐδῶ δύσκολα καί ἐκεῖ καλά.''

~ Θησαύρισμα ἀπό τόν ἀείμνηστο Δημήτριο Παναγόπουλο†