Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού εἶναι κατά πάντα καλοί ἄνθρωποι, ἀλλά καθόλου Χριστιανοί.

 

Ὑπάρχουν ἄνθρωποι πού εἶναι κατά πάντα καλοί ἄνθρωποι, ἀλλά καθόλου Χριστιανοί.

Οὔτε μυρμῆγκι πειράζουνε, ἀλλά μέ τή ζωή τους, ποδοπατοῦνε τόν Χριστό.

Αὐτοί οἱ ἄνθρωποι πᾶνε κατευθεῖαν στήν κόλαση καί μάλιστα σέ εἰδική κόλαση.

Νά ξέρετε, ὅτι ἡ κόλαση εἶναι γεμάτη ἀπό καλούς ἀνθρώπους.

Γιατί ὁ Χριστός δέν ἦρθε στή γῆ, γιά νά κάνει καλούς ἀνθρώπους, ἀλλά ἦρθε γιά νά κάνει πολίτες τῆς Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, νά τούς πολιτογράψει, νά τούς ἀλλάξει τό αἷμα (μέ τή Θεία Κοινωνία) καί ἀπό κοινούς ἀνθρώπους, νά τούς κάνει καινούς.(καινούριους) 

Ἄρα τό ζήτημα δέν εἶναι νά εἶμαι καλός ἤ κακός ἄνθρωπος, ἀλλά ἄν εἶμαι μέ τόν Χριστό, μέ τή Ζωή ἤ ὄχι.

Εἶναι ζήτημα ζωῆς ἤ θανάτου. Καταλάβατε....

Άγιος Ιωάννης Κροστάνδης

Όταν σου λέει κάποιος να προσευχηθείς γι' αυτόν, να το κάνεις αμέσως

 Όταν σου λέει κάποιος  να προσευχηθείς γι' αυτόν, να το κάνεις αμέσως, εκεί που βρίσκεσαι. Θα κάνεις το σταυρό σου και θα λες: ''Κύριέ μου ή Παναγία μου, δείξε, σε παρακαλώ, το έλεός σου στο δούλο σου τάδε και δώσε του την υγεία του ή ό,τι άλλο.

Αυτό θα λες. Δυό λέξεις και με αγάπη.

Ό,τι πί­νου­με ή τρώ­με να το σταυ­ρώ­νου­με πρώ­τα, για­τί την επο­χή μας όλα τα τρό­φι­μα εί­ναι γε­μά­τα ορ­μό­νες και φυ­το­φάρ­μα­κα. Έτσι, με το σταύ­ρω­μα, δεν θα έχου­με πρό­βλη­μα.

*Γέροντας Σίμων Αρβανίτης  (1901- 4 Μαρτίου 1988) *

Οἱ θλίψεις συντελοῦν στό νά πολλαπλασιάζονται οἱ στέφανοι καί τά βραβεῖα πού θά λάβουμε ἀπό τόν Θεό

 .

  •  Οἱ θλίψεις συντελοῦν στό νά πολλαπλασιάζονται οἱ στέφανοι καί τά βραβεῖα πού θά λάβουμε ἀπό τόν Θεό. Ὅσο μάλιστα μεγαλύτερες γίνονται οἱ θλίψεις, τόσο αὐξάνονται καί οἱ ἀμοιβές ἤ μᾶλλον αὐξάνονται κατά πολύ περισσότερο. Ὅπως μάλιστα λέγει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος, “δέν εἶναι ἄξια αὐτά πού ὑποφέρουμε κατά τόν τωρινό καιρό σέ σύγκριση πρός τήν δόξα, ἡ ὁποία μέλλει νά ἀποκαλυφθεῖ γιά νά δοθεῖ σέ ἐμᾶς” (Ρωμ. η΄, 18)

  •  Ἄς εὐχαριστήσουμε λοιπόν τόν Θεό, διότι ἀποκομίσαμε τόσο μεγάλο κέρδος ἀπό τήν θλίψη· ἀπό τόν πειρασμό λάβαμε τόσο μεγάλη ὠφέλεια. Ἐάν δέν ὑπάρχει πειρασμός, δέν ὑπάρχει καί στεφάνι· ἐάν δέν ὑπάρχουν ἀγῶνες, δέν θά ὑπάρξουν οὔτε βραβεῖα· ἐάν δέν ἔχουμε ἐμπόδια, δέν θά ἔχουμε καί τιμές. Ἄς μή στενοχωριόμαστε λοιπόν γιά τά παρόντα δεινά. Ἐάν ἔχεις ἁμαρτίες, ἀφανίζονται καί κατακαίονται εὔκολα ἀπό τήν θλίψη. Ἐάν πάλι ἔχεις ἀρετή, γίνεσαι πιό λαμπρός καί ἐνάρετος  

    • Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος

Μερικά πρωινά, αδελφοί μου, ξυπνάμε με κακή διάθεση

 π. Ανανίας Κουστένης

Μερικά πρωινά, αδελφοί μου, ξυπνάμε με κακή διάθεση και κακούς λογισμούς!

Ας σηκωθούμε αμέσως από το κρεβάτι.

Ας ανάψουμε το καντήλι μας!

Ας θυμιάσουμε.

Ας φιλήσουμε τις Εικόνες μας.

Ας πούμε το “Πάτερ ημών.”

Ας πολεμήσουμε τους κακούς λογισμούς με καλούς!

Έχει σημασία, αδελφοί μου, να σηκωθούμε πάνω, να αγωνιστούμε, να παλέψουμε.

Γιατί μελαγχολικοί Χριστιανοί δεν υπάρχουν.

Μόνο αγωνιστές!

Πώς μαλακώνει μια σκληρή καρδιά;

 Στην οικογένεια που συχνότατα πήγαινε ο Παππούς (άγιος Νικόλαος Πλανάς), τον χώρο τους εντός της αυλής τον είχε νοικιάσει ένας τσαγκάρης κομουνιστής, εκ των σημαινόντων στελεχών. Το μίσος του προς όλους, και εξαιρετικώς προς τους ιερείς, δεν είχε όρια. Εκεί που εργαζόταν παραληρούσε μονολογώντας, από πού θα αρχίσει με την παρέα του να σφάζουν τους παππάδες.

Και έλεγε:

– «Πρώτα – πρώτα, θα σφάξουμε τους παπάδες της Ζωοδόχου Πηγής».

Και έλεγε συνέχεια και για τους άλλους. Όπως σας είπα αυτός εργαζόταν εντός της αυλής. Ο Παππούς με την καλοσύνη του πήγε κοντά του και του λέει:

– «Καλησπέρα, παιδί μου».

Εκείνος, χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του από την δουλειά του, κάτι μουρμούρισε. Το άλλο Σάββατο πήγε πάλι ο Παππούς:

– «Καλησπέρα, Λουκά μου».

Εκείνος του απάντησε «καλησπέρα», και πάλι χωρίς να σηκώσει το κεφάλι του. Σε τρίτη επίσκεψη, του λέει πάλι ο Παππούς:

– «Καλησπέρα, Λουκά μου, τι κάνεις παιδί μου»;

Εδέησε να πει «καλά, παππού».

Συνέχεια ο Παππούς να τον επισκέπτεται εκεί που δούλευε, ώσπου έσπασε ο πάγος. Σηκώνεται από τη δουλειά του, τού ασπάζεται με σεβασμό το χέρι, και λέει σε μας:

– «Όταν θα σκοτώσουν τους παπάδες, εγώ θα πω για τον παπα-Νικόλα να μην τον σκοτώσουν. Και όχι μόνο θα πω, αλλά θα τον περιφρουρήσω».

Κατόπιν όταν ερχόταν ο Παππούς, έσπευδε αυτός να τον συναντά και να του φιλά το χέρι. Ούτε ήξερε ο Παππούς τις προθέσεις του, ούτε από κομμουνισμό είχε ιδέα, ούτε και την μεταβολή του κατάλαβε -έτσι νομίζουμε εμείς.- Ποιος ξέρει πώς έβλεπε αυτός με το διορατικό της ψυχής του.

Λοιπόν, ο κομμουνιστής αυτός, όσα κηρύγματα και αν άκουγε και όσες συμβουλές να του έλεγαν, τίποτα από αυτά δεν θα μπορούσε να επιδράσει στην πωρωμένη ψυχή του, όσο η αγαθότητα του πολιού αυτού γεροντάκου, με το να τον επισκέπτεται όρθιος κάθε φορά, αδιαφορώντας αν αυτός κατ’ αρχήν τον περιφρονούσε. Με την ευχούλα του Παππούλη μετανόησε. Και όταν σε λίγο καιρό αρρώστησε με μία ασθένεια (παράλυση των κάτω άκρων των ποδιών του) και πέθανε σε ηλικία 30 ετών, εκοιμήθη ως καλός χριστιανός και χωρίς να… σκοτώσει κανέναν.

Αυτήν την επίδραση είχε η φυσιογνωμία του Παππού σε όσους τον γνώριζαν. Και για αυτό δεν είχε εχθρό κανέναν. Μόνο τον σατανά, αλλά και αυτόν τον εκμηδένιζε δια της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, που είχε εγκατασταθεί στην ψυχή του».

Πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε δαίμονας ασχολείται με κάποιο συγκεκριμένο πάθος..

Αββάς Κασσιανός

Πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε δαίμονας ασχολείται με κάποιο συγκεκριμένο πάθος, που φροντίζει πρώτα να το σπέρνει στην καρδιά του ανθρώπου και μετά να το καλλιεργεί. 

Μερικοί δαίμονες ασχολούνται με τα πάθη της ακολασίας, ενώ άλλοι με το πάθος της βλασφημίας. Άλλοι ξεσηκώνουν την οργή και τον θυμό. Άλλοι βυθίζουν τον άνθρωπο στη λύπη και άλλοι του προκαλούν κενοδοξία και υπερηφάνεια. 

Ο καθένας τους πασχίζει να αιχμαλωτίσει την καρδία του ανθρώπου με το πάθος που ικανοποιεί αυτόν τον ίδιο. 

Ωστόσο, δεν χύνουν όλοι ταυτόχρονα τα δηλητήρια τους, αλλά ένας-ένας ξεχωριστά και ανάλογα με το πόσο, που και πως θα τους το επιτρέψουν οι διαθέσεις και η άμυνα του ανθρώπου. 

Δεν συμβαίνει, για παράδειγμα, ένας άνθρωπος να παρακινείται σε ανόητα και αισχρά γέλια, ενώ ταυτόχρονα να βυθίζεται και να κατατρώγεται από τη λύπη. 

Επομένως, υπάρχει κάποια συνεργασία μεταξύ των δαιμόνων, αν και, ως ακατάστατοι και ασύνετοι που είναι, δεν μπορούν να τηρήσουν ανάμεσα τους πειθαρχία και τάξη.

Ἡ Ἐκκλησία τὴν Κυριακή της Τυρινῆς ἀναμιμνήσκεται τὴν ἔξωση τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὖας ἀπὸ τὸν Παράδεισο.

 Ἡ Ἐκκλησία τὴν Κυριακή της Τυρινῆς ἀναμιμνήσκεται τὴν ἔξωση τοῦ Ἀδὰμ καὶ τῆς Εὖας ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Εἶναι ἡ πιὸ πένθιμη μέρα τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. 

Ὅμως ὁ διάβολος κατόρθωσε νὰ μᾶς μπερδέψει. Καὶ ἀντὶ νὰ πενθοῦμε τὴν ἡμέρα αὐτήν, κάνουμε τὶς μεγαλύτερες τρέλες τῆς χρονιᾶς, ἁμαρτάνοντας καὶ ξεφαντώνοντας μὲ τὰ καρναβάλια. 

Ἂν ἀνοίξετε τὸ Τριώδιο νὰ διαβάσετε ἀπὸ τὸ Σάββατο τὸ βράδυ τὰ περιστατικά, ὅσο σκληροὶ καὶ ἂν εἴσαστε, θὰ κλάψετε... 

Ὅσο καὶ ἂν δὲν ἔχετε σχέση μὲ τὰ θέματα αὐτά. Τόσο ραγίζουν τὴν καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου! 

Ἐν τούτοις ὅλα αὐτὰ μένουν κεκαλυμμένα. Ἄνθρωποι πολλὰ χρόνια πάνω στὸ ἀναλόγιο, δὲν ξέρουν τί εἶναι ἡ ἡμέρα ἐκείνη καὶ τί διδάσκει ἡ ἡμέρα ἐκείνη. 

Πρὸ ἐτῶν βρέθηκα τὴν Κυριακὴ τῆς Τυροφάγου (ἢ Τυρινὴς) στὸ Βόλο. Ὁμιλοῦσα ἐκεῖ. Καὶ μίλησα τὴν ὥρα τοῦ κοινωνικοῦ γιὰ τὸ θέμα τῆς ἡμέρας. Ἐκεῖ στὴν Μητρόπολη τοῦ Βόλου στὸν Ἅγιο Νικόλαο ψάλτης δεξιὸς ἦταν ὁ διακεκριμένος κ. Χατζημᾶρκος, μεγάλη προσωπικότητα. 

Καὶ ὅταν τελείωσε ἡ Ἐκκλησία, ἦρθε μέσα στὸ Ἱερὸ καὶ μὲ ἀγκάλιασε καὶ μὲ φίλησε. Καὶ μὲ εἶπε: 

- Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ μᾶς ἀποκάλυψες σήμερα κ. Παναγόπουλε; Ἐγὼ 30 χρόνια τὰ ψάλλω καὶ δὲν ἤξερα τίποτα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἶπες σήμερα. Τὰ ψάλλω, ἀλλὰ δὲν ξέρω τί λέγανε. Τίποτα... 30 χρόνια τὰ ψάλλω! Σήμερα κατάλαβα τί εἶναι. Πρέπει νὰ πάω νὰ πέσω στὸ γιαλό. 

Τὰ ψάλλει, ἀλλὰ τί λένε καὶ τὸ σκοπὸ ἔχουν καὶ τί διδάσκουν, δὲν ἤξερε. Τὸ ὁμολόγησε ὁ Μανώλης. 

Δὲν ξέρει ὁ κόσμος, ὅτι εἶναι ἡ πιὸ θλιβερὴ ἡμέρα. Καὶ ὅτι τὴν αὐτὴ ἡμέρα ἀνάμνηση ποιούμεθα τῆς ἐξώσεως, τῆς ἐξορίας τοῦ Πρωτοπλάστου Ἀδὰμ ἀπὸ τὸν Παράδεισο. Δὲν ὑπάρχει πιὸ ἀποφράδα ἡμέρα γιὰ τὸν ἄνθρωπο, διότι εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς ἐξώσεως, τῆς ἀποχωρήσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεό. 

Δημήτριος Παναγόπουλος ὁ Ἱεροκῆρυξ