ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΔΑΓΜΑ

 

 Ιστορία που έλεγε ο πατριάρχης Παυλος

Μετάφραση: π. Νικόλαος Γκάτσεβιτς

 

Ήταν κάποτε μια κοπέλα που μισούσε τον εαυτό της, επειδή ήταν τυφλή.

Είχε κλειστεί στην πίκρα της και είχε απομακρυνθεί από όλους. Από όλους, εκτός από έναν άνθρωπο: τον αγαπημένο της, που δεν έφευγε ποτέ από το πλευρό της.

Εκείνος ήταν πάντα εκεί. Στις δύσκολες ώρες, στις απογοητεύσεις, στις στιγμές που όλα γύρω της έμοιαζαν σκοτεινά.

Κάποτε του είπε:

«Αν μπορούσα έστω και μία φορά να δω τον κόσμο, θα σε παντρευόμουν!»

Και μια μέρα συνέβη κάτι που έμοιαζε με θαύμα. Κάποιος δώρισε τα μάτια του για εκείνη.

Η επέμβαση έγινε και, όταν ήρθε η στιγμή να αφαιρεθούν οι επίδεσμοι, η κοπέλα άνοιξε τα μάτια της και είδε για πρώτη φορά τον κόσμο γύρω της.

Είδε το φως. Είδε τα χρώματα. Είδε τα πρόσωπα των ανθρώπων. Και είδε και τον αγαπημένο της.

Εκείνος στάθηκε μπροστά της και τη ρώτησε:

«Τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;»

Η κοπέλα τον κοίταξε και ξαφνιάστηκε.

Ήταν τυφλός.

Δεν το περίμενε. Η εικόνα των κλειστών ματιών του τη συγκλόνισε. Και μόνο η σκέψη πως θα περνούσε ολόκληρη τη ζωή της δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε να δει την έκανε να αρνηθεί την πρότασή του.

Εκείνος δεν είπε τίποτε.

Έφυγε με δάκρυα στα μάτια.

Λίγες ημέρες αργότερα, της έστειλε ένα γράμμα. Μέσα σ’ αυτό υπήρχαν μονάχα λίγες λέξεις:

«Να προσέχεις τα μάτια σου, αγάπη μου… Γιατί, πριν γίνουν δικά σου, αυτά τα μάτια ήταν δικά μου».

Έτσι είναι πολλές φορές ο άνθρωπος.

Ξεχνά εύκολα τι ήταν χθες.

Ξεχνά από πού ξεκίνησε.

Ξεχνά ποιος στάθηκε δίπλα του όταν όλα ήταν δύσκολα.

Ξεχνά τα χέρια που τον στήριξαν όταν ο ίδιος δεν είχε τη δύναμη να σταθεί όρθιος.

Γι’ αυτό…

Πριν πεις μια σκληρή κουβέντα, θυμήσου εκείνους που δεν μπορούν να μιλήσουν.

Πριν παραπονεθείς για το φαγητό σου, θυμήσου εκείνους που δεν έχουν τίποτε να βάλουν στο τραπέζι τους.

Πριν παραπονεθείς για τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, θυμήσου εκείνους που προσεύχονται στον Θεό να τους χαρίσει έναν άνθρωπο για να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Πριν παραπονεθείς για τη ζωή σου, θυμήσου εκείνους που έφυγαν από αυτήν πολύ νωρίς.

Πριν παραπονεθείς για τα παιδιά σου, θυμήσου εκείνους που λαχταρούν ένα παιδί, αλλά δεν μπορούν να το αποκτήσουν.

Πριν θυμώσεις επειδή κάποιος δεν καθάρισε το σπίτι, θυμήσου εκείνους που δεν έχουν καν ένα σπίτι για να επιστρέψουν.

Πριν κατακρίνεις κάποιον για τα λάθη του, θυμήσου πως κανείς μας δεν είναι αναμάρτητος.

Και όταν έρθουν οι δύσκολες σκέψεις και προσπαθήσουν να σε βυθίσουν στη θλίψη και στην απελπισία, χαμογέλασε και πες μέσα σου:

«Είμαι ακόμη ζωντανός. Είμαι ακόμη εδώ. Έχω ακόμη μία ημέρα μπροστά μου».

Και τότε, αντί να μετρήσεις όσα σου λείπουν, θυμήσου όσα σου έχουν δοθεί.

Και ευχαρίστησε τον Θεό για όλα.

Τρώγεσαι και αγωνιάς για πρωτεία, για δόξα, για καταξίωση, για φήμη, χρήματα και ματαιοδοξία και χαλάς την υγεία σου, ψυχική και σωματική.

 Τρώγεσαι και αγωνιάς για πρωτεία, για δόξα, για καταξίωση, για φήμη, χρήματα και ματαιοδοξία και χαλάς την υγεία σου, ψυχική και σωματική.

Άν ήξερες πόσο γρήγορα θα σε ξεχάσουν οι άνθρωποι μετά τον θάνατό σου, δεν θα επιδιώξεις στη ζωή σου να ευχαριστήσεις κανέναν παρά μόνο τον Θεό!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Περί μίσους

 Καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς. [Να ευεργετείτε, αυτούς που σας μισούν.] Κατά Ματθαίον 5,44

Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γινώσκετε ότι εμέ πρώτον υμών μεμίσηκεν. [Εάν ο πονηρός και κακός κόσμος σας μισεί, μάθετε ότι Εμένα πρώτα από σας έχει μισήσει.]      Κατά Ίωάννην 15,18

Ο δε μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί, και ουκ οίδε που υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού. [Όποιος όμως μισεί τον αδελφόν του, βρίσκεται μέσα στο σκοτάδι, φέρεται δε και ενεργεί κατά τρόπον σκοτεινόν και αμαρτωλόν και δεν γνωρίζει που πηγαίνει, αλλά σαν τυφλός περιπλανάται, διότι το σκότος της αμαρτωλής ζωής, έχει τυφλώσει τα μάτια της ψυχής του.]  Α' Ίωάννου 2,11

Πας ο μισών τον αδελφόν αυτού ανθρωποκτόνος εστί. Και οίδατε ότι πας ανθρωποκτόνος ουκ έχει ζωήν αιώνιον εν εαυτώ μένουσαν. [Καθένας που μισεί τον αδελφό του, είναι φονιάς και όπως ξέρετε κανένας φονιάς δεν θα συμμετέχει στην αιώνια ζωή.]      Α' Ίωάννου 3,15

Ου μισήσεις τον αδελφόν σου τη διανοία σου. [Δεν θα τρέφεις στην καρδίαν σου μίσος εναντίον του αδελφού σου.]        Λευιτικόν 19,17

Όποιος μισεί τον αδελφό του, έχει ονομαστεί ανθρωποκτόνος, διότι φονεύει τον συνάνθρωπό του, με την διάθεση του μίσους κατά διάνοια. Αυτού το αίμα, δεν το βλέπουν οι άνθρωποι, αφού δεν χύθηκε με χτύπημα ξίφους, αλλά ότι κατά διάνοια και κατά διάθεση φονεύτηκε, το βλέπει ο Θεός.        Άγιος Κασσιανός ό Ρωμαίος

Αρρώστια είναι να μπει η αγάπη στην κατάψυξη. Εσύ ποτέ να μην πάψεις να λες: ''Όσο και να με μισείς, εγώ δεν θα πάψω να σε αγαπώ''. Έτσι έδιωξες κάθε ψύξη.       Ίερός Χρυσόστομος

Όπως ευεργετούμε τους εαυτούς μας, όταν αγαπάμε τους συνανθρώπους μας, έτσι ακριβώς τιμωρούμε τους εαυτούς μας, όταν μισούμε τους άλλους.       Ίερός Χρυσόστομος

Όταν έχουμε εντολή από το Θεό, να αγαπάμε τους εχθρούς μας και εμείς όμως μισούμε αυτούς που μας αγαπούν, ποιά τιμωρία μας αξίζει; Τίποτα δεν ευχαριστεί τον Θεό τόσο, όσο το να μην είσαι μνησίκακος.         Ίερός Χρυσόστομος

Μη ντρεπόμαστε τον σταυρό του Χριστού.

 «Μη ντρεπόμαστε τον σταυρό του Χριστού. Κι αν άλλος ντρέπεται και τον κρύβει, εσύ κάνε φανερά τον σταυρό σου, για να δούν οι δαίμονες το σημείο αυτό του βασιλιά Χριστού, και να φύγουν μακριά, τρέμοντας»

Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων

Ἔχυσα πολλά δάκρυα μέ τή σκέψη ὅτι, ἄν ἐμεῖς οἱ μοναχοί πού ἀπαρνηθήκαμε τόν κόσμο δέν σωζόμαστε

 Ἔχυσα πολλά δάκρυα μέ τή σκέψη ὅτι, ἄν ἐμεῖς οἱ μοναχοί πού ἀπαρνηθήκαμε τόν κόσμο δέν σωζόμαστε, τότε τί γίνεται γενικότερα στόν κόσμο;

     Ἔτσι βαθμηδόν μεγάλωνε ἡ θλίψη μου καί ἄρχισα νά χύνω δάκρυα ἀπογνώσεως.

     Καί νά, πέρυσι ἐνῶ βρισκόμουν στήν ἀπελπισία αὐτή, ἐξαντλημένος ἀπό τό κλάμα, ξαπλωμένος καταγῆς, ἐμφανίσθηκε ὁ Κύριος καί μέ ρώτησε:

“Γιατί θρηνεῖς ἔτσι…” ;

     Ἐγώ σιώπησα μήν μπορώντας νά ἀτενίσω Τόν ἐμφανισθέντα…

“Δέν γνωρίζεις ὅτι Ἐγώ θά κρίνω τόν κόσμο” ;…

    Ἐγώ πάλι σιώπησα παραμένοντας πρηνής…

 Ὁ Κύριος μοῦ λέει:

    "ΘΑ ΕΛΕΗΣΩ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟ ΠΟΥ ΕΠΙΚΑΛΕΣΘΗΚΕ ΤΟΝ ΘΕΟ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ".

         Μοῦ ἦρθε τότε ἡ σκέψη:

      “Τότε, γιατί ἐμεῖς πάσχουμε ἔτσι καθημερινά”;

     Ὁ Κύριος στήν κίνηση αὐτή τῆς σκέψεώς μου ἀπήντησε:

    “Ἐκεῖνοι πού πάσχουν γιά τήν ἐντολή Μου, στή Βασιλεία τῶν Οὐρανων θά εἶναι ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ, ἐνῶ τούς ἄλλους μόνο θά τούς ἐλεήσω”.

      Καί ὁ Κύριος ἔφυγε.

Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Το θυμίαμα έχει ευλογία, έχει χάρη, έχει δύναμη εναντίον των δαιμόνων

 

Το θυμίαμα έχει ευλογία, έχει χάρη, έχει δύναμη εναντίον των δαιμόνων, θυμίαμα λοιπόν και θυμιατό, θυμιατήρι πως το λέτε… εκεί στο εικονοστάσι, πλάι στο καντήλι.

Κατά την ώρα της Προσευχής, πρωί και βράδυ και μεσημέρι όταν υπάρχει ένταση στο σπίτι. Και το σπίτι αλλάζει ατμόσφαιρα, αλλάζει χρώμα, γίνεται ευωδιαστό, σοβαρό, γαλήνιο, αγαπητό, οι ψυχές ξανά αδελφωμένες.

Ενθυμούμαι κάποιο παιδί, παιδάκι 14 χρονών ήταν, 15 ήταν, αυτή ήταν ακριβώς η ηλικία του, όταν έβλεπε τους γονείς του να τσακώνονται πήγαινε αμέσως και άναβε θυμίαμα και τους θυμιάτιζε. Θυμιάτιζε το μπαμπά και τη μαμά!

-Ειρηνεύετε, τους έλεγε. Εγώ είμαι παιδί, τι παραδείγματα θα πάρω από σας.

Ειρηνεύετε σεις οι γονείς. Η παρουσία λοιπόν του Αγίου Θεού, η Σκέπη της Παναγίας μας και το απαλό φτερούγισμα των αγγέλων με το θυμίαμα μέσα στο σπίτι, είναι φανερό φυγαδεύονται οι παρεξηγήσεις και οι ταραχές.

Δεν έχουν τόπο σ αυτό το σπίτι οι πειρασμοί και οι δαίμονες. Λοιπόν, μην παραλείπετε να θυμιατίζετε το σπίτι σας και το μαγαζί σας και τη δουλειά σας αν είναι δυνατόν, και θα κλείσω με το ” Θυμιάζετε, θυμιάζετε, θυμιάζετε”.

Θυμιατίζοντας να ψέλνουμε τροπάρια, όσα θυμόμαστε, ή να λέμε την Ευχή και όταν μας θυμιατίζουν να σκύβουμε το κεφάλι και να κάνουμε το σημείο του Σταυρού.

Το θυμίαμα, το σπίτι το μεταβάλλει σε κάτ’ οίκον εκκλησία.

Και επαναλαμβάνω ότι διώχνει τα δαιμόνια και τους πειρασμούς.

Γεμίζουν οι ψυχές όλων των οικείων από Θεία Ευλογία.

Δ.Παπαδάκη

Σε κάθε Θεία Λειτουργία, η Παναγία γονατίζει και μετά δακρύων ικετεύει το Χριστό και Υιό Της.

 Σε κάθε Θεία Λειτουργία, η Παναγία γονατίζει και μετά δακρύων ικετεύει το Χριστό και Υιό Της, υπέρ σωτηρίας των ανθρώπων που λειτουργούνται, όλου του κόσμου και των κεκοιμημένων μας (σεσωσμένοι και μη), ώστε να σωθούν όσο το δυνατόν περισσότεροι!

Αυτό γίνεται κάθε μέρα και είναι ένα ιδιαίτερο διακόνημα της Παναγίας, το πιο σημαντικό.

Αυτή είναι η τέλεια αγάπη της Παναγίας!

+Γέροντος Εφραίμ, Δικαίος της Σκήτης Αγίου Ανδρέου