Περί τῆς μνήμης τοῦ θανάτου, τοῦ ᾍδου καί τῆς κρίσεως

 

Ὅσο προχωρῶ στὴν ἡλικία, τόσο περισσότερο συνειδητοποιῶ τὴ ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καὶ τὴν ἀστάθειά τους. Ἀλίμονο, γιατί ἀνησυχοῦμε μάταια; Ἡ ζωή μας εἶναι σύντομη· εἶναι σκόνη, στάχτη καὶ περαστικὰ ὄνειρα, καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο θὰ γευθοῦμε τὴ φθορά. Σήμερα εἶσαι ὑγιὴς καὶ αὔριο θὰ χάσεις τὴν ὑγεία σου. Σήμερα γελᾷς καὶ αὔριο θὰ λυπηθεῖς. Τώρα τὰ μάτια σου χύνουν δάκρυα χαρᾶς, καὶ σύντομα θὰ χύσουν δάκρυα λύπης καὶ πόνου. Σήμερα ἡ οἰκονομικὴ κατάσταση εἶναι σταθερή, καὶ αὔριο θὰ ἔρθουν δοκιμασίες. Σήμερα δέχεσαι χαρμόσυνες εἰδήσεις, καὶ μὲ μιὰ ἀνοιγοκλείση τῶν ματιῶν θὰ πάρουν τὴ θέση τους λυπηρὲς εἰδήσεις.

Κουράζουμε μάταια τοὺς ἑαυτούς μας. Ἡ ζωή μας εἶναι σκιὰ καὶ περαστικὸ ὄνειρο. Ποῦ εἶναι οἱ γονεῖς μας, οἱ συγγενεῖς μας καὶ οἱ παπποῦδες μας; Ὁ τάφος τοὺς ἔχει ὅλους σκεπάσει, καὶ ἀποσυντέθηκαν καὶ ἔγιναν τροφὴ τῶν σκωλήκων.

Ὁ τάφος καὶ ἡ φθορὰ περιμένουν καὶ ἐμᾶς.

Ὢ θάνατε, ἡ μνήμη σου εἶναι πολὺ πικρή. Ὁ Χριστός μας μᾶς ἔδωσε τὴ δύναμη νὰ γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ, ὁπλίζοντάς μας μὲ πολλὰ θεῖα ὅπλα, γιὰ νὰ πολεμήσουμε τὸν ἀνελέητο ἐχθρό μας. Ὅμως ἐμεῖς — κι ἐγὼ πρώτη ἀπὸ ὅλους — γινόμαστε αἰχμάλωτοι τοῦ ἀντιπάλου μας, ἐπειδὴ παραμελοῦμε τὰ ὅπλα ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Χριστός. Καὶ ὅσο πλησιάζουμε στὸν θάνατο, τόσο περισσότερο τρέμουμε ἀπὸ φόβο καὶ προσπαθοῦμε μὲ κάθε τρόπο νὰ παρατείνουμε τὴ ζωή μας, ἐπειδὴ ἡ ψυχὴ φοβᾶται νὰ ἀποχωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα. Γιατί; Γιατί δὲν παίρνεις θάρρος ὡς θυγατέρα τοῦ Θεοῦ; Πηγαίνει μήπως σὲ ξένον βασιλιά; Ἀλλὰ ὁ Βασιλεὺς εἶναι ὁ Δημιουργός της καὶ ὁ Σωτήρας της, ὁ Ὁποῖος ἔχυσε τὸ Αἷμά Του γιὰ νὰ ἐλευθερώσει τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὸν ἐχθρό της. Γιατί λοιπόν φοβᾶσαι καὶ στερεῖσαι θάρρους;

Ὁ θάνατος εἶναι ψυχρὸς ἀπὸ τὴ φύση του· «περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου», ὅπως εἶπε ὁ Ἰησοῦς. Ὁ περισσότερος φόβος — δυστυχῶς — προέρχεται ἀπὸ τὴ συνείδηση, διότι δὲν διαβεβαιώνει τὴν ψυχὴ ὅτι ἔζησε ὅπως ἔπρεπε, ἐπειδὴ δὲν ἔζησε μὲ τάξη καὶ εὐταξία καὶ δὲν ἔπλυνε τὸ νυμφικὸ ἔνδυμα. Γι’ αὐτὸ ντρέπεται νὰ παρουσιαστεῖ μπροστὰ στὸν Βασιλέα, συλλογιζόμενη τὴν κρίση ποὺ θὰ λάβει: ναί ἢ ὄχι; Θὰ σωθῶ ἢ ὄχι; Ἐὰν ἡ ψυχὴ φύγει χωρὶς ἐξομολόγηση καὶ χωρὶς πλήρη μετάνοια, τότε ἀλλοίμονο σ’ αὐτὴν ἐκείνη τὴν ὥρα — αὐτὴ εἶναι ἡ πονηρὴ ἡμέρα στὴν ὁποία ἀναφέρθηκε ὁ Προφήτης Ἱερεμίας: «Μὴ γένου μοι εἰς φόβον, ἐσὺ καταφυγή μου ἐν ἡμέρᾳ κακῶν».

Ἂς προσευχηθοῦμε, ὥστε ὁ Ἅγιος Θεός μας νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τρόμους, χαρίζοντάς μας πλήρη μετάνοια καὶ ἔργα ἄξια αὐτῆς — ἔργα ἐλέους καὶ ἀγάπης — καὶ πνεῦμα μετανοίας μὲ ἀληθινὴ ταπείνωση. Εἴθε ὁ δίκαιος Κριτὴς νὰ εἶναι ἐλεήμων μαζί μας, ὥστε, ὅταν ἔρθει ἡ φοβερὴ ὥρα τοῦ θανάτου, ἡ ψυχὴ νὰ πάρει θάρρος, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ πεῖ: «Εἶμαι βέβαιη ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐλεήσει τὴν ἀθλιότητά μου». Ἀμήν.

ΛΟΓΙΑ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΩΣ ἈΠΟ ΤΟ ἉΓΙΟΝ ὌΡΟΣ

Η ταπεινή ψυχή έχει μεγάλη ανάπαυση

 

Η ταπεινή ψυχή έχει μεγάλη ανάπαυση, ενώ η υπερήφανη βασανίζει η ίδια τον εαυτό της.

Ο υπερήφανος δεν γνωρίζει την αγάπη του Θεού και βρίσκεται μακριά Του.

Υπερηφανεύεται πως είναι πλούσιος ή επιστήμων ή ένδοξος, μα δεν ξέρει την τραγικότητα της φτώχειας και της απώλειάς του, αφού δεν γνώρισε το Θεό.

Απεναντίας, εκείνον που αγωνίζεται εναντίον της υπερηφάνειας, τον βοηθάει ο Κύριος να νικήσει αυτό το πάθος.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Πόσο δύσκολη είναι η ταπείνωση για όλους μας!

 Πόσο δύσκολη είναι η ταπείνωση για όλους μας! Πόσο δύσκολη εἶναι! Συνεχῶς συλλαμβάνω τὸν ἑαυτό μου, προσωπικά σᾶς ἐξομολογοῦμαι, νὰ περιφανεύομαι εὐκαιρώς ἀκαιρώς. Μὲ ἔμαθε αὐτὴ ἡ γιαγιά ἀπὸ τὴν Κρήτη, ἡ Γερόντισσα Γαλακτία, ἀμέσως μόλις δῶ στὴν καρδιά μου περηφάνια καὶ ἐγωισμὸ νὰ λέω: Ταπεινέ μου Κύριε, ταπεινώσε με, μὲ τὴν ταπείνωση Σου!

Ποιὰ εἶναι ἡ ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ; Ὁ σταυρός. Βλέπεπετε· Στὴν Ἐκκλησία, ὅταν ταπεινωθοῦμε ἔρχεται ἡ δόξα. Δὲν ἔρχεται κατακραυγή, ἐξουθένωση καὶ ἀδυναμία. Ἔρχεται ἡ δύναμη, μόλις ταπεινωθοῦμε ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Μοῦ εἶπε ἀκόμα: «Ἀμέσως, νὰ μὴν ἀφήσεις τὸν λογισμό σου καὶ νὰ ὑπερηφανεύεσαι, νὰ βαυκαλίζεσαι, ὅτι εἶσαι κάτι... οὔτε νὰ παρασύρεσαι ἀπὸ τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων»!

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω

 Το μήνυμα της ημέρας

Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω, έστω και αν έχει όλα τα πλούτη της γης.

    ☦️Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.

«Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών».

 

Έχετε ένα πρόβλημα; 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Έχετε έναν πειρασμό με τον άλλον, με τον γείτονα σας, με τους φίλους σας...;

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Η ευχή θα σας δώσει τη λύση του προβλήματος και θα σας βγάλει από το αδιέξοδο που βρίσκεστε...

Το κομποσκοινάκι λοιπόν, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με»...

Όλοι οι Άγιοι Πατέρες φωνάζουν ότι την πρώτη θέση στη ζωή του κάθε χριστιανού την κατέχει η προσευχή. Θέλεις να κάνεις κατάσταση; Προσευχήσου. Θέλεις να σωθείς; Προσευχήσου.

«Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών». 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Απ’ αυτήν τη μικρούλα αλλά παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οι Άγιοι Πατέρες και έγιναν φωστήρες της εκκλησίας. 

Λέγε συνεχώς όσο μπορείς περισσότερες φορές την ημέρα και τη νύχτα αυτή την ευχούλα και αυτή θα σε διδάξει αυτά που θέλεις, αυτά που δεν γνωρίζεις...

 

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

Νά μή ντρεπόμαστε γιά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

 Νά μή ντρεπόμαστε  γιά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

 Κι ἂν κάποιος κάνει το σταυρό του κρυφά, ἐσύ να σφραγίζεις μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ τό μέτωπό σου φανερά, ὥστε νά φύγουν μακριά οἱ δαίμονες, βλέποντας πάνω σου το βασιλικό σημάδι.

Να κάνεις τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ ὅταν τρῶς καί ὅταν πίνεις, ὅταν κάθεσαι, ὅταν κοιμᾶσαι καί ὅταν σηκώνεσαι, ὅταν μιλᾶς καί ὅταν περπατᾶς.

 Καί μέ μιά λέξη να κάνεις τό σταυρό σου παντοῦ καί πάντοτε.

  Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων (Κατήχηση Φωτιζόμενων 4η, κεφ. ιδ'.)

Τρεις Ψάλτες που Έλαβαν Δώρο από τη Θεοτόκο

 

Τρεις Ψάλτες που Έλαβαν Δώρο από τη Θεοτόκο

Οι Άγιοι Ιωάννης Κουκουζέλης, Γρηγόριος ο Δομέστικος και Ρωμανός ο Μελωδός εορτάζουν όλοι την 1η Οκτωβρίου.

Η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε συχνά σε αγίους άνδρες που είχαν ανάγκη: άλλοτε για να τους ενθαρρύνει στον ασκητικό βίο, άλλοτε για να τους θεραπεύσει από ασθένειες ή για να τους αποκαλύψει κάποιο μυστήριο.

Δύο παρόμοια, θαυμαστά γεγονότα έλαβαν χώρα στη Μεγάλη Λαύρα του Αγίου Όρους.

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την ώρα που ψαλλόταν ο Μέγα Ακάθιστος Ύμνος, ο Άγιος Ιωάννης Κουκουζέλης, κουρασμένος, κάθισε απέναντι από την εικόνα της Θεοτόκου. Καθώς καθόταν, αποκοιμήθηκε. Τότε ακριβώς, η Αγία και Πανάχραντη Μορφή εμφανίστηκε σε αυτόν μέσα σε ουράνιο φως και του είπε: «Χαίρε, Ιωάννη! Ψάλλε και μην σταματάς να ψάλλεις, και γι' αυτό δεν θα σε εγκαταλείψω». Λέγοντας αυτά, τοποθέτησε ένα χρυσό νόμισμα στο χέρι του Ιωάννη. Όταν εκείνος ξύπνησε, το χρυσό νόμισμα βρισκόταν ακόμη στο χέρι του. Έκτοτε, επιτελέστηκαν πολλά θαύματα τόσο από την εικόνα της Θεοτόκου όσο και από το χρυσό νόμισμα.

Το δεύτερο περιστατικό αφορούσε τον μοναχό Άγιο Γρηγόριο, ο οποίος, όπως και ο Ιωάννης Κουκουζέλης, ήταν ψάλτης. Ο Πατριάρχης Κάλλιστος είχε καθιερώσει, στη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, να ψάλλεται το «Επί Σοί χαίρει πάσα η κτίσις» αντί του «Άξιόν εστιν». Ο διάδοχός του, Πατριάρχης Φιλόθεος, κατάργησε αυτή τη ρύθμιση, επαναφέροντας το «Άξιόν εστιν» λόγω της συντομίας του. Ωστόσο, την παραμονή των Θεοφανείων, και παρουσία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Γρηγορίου, ο Άγιος Γρηγόριος έψαλλε το «Επί Σοί χαίρει πάσα η κτίσις». Αμέσως μετά, η Αγία και Πανάχραντη Μορφή εμφανίστηκε σε αυτόν και, όπως είχε πράξει και με τον Ιωάννη Κουκουζέλη, τοποθέτησε ένα χρυσό νόμισμα στο χέρι του. Του είπε: «Είμαι πολύ ευγνώμων για την ψαλμωδία σου προς τιμήν μου». Γι' αυτόν τον λόγο, καθιερώθηκε ώστε όλες οι Θείες Λειτουργίες του Αγίου Βασιλείου να περιλαμβάνουν εφεξής τον ύμνο «Επί Σοι χαίρει πάσα η κτίσις».

Ο Όσιος Ρωμανός ο Μελωδός

Ο Ρωμανός γεννήθηκε στην πόλη Έμεσα της Συρίας. Αρχικά υπηρέτησε ως νεωκόρος στη Βηρυτό και αργότερα στον καθεδρικό ναό της Κωνσταντινούπολης, επί εποχής του Πατριάρχη Ευθυμίου (490-504). Ο Ρωμανός δεν είχε μεγάλη μόρφωση ούτε γνώσεις ψαλτικής, γι' αυτό και χλευαζόταν από ορισμένους πιο μορφωμένους κληρικούς. Ο Άγιος Ρωμανός προσευχήθηκε με δάκρυα στην Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία εμφανίστηκε σε όνειρο, του έδωσε έναν ειλητάριο (πάπυρο) και του είπε να το καταπιεί. Την επόμενη μέρα ήταν η εορτή της Γέννησης του Χριστού. Ο Ρωμανός πήρε τη θέση του ως ψάλτης στον άμβωνα και, με φωνή αγγελική, έψαλλε τον ύμνο «Η Παρθένος σήμερον». Όλοι έμειναν έκπληκτοι τόσο από το περιεχόμενο του ύμνου όσο και από την υπέροχη φωνή του ψάλτη. Έχοντας λάβει το ποιητικό χάρισμα από τη Θεοτόκο, ο Ρωμανός συνέθεσε πάνω από χίλια Κοντάκια. Ο Ρωμανός κοιμήθηκε εν Κυρίω ως διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας, της Αγίας Σοφίας, στην Κωνσταντινούπολη. Εντάχθηκε στις αγγελικές χορωδίες το έτος 510.

ΥΜΝΟΣ ΑΙΝΟΥ: Ο Όσιος Ρωμανός ο Μελωδός

Ο Άγιος Ρωμανός, εν μέσω της ακολουθίας,

Ανέβηκε στον άμβωνα

Και έψαλλε έναν θαυμαστό ύμνο

Με γλυκιά, αγγελική φωνή:

«Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει,

καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει.

Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι.

Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι.

Δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, Παιδίον νέον,

ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.».

Ακούγοντας αυτόν τον ύμνο, Όλοι πλημμύρισαν από χαρά·

Και στα πρόσωπα όλου του λαού Ζωγραφίστηκε μεγάλος θαυμασμός.

Δόξα στη Μητέρα του Θεού!Που εισακούει τις προσευχές με δάκρυα,

Και εκπληρώνει δοξασμένα Τα ικετευτικά αιτήματα των ευσεβών!

Από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς