Σώζονται οι αβάπτιστοι;

 

Όταν κάποτε επισκέφθηκα τις σπηλιές του Αγίου Όρους, κάποια φορά συνάντησα έναν ασκητή με τον οποίο κάθησα να συζητήσω και να ρωτήσω κάποια πράγματα.Τον ερώτησα λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα, αν σώζονται αυτοί που δεν είναι βαπτισμένοι…

Κι εκείνος μου είπε:

«Θα σου πω, παιδί μου, τι συνέβη κάποτε, στην Μ. Ασία… Ζούσε, κάποτε, εκεί ένας Τούρκος ο οποίος αγαπούσε πολύ τους Χριστιανούς. Βοηθούσε πάρα πολύ την εκκλησία. Βοήθησε μάλιστα να γίνει κι ένα μοναστήρι…Όπου υπήρχε φτωχός, αυτός έτρεχε και βοηθούσε… Αλλά, ενώ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος -κι απ’ τους Χριστιανούς καλύτερος- δεν είχε βαπτιστεί· δεν είχε αποφασίσει να βαπτιστεί! Το άφηνε για αργότερα… Κάποια φορά, όμως, πέθανε. Και πέθανε πριν να βαπτιστεί! Ο ηγούμενος του μοναστηριού πολύ στεναχωρέθηκε. Στεναχωρέθηκε, γιατί έφυγε ο άνθρωπος αυτός από τη ζωή, πριν προλάβει να βαπτιστεί… Αλλ’ όμως ήτανε τόσο καλός άνθρωπος ο Χασάν!!…

Έκανε λοιπόν προσευχή πολλή και κάποια μέρα έρχεται ένας άγγελος και του λέγει:

-Θέλεις να πάμε να δεις, που βρίσκεται ο Χασάν;

-Ναι, του είπε ο ηγούμενος…

Τον επήρε λοιπόν ο άγγελος κι ανέβηκαν, ανέβηκαν, ανέβηκαν… κι έφθασαν σ ’ έναν περίλαμπρο Ναό. Άστραφταν όλα εκεί μέσα! Ψαλμωδίες ακούγονταν από παντού… Ο ηγούμενος τα’ χασε. Όταν μπήκε μέσα σ’ αυτόν τον περίλαμπρο Ναό, ξέχασε και τον Χασάν…, τα ξέχασε όλα! Δεν ήθελε να φύγει μέσα από κει!… Αλλά κάποια στιγμή ο άγγελος πήγε κοντά του και του είπε:

-Πάμε, λοιπόν, να φύγουμε…

Καθώς έφευγαν, τον ρωτάει ο άγγελος:

-Είδες τον Χασάν;

Τότε θυμήθηκε ο ηγούμενος και είπε:

-Όχι, δεν τον είδα!

-Δεν τον είδες;

-Όχι, δεν τον είδα!

-Πάμε, λοιπόν, πίσω για να τον δεις…

Μόλις επέστρεψαν, έξω από το Ναό, εκεί πάνω στις σκάλες του, απέναντι στο φως, υπήρχε ένα σκυλί τυφλό, το οποίο καθόταν σαν να λιαζότανε στο φως. Είπε τότε στον ηγούμενο ο άγγελος:

-Αυτή είναι η ψυχή του Χασάν. Δεν καταλαβαίνει που βρίσκεται, δεν βλέπει τίποτα, δεν ακούει τίποτα,… αλλά δεν είναι στο πυρ της Κολάσεως!…

Το ίδιο -μου είπε καταλήγοντας ο Γέροντας- συμβαίνει και με τις ψυχές των αιρετικών. Αν είναι καλοί άνθρωποι, ούτε στη γέενα της Κολάσεως πηγαίνουν, αλλά ούτε και στην τρυφή του Παραδείσου…».

Πηγή: Από κήρυγμα που απηύθυνε ο Καθηγούμενος του Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος προς το εκκλησίασμα που συμμετείχε στην ευχαριστιακή Σύναξη της Κυριακής 28 Μαΐου 2006 (Κυριακή του Τυφλού)

Το παράδειγμα του Δημιουργού κατά το έλεος ακολουθούν οι άγιοι άγγελοι που προσπαθούν νυχθημερόν να σώσουν τις ανθρώπινες ψυχές που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός.

 

Το παράδειγμα του Δημιουργού κατά το έλεος ακολουθούν οι άγιοι άγγελοι που προσπαθούν νυχθημερόν να σώσουν τις ανθρώπινες ψυχές που τους εμπιστεύθηκε ο Θεός.

Λέγεται πως κάποτε ένας αρματολός όταν συνάντησε έναν παπά έτεινε το όπλο του προς αυτόν και του φώναξε : «Ενενήντα εννέα σκότωσα μ’ αυτό, εσύ θα είσαι ο εκατοστός» !

Ο παπάς του λέει πως είναι έτοιμος να πεθάνει αλλά του ζητά να πιει νερό. Ο αρματολός του φέρνει νερό. Αλλά μέχρι να πιει ο παπάς το νερό ο αρματολός πέφτει κάτω αφήνοντας την τελευταία του πνοή. Τότε μαζεύτηκαν οι διάβολοι και άρχισαν να μάχονται με τους αγγέλους για να του πάρουν την ψυχή. Οι διάβολοι μέτρησαν ενενήντα εννέα εγκλήματα του αρματολού όπως και κάποια άλλα ελαφρότερα αμαρτήματα. Τους απάντησαν οι άγγελοι : «Δεν είναι ακριβώς έτσι. Διότι έκανε δυο μεγάλες ευαγγελικές πράξεις : πρώτον εξομολογήθηκε μπροστά στον παπά ότι σκότωσε ενενήντα εννέα ανθρώπους και δεύτερον, πότισε τον διψασμένο».

Δηλαδή ακόμα και τα τυχαία ανεπιτήδευτα καλά έργα λογάριασαν οι άγγελοι σε αυτόν τον κακό και συ αναρωτιέσαι αν ο ουρανός είναι ελεήμων !

Ειρήνη και έλεος από τον Θεό.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

"Τρεις Αγίες..., που αξίζει να τις γνωρίσεις, και να τις πιάσεις φίλες σου καλές…"

 "Τρεις Αγίες..., που αξίζει να τις γνωρίσεις, και να τις πιάσεις φίλες σου καλές…"

Η πρώτη είναι η Αγία Απόσταση.

"Σημαίνει να έχεις διάκριση. Να μην τον πνίγεις τον άλλον με την παρουσία σου. Καμιά φορά ξέρεις, το να πάρεις απόσταση από κάποιον, είναι η μόνη λύση για να μην χαλάσει η σχέση."

Η δεύτερη είναι η Αγία Υπομονή.

"Μεγάλη Αγία. Ανθρώπους να δεις που έχει βάλει αυτή η Αγία στον Παράδεισο. Αν την κάνεις φίλη, να το ξέρεις, θα σε βοηθάει να αντιμετωπίζεις όλες τις δυσκολίες της ζωής. Όσο μεγάλες ή τρομαχτικές και αν μοιάζουν."

Και η τρίτη είναι η Αγία Σιωπή.

"Δύσκολα την πιάνεις φίλη. Ακόμα πιο δύσκολα την κρατάς. Είναι τέχνη να ξέρεις να μιλάς. Είναι όμως τέχνη μεγαλύτερη να μπορείς να σιωπήσεις. Να μην πληγώσεις. Να μην απελπίσεις. Να μην προδώσεις. Να μην περηφανευτείς. Αυτά που βγαίνουν από το στόμα, αυτά είναι που μας κάνουν ακάθαρτους…"

Αγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.

Ξεντυθειτε τον παλιό άνθρωπο και φορέσετε το νέο, αυτόν που αναγεννάται σύμφωνα με την εικόνα Εκείνου που τον έκτισε

 

 " Ξεντυθειτε τον παλιό άνθρωπο και φορέσετε το νέο, αυτόν που αναγεννάται σύμφωνα με την εικόνα Εκείνου που τον έκτισε".   ( Κολ. Γ 9-10)

   " Κτίση ονομάζεται όχι μόνο η παραγωγή από το μη ον στο είναι, αλλά και η μεταβολή στο καλύτερο της διεφθαρμένης καρδιάς.

Έτσι κτίζεται η πόρνη φρόνιμη, ο άρπαγας ελεήμων. Έτσι μεταβάλλεται σε πρόβατο ο λύκος και το γεράκι σε περιστέρι. Υπάρχουν δηλαδή δύο κτίσεις. Για αυτό και η αναδημιουργία και αναγέννηση του ανθρώπου λέγεται κτίσμα. Διότι λέγει η Γραφή: "Ξεντυθειτε τον παλιό άνθρωπο και φορέσετε το νέο, αυτόν που αναγεννάται σύμφωνα με την εικόνα Εκείνου που τον έκτισε"

(Μεγάλου Φωτίου,Αμφιλόχια,   ΕΠΕ 3, 135-137)

Γέροντα τέτοια κηδεία πρώτη φορά βλέπω!

 

Κάποιος μεγαλόσχημος μοναχός του Αγίου Όρους, πέταξε το ράσο και πήγε στον κόσμο, για να ζήσει τη ζωή του.

Έζησε άσωτα με πολλές σαρκικές αμαρτίες και τελικά παντρεύτηκε. Απέκτησε 2 αγόρια και κάποια μέρα πήγε με την οικογένειά του για μπάνια στη θάλασσα. Στην παραλία, καθώς ήταν ξαπλωμένος κάτω από την ομπρέλα, το μικρό του αγόρι του λέει:

– Μπαμπά, τι είναι αυτός ο σταυρός στο στήθος σου; Και τα κόκκινα γράμματα πάνω σε αυτόν, τι λένε;

Ο πατέρας συγκλονίστηκε από την αποκάλυψη του γιου του. Ζήτησε να επιστρέψουν στο σπίτι τους και εκεί κλειδώθηκε στο δωμάτιο του και όλο το βράδυ έκλαιγε.

Την άλλη μέρα εξομολογήθηκε και του είπε ο πνευματικός:

– Ο Χριστός παρότι Τον αρνήθηκες κατά επανάληψη και συνειδητά, εξακολουθεί να σε αγαπά αμείωτα! Όσο άπειρα σε αγαπούσε, όταν ήσουν μοναχός, άλλο τόσο σε αγαπά και τώρα!

Αυτά τα λόγια, τον χτύπησαν στο φιλότιμο. Γι’ αυτό αποκάλυψε στην γυναίκα του όλη την αλήθεια και συμφώνησαν να χωρίσουν με κοινή συναίνεση. Αυτός γύρισε πίσω στο μοναστήρι, ενώ η γυναίκα του έγινε αργότερα μοναχή, εφόσον πρώτα τακτοποίησε τα παιδιά τους.

Μετά από 17 χρόνια, επισκέπτεται ο γιος του μοναχού που είχε δει τα γράμματα στο στήθος του πατέρα του, το Άγιο Όρος και συγκεκριμένα τη μονή όπου μόναζε ο πατέρας του, χωρίς να το ξέρει.

Πάει στον ηγούμενο της μονής και ζητάει να εξομολογηθεί. Μετά την εξομολόγηση, ρωτάει τον ηγούμενο:

– Πάτερ, ψάχνω να βρω τον πατέρα μου. Έγινε μοναχός και τόσα χρόνια, δεν ξέρω που βρίσκεται. Μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε;

Ο ηγούμενος κατάλαβε ποιανού γιος ήταν το παιδί αυτό και προσπάθησε επιμελώς να κρύψει τα δάκρυα της συγκίνησης του και του είπε:

– Παιδί μου κάτσε και σήμερα εδώ να ενημερωθώ και θα σε πω αύριο.

Πήγε ο ηγούμενος στον μοναχό πατέρα του γιου, να τον ενημερώσει και του λέει:

– Τέκνο μου, ήρθε ο γιος σου ο μικρός στο μοναστήρι και σε ψάχνει. Θα ήθελες να τον δεις;

Εκείνος φανερά συγκινημένος και συνάμα προβληματισμένος του είπε:

– Γέροντα είδα τον άγγελο φύλακα μου και με αποκάλυψε, ότι σε 3 μέρες αναχωρώ στον άλλο κόσμο! Πες στο παιδί μου, ότι θα με δει σε 3 μέρες!

Και όταν θα κοιμηθώ, τότε θα τον αποκαλύψεις, ότι εγώ ήμουν ο πατέρας του! Διότι θέλω να βάλω έναν κανόνα στον εαυτό μου, για όλα αυτά που έκανα στη ζωή μου.

Η πράξη του μοναχού, είναι πράξη τελείας μετάνοιας και η άρνησή του, να μην δει το παιδί του, είναι ανωτέρα αγάπη!

Ο ηγούμενος πήγε στο παιδί, το έπεισε να μείνει άλλες 3 μέρες στο μοναστήρι. Στην κηδεία που έγινε σε 3 μέρες, ο γιος παρευρέθηκε και ομολόγησε στον ηγούμενο:

– Γέροντα τέτοια κηδεία πρώτη φορά βλέπω!

Άγιο λείψανο αυτός ο καλόγερος! Αυτός είναι καλόγερος!

Και όταν τον έθαψαν, ο ηγούμενος έκανε την μεγάλη αποκάλυψη στο γιο:

–Παιδάκι μου αυτός ο καλόγερος ήταν ο πατέρας σου!

Γεροντικό

Ας μην δυσανασχετούμε, ούτε να δειλιάζουμε όταν μας συμβεί

 Ο ιερός Χρυσόστομος μας βοηθά να τοποθετηθούμε σωστά απέναντι στην δοκιμασία της ασθενείας, στην ιατρική αυτή του Θεού: «Ας μην δυσανασχετούμε, ούτε να δειλιάζουμε όταν μας συμβεί κάτι απροσδόκητο, αλλά ας αφήνουμε Αυτόν που τα γνωρίζει καλά αυτά, να δοκιμάζει στην φωτιά την ψυχή μας, όσο καιρό θέλει. Διότι αυτό το κάμνει για το συμφέρον και την ωφέλεια των δοκιμαζόμενων.

Το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού

 

Το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού

Του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού, αν το εξετάσουμε πνευματικά, είναι το εξής:

Ξεκινώντας από τη βάση, τα πόδια του είναι η πίστη και η αγία ταπεινοφροσύνη — ένα θεμέλιο στέρεο και ακλόνητο.

Οι κνήμες, οι αστράγαλοι, οι γάμπες, τα γόνατα και οι μηροί του είναι η ακτημοσύνη, η γύμνωση (από τα εγκόσμια), η εκούσια ξενιτεία, η πρόθυμη υποταγή για χάρη του Χριστού, η υπακοή και η πρόθυμη διακονία.

Τα μέλη και τα τμήματα που οφείλει κανείς να κρύβει είναι η αδιάλειπτη νοερά προσευχή, η γλυκύτητα που πηγάζει από τη χύση δακρύων, καθώς και η χαρά και η παρηγοριά της καρδιάς.

Οι νεφροί και τα ισχία είναι η στάση και η καρτερία κατά την προσευχή και τις ιερές ακολουθίες, καθώς και ό,τι απορρέει από αυτά: το άναμμα της επιθυμίας για τη θεώρηση του Θεού και την ένωση μαζί Του.

Η κοιλιά, το στομάχι και τα έντερα αποτελούν το νοητικό εργαστήριο και τη δεκτική ικανότητα της ψυχής, μέσα στα οποία πρέπει να νοούμε τη λογική δύναμη ως την καρδιά στο κέντρο και, μαζί με τη λογική δύναμη, τις δυνάμεις του θυμού και της επιθυμίας.

Ως πλευρές, νεύρα, μύες και λίπος λειτουργούν η πραότητα, η απλότητα, η μακροθυμία και η ευλάβεια, οι οποίες συγκρατούν, συνδέουν, περιβάλλουν και καλύπτουν τα πάντα, εμποδίζοντας το βλέμμα να στραφεί στα ορατά πράγματα ή την επιθυμία να ποθήσει οτιδήποτε εξωτερικό. Δεν αφήνουν χώρο για τη μνησικακία, τον φθόνο, τη ζήλια ή τον θυμό, ούτε επιτρέπουν να φανερωθούν ποτέ αυτά τα πάθη. Οι παθητικές ορμές δεν στρέφονται ποτέ προς τα έξω, αλλά διατηρούνται κρυμμένες. Εφόσον αυτές οι ορμές φυλάσσονται εσωτερικά και προστατεύονται με ασφάλεια από τις αρετές, η λογική δύναμη μπορεί να διακρίνει και να ξεχωρίσει το χειρότερο από το καλύτερο, υποδεικνύοντας στη δύναμη της επιθυμίας σε ποια πράγματα πρέπει να προσκολληθεί και από ποια πρέπει να αποστραφεί και να μισήσει. Η δύναμη του θυμού τοποθετείται ανάμεσα σε αυτές τις δύο, σαν ένας συνετός υπηρέτης που εκτελεί την απόφαση και συνεργάζεται με τις επιθυμίες τους.

Σε αυτό το σώμα της πνευματικής ωριμότητας πρέπει να προσθέσουμε το στήθος, την πλάτη, τους ώμους, τους βραχίονες, τα χέρια και τον αυχένα. Ως το στήθος του σώματος πρέπει να φανταστείς τη συμπάθεια, από την οποία οι μαστοί της αγάπης για την ανθρωπότητα αναβλύζουν ανεπιφύλακτα το γάλα της ελεημοσύνης προς τα ορφανά, τις χήρες και όλους τους άλλους. Η πλάτη συμβολίζει την πρόθυμη ανάληψη των βαρών των άλλων και τη διαρκή φέροντα εντός εαυτού τα τραύματα του Κυρίου Ιησού. Οι ώμοι και οι βραχίονες αντιπροσωπεύουν την ικανότητα υπομονής και καρτερικότητας στους πειρασμούς και τις θλίψεις, χάρη στα οποία καθίσταται δυνατή η δράση των χεριών. Και ως χέρια εννοώ την ετοιμότητα και τον ζήλο για κάθε υπακοή και για την τήρηση των εντολών του Θεού. Τέλος, κεφαλή αυτού του σώματος είναι η ακλόνητη ελπίδα. Η αγάπη είναι η κεφαλή του σώματος των αρετών, και αυτή η αγάπη είναι ο Χριστός.

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, *Ηθικοί Λόγοι*. Μετάφραση και εισαγωγή: Alexander Golitzin (Crestwood, N.Y.: Saint Vladimir's Seminary Press, 1996), 23.