Sunday, November 15, 2026

Άγιος Απόστολος Ματθαίος ο Ευαγγελιστής


Ο άγιος Απόστολος και Ευαγγελιστής Ματθαίος, γιος του Αλφαίου —γνωστός και ως Λευί—, ζούσε στην πόλη Καπερναούμ της Γαλιλαίας. Ήταν εύπορος άνθρωπος και ασκούσε το επάγγελμα του τελώνη, γι’ αυτό και η πλειονότητα των Ιουδαίων τον περιφρονούσε και τον απέφευγε. Μια μέρα, καθώς ο Κύριος Ιησούς περνούσε από την πόλη και ο Ματθαίος καθόταν στο τελωνείο του, Εκείνος του είπε: «Έλα, ακολούθησέ Με!». Ο Ματθαίος όχι μόνο άκουσε αυτά τα λόγια, αλλά εκείνα άγγιξαν και την καρδιά του. Έτσι, ο τελώνης εγκατέλειψε το τελωνείο του, ακολούθησε τον Χριστό και, αφήνοντας πίσω του τα πάντα, συγκαταλέχθηκε ανάμεσα στους Δώδεκα Μαθητές. Οι Γραμματείς και οι Φαρισαίοι σκανδαλίστηκαν επειδή ο Ιησούς δεν απέφευγε τους αμαρτωλούς και τους τελώνες, αλλά καθόταν και έτρωγε μαζί τους. Όταν ο Κύριος άκουσε τους ψιθύρους τους, τους είπε: «Δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι. Δεν ήρθα να καλέσω τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλους σε μετάνοια».

Αφού έλαβε τη δύναμη του Αγίου Πνεύματος την ημέρα της Πεντηκοστής και απέκτησε θεϊκή σοφία, οι κατηχούμενοι και οι νεοφώτιστοι Χριστιανοί της Ιερουσαλήμ παρακάλεσαν τον Ματθαίο να καταγράψει για χάρη τους τα έργα και τις διδασκαλίες του Κυρίου κατά τη διάρκεια της επίγειας διακονίας Του. Έτσι, οκτώ χρόνια μετά την Ανάληψη του Χριστού, ικανοποίησε την κοινή τους επιθυμία και συνέγραψε το Ευαγγέλιο που φέρει το όνομά του, στην εβραϊκή (αραμαϊκή) διάλεκτο. Αργότερα, το κείμενο αυτό μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον Απόστολο Ιάκωβο και αντιγράφηκε από τον Απόστολο Βαρθολομαίο. Ο δε Απόστολος Βαρνάβας ζήτησε από τον Απόστολο Μάρκο να τοποθετήσουν ένα αντίγραφο αυτού του Ευαγγελίου πάνω στο στήθος του κατά την ταφή του στην Κύπρο. Το αντίγραφο αυτό βρέθηκε αργότερα, κατά την αποκάλυψη των λειψάνων του Αποστόλου Βαρνάβα, και εκτέθηκε στο αυτοκρατορικό παλάτι στην Κωνσταντινούπολη. Μετά την αναχώρησή του από την Ιερουσαλήμ, ο Ματθαίος κήρυξε το χαρμόσυνο μήνυμα του Ευαγγελίου σε πολλές χώρες. Περιόδευσε σε όλη την Αιθιοπία (ορισμένοι αναφέρουν την Παρθία) —περιοχή που του έλαχε με κλήρο— και τη φώτισε με το φως της γνώσης του Ευαγγελίου. Τέλος, καθοδηγούμενος από το Άγιο Πνεύμα, έφτασε στη χώρα των ανθρωποφάγων. Εκεί εισήλθε σε μια πόλη γνωστή ως Μιρμένα και, αφού οδήγησε αρκετές ψυχές στον Χριστό, όρισε τον Πλάτωνα, τον συνοδοιπόρο του, ως επίσκοπό τους και ανήγειρε μια μικρή εκκλησία. Στη συνέχεια, ο Ματθαίος, αναζητώντας την ησυχία, ανέβηκε σε ένα βουνό όπου, με νηστεία και προσευχή, ικέτευε για τη μεταστροφή όλου του λαού, διαμένοντας για κάποιο διάστημα σε μια σπηλιά. Μετά από καιρό, ο Κύριος εμφανίστηκε σε αυτόν με τη μορφή νεαρού άνδρα, κρατώντας μια ράβδο στο δεξί Του χέρι, και τον χαιρέτησε. Δίνοντας τη ράβδο στον Ματθαίο, ο Κύριος του υπέδειξε να τη φυτέψει στην είσοδο της εκκλησίας που είχε χτίσει, εξηγώντας ότι αυτή θα μεταμορφωνόταν σε ένα ψηλό δέντρο με άφθονους καρπούς. Από τη ρίζα του θα ανέβλυζε μια πηγή νερού, χάρη στην οποία οι ανθρωποφάγοι —πλενόμενοι με αυτό και τρώγοντας από τους καρπούς— θα αποκτούσαν ευπρεπή εμφάνιση, θα απαλλάσσονταν από τις κτηνώδεις συνήθειές τους και θα γίνονταν άνθρωποι αγαθοί και πράοι.

Παίρνοντας τη ράβδο, ο Ματθαίος κατέβηκε από το βουνό και εκτέλεσε την εντολή που είχε λάβει. Καθώς κατευθυνόταν προς την εκκλησία που είχε ανεγείρει, η σύζυγος και ο γιος του Φουλβιανού, άρχοντα της πόλης εκείνης, δαιμονίστηκαν. Συναντώντας τον Απόστολο στον δρόμο, άρχισαν να φωνάζουν εναντίον του με άγριες, απειλητικές φωνές: «Ποιος σε έστειλε εδώ με αυτή τη ράβδο, για να μας καταστρέψεις;» Ο Απόστολος επέπληξε τα ακάθαρτα πνεύματα και τα εξόρκισε. Οι θεραπευθέντες έπεσαν μπροστά στον Απόστολο και, με πραότητα, τον ακολούθησαν. Ο Επίσκοπος Πλάτων, συνοδευόμενος από τον κλήρο του, βγήκε επίσης να τον προϋπαντήσει. Μόλις ο Ματθαίος φύτεψε τη ράβδο, το δέντρο αμέσως μεγάλωσε και το νερό άρχισε να αναβλύζει, παρουσία πλήθους κόσμου. Ο Απόστολος κήρυξε στον λαό στη γλώσσα τους και στη συνέχεια τους βάπτισε στα νερά της θαυματουργής πηγής. Όπως είχε υποσχεθεί ο Κύριος, όλοι οι ανθρωποφάγοι που βαπτίστηκαν έλαβαν όχι μόνο σωματική καθαρότητα, αλλά και εξαγνισμό και ομορφιά ψυχής, αποβάλλοντας τον «παλαιό άνθρωπο» και ενδυόμενοι τον Χριστό, τον «νέο άνθρωπο».

Μόλις πληροφορήθηκε τα γεγονότα, ο άρχοντας της Μιρμένας, Φουλβιανός, εξοργίστηκε με τον Απόστολο, καθώς ολόκληρη η πόλη προσχωρούσε σε αυτόν, εγκαταλείποντας τους θεούς της. Ο ηγεμόνας διέταξε τους πολεμιστές του να πιάσουν τον Ματθαίο, να τον ξαπλώσουν μπρούμυτα στο έδαφος και να καρφώσουν τα χέρια και τα πόδια του στο χώμα με καρφιά. Αφού έγινε αυτό, κατόπιν εντολής του τυράννου, οι υπηρέτες συγκέντρωσαν μεγάλη ποσότητα κλαδιών και ξύλων, έφεραν πίσσα και θειάφι, τα έριξαν πάνω στον άγιο Ματθαίο και έβαλαν φωτιά. Όμως, ενώ η φωτιά φούντωσε σε μεγάλη φλόγα και όλοι πίστευαν ότι ο Απόστολος του Χριστού είχε πλέον χαθεί μέσα σε αυτήν, ξαφνικά η φωτιά κόπασε και η φλόγα έσβησε· τότε φάνηκε ο άγιος Ματθαίος ζωντανός και αβλαβής, να δοξάζει τον Θεό. Ο Φουλβιανός, αρνούμενος να αναγνωρίσει τη δύναμη του Θεού σε όσα είχαν συμβεί —δηλαδή το γεγονός ότι ο κήρυκας του Χριστού διατηρήθηκε ζωντανός και αβλαβής μέσα από τη φωτιά—, διατύπωσε μια άδικη κατηγορία εναντίον του δικαίου, αποκαλώντας τον μάγο, και είπε: «Με μαγεία κατόρθωσε ο Ματθαίος να σβήσει τη φωτιά και να παραμείνει ζωντανός μέσα σε αυτήν!»

Τότε διέταξε να φέρουν κι άλλα ξύλα· περιέλουσαν τον Απόστολο με δελφινέλαιο, πίσσα και ρετσίνι, έβαλαν προσάναμμα από κάτω και άναψαν την πυρά. Επιπλέον, διέταξε να φέρουν δώδεκα από τα χρυσά είδωλά του, τα τοποθέτησε σε κύκλο γύρω από τη φωτιά και τα επικαλέστηκε, ζητώντας τη βοήθειά τους, ώστε με τη δύναμή τους ο Ματθαίος να μην μπορέσει να γλιτώσει από τις φλόγες, αλλά να γίνει στάχτη. Όμως ο Απόστολος, μέσα στη φωτιά, προσευχήθηκε στον Κύριο των Δυνάμεων να φανερώσει την ακατανίκητη δύναμή Του, να αποκαλύψει την αδυναμία των ειδωλολατρικών θεών και να καταισχύνει εκείνους που έθεταν την εμπιστοσύνη τους σε αυτούς. Ξαφνικά, η φλόγα της φωτιάς εκτινάχθηκε προς τα χρυσά είδωλα με έναν δυνατό κρότο, σαν βροντή, και αυτά έλιωσαν σαν το κερί από τη θερμότητα· πολλοί δε από τους απίστους που στέκονταν τριγύρω κάηκαν και εκείνοι. Από τα είδωλα που καίγονταν ξεπήδησε μια φλόγα σε σχήμα φιδιού, η οποία στράφηκε προς τον Φουλβιανό, απειλώντας τον τόσο έντονα, ώστε δεν μπορούσε ούτε να διαφύγει ούτε να σωθεί από τον κίνδυνο, μέχρι που, με ταπεινή ικεσία, παρακάλεσε τον Απόστολο να τον γλιτώσει από την καταστροφή. Ο Απόστολος επέπληξε τη φωτιά, οπότε αμέσως η φλόγα υποχώρησε και η μορφή του πύρινου φιδιού εξαφανίστηκε. Ο Φουλβιανός θέλησε να βγάλει τον Άγιο από τη φωτιά με τιμές, αλλά εκείνος, αφού προσευχήθηκε λέγοντας: «Κύριε, στα χέρια Σου παραδίδω την ψυχή μου!», αναχώρησε για την ουράνια δόξα.

Τότε ο άρχοντας τοποθέτησε τα τίμια λείψανα του Αποστόλου Ματθαίου σε μια χρυσή λάρνακα, έντυσε το σώμα του με πολυτελή ενδύματα και το μετέφερε στο παλάτι. Καθώς όμως ο άρχοντας δεν είχε ακόμη τέλεια πίστη, σφράγισε τα λείψανα σε ένα σιδερένιο κιβώτιο και το έριξε στη θάλασσα, λέγοντας στους αξιωματούχους του ότι, αν ο Ματθαίος σωθεί από τη θάλασσα όπως ακριβώς διαφυλάχθηκε μέσα στη φωτιά, τότε εκείνος θα εγκαταλείψει όλους τους θεούς του και θα λατρέψει τον Θεό των Χριστιανών. Λίγο μετά τη ρίψη των λειψάνων στη θάλασσα μέσα στη σιδερένια λάρνακα, ο Άγιος εμφανίστηκε τη νύχτα στον Επίσκοπο Πλάτωνα και του είπε: «Αύριο πήγαινε στην ακροθαλασσιά, ανατολικά από το παλάτι του ηγεμόνα, και παρέλαβε από εκεί τα λείψανά μου, τα οποία θα φτάσουν στη στεριά». Το πρωί, ο Επίσκοπος μετέβη στο υποδειχθέν σημείο συνοδευόμενος από πλήθος κόσμου και είδε τη λάρνακα να πλέει πάνω στα κύματα, οπότε ο λαός δόξασε τον Κύριο. Τότε προσήλθε ο ηγεμόνας μαζί με τους ευγενείς του, πίστεψε ακράδαντα στον Κύριο Ιησού Χριστό —ο οποίος είχε διαφυλάξει τον δούλο Του Ματθαίο— και, πέφτοντας μπροστά στα λείψανα του Αγίου, ζήτησε συγχώρεση, εκφράζοντας παράλληλα την ειλικρινή επιθυμία του να βαπτιστεί. Ο Επίσκοπος Πλάτων τον κατήχησε, τον βάπτισε και, κατόπιν θεϊκής εντολής, του έδωσε το όνομα Ματθαίος. Έχοντας λάβει το όνομα Ματθαίος, ο ηγεμόνας προσπάθησε να μιμηθεί τον Άγιο σε κάθε τι, καθαρίζοντας το βασίλειό του από τα είδωλα. Ο Απόστολος έδωσε επίσης εντολή, μέσω οράματος, στον Επίσκοπο Πλάτωνα να χειροτονήσει τον ηγεμόνα ιερέα και τον γιο του διάκονο, προλέγοντας ότι μετά από τρία χρόνια ο Επίσκοπος Πλάτων θα κοιμόταν εν Κυρίω και θα τον διαδεχόταν ο ηγεμόνας. Πράγματι, μετά από τρία χρόνια ο Επίσκοπος Πλάτων εξεδήμησε προς Κύριον και τη θέση του πήρε ο Επίσκοπος Ματθαίος, ο οποίος, αφού ποίμανε το ποίμνιο του Χριστού επί πολλά έτη, αναχώρησε και εκείνος προς τον Κύριο.

Τέσσερα σημεία που αξίζει να προσέξουμε σχετικά με τον Απόστολο Ματθαίο



Μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι, στην περίπτωση του Αγίου Ματθαίου, υπάρχουν τέσσερα στοιχεία που αξίζουν προσοχής.

Το πρώτο είναι η προθυμία του να υπακούσει· διότι, μόλις τον κάλεσε ο Χριστός, εγκατέλειψε αμέσως το τελωνείο του —αφήνοντας τους λογαριασμούς των φόρων ημιτελείς, χωρίς να φοβηθεί τους προϊσταμένους του— και αφιερώθηκε ολοκληρωτικά στον Χριστό. Αυτή η άμεση υπακοή στάθηκε αφορμή για πλάνη σε ορισμένους, όπως αναφέρει ο Ιερώνυμος στο υπόμνημά του στο συγκεκριμένο χωρίο του Ευαγγελίου: «Ο Πορφύριος και ο Αυτοκράτορας Ιουλιανός βλέπουν σε αυτό είτε την άγνοια ενός ψευδόμενου χρονικογράφου, είτε την αφροσύνη εκείνων που ακολούθησαν τον Σωτήρα τόσο πρόθυμα —σαν να πήγαν πίσω από τον πρώτο τυχόντα που τους κάλεσε, χωρίς κανέναν απολύτως λόγο». Όμως, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι Απόστολοι, προτού πιστέψουν σε Αυτόν, είχαν ήδη δει τα πολλά σημεία της δύναμής Του που προηγούνταν της παρουσίας Του. Και, βεβαίως, η ίδια η λαμπρότητα και το μεγαλείο της κρυμμένης Θεότητάς Του —που ακτινοβολούσαν ακόμη και μέσα από το ανθρώπινο πρόσωπό Του— ήταν αρκετά για να τους ελκύσουν από την πρώτη κιόλας στιγμή που Τον αντίκρισαν. Διότι, αν ο μαγνήτης έχει τη δύναμη να έλκει δαχτυλίδια και κομμάτια σιδήρου, πόσο μάλλον μπορεί ο Κύριος όλης της κτίσης να ελκύσει κοντά Του όποιους Εκείνος θελήσει!». Αυτά αναφέρει ο Ιερώνυμος.

Η δεύτερη αρετή είναι η γενναιοδωρία του, χάρη στην οποία παρέθεσε ένα μεγάλο δείπνο στον Χριστό, μέσα στο σπίτι του. Το δείπνο ήταν σπουδαίο —όχι τόσο λόγω της πολυτέλειας των ετοιμασιών, όσο για τους εξής λόγους: πρώτον, λόγω της προαίρεσης και της πρόθεσης του Ματθαίου, ο οποίος υποδέχθηκε τον Κύριο με μεγάλη αγάπη και πόθο· δεύτερον, λόγω του μυστηρίου που εμπεριέχεται, το οποίο εξηγείται στο σχόλιο για τον Άγιο Λουκά: «Όποιος υποδέχεται τον Χριστό στα ενδότερα της ψυχής του, γεμίζει από τη γλυκύτητα των άφθονων πνευματικών απολαύσεων»· τρίτον, λόγω των διδασκαλιών του Χριστού κατά τη διάρκεια εκείνης της συνάθροισης, όπως: «Έλεος θέλω και όχι θυσία» και «οι υγιείς δεν έχουν ανάγκη ιατρού, αλλά οι ασθενείς»· και τέταρτον, λόγω των προσκεκλημένων, δηλαδή του Χριστού και των μαθητών Του.

Η τρίτη αρετή είναι η ταπεινοφροσύνη του, η οποία εκδηλώνεται με διπλό τρόπο. Καταρχάς, ο ίδιος ο Ματθαίος ομολογεί ότι υπήρξε τελώνης. Οι άλλοι ευαγγελιστές, όπως αναφέρει το σχόλιο, δεν κατέγραψαν το κοινό όνομα, από σεβασμό και τιμή που αρμόζουν σε έναν ευαγγελιστή. Εκείνος όμως —καθώς ο δίκαιος άνθρωπος είναι ο πρώτος που κατηγορεί τον εαυτό του— αποκαλεί τον εαυτό του Ματθαίο και τελώνη, θέλοντας να δείξει ότι κανείς από όσους μετανοούν δεν πρέπει να αμφιβάλλει για τη σωτηρία του, αφού ένας τελώνης μπόρεσε ξαφνικά να γίνει απόστολος και ευαγγελιστής. Δεύτερον, υπέμεινε τις ύβρεις με καρτερία. Διότι, όταν οι Φαρισαίοι γόγγυζαν επειδή ο Χριστός πήγε κοντά σε έναν αμαρτωλό άνθρωπο, εκείνος θα μπορούσε δικαίως να τους απαντήσει: «Εσείς είστε οι άθλιοι και αμαρτωλοί, εσείς που, θεωρώντας τους εαυτούς σας δίκαιους, αποφεύγετε τον ιατρό! Ενώ εγώ δεν μπορώ πλέον να αποκαλούμαι αμαρτωλός, αφού κατέφυγα στον ιατρό της σωτηρίας και δεν Του κρύβω τις πληγές μου!»

Τέλος, αξίζει να σημειώσουμε τη μεγάλη τιμή που αποδίδεται στο Ευαγγέλιό του εντός της Εκκλησίας, καθώς αναγιγνώσκεται συχνότερα από τα άλλα Ευαγγέλια —όπως ακριβώς οι Ψαλμοί του Δαβίδ και οι Επιστολές του Αγίου Παύλου απαγγέλλονται συχνότερα από τα υπόλοιπα ιερά κείμενα. Ο λόγος είναι ο εξής: Ο Άγιος Ιάκωβος αναφέρει ότι υπάρχουν τρία είδη αμαρτίας: η υπερηφάνεια, η λαγνεία και η φιλαργυρία. Ο Σαούλ —που έλαβε το όνομά του από τον υπερήφανο βασιλιά Σαούλ— υπέπεσε στην αμαρτία της υπερηφάνειας, όταν καταδίωκε την Εκκλησία του Θεού πέρα ​​από κάθε μέτρο. Ο Δαβίδ υπέπεσε στην αμαρτία της λαγνείας, όταν όχι μόνο διέπραξε μοιχεία, αλλά, εξαιτίας αυτής, αφαίρεσε και τη ζωή του πιο πιστού του στρατιώτη, του Ουρία. Ο Ματθαίος υπέπεσε στην αμαρτία της φιλαργυρίας, λόγω της ακόρεστης επιθυμίας του για αισχροκέρδεια, καθώς υπηρετούσε ως τελώνης. Το τελωνείο —ή «τελωνείον», όπως αναφέρει ο Ισίδωρος— είναι ένας χώρος σε λιμάνι, όπου τα πλοία και οι ναυτικοί καταβάλλουν τέλη για τα εμπορεύματά τους. Αυτά τα τέλη, σύμφωνα με τον Βέδα, ονομάζονται «τέλος» στα ελληνικά και «vectigal» στα λατινικά. Αυτοί οι τρεις άνδρες, λοιπόν, ήταν αμαρτωλοί. Ωστόσο, η μετάνοιά τους ήταν τόσο ευάρεστη στον Κύριο, ώστε Εκείνος όχι μόνο τους συγχώρησε, αλλά και τους περιέβαλε με τα δώρα Του σε ακόμη μεγαλύτερη αφθονία. Από τον πιο σκληρό διώκτη έκανε έναν πιστό κήρυκα, από τον μοιχό και φονιά έκανε έναν προφήτη και ψαλμωδό, από τον φιλάργυρο και τον κυνηγό του χρήματος έκανε έναν απόστολο και ευαγγελιστή. Γι’ αυτόν τον λόγο, τα λόγια αυτών των τριών διαβάζονται σε εμάς συχνότερα, ώστε κανείς από όσους επιθυμούν να μετανοήσουν να μην απελπίζεται για τη συγχώρηση, εφόσον η χάρη επιτέλεσε τέτοια θαύματα σε τόσο μεγάλους αμαρτωλούς.

Του Ιάκωβου της Βοραγίνης

Από το έργο «Ο Χρυσός Θρύλος» (The Golden Legend) του Ιάκωβου της Βοραγίνης, σε μετάφραση και διασκευή των Ryan, Granger και Helmut Ripperger. (Arno Press: Longmans, Green & Co) 1941, σσ. 561-566.

Saturday, November 14, 2026

Ἡ ἁμαρτία κατήντησε τὸν ἄνθρωπο τόσο ἄχρηστο, τόσο ἄρρωστο καὶ ἀδύνατο, ὥστε νὰ μὴν μπορῆ νὰ κάνη κάτι οὐσιαστικό μὲ τὶς δικές του δυνάμεις.


 «Ἡ ἁμαρτία κατήντησε τὸν ἄνθρωπο τόσο ἄχρηστο, τόσο ἄρρωστο καὶ ἀδύνατο, ὥστε νὰ μὴν μπορῆ νὰ κάνη κάτι οὐσιαστικό μὲ τὶς δικές του δυνάμεις.

 Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα συζητοῦσαν μὲ τὸν Θεόν, τὸν ἐρωτοῦσαν αὐτοί, ἀπαντοῦσε Ἐκεῖνος, τοὺς καλοῦσε ὁ Θεός, καὶ φθάσαμε τώρα στὸ σημεῖο νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἐνθυμούμεθα τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὄχι νὰ τὸν δοῦμε.

 Φθάσαμε νὰ μὴν μποροῦμε νὰ συγκρατήσωμε ἕναν λογισμό μας, τὸ μῖσος καὶ τὴν κακία μας.

 Εἴμεθα ὑποχείριοι αὐτῆς τῆς ἀδυναμίας, εἴμεθα ἐγκλωβισμένοι σὲ αὐτήν, σὰν τὰ πουλάκια στὰ κλουβιά τους.»

 Γ. Αιμιλιανός  Σιμωνοπετρίτης

Sunday, November 8, 2026

ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ



O Μιχαήλ και ο Γαβριήλ είναι οι δύο φωτεινότατοι οφθαλμοί του παντεπόπτου Θεού, με τους οποίους βλέπει και φωτίζει όλον τον ορατόν και αόρατον κόσμον.

Μιχαήλ και Γαβριήλ είναι αι δύο κραταιόταται χείρες του Παντοκράτορος, με τας οποίας διοικεί όλα τα πάντα, ουράνια και επίγεια.

Χαῖρε Ταξιάρχη, σαλπιγγόφωνε Μιχαήλ , πού θά ἀναγγείλεις τήν Δευτέρα παρουσία τοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ μας, σείοντας τόν «οὐρανό, τή γῆ καί τά καταχθόνια» καί θά ξυπνήσεις τούς νεκρούς, πού κοιμοῦνται αἰῶνες, μέ τό νά πεῖς δυνατά: «Ἰδού ὁ νυμφίος ἔρχεται, ἐλᾶτε νά τόν προϋπαντήσετε».

Τότε, λέει ἡ Γραφή, «θά στείλει» ὁ υἱός τοῦ ἀνθρώπου «τούς ἀγγέλους του νά σαλπίσουν δυνατά καί νά συνάξουν τούς ἐκλεκτούς του ἀπό τά τέσσερα σημεῖα τοῦ ὁρίζοντα, ἀπό τό ἕνα ἄκρο τοῦ κόσμου ὡς τό ἄλλο».

Τότε, παμμέγιστε Ἀρχάγγελε τοῦ Θεοῦ, μή μέ ξεχάσεις, σέ ἱκετεύω, μή μέ ξεχωρίσεις, τόν ἀνάξιο, ἀπό ἐκείνη τή σύναξη, ἄν καί εἶναι μεγάλο αὐτό πού ζητῶ, μή μέ ξεπεράσεις, σέ παρακαλῶ, λόγω τῆς ταχύτατης πορείας σου.

Αγίου Νεοφύτου Εγκλείστου

 

───

 

Ω, πόσο αγαπούν οι άγιοι άγγελοι το γένος των χριστιανών! Αν ξέραμε πόσο κοπιάζουν για χάρη μας!…

Πόσο λοιπόν πρέπει κι εμείς να τιμάμε και να ευγνωμονούμε αυτούς τους μεγάλους ευεργέτες μας, αυτά τα πολύτιμα πετράδια, τ΄ αστραφτερά μαργαριτάρια, τα επουράνια στολίσματα, τ΄ αθάνατα λουλούδια! Γιατί πρεσβεύουν ακατάπαυστα για μας στον Πανάγαθο και Τον ικετεύουν να μας λυπηθεί και να μας σώσει απ’ την αιώνια κόλαση.

Χώρια που μας παραστέκουν νύχτα – μέρα:

Όταν τρώμε, στέκονται δίπλα μας φρουροί. Όταν κοιμόμαστε, μας σκεπάζουν προστατευτικά με τις φτερούγες τους.

Μα κι όταν δουλεύουμε κι όταν βαδίζουμε στο δρόμο κι όταν ταξιδεύουμε στη θάλασσα, παντού και πάντα, είναι δίπλα μας, προστάτες και βοηθοί μας σε όλα!

 

Άγιος Νήφων Κωνσταντιανής

Saturday, November 7, 2026

Εις καιρόν προβλήματος τι κάνουμε;


 Εις καιρόν προβλήματος τι κάνουμε;

 Α) Πως τοποθετούμαστε μπροστά σε ένα πράβλημα.

1. Η τοποθέτησή μας κάνει το πρόβλημα καλό ή κακό

Προσέξτε την πιο κάτω τοποθέτηση:

Ένα πρόβλημα, τότε είναι πρόβλημα… όταν του επιτρέψεις να σου γίνει πρόβλημα! (αν μπορείτε να το καταλάβετε αυτό).

Εκτός από την αμαρτία, τα όποια “προβλήματα” ή γεγονότα, γίνονται καλά ή κακά, ανάλογα με την τοποθέτηση που κάνουμε.

Αν κάνεις καλή τοποθέτηση, γίνονται καλά· αν κάνεις λανθασμένη τοποθέτηση, τότε γίνονται κακά.

Παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα; Δες το με θετικότητα.

Να λες και να πιστεύεις ότι: Έχει ο Θεός… Έχει τον σκοπό του… Θα περάσει και αυτό με την βοήθεια του Θεού…

 

2. Οι θλίψεις και οι δοκιμασίες είναι καλά σημάδια

Αν, στο διάβα της ζωής σου, έχεις θλίψεις (δεν εννοώ την καταστρεπτική λύπη), δοκιμασίες δηλαδή, προβλήματα, δυσκολίες…, μην πτοείσαι!

Μην ανησυχείς!

Αυτά είναι καλά σημάδια!!! Είναι τεκμήρια ότι γίνεται πνευματική δουλειά!

Αυτά είναι απαραίτητα για την πρόοδό μας στην πνευματική ζωή, για την Χριστοποίησή μας!!!

Αυτά μας οδηγούν σιγά-σιγά στην ταπείνωση, που είναι και το ζητούμενο στην πνευματική ζωή!

Γι’ αυτό:

Μην λυπάστε, αδελφοί μου, όταν συναντάτε προβλήματα…

Γιατί αυτά σοβαρεύουν την ψυχή, σπρώχνοντάς την παράλληλα σε μια γνήσια, καρδιακή προσευχή…

 

3. Πότε ένα πράγμα είναι πραγματικό πρόβλημα

Πότε όμως ένα πράγμα, ένα συμβάν θεωρείται όντως πρόβλημα;

Ας γίνουμε πιο συγκεκριμένοι:

Αν ένα γεγονός, μια κατάσταση, ένα “πρόβλημα” σού προκαλεί λύπη, αθυμία, απογοήτευση, ακηδία, απελπισία… — εάν εξαιτίας αυτού χάνεις την θέρμη της πίστεώς σου, χάνεις την καλή πνευματική σου κατάσταση, τότε, ναι -πίστεψέ με- τότε έχουμε πραγματικό πρόβλημα!!!

Αντίθετα, αν τα πιο πάνω κακά απουσιάζουν, και εσύ διατηρείς την καλή σου πνευματική κατάσταση, πίστη και ευεξία στα πνευματικά, τότε, ναι, πιστέψτε με, δεν υπάρχει κανένα απολύτως πρόβλημα!!!

Γιατί, όντως πρόβλημα αληθινό και πραγματικό είναι οι πιο πάνω κακές επιπτώσεις που ανέφερα και όχι αυτό καθ’ εαυτό το “πρόβλημα” που τις προκάλεσε.

 

Με καταλαβαίνετε;

Αν λοιπόν εσύ αυτό θεωρείς ως πραγματικό σου πρόβλημα και το ομολογήσεις στον Κύριο και από αυτό ζητείς και παρακαλείς να απαλλαγείς (από τις πιο πάνω δηλ. κακές επιπτώσεις που ανάφερα), τότε -νάσαι σίγουρος- πως όλα θ’ αλλάξουν, και μέσα σου και γύρω σου, ακόμα και αυτό το νομιζόμενο “πρόβλημα” θα πάρει άλλη όψη και θα εξαφανιστεί!

Αν κατάλαβες τα πιο πάνω, θα μπορέσεις να καταλάβεις και ποιο είναι το μυστικό των αγίων Μαρτύρων που υπέμεναν με απάθεια και χαρά τα ποικίλα βασανιστήρια…

Τότε θα μπορέσεις να καταλάβεις και τον ιερό Χρυσόστομο που χαιρόταν στην κακοπάθεια της εξορίας του, την οποία και μεταχειριζόταν προς κοινή ωφέλεια και πνευματική εργασία και δραστηριότητα…

Τότε θα μπορέσεις να καταλάβεις τα χρυσά του λόγια:

«Ουδέν κακόν εν τω κόσμω, ει μη μόνον η αμαρτία»…

 

Β) Πως πρακτικά αντιμετοπίζουμε ένα πρόβλημα

 

1. Βάλε χαμόγελο και ευχή, και όχι άγχος που υποβόσκει

Μέσα στις μέριμνές σου, τις ανησυχίες σου, τα προβλήματά σου, τα άγχη σου, τις απανωτές αναποδιές…, βάλε ένα χαμόγελο!!!

Να δεις πώς και πόσο θα αλλάξει η ατμόσφαιρα!

Ακόμη αν βάλεις και λίγη Ευχή…, δεν έχω λόγια να πω, τι “αέρα” θα λάβεις!

Πώς θα “σηκώσεις κεφάλι”, που λέμε.

Σου παρουσιάστηκε, λοιπόν, κάποιο πρόβλημα και μέσα σου αγχώθηκες ή -έστω- έχασες την καλή σου διάθεση;

Μην το αφήσεις να υποβόσκει μέσα σου (το άγχος δηλ. ή η ανησυχία ή η ενδόμυχη λύπη!).

Γιατί αυτό θα σε επηρεάσει και πνευματικά. Αντίθετα, κάνε όπως περίγραψα πιο πάνω…

 

2. Ηρεμία και νηφαλιότητα, χωρίς βιασύνη

 

Βρίσκεσαι σε μια δυσκολία και απορείς επί του πρακτέου;

Εάν μεν είναι εξώφθαλμη η απάντηση, ναι, κάνε την και μην χρονοτριβείς!

Αν όμως, δεν έχεις πληροφορία περί τούτου, άφησε το πρόβλημα προσωρινά (αν μπορείς) και κάνε κάτι άλλο…

Κάνε λίγη προσευχή… Οπότε θα καθαρίσει και ο νους σου αλλά και θα φωτίσει και ο καλός Θεός!

Μην βιάζεσαι ενίοτε να δώσεις άμεση λύση σ’ ένα σου πρόβλημα.

Άφησέ το λίγο, να καθαρίσει, όπως είπα, ο νους σου, και τότε επανέρχεσαι.

Πρόσεχε, επίσης, μπροστά σε μια δυσκολία, να μην τα χάσεις και να μην βιαστείς να βγάλεις βεβιασμένα συμπεράσματα!

Αντίθετα, άφησε τα πράγματα να κατασταλάξουν… και τότε αποφασίζεις περί του πρακτέου.

Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος να προχωρήσεις σε λάθος ενέργειες!

Ποτέ, λοιπόν, να μην ενεργούμε βιαστικά και/ή υστερικά· αλλά πάντοτε να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα ήρεμα και με νηφαλιότητα…

 

3. Η πρόνοια του Θεού μέσα από τα εμπόδια

Αν σου προκύψει κάποιο εμπόδιο… και έρθουν τα πράγματα διαφορετικά από ό,τι τα λογάριαζες, μην δυσανασχετήσεις!

Γιατί, η πρόνοια του Θεού μπορεί να θέλει να σε φυλάξει από κάτι κακό ή δυσάρεστο που θα προξενείτο — αν, δηλαδή, τελικά τα πράγματα γίνονταν όπως τα περίμενες και/ή τα ήθελες…

Ούτε πάλι να θυμώσεις αν κάτι πάει στραβά… Ο θυμός ποτέ δεν μας προξενεί καλό!

Όλα, λοιπόν, αδελφοί μου, έχουν κάποιο σκοπό, γι’ αυτό και ας εκμεταλλευόμαστε την κάθε περίσταση για την πνευματική μας ωφέλεια και οικοδομή…

 

 

4. Όταν κάτι μας χαλά την διάθεση

Όταν, πάλιν, κάτι σε “ρίχνει” ψυχολογικά· ή σου χαλά την διάθεσή σου, να ξέρεις ότι: ή είναι ψέμα ή δεν κάνεις την σωστή αντιμετώπιση που χρειάζεται.

Άλλαξε, λοιπόν, τον τρόπο αντιμετώπισής σου…

Αν δεν ξέρεις τι και πώς… τότε, πρώτο σου βήμα -όταν βλέπεις να “πέφτει” η διάθεσή σου- είναι να μην ασχοληθείς προς το παρόν με το πρόβλημα· αντ’ αυτού, ασχολήσου με κάτι άλλο, με κάτι το πνευματικό…

Όταν επανέλθει (και εξακολουθεί να σε “ρίχνει”), κάνε και πάλιν το ίδιο… Και πάλιν… και πάλιν…

Και ο καλός Θεός, βλέποντας την καλή και συνετή σου στάση, θα σε φωτίσει και θα σε ελεήσει…

 

 Γ) Πως, μπροστά σε ένα πρόβλημα, να καταφεύγουμε στην προσευχή.

 

1. Σταματάμε να το σκεφτόμαστε και προσευχόμαστε

Σε περικύκλωσαν τα προβλήματα;

Δεν βρίσκεις άκρη, “φως στην σήραγγα”, που λέμε, όποθεν κι αν δεις το πρόβλημά σου;

Σταμάτα να το σκέφτεσαι!!!

Μην βιαστείς να βγάλεις, σ’ αυτή την κατάσταση, συμπεράσματα, γιατί θα είναι λανθασμένα!

Αντίθετα, προσευχήσου!

Όμως, για να μπορέσεις να προσευχηθείς, σ’ αυτή την κατάσταση, θα πρέπει να σταματήσεις, όπως είπα, να σκέφτεσαι το πρόβλημά σου…

Αντ’ αυτού, άρχισε να λες την Ευχή…

Όταν έτσι βρεις τον εαυτό σου, την ψυχική γαλήνη σου, τότε δες με νηφαλιότητα αυτό που σε απασχολεί…

Παρουσιάστηκε, λοιπόν, πρόβλημα;

Αμέσως κατάφυγε στην προσευχή!

Και -νάσαι σίγουρος- πως το πρόβλημα θα τακτοποιηθεί!

 

Αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα και δεν τα καταφέρνεις να το λύσεις;

Σταμάτα για λίγο την προσπάθειά σου, πες ένα λόγο προσευχής στον Κύριο και συνέχισε την προσπάθειά σου…

Δεν έχει, παρά να επιλυθεί το πρόβλημά σου!

Και να θυμάσαι:

Όταν προσευχηθείς στον Θεό για ένα σου πρόβλημα, να σταματάς πλέον να ανησυχείς και να το σκέφτεσαι…

 

2. Η προσευχή της πίστης μέσα στην αδυναμία μας

Εάν η λύπη σε πλακώνει. Εάν ανησυχείς για κάτι, μήπως δεν θα έχει καλή έκβαση κ.λπ…

Εάν δεν βλέπεις λύση στο πρόβλημά σου… Κατάφυγε στην προσευχή.

Είναι πιο κατάλληλο τότε το περιβάλλον για καρδιακή προσευχή.

Πες με πίστη τα πιο κάτω:

«Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός μου, ανθρωπίνως δεν βλέπω να υπάρχει λύση στο πρόβλημά μου.

Πιστεύω όμως, Κύριε, ότι για Σένα υπάρχει λύση· γι’ αυτό και δεν ταράζομαι, αλλά προχωρώ κανονικά την πνευματική μου ζωή με πίστη, ειρήνη, αγάπη και προσευχή, περιμένοντας την δική Σου λύση. Σ’ ευχαριστώ.»

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»

Και ακόμη:

«Θεέ μου, εκεί που σταματά η αδυναμία μου, ξεκινά η παντοδυναμία Σου! Βοήθα με, σε παρακαλώ, τον αδύναμο!»

Προσεύχου με πίστη, ότι όσα λες γίνονται…, και ο καλός Θεός θα σου δώσει αυτό που ζητάς, με τον καλύτερο τρόπο και με το αποτέλεσμα που Αυτός θα κρίνει, ως το καλύτερο για σένα, σε σημείο που αν το ήξερες… αυτό θα Του ζητούσες!!!

Ο Κύριος είπε: «Όλα όσα ζητάτε στην προσευχή σας, να πιστεύετε ότι τα λαμβάνετε και θα σας δοθούν» (Μάρκ. 11:24).

 

3. Όταν κάνουμε λάθος

Έκανες κάποιο λάθος και ανησυχείς; Πες του Θεού:

“Θεέ μου· εγώ σαν άνθρωπος τα έκαμα θάλασσα, Εσύ σαν Θεός διόρθωσέ τα, σε παρακαλώ! Σε ευχαριστώ!”

Και συνέχισε κανονικά, χωρίς ανησυχία, τον αγώνα σου… Γι’ αυτό:

«Λέγε συνεχώς την Ευχή και μην ενοχλείσαι από τίποτε.

Η Ευχή θα τακτοποιήσει το κάθε τι, ακόμα και αυτό που σε απασχολεί».

 

4. Να μοιραζόμαστε τα προβλήματά μας με τον Θεό

Γιατί θέλεις μόνος σου(!!!) να λύσεις το πρόβλημά σου και δεν το μοιράζεσαι με τον Θεό;

Γιατί βασανιζόμαστε άδικα, κάποτε, αδελφοί μου…

Γι’ αυτό και πολλές φορές πάμε στην Εκκλησία και δεν μπορούμε να συγκεντρωθούμε…

Γιατί πολλά από τα προβλήματά μας μάς απασχολούν σε τέτοιο βαθμό, που μας αγχώνουν, τόσο ώστε να βρίσκουν αυτά τόπο και μέσα στην Εκκλησία, την ώρα της Ακολουθίας!

Και αυτό, γιατί, όπως είπα, δεν μάθαμε να μοιραζόμαστε τα προβλήματά μας με τον Θεό, αλλά θέλουμε να τα λύνουμε μόνοι μας…

Για να καταφέρεις βέβαια αυτό χρειάζεται πίστη! Όμως είναι η πίστη, αδελφοί μου, που τελικά μας σώζει και όχι η δική μας εξυπνάδα (Ματθ. 9:22· Λουκ. 7:50· Λουκ. 8:48· Εβρ. 11:6).

Ας μάθουμε, λοιπόν, το κάθε τι να το αναφέρουμε με πίστη, απλότητα και εμπιστοσύνη στον Θεό-Πατέρα μας, όντες βέβαιοι ότι στο τέλος θα μας βγάλει από τα όποια “αδιέξοδά” μας…

 

5. Ποιο κυριαρχεί στην καρδιά μας, ο Θεός ή τα προβλήματά μας;

Ποιο κυριαρχεί μέσα στην καρδιά σου;

Ο Θεός ή τα προβλήματά σου;

Αν είναι τα προβλήματά σου, τότε χάνεται η επαφή σου με τον Θεό…

Αν είναι ο Θεός, τότε χάνονται τα προβλήματά σου…

 

΄Ωρα, λοιπόν, αδελφοί μου, για δυο λόγια προσευχής:

«Χριστέ μου, Παναγία μου, σίγουρα δεν θέλετε να χάσω στα πνευματικά!

Άρα:

Αφήνω κατά μέρος το πρόβλημά μου (αφού με ρίχνει πνευματικά) και γι’ αυτό, αναλάβετέ το εσείς!

Δεν θα χάσω εγώ τα πνευματικά, εξαιτίας των υλικών.

Εγώ, λοιπόν, τα πνευματικά μου και εσείς τα υλικά μου!»

Οπότε, με την προσευχή αυτή, επιτυγχάνονται 3 πράγματα:

 

α) Άφησες με πίστη το πρόβλημα… και δεν σε απασχολεί πλέον ούτε σε ανησυχεί!

β) Ηρέμησες και επανεύρες την πνευματική σου φόρμα και ευδιαθεσία! Και

γ) Σύντομα θα δεις να τακτοποιείται και το θέμα σου! (Αυτό θα πει να έχεις “μέσο”!)

Συμβαίνει ενίοτε, αδελφοί μου, στην πορεία μας να βρισκόμαστε σε αδιέξοδο, μην γνωρίζοντας πώς ή τι να ενεργήσουμε… Ας μην τα χάνουμε!

Ας αφήσουμε με εμπιστοσύνη τα πράγματα στον Θεό και Εκείνος θα δείξει…, με τον τρόπο που η άπειρος Σοφία Του γνωρίζει!

Και εις καιρόν “αλύτου” προβλήματος, λέγε με πίστη:

«Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός μου, αυτή την στιγμή το “θέμα”μου δεν είναι το πρόβλημα που ξαφνικά μου παρουσιάστηκε, αλλά το ότι εξαιτίας αυτού έπεσε ο πνευματικός μου τόνος, η πνευματική μου χαρά, η θέρμη και ο πνευματικός μου ζήλος… Διόρθωσέ μου αυτά και δεν θα έχω κανένα, μα κανένα θέμα με το συγκεκριμένο πρόβλημα.»

 

6. Το «χαρτάκι» στην Παναγία!

Έχεις κάποια θέματα-προβλήματα, που σε απασχολούν… και δεν μπορείς να προσευχηθείς με απερίσπαστο νου; Κάνε αυτό που θα σου πω:

α) Γράψε σε ένα χαρτάκι μονολεκτικά το κάθε σου θέμα.

β) Δείξε το χαρτάκι αυτό στην Παναγία και πες της: “Παναγία μου, έχω αυτά τα θέματα· να τα έχεις υπόψη σου, σε παρακαλώ!“

Και πλέον μην αφήσεις αυτά να σε απασχολούν… (εννοώ να σε ανησυχούν!) Περίμενε μόνο την επίλυσή τους…

Στην πορεία, κάθε ένα σου θέμα που τακτοποιείται, διάγραφέ το, και δείχνε το χαρτάκι με την διαγραφή στην Παναγία, ενημερώνοντάς την γι’ αυτό.

Αν, πάλι, παρουσιαστεί ένα νέο πρόβλημα, γράψε το και αυτό και πες της Μητέρας μας, “Παναγία μου, έχω και αυτό το θέμα… Σε ευχαριστώ!” Και ούτω καθεξής… Η Παναγία μας δεν θα αργήσει να ανταποκριθεί…

Μόνο να κρατάς και να διατηρείς την ευχαριστιακή σου διάθεση και ευθυμία ακέραιη, και τον αγωνιστικό σου ζήλο αμείωτο…

 

7. Τόσο στις επιτυχίες, όσο και στις αποτυχίες να καταφεύγουμε στον Θεό

Συνήθως, εμείς οι άνθρωποι πιο εύκολα καταφεύγουμε στον Θεό, όταν έχουμε ένα συγκεκριμένο πρόβλημα· αντίθετα, όταν έχουμε μια επιτυχία, την αποδίδουμε σ’ εμάς ή/και δεν καταφεύγουμε καθόλου στον Παντοδύναμο!

Γι’ αυτό, πολλές φορές το λέω, πως η επιτυχία, η χαρά, τα “όλα βολικά”, είναι μεγαλύτερος πειρασμός από τις θλίψεις….

Ας βάλουμε τα πράγματα στην σωστή τους θέση:

Πρώτον, πρέπει να γνωρίζουμε πως ό,τι καλό κάνουμε ή σκεπτόμαστε, αυτό ανήκει και οφείλεται στον Θεό!

«Γιατί, ο Θεός είναι Αυτός που ενεργεί μέσα σας και το θέλειν και το πράττειν», καθώς λέγει και ο Απόστολος Παύλος (Φιλιπ. 2:13).

Και αλλού, ο αδελφόθεος Ιάκωβος λέει:

«Μην πλανάστε, αγαπητοί μου αδελφοί· κάθε αγαθή δόση και κάθε τέλειο δώρο έρχεται από ψηλά και κατεβαίνει από τον Πατέρα των φώτων» (Ιακ. 1:17).

Και τανάπαλιν, ό,τι κακό ή λάθη κάνουμε, αυτά είναι δικά μας!

Λέει και πάλιν ο αδελφόθεος Ιάκωβος:

«Κανείς όταν πειράζεται ας μην λέει ότι από τον Θεό πειράζομαι…· γιατί, ο καθένας πειράζεται όταν παρασύρεται και δελεάζεται από την δική του επιθυμία· έπειτα η επιθυμία του αυτή, όταν συλλάβει, γεννά την αμαρτία, και η αμαρτία, όταν ολοκληρωθεί, φέρνει τον θάνατο» (πρώτα τον πνευματικό και έπειτα τον σωματικό) (Ιακ. 1:13-15).

 

Άρα, λοιπόν, εκείνο που θέλω να καταλήξω, είναι ότι θα έπρεπε εμείς περισσότερο να καταφεύγουμε στον Θεό στις επιτυχίες και/ή στα καλά μας κατορθώματα και επιτεύγματα (αφού σ’ Αυτόν ανήκουν όλα τα καλά)­ ̶ ­­στα δε κακά μας να βρίσκουμε την αιτία στους εαυτούς μας, ως πρωταίτιους των κακών.

Ακόμα, θα έλεγα, και στα καλά μας και στα κακά μας, και στις δόξες μας και στις θλίψεις μας, και στις επιτυχίες μας και στις αποτυχίες μας, εν παντί πράγματι και εν παντί καιρώ, να καταφεύγουμε στον Πατέρα μας Θεό, τον Θεό των φώτων και των δώρων…

Τέλος,

8. Η Ευχή του Ιησού, ο καλύτερος τρόπος καταφυγής στον Θεό

«Αντί να σκέφτεσαι πολλά, να προσεύχεσαι πολλά…»

Αυτό επιτυγχάνεται κυρίως με την Ευχή του Ιησού, το «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με».

Η πιο πάνω συμβουλή έρχεται να καλύψει όλες τις πτυχές, όλα τα προβλήματα και τις ανησυχίες, αλλά και την πνευματική μας πρόοδο και πορεία στην καθημερινή μας ζωή…

Και ο καλύτερος τρόπος καταφυγής στον Θεό είναι με την Ευχή του Ιησού:

«Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»

https://pantocrator.gr/eis-kairon-provlimatos-ti-kanoume/

Απόκρουση της απελπισίας


 Πρόσεχε αδελφέ, γιατί ο εχθρός πολεμάει με διάφορους τρόπους τους αγωνιστές. Και πριν να πραγματοποιηθή η αμαρτία, ο εχθρός την δείχνει στα μάτια τους πολύ μικρή. Μετά τη διάπραξη της αμαρτίας όμως, ο πονηρός την παρουσιάζει υπερβολικά βαρειά στα μάτια εκείνου που αμάρτησε, σηκώνοντας εναντίον του μύρια κύματα λογισμών, έτσι ώστε, πνίγοντας μέσα σ' αυτά τη λογική σκέψη του αδελφού, να τον καταποντίση στο βυθό της απελπισίας.

Κι εσύ λοιπόν, αγαπητέ, γνωρίζοντας από πριν αυτές τις πανουργίες του εχθρού, πρόσεχε μη σε γελάσει και αμαρτήσεις. Αλλά κι αν έχεις ήδη πέσει σ' ένα παράπτωμα, μην το συνεχίζεις, απελπισμένος για τη σωτηρία σου. Σήκω και γύρνα πίσω στον Κύριο και Θεό σου. Κι Εκείνος θα σ' ελεήσει. Γιατί ο Δεσπότης μας είναι οικτίρμων και ελεήμων, μακρόθυμος και πολυέλεος, και δεν περιφρονεί όσους μετανοούν ειλικρινά, αλλά πρόθυμα και με χαρά τους δέχεται.

Όταν λοιπόν σου λέει ο εχθρός, «Χάθηκες, δεν μπορείς πια να σωθείς», εσύ πες του: «Εγώ έχω Θεό εύσπλαγχνο και μακρόθυμο, γι' αυτό και δεν απελπίζομαι για τη σωτηρία μου. Εκείνος που μας άφησε εντολή να συγχωρούμε το συνάνθρωπό μας "έως εβδομηκοντάκις επτά" (Ματθ. 18:22), ο Ίδιος, πολύ περισσότερο, θα συγχωρήσει τις αμαρτίες εκείνων που επιστρέφουν κοντά Του μ' όλη τους την ψυχή».

Κι έτσι, με τη χάρη του Θεού, θα λυτρωθής από τον πόλεμο.

Όσιος Εφραίμ ο Σύρος

Friday, November 6, 2026

Σώζονται οι αβάπτιστοι;

 


Όταν κάποτε επισκέφθηκα τις σπηλιές του Αγίου Όρους, κάποια φορά συνάντησα έναν ασκητή με τον οποίο κάθησα να συζητήσω και να ρωτήσω κάποια πράγματα.Τον ερώτησα λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα, αν σώζονται αυτοί που δεν είναι βαπτισμένοι…

Κι εκείνος μου είπε:

«Θα σου πω, παιδί μου, τι συνέβη κάποτε, στην Μ. Ασία… Ζούσε, κάποτε, εκεί ένας Τούρκος ο οποίος αγαπούσε πολύ τους Χριστιανούς. Βοηθούσε πάρα πολύ την εκκλησία. Βοήθησε μάλιστα να γίνει κι ένα μοναστήρι…Όπου υπήρχε φτωχός, αυτός έτρεχε και βοηθούσε… Αλλά, ενώ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος -κι απ’ τους Χριστιανούς καλύτερος- δεν είχε βαπτιστεί· δεν είχε αποφασίσει να βαπτιστεί! Το άφηνε για αργότερα… Κάποια φορά, όμως, πέθανε. Και πέθανε πριν να βαπτιστεί! Ο ηγούμενος του μοναστηριού πολύ στεναχωρέθηκε. Στεναχωρέθηκε, γιατί έφυγε ο άνθρωπος αυτός από τη ζωή, πριν προλάβει να βαπτιστεί… Αλλ’ όμως ήτανε τόσο καλός άνθρωπος ο Χασάν!!…

Έκανε λοιπόν προσευχή πολλή και κάποια μέρα έρχεται ένας άγγελος και του λέγει:

-Θέλεις να πάμε να δεις, που βρίσκεται ο Χασάν;

-Ναι, του είπε ο ηγούμενος…

Τον επήρε λοιπόν ο άγγελος κι ανέβηκαν, ανέβηκαν, ανέβηκαν… κι έφθασαν σ ’ έναν περίλαμπρο Ναό. Άστραφταν όλα εκεί μέσα! Ψαλμωδίες ακούγονταν από παντού… Ο ηγούμενος τα’ χασε. Όταν μπήκε μέσα σ’ αυτόν τον περίλαμπρο Ναό, ξέχασε και τον Χασάν…, τα ξέχασε όλα! Δεν ήθελε να φύγει μέσα από κει!… Αλλά κάποια στιγμή ο άγγελος πήγε κοντά του και του είπε:

-Πάμε, λοιπόν, να φύγουμε…

Καθώς έφευγαν, τον ρωτάει ο άγγελος:

-Είδες τον Χασάν;

Τότε θυμήθηκε ο ηγούμενος και είπε:

-Όχι, δεν τον είδα!

-Δεν τον είδες;

-Όχι, δεν τον είδα!

-Πάμε, λοιπόν, πίσω για να τον δεις…

Μόλις επέστρεψαν, έξω από το Ναό, εκεί πάνω στις σκάλες του, απέναντι στο φως, υπήρχε ένα σκυλί τυφλό, το οποίο καθόταν σαν να λιαζότανε στο φως. Είπε τότε στον ηγούμενο ο άγγελος:

-Αυτή είναι η ψυχή του Χασάν. Δεν καταλαβαίνει που βρίσκεται, δεν βλέπει τίποτα, δεν ακούει τίποτα,… αλλά δεν είναι στο πυρ της Κολάσεως!…

Το ίδιο -μου είπε καταλήγοντας ο Γέροντας- συμβαίνει και με τις ψυχές των αιρετικών. Αν είναι καλοί άνθρωποι, ούτε στη γέενα της Κολάσεως πηγαίνουν, αλλά ούτε και στην τρυφή του Παραδείσου…».

Πηγή: Από κήρυγμα που απηύθυνε ο Καθηγούμενος του Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος προς το εκκλησίασμα που συμμετείχε στην ευχαριστιακή Σύναξη της Κυριακής 28 Μαΐου 2006 (Κυριακή του Τυφλού)