Παιδί μου, βλέπω την αγάπη σου και τις προσπάθειές σου, αλλά ξέχασες το πιο σημαντικό: την εξομολόγηση.

 Μια γυναίκα, ευσεβής και πιστή, ζούσε σε ένα μικρό χωριό. Κάθε μέρα ζύμωνε πρόσφορα για την Εκκλησία, πήγαινε με ευλάβεια στους ναούς, άναβε κεριά και προσευχόταν με όλη την καρδιά της. Οι συγχωριανοί την θαύμαζαν για την ευσέβειά της και τη φιλανθρωπία της.

Κι όμως, η καρδιά της ήταν βαριά. Παρά την φαινομενική της προσήλωση, ένιωθε μια εσωτερική ανησυχία, μια πνευματική κόπωση που δεν την άφηνε να ησυχάσει. Προσπαθούσε να καλύψει την ανησυχία της με περισσότερες καλές πράξεις και με περισσότερες προσευχές, αλλά τίποτα δεν την ανακούφιζε.

Μια μέρα, ο πνευματικός της την είδε και της είπε:

«Παιδί μου, βλέπω την αγάπη σου και τις προσπάθειές σου, αλλά ξέχασες το πιο σημαντικό: την εξομολόγηση. Ο Κύριος θέλει την καρδιά σου καθαρή, όχι μόνο τα χέρια σου γεμάτα προσφορές. Μέσα από την ταπεινή εξομολόγηση, θα βρεις την αληθινή ανάπαυση.»

Η γυναίκα συγκλονίστηκε. Συνειδητοποίησε ότι είχε προσπαθήσει να πλησιάσει τον Θεό μόνο με έργα, αλλά είχε παραμελήσει την ειλικρινή συνάντηση της ψυχής της με Εκείνον. Την επόμενη μέρα πήγε στην εξομολόγηση. Με δάκρυα και ταπείνωση, άνοιξε την καρδιά της στον πνευματικό της, ομολογώντας τις αμαρτίες και τις αδυναμίες της.

Όταν βγήκε από την Εκκλησία, ένιωσε ένα βάρος να σηκώνεται από πάνω της.

Η καρδιά της ήταν ανάλαφρη, η προσευχή της γλυκιά και η ψυχή της γεμάτη ειρήνη.

Έμαθε τότε ότι οι καλές πράξεις, οι προσφορές και οι προσευχές έχουν αξία μόνο όταν συνοδεύονται από καθαρή καρδιά και εξομολόγηση.

 Η ψυχή της αναπαυόταν στον Χριστό, που την δέχτηκε με όλη της την ταπείνωση.

ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΟΝ ΙΕΡΈΑ ΜΕ ΤΑ ΑΜΦΙΑ;..

 

Ο ιερεύς ενδύεται λευκά,  πολυτελή ή χρυσοΰφαντα άμφια.

Γιατί άραγε;

Επειδή είναι εγωιστής;

Όχι, αγαπητοί μου.

Όταν φοράει λευκά άμφια, θέλει να δείξει τον Χριστόν, ο οποίος κατά την Μεταμόρφωσιν ενεφανίσθη με λευκά σαν χιόνι ιμάτια.

 Έτσι, εις το πρόσωπο και εις τα ρούχα του ιερέως εμφανίζεται ο Χριστός.

 Όταν φοράει πολυτελή άμφια, θέλει να δείξει την δόξαν του Χριστού.

Φορώντας το στιχάριον, το πρώτο άμφιον, ενδύεται επάνω του τον Χριστόν.

Φορώντας κατόπιν το πετραχήλι, είναι σαν να παίρνει την χάριν του Θεού.

Όταν, τέλος, προσθέτει επάνω του το φελόνιόν του, είναι μία πλήρης εικόνα του Χριστού.

Βλέπεις τον ιερέα με τα άμφια;

Δεν είναι πλέον ο συγκεκριμένος ιερεύς, αλλά ο Χριστός.

Κανείς στον κόσμο δεν φοράει τα άμφια που φορούν οι ιερείς.

Είναι κάτι το υπερκόσμιον.

Είναι ένα παράξενο θέαμα, μια ουράνια οπτασία, για να δείξει ότι κάτι το ουράνιο, ο ίδιος ο Χριστός, κατέβηκε σε εμάς.

(Γερων Αιμιλιανός Σιμωνοπετριτης)

Ὁ γνήσιος Χριστιανός δέν εἶναι ἀναμάρτητος, ἁμαρτάνει καί ἄς εἶναι Χριστιανός,

 Ὁ γνήσιος Χριστιανός δέν εἶναι ἀναμάρτητος, ἁμαρτάνει καί ἄς εἶναι Χριστιανός, ἀλλά δέν ἁμαρτάνει ἐν συνεχείᾳ, ἀλλά διακεκομμένα. Ἁμαρτάνει ἀπό ἀδυναμία πάνω στόν πνευματικό ἀγώνα πού κάνει. Ἐκεῖνοι πάλι πού ἁμαρτάνουν ἀπό ἐπιθυμία, βρίσκονται σέ ἀμετανοησία...

Οἱ ἁμαρτίες διακρίνονται σέ δύο κατηγορίες:α) Οἱ κατά ἐπιθυμία ἁμαρτίες, στίς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι πέφτουν θεληματικά... καί· β) Οἱ κατά ἀδυναμία ἁμαρτίες, στίς ὁποῖες οἱ ἄνθρωποι πέφτουν ἀπό ἀδυναμία, πέφτουν ἀγωνιζόμενοι χωρίς νά τό θέλουν. Αὐτή εῖναι ἡ διαφορά...

∽ Ιεροκήρυκος Δημητρίου Παναγόπουλου †

Το θαύμα με το λάδι+

 

Άγιος Νικόλαος Πλανάς – Το θαύμα με το λάδι+

Μια φτωχή χήρα πήγε στον Άγιο κλαίγοντας, γιατί δεν είχε ούτε σταγόνα λάδι για το καντήλι της και για να ταΐσει τα παιδιά της. Ο Παπα-Νικόλας, που δεν είχε ούτε ο ίδιος χρήματα εκείνη τη στιγμή, πήρε ένα άδειο μπουκάλι, έκανε το σημείο του Σταυρού και της είπε:

 «Πήγαινε στο σπίτι σου, παιδί μου, και η Παναγία θα φροντίσει». 

Όταν η γυναίκα έφτασε στο σπίτι, βρήκε το πιθάρι της γεμάτο λάδι, παρόλο που ήταν άδειο για μέρες. Αμέσως ξέσπασε σε δάκρυα και ευχαρίστησε τον Θεό μέσα από την καρδιά της.

«Αλήθεια, έχουμε σήμερα την παιδική εμπιστοσύνη του Παπα-Νικόλα, που αντί για άγχος και πανικό, απαντούσε στις δυσκολίες με ένα: "Μη φοβάσαι παιδί μου, ο Θεός θα φροντίσει"; 

«Μήπως τελικά το πραγματικό "θαύμα" δεν ήταν μόνο το λάδι που γέμισε, αλλά η βεβαιότητα του Αγίου ότι κανείς δεν μένει αβοήθητος όταν χτυπά την πόρτα του Ουρανού;»

Ακάθιστος Ύμνος, το στολίδι της Ορθοδοξίας

 

Μια φορά τον χρόνο.

Μια νύχτα μοναδική, πλημμυρισμένη φως,  δάκρυ και προσευχή.

 Ολόκληρος ο Ακάθιστος Ύμνος, το στολίδι της Ορθοδοξίας, ψάλλεται με ευλάβεια και συγκίνηση.

Δεν είναι μια ακόμη ακολουθία των Χαιρετισμών.

Είναι η κορύφωση.

Η ολοκλήρωση.

Το στέμμα της Τεσσαρακοστής.

Είναι η ώρα που κάθε «Χαίρε» γίνεται ανάσα ψυχής, γίνεται λύτρωση,  γίνεται ύψιστη δοξολογία προς την Παναγία.

 

Μια ακολουθία που δεν ακούγεται. Βιώνεται!

Που δεν διαβάζεται απλώς.  Χαράσσεται μέσα σου!  Που δεν ξεχνιέται.

 

Γι’ αυτό και στεκόμαστε όρθιοι.

 Όχι από συνήθεια αλλά από δέος.

Γιατί μπροστά στην Υπέρμαχο Στρατηγό,  δεν υπάρχει θέση άλλη απ' αυτή της ταπεινής ευγνωμοσύνης.

 

Απόψε, ο ναός μας έγινε λιμάνι για κάθε καρδιά που ζητά παρηγοριά.

 Γεμάτος  ο ναός,  γεμάτες οι  ψυχές!!!

Ας στρέψουμε όλοι μαζί το βλέμμα σε Εκείνη που δεν παύει ποτέ να μας προστατεύει.

Η Παναγία μας περιμένει Πάντα!!!

Και του χρόνου με υγεία.

ΚΑΛΗ ΑΝΆΣΤΑΣΗ!!!

                  π.Αυγουστίνος Βλάχος

Πρέπει νὰ εἴμαστε ἄνθρωποι τῆς χάριτος καὶ ὅποιος μᾶς πλησιάζει νὰ ξεκουράζεται.

 

Πρέπει νὰ εἴμαστε ἄνθρωποι τῆς χάριτος καὶ ὅποιος μᾶς πλησιάζει νὰ ξεκουράζεται.

Νὰ τοὺς βλέπουμε ὅλους ἀνώτερους, ὅσες ἀδυναμίες καὶ ἂν παρουσιάζουν.

Νὰ μὴ φερόμαστε μὲ σκληρότητα, ἀλλὰ πάντοτε νὰ ἔχουμε στὴ σκέψη μας ὅτι εἶναι καὶ ὁ ἄλλος τοῦ αὐτοῦ προορισμοῦ.

+ Όσιος Αμφιλόχιος, ο εν Πατμω

Ο άνθρωπος, με τις αδυναμίες και τα πάθη που έχει, είναι σαν φοράει πολλά παλτό.

 Έλεγε ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (+25/01):

Ο άνθρωπος, με τις αδυναμίες και τα πάθη που έχει, είναι σαν φοράει πολλά παλτό. Αγωνιζόμενος, αρχίζει να βγάζει ένα-ένα τα παλτό. Βγάζει το παλτό της πορνείας, του ψέματος, της κατάκρισης κ.τ.λ. Το τελευταίο παλτό που βγάζει, είναι το παλτό του εγωισμού. Το παλτό αυτό βγαίνει μαζί με το δέρμα του ανθρώπου, είναι κάτι επίπονο, γι΄αυτό και πολλοί άνθρωποι δεν το έχουν βγάλει ακόμα...

+Δημήτριος Παναγόπουλος, Ιεροκήρυξ