Το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού

 

Το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού

Του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού, αν το εξετάσουμε πνευματικά, είναι το εξής:

Ξεκινώντας από τη βάση, τα πόδια του είναι η πίστη και η αγία ταπεινοφροσύνη — ένα θεμέλιο στέρεο και ακλόνητο.

Οι κνήμες, οι αστράγαλοι, οι γάμπες, τα γόνατα και οι μηροί του είναι η ακτημοσύνη, η γύμνωση (από τα εγκόσμια), η εκούσια ξενιτεία, η πρόθυμη υποταγή για χάρη του Χριστού, η υπακοή και η πρόθυμη διακονία.

Τα μέλη και τα τμήματα που οφείλει κανείς να κρύβει είναι η αδιάλειπτη νοερά προσευχή, η γλυκύτητα που πηγάζει από τη χύση δακρύων, καθώς και η χαρά και η παρηγοριά της καρδιάς.

Οι νεφροί και τα ισχία είναι η στάση και η καρτερία κατά την προσευχή και τις ιερές ακολουθίες, καθώς και ό,τι απορρέει από αυτά: το άναμμα της επιθυμίας για τη θεώρηση του Θεού και την ένωση μαζί Του.

Η κοιλιά, το στομάχι και τα έντερα αποτελούν το νοητικό εργαστήριο και τη δεκτική ικανότητα της ψυχής, μέσα στα οποία πρέπει να νοούμε τη λογική δύναμη ως την καρδιά στο κέντρο και, μαζί με τη λογική δύναμη, τις δυνάμεις του θυμού και της επιθυμίας.

Ως πλευρές, νεύρα, μύες και λίπος λειτουργούν η πραότητα, η απλότητα, η μακροθυμία και η ευλάβεια, οι οποίες συγκρατούν, συνδέουν, περιβάλλουν και καλύπτουν τα πάντα, εμποδίζοντας το βλέμμα να στραφεί στα ορατά πράγματα ή την επιθυμία να ποθήσει οτιδήποτε εξωτερικό. Δεν αφήνουν χώρο για τη μνησικακία, τον φθόνο, τη ζήλια ή τον θυμό, ούτε επιτρέπουν να φανερωθούν ποτέ αυτά τα πάθη. Οι παθητικές ορμές δεν στρέφονται ποτέ προς τα έξω, αλλά διατηρούνται κρυμμένες. Εφόσον αυτές οι ορμές φυλάσσονται εσωτερικά και προστατεύονται με ασφάλεια από τις αρετές, η λογική δύναμη μπορεί να διακρίνει και να ξεχωρίσει το χειρότερο από το καλύτερο, υποδεικνύοντας στη δύναμη της επιθυμίας σε ποια πράγματα πρέπει να προσκολληθεί και από ποια πρέπει να αποστραφεί και να μισήσει. Η δύναμη του θυμού τοποθετείται ανάμεσα σε αυτές τις δύο, σαν ένας συνετός υπηρέτης που εκτελεί την απόφαση και συνεργάζεται με τις επιθυμίες τους.

Σε αυτό το σώμα της πνευματικής ωριμότητας πρέπει να προσθέσουμε το στήθος, την πλάτη, τους ώμους, τους βραχίονες, τα χέρια και τον αυχένα. Ως το στήθος του σώματος πρέπει να φανταστείς τη συμπάθεια, από την οποία οι μαστοί της αγάπης για την ανθρωπότητα αναβλύζουν ανεπιφύλακτα το γάλα της ελεημοσύνης προς τα ορφανά, τις χήρες και όλους τους άλλους. Η πλάτη συμβολίζει την πρόθυμη ανάληψη των βαρών των άλλων και τη διαρκή φέροντα εντός εαυτού τα τραύματα του Κυρίου Ιησού. Οι ώμοι και οι βραχίονες αντιπροσωπεύουν την ικανότητα υπομονής και καρτερικότητας στους πειρασμούς και τις θλίψεις, χάρη στα οποία καθίσταται δυνατή η δράση των χεριών. Και ως χέρια εννοώ την ετοιμότητα και τον ζήλο για κάθε υπακοή και για την τήρηση των εντολών του Θεού. Τέλος, κεφαλή αυτού του σώματος είναι η ακλόνητη ελπίδα. Η αγάπη είναι η κεφαλή του σώματος των αρετών, και αυτή η αγάπη είναι ο Χριστός.

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, *Ηθικοί Λόγοι*. Μετάφραση και εισαγωγή: Alexander Golitzin (Crestwood, N.Y.: Saint Vladimir's Seminary Press, 1996), 23.

Περί τῆς μνήμης τοῦ θανάτου, τοῦ ᾍδου καί τῆς κρίσεως

 

Ὅσο προχωρῶ στὴν ἡλικία, τόσο περισσότερο συνειδητοποιῶ τὴ ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καὶ τὴν ἀστάθειά τους. Ἀλίμονο, γιατί ἀνησυχοῦμε μάταια; Ἡ ζωή μας εἶναι σύντομη· εἶναι σκόνη, στάχτη καὶ περαστικὰ ὄνειρα, καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο θὰ γευθοῦμε τὴ φθορά. Σήμερα εἶσαι ὑγιὴς καὶ αὔριο θὰ χάσεις τὴν ὑγεία σου. Σήμερα γελᾷς καὶ αὔριο θὰ λυπηθεῖς. Τώρα τὰ μάτια σου χύνουν δάκρυα χαρᾶς, καὶ σύντομα θὰ χύσουν δάκρυα λύπης καὶ πόνου. Σήμερα ἡ οἰκονομικὴ κατάσταση εἶναι σταθερή, καὶ αὔριο θὰ ἔρθουν δοκιμασίες. Σήμερα δέχεσαι χαρμόσυνες εἰδήσεις, καὶ μὲ μιὰ ἀνοιγοκλείση τῶν ματιῶν θὰ πάρουν τὴ θέση τους λυπηρὲς εἰδήσεις.

Κουράζουμε μάταια τοὺς ἑαυτούς μας. Ἡ ζωή μας εἶναι σκιὰ καὶ περαστικὸ ὄνειρο. Ποῦ εἶναι οἱ γονεῖς μας, οἱ συγγενεῖς μας καὶ οἱ παπποῦδες μας; Ὁ τάφος τοὺς ἔχει ὅλους σκεπάσει, καὶ ἀποσυντέθηκαν καὶ ἔγιναν τροφὴ τῶν σκωλήκων.

Ὁ τάφος καὶ ἡ φθορὰ περιμένουν καὶ ἐμᾶς.

Ὢ θάνατε, ἡ μνήμη σου εἶναι πολὺ πικρή. Ὁ Χριστός μας μᾶς ἔδωσε τὴ δύναμη νὰ γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ, ὁπλίζοντάς μας μὲ πολλὰ θεῖα ὅπλα, γιὰ νὰ πολεμήσουμε τὸν ἀνελέητο ἐχθρό μας. Ὅμως ἐμεῖς — κι ἐγὼ πρώτη ἀπὸ ὅλους — γινόμαστε αἰχμάλωτοι τοῦ ἀντιπάλου μας, ἐπειδὴ παραμελοῦμε τὰ ὅπλα ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Χριστός. Καὶ ὅσο πλησιάζουμε στὸν θάνατο, τόσο περισσότερο τρέμουμε ἀπὸ φόβο καὶ προσπαθοῦμε μὲ κάθε τρόπο νὰ παρατείνουμε τὴ ζωή μας, ἐπειδὴ ἡ ψυχὴ φοβᾶται νὰ ἀποχωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα. Γιατί; Γιατί δὲν παίρνεις θάρρος ὡς θυγατέρα τοῦ Θεοῦ; Πηγαίνει μήπως σὲ ξένον βασιλιά; Ἀλλὰ ὁ Βασιλεὺς εἶναι ὁ Δημιουργός της καὶ ὁ Σωτήρας της, ὁ Ὁποῖος ἔχυσε τὸ Αἷμά Του γιὰ νὰ ἐλευθερώσει τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὸν ἐχθρό της. Γιατί λοιπόν φοβᾶσαι καὶ στερεῖσαι θάρρους;

Ὁ θάνατος εἶναι ψυχρὸς ἀπὸ τὴ φύση του· «περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου», ὅπως εἶπε ὁ Ἰησοῦς. Ὁ περισσότερος φόβος — δυστυχῶς — προέρχεται ἀπὸ τὴ συνείδηση, διότι δὲν διαβεβαιώνει τὴν ψυχὴ ὅτι ἔζησε ὅπως ἔπρεπε, ἐπειδὴ δὲν ἔζησε μὲ τάξη καὶ εὐταξία καὶ δὲν ἔπλυνε τὸ νυμφικὸ ἔνδυμα. Γι’ αὐτὸ ντρέπεται νὰ παρουσιαστεῖ μπροστὰ στὸν Βασιλέα, συλλογιζόμενη τὴν κρίση ποὺ θὰ λάβει: ναί ἢ ὄχι; Θὰ σωθῶ ἢ ὄχι; Ἐὰν ἡ ψυχὴ φύγει χωρὶς ἐξομολόγηση καὶ χωρὶς πλήρη μετάνοια, τότε ἀλλοίμονο σ’ αὐτὴν ἐκείνη τὴν ὥρα — αὐτὴ εἶναι ἡ πονηρὴ ἡμέρα στὴν ὁποία ἀναφέρθηκε ὁ Προφήτης Ἱερεμίας: «Μὴ γένου μοι εἰς φόβον, ἐσὺ καταφυγή μου ἐν ἡμέρᾳ κακῶν».

Ἂς προσευχηθοῦμε, ὥστε ὁ Ἅγιος Θεός μας νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τρόμους, χαρίζοντάς μας πλήρη μετάνοια καὶ ἔργα ἄξια αὐτῆς — ἔργα ἐλέους καὶ ἀγάπης — καὶ πνεῦμα μετανοίας μὲ ἀληθινὴ ταπείνωση. Εἴθε ὁ δίκαιος Κριτὴς νὰ εἶναι ἐλεήμων μαζί μας, ὥστε, ὅταν ἔρθει ἡ φοβερὴ ὥρα τοῦ θανάτου, ἡ ψυχὴ νὰ πάρει θάρρος, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ πεῖ: «Εἶμαι βέβαιη ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐλεήσει τὴν ἀθλιότητά μου». Ἀμήν.

ΛΟΓΙΑ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΩΣ ἈΠΟ ΤΟ ἉΓΙΟΝ ὌΡΟΣ

Η ταπεινή ψυχή έχει μεγάλη ανάπαυση

 

Η ταπεινή ψυχή έχει μεγάλη ανάπαυση, ενώ η υπερήφανη βασανίζει η ίδια τον εαυτό της.

Ο υπερήφανος δεν γνωρίζει την αγάπη του Θεού και βρίσκεται μακριά Του.

Υπερηφανεύεται πως είναι πλούσιος ή επιστήμων ή ένδοξος, μα δεν ξέρει την τραγικότητα της φτώχειας και της απώλειάς του, αφού δεν γνώρισε το Θεό.

Απεναντίας, εκείνον που αγωνίζεται εναντίον της υπερηφάνειας, τον βοηθάει ο Κύριος να νικήσει αυτό το πάθος.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Πόσο δύσκολη είναι η ταπείνωση για όλους μας!

 Πόσο δύσκολη είναι η ταπείνωση για όλους μας! Πόσο δύσκολη εἶναι! Συνεχῶς συλλαμβάνω τὸν ἑαυτό μου, προσωπικά σᾶς ἐξομολογοῦμαι, νὰ περιφανεύομαι εὐκαιρώς ἀκαιρώς. Μὲ ἔμαθε αὐτὴ ἡ γιαγιά ἀπὸ τὴν Κρήτη, ἡ Γερόντισσα Γαλακτία, ἀμέσως μόλις δῶ στὴν καρδιά μου περηφάνια καὶ ἐγωισμὸ νὰ λέω: Ταπεινέ μου Κύριε, ταπεινώσε με, μὲ τὴν ταπείνωση Σου!

Ποιὰ εἶναι ἡ ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ; Ὁ σταυρός. Βλέπεπετε· Στὴν Ἐκκλησία, ὅταν ταπεινωθοῦμε ἔρχεται ἡ δόξα. Δὲν ἔρχεται κατακραυγή, ἐξουθένωση καὶ ἀδυναμία. Ἔρχεται ἡ δύναμη, μόλις ταπεινωθοῦμε ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Μοῦ εἶπε ἀκόμα: «Ἀμέσως, νὰ μὴν ἀφήσεις τὸν λογισμό σου καὶ νὰ ὑπερηφανεύεσαι, νὰ βαυκαλίζεσαι, ὅτι εἶσαι κάτι... οὔτε νὰ παρασύρεσαι ἀπὸ τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων»!

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω

 Το μήνυμα της ημέρας

Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω, έστω και αν έχει όλα τα πλούτη της γης.

    ☦️Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.

«Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών».

 

Έχετε ένα πρόβλημα; 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Έχετε έναν πειρασμό με τον άλλον, με τον γείτονα σας, με τους φίλους σας...;

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Η ευχή θα σας δώσει τη λύση του προβλήματος και θα σας βγάλει από το αδιέξοδο που βρίσκεστε...

Το κομποσκοινάκι λοιπόν, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με»...

Όλοι οι Άγιοι Πατέρες φωνάζουν ότι την πρώτη θέση στη ζωή του κάθε χριστιανού την κατέχει η προσευχή. Θέλεις να κάνεις κατάσταση; Προσευχήσου. Θέλεις να σωθείς; Προσευχήσου.

«Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών». 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Απ’ αυτήν τη μικρούλα αλλά παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οι Άγιοι Πατέρες και έγιναν φωστήρες της εκκλησίας. 

Λέγε συνεχώς όσο μπορείς περισσότερες φορές την ημέρα και τη νύχτα αυτή την ευχούλα και αυτή θα σε διδάξει αυτά που θέλεις, αυτά που δεν γνωρίζεις...

 

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

Νά μή ντρεπόμαστε γιά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

 Νά μή ντρεπόμαστε  γιά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

 Κι ἂν κάποιος κάνει το σταυρό του κρυφά, ἐσύ να σφραγίζεις μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ τό μέτωπό σου φανερά, ὥστε νά φύγουν μακριά οἱ δαίμονες, βλέποντας πάνω σου το βασιλικό σημάδι.

Να κάνεις τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ ὅταν τρῶς καί ὅταν πίνεις, ὅταν κάθεσαι, ὅταν κοιμᾶσαι καί ὅταν σηκώνεσαι, ὅταν μιλᾶς καί ὅταν περπατᾶς.

 Καί μέ μιά λέξη να κάνεις τό σταυρό σου παντοῦ καί πάντοτε.

  Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων (Κατήχηση Φωτιζόμενων 4η, κεφ. ιδ'.)