Friday, October 30, 2026

"Τρεις Αγίες..., που αξίζει να τις γνωρίσεις, και να τις πιάσεις φίλες σου καλές…"


 "Τρεις Αγίες..., που αξίζει να τις γνωρίσεις, και να τις πιάσεις φίλες σου καλές…"

Η πρώτη είναι η Αγία Απόσταση.

"Σημαίνει να έχεις διάκριση. Να μην τον πνίγεις τον άλλον με την παρουσία σου. Καμιά φορά ξέρεις, το να πάρεις απόσταση από κάποιον, είναι η μόνη λύση για να μην χαλάσει η σχέση."

Η δεύτερη είναι η Αγία Υπομονή.

"Μεγάλη Αγία. Ανθρώπους να δεις που έχει βάλει αυτή η Αγία στον Παράδεισο. Αν την κάνεις φίλη, να το ξέρεις, θα σε βοηθάει να αντιμετωπίζεις όλες τις δυσκολίες της ζωής. Όσο μεγάλες ή τρομαχτικές και αν μοιάζουν."

Και η τρίτη είναι η Αγία Σιωπή.

"Δύσκολα την πιάνεις φίλη. Ακόμα πιο δύσκολα την κρατάς. Είναι τέχνη να ξέρεις να μιλάς. Είναι όμως τέχνη μεγαλύτερη να μπορείς να σιωπήσεις. Να μην πληγώσεις. Να μην απελπίσεις. Να μην προδώσεις. Να μην περηφανευτείς. Αυτά που βγαίνουν από το στόμα, αυτά είναι που μας κάνουν ακάθαρτους…"

Αγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.

Wednesday, October 28, 2026

Ξεντυθειτε τον παλιό άνθρωπο και φορέσετε το νέο, αυτόν που αναγεννάται σύμφωνα με την εικόνα Εκείνου που τον έκτισε

 


 " Ξεντυθειτε τον παλιό άνθρωπο και φορέσετε το νέο, αυτόν που αναγεννάται σύμφωνα με την εικόνα Εκείνου που τον έκτισε".   ( Κολ. Γ 9-10)

   " Κτίση ονομάζεται όχι μόνο η παραγωγή από το μη ον στο είναι, αλλά και η μεταβολή στο καλύτερο της διεφθαρμένης καρδιάς.

Έτσι κτίζεται η πόρνη φρόνιμη, ο άρπαγας ελεήμων. Έτσι μεταβάλλεται σε πρόβατο ο λύκος και το γεράκι σε περιστέρι. Υπάρχουν δηλαδή δύο κτίσεις. Για αυτό και η αναδημιουργία και αναγέννηση του ανθρώπου λέγεται κτίσμα. Διότι λέγει η Γραφή: "Ξεντυθειτε τον παλιό άνθρωπο και φορέσετε το νέο, αυτόν που αναγεννάται σύμφωνα με την εικόνα Εκείνου που τον έκτισε"

(Μεγάλου Φωτίου,Αμφιλόχια,   ΕΠΕ 3, 135-137)

Monday, October 26, 2026

Γέροντα τέτοια κηδεία πρώτη φορά βλέπω!

 


Κάποιος μεγαλόσχημος μοναχός του Αγίου Όρους, πέταξε το ράσο και πήγε στον κόσμο, για να ζήσει τη ζωή του.

Έζησε άσωτα με πολλές σαρκικές αμαρτίες και τελικά παντρεύτηκε. Απέκτησε 2 αγόρια και κάποια μέρα πήγε με την οικογένειά του για μπάνια στη θάλασσα. Στην παραλία, καθώς ήταν ξαπλωμένος κάτω από την ομπρέλα, το μικρό του αγόρι του λέει:

– Μπαμπά, τι είναι αυτός ο σταυρός στο στήθος σου; Και τα κόκκινα γράμματα πάνω σε αυτόν, τι λένε;

Ο πατέρας συγκλονίστηκε από την αποκάλυψη του γιου του. Ζήτησε να επιστρέψουν στο σπίτι τους και εκεί κλειδώθηκε στο δωμάτιο του και όλο το βράδυ έκλαιγε.

Την άλλη μέρα εξομολογήθηκε και του είπε ο πνευματικός:

– Ο Χριστός παρότι Τον αρνήθηκες κατά επανάληψη και συνειδητά, εξακολουθεί να σε αγαπά αμείωτα! Όσο άπειρα σε αγαπούσε, όταν ήσουν μοναχός, άλλο τόσο σε αγαπά και τώρα!

Αυτά τα λόγια, τον χτύπησαν στο φιλότιμο. Γι’ αυτό αποκάλυψε στην γυναίκα του όλη την αλήθεια και συμφώνησαν να χωρίσουν με κοινή συναίνεση. Αυτός γύρισε πίσω στο μοναστήρι, ενώ η γυναίκα του έγινε αργότερα μοναχή, εφόσον πρώτα τακτοποίησε τα παιδιά τους.

Μετά από 17 χρόνια, επισκέπτεται ο γιος του μοναχού που είχε δει τα γράμματα στο στήθος του πατέρα του, το Άγιο Όρος και συγκεκριμένα τη μονή όπου μόναζε ο πατέρας του, χωρίς να το ξέρει.

Πάει στον ηγούμενο της μονής και ζητάει να εξομολογηθεί. Μετά την εξομολόγηση, ρωτάει τον ηγούμενο:

– Πάτερ, ψάχνω να βρω τον πατέρα μου. Έγινε μοναχός και τόσα χρόνια, δεν ξέρω που βρίσκεται. Μήπως μπορείτε να με βοηθήσετε;

Ο ηγούμενος κατάλαβε ποιανού γιος ήταν το παιδί αυτό και προσπάθησε επιμελώς να κρύψει τα δάκρυα της συγκίνησης του και του είπε:

– Παιδί μου κάτσε και σήμερα εδώ να ενημερωθώ και θα σε πω αύριο.

Πήγε ο ηγούμενος στον μοναχό πατέρα του γιου, να τον ενημερώσει και του λέει:

– Τέκνο μου, ήρθε ο γιος σου ο μικρός στο μοναστήρι και σε ψάχνει. Θα ήθελες να τον δεις;

Εκείνος φανερά συγκινημένος και συνάμα προβληματισμένος του είπε:

– Γέροντα είδα τον άγγελο φύλακα μου και με αποκάλυψε, ότι σε 3 μέρες αναχωρώ στον άλλο κόσμο! Πες στο παιδί μου, ότι θα με δει σε 3 μέρες!

Και όταν θα κοιμηθώ, τότε θα τον αποκαλύψεις, ότι εγώ ήμουν ο πατέρας του! Διότι θέλω να βάλω έναν κανόνα στον εαυτό μου, για όλα αυτά που έκανα στη ζωή μου.

Η πράξη του μοναχού, είναι πράξη τελείας μετάνοιας και η άρνησή του, να μην δει το παιδί του, είναι ανωτέρα αγάπη!

Ο ηγούμενος πήγε στο παιδί, το έπεισε να μείνει άλλες 3 μέρες στο μοναστήρι. Στην κηδεία που έγινε σε 3 μέρες, ο γιος παρευρέθηκε και ομολόγησε στον ηγούμενο:

– Γέροντα τέτοια κηδεία πρώτη φορά βλέπω!

Άγιο λείψανο αυτός ο καλόγερος! Αυτός είναι καλόγερος!

Και όταν τον έθαψαν, ο ηγούμενος έκανε την μεγάλη αποκάλυψη στο γιο:

–Παιδάκι μου αυτός ο καλόγερος ήταν ο πατέρας σου!

Γεροντικό

Saturday, October 24, 2026

Ας μην δυσανασχετούμε, ούτε να δειλιάζουμε όταν μας συμβεί


 Ο ιερός Χρυσόστομος μας βοηθά να τοποθετηθούμε σωστά απέναντι στην δοκιμασία της ασθενείας, στην ιατρική αυτή του Θεού: «Ας μην δυσανασχετούμε, ούτε να δειλιάζουμε όταν μας συμβεί κάτι απροσδόκητο, αλλά ας αφήνουμε Αυτόν που τα γνωρίζει καλά αυτά, να δοκιμάζει στην φωτιά την ψυχή μας, όσο καιρό θέλει. Διότι αυτό το κάμνει για το συμφέρον και την ωφέλεια των δοκιμαζόμενων.

Thursday, October 15, 2026

Το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού

 


Το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού

Του Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου

Το μέτρο της ηλικίας του πληρώματος του Χριστού, αν το εξετάσουμε πνευματικά, είναι το εξής:

Ξεκινώντας από τη βάση, τα πόδια του είναι η πίστη και η αγία ταπεινοφροσύνη — ένα θεμέλιο στέρεο και ακλόνητο.

Οι κνήμες, οι αστράγαλοι, οι γάμπες, τα γόνατα και οι μηροί του είναι η ακτημοσύνη, η γύμνωση (από τα εγκόσμια), η εκούσια ξενιτεία, η πρόθυμη υποταγή για χάρη του Χριστού, η υπακοή και η πρόθυμη διακονία.

Τα μέλη και τα τμήματα που οφείλει κανείς να κρύβει είναι η αδιάλειπτη νοερά προσευχή, η γλυκύτητα που πηγάζει από τη χύση δακρύων, καθώς και η χαρά και η παρηγοριά της καρδιάς.

Οι νεφροί και τα ισχία είναι η στάση και η καρτερία κατά την προσευχή και τις ιερές ακολουθίες, καθώς και ό,τι απορρέει από αυτά: το άναμμα της επιθυμίας για τη θεώρηση του Θεού και την ένωση μαζί Του.

Η κοιλιά, το στομάχι και τα έντερα αποτελούν το νοητικό εργαστήριο και τη δεκτική ικανότητα της ψυχής, μέσα στα οποία πρέπει να νοούμε τη λογική δύναμη ως την καρδιά στο κέντρο και, μαζί με τη λογική δύναμη, τις δυνάμεις του θυμού και της επιθυμίας.

Ως πλευρές, νεύρα, μύες και λίπος λειτουργούν η πραότητα, η απλότητα, η μακροθυμία και η ευλάβεια, οι οποίες συγκρατούν, συνδέουν, περιβάλλουν και καλύπτουν τα πάντα, εμποδίζοντας το βλέμμα να στραφεί στα ορατά πράγματα ή την επιθυμία να ποθήσει οτιδήποτε εξωτερικό. Δεν αφήνουν χώρο για τη μνησικακία, τον φθόνο, τη ζήλια ή τον θυμό, ούτε επιτρέπουν να φανερωθούν ποτέ αυτά τα πάθη. Οι παθητικές ορμές δεν στρέφονται ποτέ προς τα έξω, αλλά διατηρούνται κρυμμένες. Εφόσον αυτές οι ορμές φυλάσσονται εσωτερικά και προστατεύονται με ασφάλεια από τις αρετές, η λογική δύναμη μπορεί να διακρίνει και να ξεχωρίσει το χειρότερο από το καλύτερο, υποδεικνύοντας στη δύναμη της επιθυμίας σε ποια πράγματα πρέπει να προσκολληθεί και από ποια πρέπει να αποστραφεί και να μισήσει. Η δύναμη του θυμού τοποθετείται ανάμεσα σε αυτές τις δύο, σαν ένας συνετός υπηρέτης που εκτελεί την απόφαση και συνεργάζεται με τις επιθυμίες τους.

Σε αυτό το σώμα της πνευματικής ωριμότητας πρέπει να προσθέσουμε το στήθος, την πλάτη, τους ώμους, τους βραχίονες, τα χέρια και τον αυχένα. Ως το στήθος του σώματος πρέπει να φανταστείς τη συμπάθεια, από την οποία οι μαστοί της αγάπης για την ανθρωπότητα αναβλύζουν ανεπιφύλακτα το γάλα της ελεημοσύνης προς τα ορφανά, τις χήρες και όλους τους άλλους. Η πλάτη συμβολίζει την πρόθυμη ανάληψη των βαρών των άλλων και τη διαρκή φέροντα εντός εαυτού τα τραύματα του Κυρίου Ιησού. Οι ώμοι και οι βραχίονες αντιπροσωπεύουν την ικανότητα υπομονής και καρτερικότητας στους πειρασμούς και τις θλίψεις, χάρη στα οποία καθίσταται δυνατή η δράση των χεριών. Και ως χέρια εννοώ την ετοιμότητα και τον ζήλο για κάθε υπακοή και για την τήρηση των εντολών του Θεού. Τέλος, κεφαλή αυτού του σώματος είναι η ακλόνητη ελπίδα. Η αγάπη είναι η κεφαλή του σώματος των αρετών, και αυτή η αγάπη είναι ο Χριστός.

Αγίου Συμεών του Νέου Θεολόγου, *Ηθικοί Λόγοι*. Μετάφραση και εισαγωγή: Alexander Golitzin (Crestwood, N.Y.: Saint Vladimir's Seminary Press, 1996), 23.

Thursday, October 8, 2026

Περί τῆς μνήμης τοῦ θανάτου, τοῦ ᾍδου καί τῆς κρίσεως

 


Ὅσο προχωρῶ στὴν ἡλικία, τόσο περισσότερο συνειδητοποιῶ τὴ ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καὶ τὴν ἀστάθειά τους. Ἀλίμονο, γιατί ἀνησυχοῦμε μάταια; Ἡ ζωή μας εἶναι σύντομη· εἶναι σκόνη, στάχτη καὶ περαστικὰ ὄνειρα, καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο θὰ γευθοῦμε τὴ φθορά. Σήμερα εἶσαι ὑγιὴς καὶ αὔριο θὰ χάσεις τὴν ὑγεία σου. Σήμερα γελᾷς καὶ αὔριο θὰ λυπηθεῖς. Τώρα τὰ μάτια σου χύνουν δάκρυα χαρᾶς, καὶ σύντομα θὰ χύσουν δάκρυα λύπης καὶ πόνου. Σήμερα ἡ οἰκονομικὴ κατάσταση εἶναι σταθερή, καὶ αὔριο θὰ ἔρθουν δοκιμασίες. Σήμερα δέχεσαι χαρμόσυνες εἰδήσεις, καὶ μὲ μιὰ ἀνοιγοκλείση τῶν ματιῶν θὰ πάρουν τὴ θέση τους λυπηρὲς εἰδήσεις.

Κουράζουμε μάταια τοὺς ἑαυτούς μας. Ἡ ζωή μας εἶναι σκιὰ καὶ περαστικὸ ὄνειρο. Ποῦ εἶναι οἱ γονεῖς μας, οἱ συγγενεῖς μας καὶ οἱ παπποῦδες μας; Ὁ τάφος τοὺς ἔχει ὅλους σκεπάσει, καὶ ἀποσυντέθηκαν καὶ ἔγιναν τροφὴ τῶν σκωλήκων.

Ὁ τάφος καὶ ἡ φθορὰ περιμένουν καὶ ἐμᾶς.

Ὢ θάνατε, ἡ μνήμη σου εἶναι πολὺ πικρή. Ὁ Χριστός μας μᾶς ἔδωσε τὴ δύναμη νὰ γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ, ὁπλίζοντάς μας μὲ πολλὰ θεῖα ὅπλα, γιὰ νὰ πολεμήσουμε τὸν ἀνελέητο ἐχθρό μας. Ὅμως ἐμεῖς — κι ἐγὼ πρώτη ἀπὸ ὅλους — γινόμαστε αἰχμάλωτοι τοῦ ἀντιπάλου μας, ἐπειδὴ παραμελοῦμε τὰ ὅπλα ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Χριστός. Καὶ ὅσο πλησιάζουμε στὸν θάνατο, τόσο περισσότερο τρέμουμε ἀπὸ φόβο καὶ προσπαθοῦμε μὲ κάθε τρόπο νὰ παρατείνουμε τὴ ζωή μας, ἐπειδὴ ἡ ψυχὴ φοβᾶται νὰ ἀποχωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα. Γιατί; Γιατί δὲν παίρνεις θάρρος ὡς θυγατέρα τοῦ Θεοῦ; Πηγαίνει μήπως σὲ ξένον βασιλιά; Ἀλλὰ ὁ Βασιλεὺς εἶναι ὁ Δημιουργός της καὶ ὁ Σωτήρας της, ὁ Ὁποῖος ἔχυσε τὸ Αἷμά Του γιὰ νὰ ἐλευθερώσει τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὸν ἐχθρό της. Γιατί λοιπόν φοβᾶσαι καὶ στερεῖσαι θάρρους;

Ὁ θάνατος εἶναι ψυχρὸς ἀπὸ τὴ φύση του· «περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου», ὅπως εἶπε ὁ Ἰησοῦς. Ὁ περισσότερος φόβος — δυστυχῶς — προέρχεται ἀπὸ τὴ συνείδηση, διότι δὲν διαβεβαιώνει τὴν ψυχὴ ὅτι ἔζησε ὅπως ἔπρεπε, ἐπειδὴ δὲν ἔζησε μὲ τάξη καὶ εὐταξία καὶ δὲν ἔπλυνε τὸ νυμφικὸ ἔνδυμα. Γι’ αὐτὸ ντρέπεται νὰ παρουσιαστεῖ μπροστὰ στὸν Βασιλέα, συλλογιζόμενη τὴν κρίση ποὺ θὰ λάβει: ναί ἢ ὄχι; Θὰ σωθῶ ἢ ὄχι; Ἐὰν ἡ ψυχὴ φύγει χωρὶς ἐξομολόγηση καὶ χωρὶς πλήρη μετάνοια, τότε ἀλλοίμονο σ’ αὐτὴν ἐκείνη τὴν ὥρα — αὐτὴ εἶναι ἡ πονηρὴ ἡμέρα στὴν ὁποία ἀναφέρθηκε ὁ Προφήτης Ἱερεμίας: «Μὴ γένου μοι εἰς φόβον, ἐσὺ καταφυγή μου ἐν ἡμέρᾳ κακῶν».

Ἂς προσευχηθοῦμε, ὥστε ὁ Ἅγιος Θεός μας νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τρόμους, χαρίζοντάς μας πλήρη μετάνοια καὶ ἔργα ἄξια αὐτῆς — ἔργα ἐλέους καὶ ἀγάπης — καὶ πνεῦμα μετανοίας μὲ ἀληθινὴ ταπείνωση. Εἴθε ὁ δίκαιος Κριτὴς νὰ εἶναι ἐλεήμων μαζί μας, ὥστε, ὅταν ἔρθει ἡ φοβερὴ ὥρα τοῦ θανάτου, ἡ ψυχὴ νὰ πάρει θάρρος, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ πεῖ: «Εἶμαι βέβαιη ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐλεήσει τὴν ἀθλιότητά μου». Ἀμήν.

ΛΟΓΙΑ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΩΣ ἈΠΟ ΤΟ ἉΓΙΟΝ ὌΡΟΣ

Wednesday, October 7, 2026

Η ταπεινή ψυχή έχει μεγάλη ανάπαυση

 


Η ταπεινή ψυχή έχει μεγάλη ανάπαυση, ενώ η υπερήφανη βασανίζει η ίδια τον εαυτό της.

Ο υπερήφανος δεν γνωρίζει την αγάπη του Θεού και βρίσκεται μακριά Του.

Υπερηφανεύεται πως είναι πλούσιος ή επιστήμων ή ένδοξος, μα δεν ξέρει την τραγικότητα της φτώχειας και της απώλειάς του, αφού δεν γνώρισε το Θεό.

Απεναντίας, εκείνον που αγωνίζεται εναντίον της υπερηφάνειας, τον βοηθάει ο Κύριος να νικήσει αυτό το πάθος.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Πόσο δύσκολη είναι η ταπείνωση για όλους μας!


 Πόσο δύσκολη είναι η ταπείνωση για όλους μας! Πόσο δύσκολη εἶναι! Συνεχῶς συλλαμβάνω τὸν ἑαυτό μου, προσωπικά σᾶς ἐξομολογοῦμαι, νὰ περιφανεύομαι εὐκαιρώς ἀκαιρώς. Μὲ ἔμαθε αὐτὴ ἡ γιαγιά ἀπὸ τὴν Κρήτη, ἡ Γερόντισσα Γαλακτία, ἀμέσως μόλις δῶ στὴν καρδιά μου περηφάνια καὶ ἐγωισμὸ νὰ λέω: Ταπεινέ μου Κύριε, ταπεινώσε με, μὲ τὴν ταπείνωση Σου!

Ποιὰ εἶναι ἡ ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ; Ὁ σταυρός. Βλέπεπετε· Στὴν Ἐκκλησία, ὅταν ταπεινωθοῦμε ἔρχεται ἡ δόξα. Δὲν ἔρχεται κατακραυγή, ἐξουθένωση καὶ ἀδυναμία. Ἔρχεται ἡ δύναμη, μόλις ταπεινωθοῦμε ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Μοῦ εἶπε ἀκόμα: «Ἀμέσως, νὰ μὴν ἀφήσεις τὸν λογισμό σου καὶ νὰ ὑπερηφανεύεσαι, νὰ βαυκαλίζεσαι, ὅτι εἶσαι κάτι... οὔτε νὰ παρασύρεσαι ἀπὸ τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων»!

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω


 Το μήνυμα της ημέρας

Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω, έστω και αν έχει όλα τα πλούτη της γης.

    ☦️Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.

Tuesday, October 6, 2026

«Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών».

 


Έχετε ένα πρόβλημα; 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Έχετε έναν πειρασμό με τον άλλον, με τον γείτονα σας, με τους φίλους σας...;

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Η ευχή θα σας δώσει τη λύση του προβλήματος και θα σας βγάλει από το αδιέξοδο που βρίσκεστε...

Το κομποσκοινάκι λοιπόν, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με»...

Όλοι οι Άγιοι Πατέρες φωνάζουν ότι την πρώτη θέση στη ζωή του κάθε χριστιανού την κατέχει η προσευχή. Θέλεις να κάνεις κατάσταση; Προσευχήσου. Θέλεις να σωθείς; Προσευχήσου.

«Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών». 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Απ’ αυτήν τη μικρούλα αλλά παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οι Άγιοι Πατέρες και έγιναν φωστήρες της εκκλησίας. 

Λέγε συνεχώς όσο μπορείς περισσότερες φορές την ημέρα και τη νύχτα αυτή την ευχούλα και αυτή θα σε διδάξει αυτά που θέλεις, αυτά που δεν γνωρίζεις...

 

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

Saturday, October 3, 2026

Νά μή ντρεπόμαστε γιά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.


 Νά μή ντρεπόμαστε  γιά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

 Κι ἂν κάποιος κάνει το σταυρό του κρυφά, ἐσύ να σφραγίζεις μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ τό μέτωπό σου φανερά, ὥστε νά φύγουν μακριά οἱ δαίμονες, βλέποντας πάνω σου το βασιλικό σημάδι.

Να κάνεις τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ ὅταν τρῶς καί ὅταν πίνεις, ὅταν κάθεσαι, ὅταν κοιμᾶσαι καί ὅταν σηκώνεσαι, ὅταν μιλᾶς καί ὅταν περπατᾶς.

 Καί μέ μιά λέξη να κάνεις τό σταυρό σου παντοῦ καί πάντοτε.

  Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων (Κατήχηση Φωτιζόμενων 4η, κεφ. ιδ'.)

Τρεις Ψάλτες που Έλαβαν Δώρο από τη Θεοτόκο

 


Τρεις Ψάλτες που Έλαβαν Δώρο από τη Θεοτόκο

Οι Άγιοι Ιωάννης Κουκουζέλης, Γρηγόριος ο Δομέστικος και Ρωμανός ο Μελωδός εορτάζουν όλοι την 1η Οκτωβρίου.

Η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε συχνά σε αγίους άνδρες που είχαν ανάγκη: άλλοτε για να τους ενθαρρύνει στον ασκητικό βίο, άλλοτε για να τους θεραπεύσει από ασθένειες ή για να τους αποκαλύψει κάποιο μυστήριο.

Δύο παρόμοια, θαυμαστά γεγονότα έλαβαν χώρα στη Μεγάλη Λαύρα του Αγίου Όρους.

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την ώρα που ψαλλόταν ο Μέγα Ακάθιστος Ύμνος, ο Άγιος Ιωάννης Κουκουζέλης, κουρασμένος, κάθισε απέναντι από την εικόνα της Θεοτόκου. Καθώς καθόταν, αποκοιμήθηκε. Τότε ακριβώς, η Αγία και Πανάχραντη Μορφή εμφανίστηκε σε αυτόν μέσα σε ουράνιο φως και του είπε: «Χαίρε, Ιωάννη! Ψάλλε και μην σταματάς να ψάλλεις, και γι' αυτό δεν θα σε εγκαταλείψω». Λέγοντας αυτά, τοποθέτησε ένα χρυσό νόμισμα στο χέρι του Ιωάννη. Όταν εκείνος ξύπνησε, το χρυσό νόμισμα βρισκόταν ακόμη στο χέρι του. Έκτοτε, επιτελέστηκαν πολλά θαύματα τόσο από την εικόνα της Θεοτόκου όσο και από το χρυσό νόμισμα.

Το δεύτερο περιστατικό αφορούσε τον μοναχό Άγιο Γρηγόριο, ο οποίος, όπως και ο Ιωάννης Κουκουζέλης, ήταν ψάλτης. Ο Πατριάρχης Κάλλιστος είχε καθιερώσει, στη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, να ψάλλεται το «Επί Σοί χαίρει πάσα η κτίσις» αντί του «Άξιόν εστιν». Ο διάδοχός του, Πατριάρχης Φιλόθεος, κατάργησε αυτή τη ρύθμιση, επαναφέροντας το «Άξιόν εστιν» λόγω της συντομίας του. Ωστόσο, την παραμονή των Θεοφανείων, και παρουσία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Γρηγορίου, ο Άγιος Γρηγόριος έψαλλε το «Επί Σοί χαίρει πάσα η κτίσις». Αμέσως μετά, η Αγία και Πανάχραντη Μορφή εμφανίστηκε σε αυτόν και, όπως είχε πράξει και με τον Ιωάννη Κουκουζέλη, τοποθέτησε ένα χρυσό νόμισμα στο χέρι του. Του είπε: «Είμαι πολύ ευγνώμων για την ψαλμωδία σου προς τιμήν μου». Γι' αυτόν τον λόγο, καθιερώθηκε ώστε όλες οι Θείες Λειτουργίες του Αγίου Βασιλείου να περιλαμβάνουν εφεξής τον ύμνο «Επί Σοι χαίρει πάσα η κτίσις».

Ο Όσιος Ρωμανός ο Μελωδός

Ο Ρωμανός γεννήθηκε στην πόλη Έμεσα της Συρίας. Αρχικά υπηρέτησε ως νεωκόρος στη Βηρυτό και αργότερα στον καθεδρικό ναό της Κωνσταντινούπολης, επί εποχής του Πατριάρχη Ευθυμίου (490-504). Ο Ρωμανός δεν είχε μεγάλη μόρφωση ούτε γνώσεις ψαλτικής, γι' αυτό και χλευαζόταν από ορισμένους πιο μορφωμένους κληρικούς. Ο Άγιος Ρωμανός προσευχήθηκε με δάκρυα στην Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία εμφανίστηκε σε όνειρο, του έδωσε έναν ειλητάριο (πάπυρο) και του είπε να το καταπιεί. Την επόμενη μέρα ήταν η εορτή της Γέννησης του Χριστού. Ο Ρωμανός πήρε τη θέση του ως ψάλτης στον άμβωνα και, με φωνή αγγελική, έψαλλε τον ύμνο «Η Παρθένος σήμερον». Όλοι έμειναν έκπληκτοι τόσο από το περιεχόμενο του ύμνου όσο και από την υπέροχη φωνή του ψάλτη. Έχοντας λάβει το ποιητικό χάρισμα από τη Θεοτόκο, ο Ρωμανός συνέθεσε πάνω από χίλια Κοντάκια. Ο Ρωμανός κοιμήθηκε εν Κυρίω ως διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας, της Αγίας Σοφίας, στην Κωνσταντινούπολη. Εντάχθηκε στις αγγελικές χορωδίες το έτος 510.

ΥΜΝΟΣ ΑΙΝΟΥ: Ο Όσιος Ρωμανός ο Μελωδός

Ο Άγιος Ρωμανός, εν μέσω της ακολουθίας,

Ανέβηκε στον άμβωνα

Και έψαλλε έναν θαυμαστό ύμνο

Με γλυκιά, αγγελική φωνή:

«Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει,

καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει.

Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι.

Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι.

Δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, Παιδίον νέον,

ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.».

Ακούγοντας αυτόν τον ύμνο, Όλοι πλημμύρισαν από χαρά·

Και στα πρόσωπα όλου του λαού Ζωγραφίστηκε μεγάλος θαυμασμός.

Δόξα στη Μητέρα του Θεού!Που εισακούει τις προσευχές με δάκρυα,

Και εκπληρώνει δοξασμένα Τα ικετευτικά αιτήματα των ευσεβών!

Από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς