Περί τῆς μνήμης τοῦ θανάτου, τοῦ ᾍδου καί τῆς κρίσεως

 

Ὅσο προχωρῶ στὴν ἡλικία, τόσο περισσότερο συνειδητοποιῶ τὴ ματαιότητα τῶν ἐγκοσμίων πραγμάτων καὶ τὴν ἀστάθειά τους. Ἀλίμονο, γιατί ἀνησυχοῦμε μάταια; Ἡ ζωή μας εἶναι σύντομη· εἶναι σκόνη, στάχτη καὶ περαστικὰ ὄνειρα, καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο θὰ γευθοῦμε τὴ φθορά. Σήμερα εἶσαι ὑγιὴς καὶ αὔριο θὰ χάσεις τὴν ὑγεία σου. Σήμερα γελᾷς καὶ αὔριο θὰ λυπηθεῖς. Τώρα τὰ μάτια σου χύνουν δάκρυα χαρᾶς, καὶ σύντομα θὰ χύσουν δάκρυα λύπης καὶ πόνου. Σήμερα ἡ οἰκονομικὴ κατάσταση εἶναι σταθερή, καὶ αὔριο θὰ ἔρθουν δοκιμασίες. Σήμερα δέχεσαι χαρμόσυνες εἰδήσεις, καὶ μὲ μιὰ ἀνοιγοκλείση τῶν ματιῶν θὰ πάρουν τὴ θέση τους λυπηρὲς εἰδήσεις.

Κουράζουμε μάταια τοὺς ἑαυτούς μας. Ἡ ζωή μας εἶναι σκιὰ καὶ περαστικὸ ὄνειρο. Ποῦ εἶναι οἱ γονεῖς μας, οἱ συγγενεῖς μας καὶ οἱ παπποῦδες μας; Ὁ τάφος τοὺς ἔχει ὅλους σκεπάσει, καὶ ἀποσυντέθηκαν καὶ ἔγιναν τροφὴ τῶν σκωλήκων.

Ὁ τάφος καὶ ἡ φθορὰ περιμένουν καὶ ἐμᾶς.

Ὢ θάνατε, ἡ μνήμη σου εἶναι πολὺ πικρή. Ὁ Χριστός μας μᾶς ἔδωσε τὴ δύναμη νὰ γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ, ὁπλίζοντάς μας μὲ πολλὰ θεῖα ὅπλα, γιὰ νὰ πολεμήσουμε τὸν ἀνελέητο ἐχθρό μας. Ὅμως ἐμεῖς — κι ἐγὼ πρώτη ἀπὸ ὅλους — γινόμαστε αἰχμάλωτοι τοῦ ἀντιπάλου μας, ἐπειδὴ παραμελοῦμε τὰ ὅπλα ποὺ μᾶς ἔδωσε ὁ Χριστός. Καὶ ὅσο πλησιάζουμε στὸν θάνατο, τόσο περισσότερο τρέμουμε ἀπὸ φόβο καὶ προσπαθοῦμε μὲ κάθε τρόπο νὰ παρατείνουμε τὴ ζωή μας, ἐπειδὴ ἡ ψυχὴ φοβᾶται νὰ ἀποχωριστεῖ ἀπὸ τὸ σῶμα. Γιατί; Γιατί δὲν παίρνεις θάρρος ὡς θυγατέρα τοῦ Θεοῦ; Πηγαίνει μήπως σὲ ξένον βασιλιά; Ἀλλὰ ὁ Βασιλεὺς εἶναι ὁ Δημιουργός της καὶ ὁ Σωτήρας της, ὁ Ὁποῖος ἔχυσε τὸ Αἷμά Του γιὰ νὰ ἐλευθερώσει τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὸν ἐχθρό της. Γιατί λοιπόν φοβᾶσαι καὶ στερεῖσαι θάρρους;

Ὁ θάνατος εἶναι ψυχρὸς ἀπὸ τὴ φύση του· «περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου», ὅπως εἶπε ὁ Ἰησοῦς. Ὁ περισσότερος φόβος — δυστυχῶς — προέρχεται ἀπὸ τὴ συνείδηση, διότι δὲν διαβεβαιώνει τὴν ψυχὴ ὅτι ἔζησε ὅπως ἔπρεπε, ἐπειδὴ δὲν ἔζησε μὲ τάξη καὶ εὐταξία καὶ δὲν ἔπλυνε τὸ νυμφικὸ ἔνδυμα. Γι’ αὐτὸ ντρέπεται νὰ παρουσιαστεῖ μπροστὰ στὸν Βασιλέα, συλλογιζόμενη τὴν κρίση ποὺ θὰ λάβει: ναί ἢ ὄχι; Θὰ σωθῶ ἢ ὄχι; Ἐὰν ἡ ψυχὴ φύγει χωρὶς ἐξομολόγηση καὶ χωρὶς πλήρη μετάνοια, τότε ἀλλοίμονο σ’ αὐτὴν ἐκείνη τὴν ὥρα — αὐτὴ εἶναι ἡ πονηρὴ ἡμέρα στὴν ὁποία ἀναφέρθηκε ὁ Προφήτης Ἱερεμίας: «Μὴ γένου μοι εἰς φόβον, ἐσὺ καταφυγή μου ἐν ἡμέρᾳ κακῶν».

Ἂς προσευχηθοῦμε, ὥστε ὁ Ἅγιος Θεός μας νὰ μᾶς λυτρώσει ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς τοὺς τρόμους, χαρίζοντάς μας πλήρη μετάνοια καὶ ἔργα ἄξια αὐτῆς — ἔργα ἐλέους καὶ ἀγάπης — καὶ πνεῦμα μετανοίας μὲ ἀληθινὴ ταπείνωση. Εἴθε ὁ δίκαιος Κριτὴς νὰ εἶναι ἐλεήμων μαζί μας, ὥστε, ὅταν ἔρθει ἡ φοβερὴ ὥρα τοῦ θανάτου, ἡ ψυχὴ νὰ πάρει θάρρος, ἔχοντας ἐμπιστοσύνη στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, καὶ νὰ πεῖ: «Εἶμαι βέβαιη ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἐλεήσει τὴν ἀθλιότητά μου». Ἀμήν.

ΛΟΓΙΑ ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΩΣ ἈΠΟ ΤΟ ἉΓΙΟΝ ὌΡΟΣ

Η ταπεινή ψυχή έχει μεγάλη ανάπαυση

 

Η ταπεινή ψυχή έχει μεγάλη ανάπαυση, ενώ η υπερήφανη βασανίζει η ίδια τον εαυτό της.

Ο υπερήφανος δεν γνωρίζει την αγάπη του Θεού και βρίσκεται μακριά Του.

Υπερηφανεύεται πως είναι πλούσιος ή επιστήμων ή ένδοξος, μα δεν ξέρει την τραγικότητα της φτώχειας και της απώλειάς του, αφού δεν γνώρισε το Θεό.

Απεναντίας, εκείνον που αγωνίζεται εναντίον της υπερηφάνειας, τον βοηθάει ο Κύριος να νικήσει αυτό το πάθος.

Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

Πόσο δύσκολη είναι η ταπείνωση για όλους μας!

 Πόσο δύσκολη είναι η ταπείνωση για όλους μας! Πόσο δύσκολη εἶναι! Συνεχῶς συλλαμβάνω τὸν ἑαυτό μου, προσωπικά σᾶς ἐξομολογοῦμαι, νὰ περιφανεύομαι εὐκαιρώς ἀκαιρώς. Μὲ ἔμαθε αὐτὴ ἡ γιαγιά ἀπὸ τὴν Κρήτη, ἡ Γερόντισσα Γαλακτία, ἀμέσως μόλις δῶ στὴν καρδιά μου περηφάνια καὶ ἐγωισμὸ νὰ λέω: Ταπεινέ μου Κύριε, ταπεινώσε με, μὲ τὴν ταπείνωση Σου!

Ποιὰ εἶναι ἡ ταπείνωση τοῦ Χριστοῦ; Ὁ σταυρός. Βλέπεπετε· Στὴν Ἐκκλησία, ὅταν ταπεινωθοῦμε ἔρχεται ἡ δόξα. Δὲν ἔρχεται κατακραυγή, ἐξουθένωση καὶ ἀδυναμία. Ἔρχεται ἡ δύναμη, μόλις ταπεινωθοῦμε ἐν Χριστῷ διὰ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Μοῦ εἶπε ἀκόμα: «Ἀμέσως, νὰ μὴν ἀφήσεις τὸν λογισμό σου καὶ νὰ ὑπερηφανεύεσαι, νὰ βαυκαλίζεσαι, ὅτι εἶσαι κάτι... οὔτε νὰ παρασύρεσαι ἀπὸ τὸν ἔπαινο τῶν ἀνθρώπων»!

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος

Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω

 Το μήνυμα της ημέρας

Ψυχή αμαρτωλή, αιχμάλωτη στα πάθη, δεν μπορεί να έχει ειρήνη και χαρά εν Κυρίω, έστω και αν έχει όλα τα πλούτη της γης.

    ☦️Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης.

«Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών».

 

Έχετε ένα πρόβλημα; 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Έχετε έναν πειρασμό με τον άλλον, με τον γείτονα σας, με τους φίλους σας...;

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Η ευχή θα σας δώσει τη λύση του προβλήματος και θα σας βγάλει από το αδιέξοδο που βρίσκεστε...

Το κομποσκοινάκι λοιπόν, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με»...

Όλοι οι Άγιοι Πατέρες φωνάζουν ότι την πρώτη θέση στη ζωή του κάθε χριστιανού την κατέχει η προσευχή. Θέλεις να κάνεις κατάσταση; Προσευχήσου. Θέλεις να σωθείς; Προσευχήσου.

«Όλες οι προσευχές καλές και άγιες είναι, αλλά η νοερά προσευχή, είναι η βασίλισσα αυτών». 

«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Απ’ αυτήν τη μικρούλα αλλά παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οι Άγιοι Πατέρες και έγιναν φωστήρες της εκκλησίας. 

Λέγε συνεχώς όσο μπορείς περισσότερες φορές την ημέρα και τη νύχτα αυτή την ευχούλα και αυτή θα σε διδάξει αυτά που θέλεις, αυτά που δεν γνωρίζεις...

 

Όσιος Εφραίμ ο Κατουνακιώτης

Νά μή ντρεπόμαστε γιά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

 Νά μή ντρεπόμαστε  γιά τό Σταυρό τοῦ Χριστοῦ.

 Κι ἂν κάποιος κάνει το σταυρό του κρυφά, ἐσύ να σφραγίζεις μέ τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ τό μέτωπό σου φανερά, ὥστε νά φύγουν μακριά οἱ δαίμονες, βλέποντας πάνω σου το βασιλικό σημάδι.

Να κάνεις τό σημεῖο τοῦ σταυροῦ ὅταν τρῶς καί ὅταν πίνεις, ὅταν κάθεσαι, ὅταν κοιμᾶσαι καί ὅταν σηκώνεσαι, ὅταν μιλᾶς καί ὅταν περπατᾶς.

 Καί μέ μιά λέξη να κάνεις τό σταυρό σου παντοῦ καί πάντοτε.

  Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων (Κατήχηση Φωτιζόμενων 4η, κεφ. ιδ'.)

Τρεις Ψάλτες που Έλαβαν Δώρο από τη Θεοτόκο

 

Τρεις Ψάλτες που Έλαβαν Δώρο από τη Θεοτόκο

Οι Άγιοι Ιωάννης Κουκουζέλης, Γρηγόριος ο Δομέστικος και Ρωμανός ο Μελωδός εορτάζουν όλοι την 1η Οκτωβρίου.

Η Υπεραγία Θεοτόκος εμφανίστηκε συχνά σε αγίους άνδρες που είχαν ανάγκη: άλλοτε για να τους ενθαρρύνει στον ασκητικό βίο, άλλοτε για να τους θεραπεύσει από ασθένειες ή για να τους αποκαλύψει κάποιο μυστήριο.

Δύο παρόμοια, θαυμαστά γεγονότα έλαβαν χώρα στη Μεγάλη Λαύρα του Αγίου Όρους.

Κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, την ώρα που ψαλλόταν ο Μέγα Ακάθιστος Ύμνος, ο Άγιος Ιωάννης Κουκουζέλης, κουρασμένος, κάθισε απέναντι από την εικόνα της Θεοτόκου. Καθώς καθόταν, αποκοιμήθηκε. Τότε ακριβώς, η Αγία και Πανάχραντη Μορφή εμφανίστηκε σε αυτόν μέσα σε ουράνιο φως και του είπε: «Χαίρε, Ιωάννη! Ψάλλε και μην σταματάς να ψάλλεις, και γι' αυτό δεν θα σε εγκαταλείψω». Λέγοντας αυτά, τοποθέτησε ένα χρυσό νόμισμα στο χέρι του Ιωάννη. Όταν εκείνος ξύπνησε, το χρυσό νόμισμα βρισκόταν ακόμη στο χέρι του. Έκτοτε, επιτελέστηκαν πολλά θαύματα τόσο από την εικόνα της Θεοτόκου όσο και από το χρυσό νόμισμα.

Το δεύτερο περιστατικό αφορούσε τον μοναχό Άγιο Γρηγόριο, ο οποίος, όπως και ο Ιωάννης Κουκουζέλης, ήταν ψάλτης. Ο Πατριάρχης Κάλλιστος είχε καθιερώσει, στη Θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου, να ψάλλεται το «Επί Σοί χαίρει πάσα η κτίσις» αντί του «Άξιόν εστιν». Ο διάδοχός του, Πατριάρχης Φιλόθεος, κατάργησε αυτή τη ρύθμιση, επαναφέροντας το «Άξιόν εστιν» λόγω της συντομίας του. Ωστόσο, την παραμονή των Θεοφανείων, και παρουσία του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Γρηγορίου, ο Άγιος Γρηγόριος έψαλλε το «Επί Σοί χαίρει πάσα η κτίσις». Αμέσως μετά, η Αγία και Πανάχραντη Μορφή εμφανίστηκε σε αυτόν και, όπως είχε πράξει και με τον Ιωάννη Κουκουζέλη, τοποθέτησε ένα χρυσό νόμισμα στο χέρι του. Του είπε: «Είμαι πολύ ευγνώμων για την ψαλμωδία σου προς τιμήν μου». Γι' αυτόν τον λόγο, καθιερώθηκε ώστε όλες οι Θείες Λειτουργίες του Αγίου Βασιλείου να περιλαμβάνουν εφεξής τον ύμνο «Επί Σοι χαίρει πάσα η κτίσις».

Ο Όσιος Ρωμανός ο Μελωδός

Ο Ρωμανός γεννήθηκε στην πόλη Έμεσα της Συρίας. Αρχικά υπηρέτησε ως νεωκόρος στη Βηρυτό και αργότερα στον καθεδρικό ναό της Κωνσταντινούπολης, επί εποχής του Πατριάρχη Ευθυμίου (490-504). Ο Ρωμανός δεν είχε μεγάλη μόρφωση ούτε γνώσεις ψαλτικής, γι' αυτό και χλευαζόταν από ορισμένους πιο μορφωμένους κληρικούς. Ο Άγιος Ρωμανός προσευχήθηκε με δάκρυα στην Υπεραγία Θεοτόκο, η οποία εμφανίστηκε σε όνειρο, του έδωσε έναν ειλητάριο (πάπυρο) και του είπε να το καταπιεί. Την επόμενη μέρα ήταν η εορτή της Γέννησης του Χριστού. Ο Ρωμανός πήρε τη θέση του ως ψάλτης στον άμβωνα και, με φωνή αγγελική, έψαλλε τον ύμνο «Η Παρθένος σήμερον». Όλοι έμειναν έκπληκτοι τόσο από το περιεχόμενο του ύμνου όσο και από την υπέροχη φωνή του ψάλτη. Έχοντας λάβει το ποιητικό χάρισμα από τη Θεοτόκο, ο Ρωμανός συνέθεσε πάνω από χίλια Κοντάκια. Ο Ρωμανός κοιμήθηκε εν Κυρίω ως διάκονος της Μεγάλης Εκκλησίας, της Αγίας Σοφίας, στην Κωνσταντινούπολη. Εντάχθηκε στις αγγελικές χορωδίες το έτος 510.

ΥΜΝΟΣ ΑΙΝΟΥ: Ο Όσιος Ρωμανός ο Μελωδός

Ο Άγιος Ρωμανός, εν μέσω της ακολουθίας,

Ανέβηκε στον άμβωνα

Και έψαλλε έναν θαυμαστό ύμνο

Με γλυκιά, αγγελική φωνή:

«Ἡ Παρθένος σήμερον, τὸν ὑπερούσιον τίκτει,

καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον, τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει.

Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι.

Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι.

Δι᾿ ἡμᾶς γὰρ ἐγεννήθη, Παιδίον νέον,

ὁ πρὸ αἰώνων Θεός.».

Ακούγοντας αυτόν τον ύμνο, Όλοι πλημμύρισαν από χαρά·

Και στα πρόσωπα όλου του λαού Ζωγραφίστηκε μεγάλος θαυμασμός.

Δόξα στη Μητέρα του Θεού!Που εισακούει τις προσευχές με δάκρυα,

Και εκπληρώνει δοξασμένα Τα ικετευτικά αιτήματα των ευσεβών!

Από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς

Αὐτὰ ζητεῖ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωτον: τὸν νοῦν, τὸν λόγον καὶ τὴν πρᾶξιν. Τα τρία αὐτὰ νὰ εἶναι ἀφιερωμένα εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Θεοῦ·

 

Ενας Γέρων εἶπεν:

 Αὐτὰ ζητεῖ ὁ Θεὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωτον: τὸν νοῦν, τὸν λόγον καὶ τὴν πρᾶξιν. Τα τρία αὐτὰ νὰ εἶναι ἀφιερωμένα εἰς τὴν ὑπηρεσίαν τοῦ Θεοῦ·

Δηλαδὴ ὁ νοῦς νὰ σκέπτεται πάντοτε τὸν Θεὸν καὶ νὰ μὴ ἀναστρέφεται εἰς τὰ ἔργα τοῦ σκότους·

Ο λόγος, προφορικὸς καὶ ἐνδιάθετος, νὰ ὁμιλῇ πάντοτε διὰ τὸν Θεὸν καὶ οὐδέποτε νὰ ἐξέρχεται ἀπὸ τοῦ στόματος τοῦ ἀνθρώπου λόγος ψυχοβλαβής·

Αἱ πράξεις τοῦ ἀνθρώπου νὰ εἶναι πάντοτε σύμφωνοι μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ οὐδέποτε ἐναντίον Αὐτοῦ.

 Εὐεργετινός

Τέτοιος οφείλει να είναι ο χριστιανός:

 Τέτοιος οφείλει να είναι ο χριστιανός:

 Ένα “καλώδιο υψηλής τάσεως”, πάνω στο οποίο μπορεί να καθίσει ένα πουλάκι χωρίς να πάθει την παραμικρή ζημιά, αλλά μέσα από το οποίο περνά ενέργεια ικανή να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να εκραγεί.

Ιδού με ποιόν τρόπο εγγίζουμε την αιώνια Βασιλεία του Χριστού..

Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ

Οι Άγιοι δεν ήταν φτιαγμένοι απὸ άλλο υλικό.

 Οι Άγιοι δεν ήταν φτιαγμένοι απὸ άλλο υλικό. Ήταν άνθρωποι σαν κι εμάς.

Σε αυτό διέφεραν: στο ότι πήραν στα σοβαρὰ το ζήτημα της σωτηρίας τους...!

Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ

Ἡ εὐτυχία βρίσκεται μέσα στὸν ἴδιο σας τὸν ἑαυτό

 

Πόσο πλανιοῦνται οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀναζητοῦν τὴν εὐτυχία μακριὰ ἀπὸ τὸν ἑαυτό τους, στὶς ξένες χῶρες καὶ τὰ ταξίδια, στὸν πλοῦτο καὶ στὴ δόξα, στὶς μεγάλες περιουσίες καὶ στὶς ἀπολαύσεις, στὶς ἡδονὲς καὶ σ’ ὅλες τὶς χλιδὲς καὶ ματαιότητες ποὺ κατάληξή τους ἔχουν τὴν πίκρα!

Ἀδελφοί μου! Ἡ εὐτυχία βρίσκεται μέσα στὸν ἴδιο σας τὸν ἑαυτό, καὶ μακάριος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ τὸ κατάλαβε αὐτό...

Άγιος Νεκτάριος Έπίσκοπος Πενταπόλεως ό Θαυματουργός

Να δέχεσαι και να προσφέρεις.

 

Στην Παλαιστίνη υπάρχουν δύο λίμνες, η λίμνη της Γαλιλαίας και η Νεκρά θάλασσα.

Το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι, ότι δέχονται και οι δύο τα νερά του ποταμού Ιορδάνη.

Αλλά η Γαλιλαία δέχεται τα νερά και τα αφήνει να φύγουν προς το Νότο.

Η Νεκρά Θάλασσα δέχεται τα νερά του Ιορδάνη και τα κρατάει για τον εαυτό της.

Στη Γαλιλαία υπάρχει υπέροχη ζωή μέσα στην λίμνη και γύρω από αυτήν.

Στη Νεκρά δεν υπάρχει ίχνος ζωής.

Η Νεκρά Θάλασσα δείχνει συμβολικά τι συμβαίνει όταν κάποιος κρατάει πράγματα για τον εαυτό του.

Να δέχεσαι και να προσφέρεις.

Αυτό είναι το μυστικό για να έχεις πληρότητα ζωής..

☦️Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος.

Η μέρα που ο ιερέας θεώρησε κακή μέρα

Απόσπασμα από τη σελίδα του Shukri Kassissieh, 2021.

_Μετάφραση από τα αραβικά- CJK_

Ένας νέος ιερέας έφτασε σε ένα χωριό και πήγε στην εκκλησία για να τελέσει την βραδινή Θεία Λειτουργία. Αλλά κανείς δεν ήρθε. Μετά από δεκαπέντε λεπτά, μπήκαν τρία παιδιά και είκοσι λεπτά αργότερα, έφτασαν δύο νεαροί άνδρες. Ο ιερέας αποφάσισε λοιπόν να ξεκινήσει τη Θεία Λειτουργία με αυτούς τους πέντε.

Κατά τη διάρκεια της λειτουργίας, ένα παντρεμένο ζευγάρι μπήκε και κάθισε ήσυχα στο πίσω μέρος της εκκλησίας.

Καθώς ο ιερέας ξεκίνησε το κήρυγμά του και εξήγησε το Ευαγγέλιο, μπήκε ένας άλλος άνδρας. Ήταν κάπως απεριποίητος και βρώμικος, και κρατούσε ένα σπασμένο κομμάτι σχοινιού στο χέρι του.

Αν και ο ιερέας ήταν απογοητευμένος και δεν μπορούσε να καταλάβει γιατί τόσο λίγοι πιστοί είχαν έρθει, συνέχισε να τελέσει τη Θεία Λειτουργία με αγάπη και να κηρύττει με μεγάλο ζήλο.

Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία, ο ιερέας ξεκίνησε για το σπίτι. Στο δρόμο, δέχτηκε επίθεση και ξυλοκοπήθηκε από δύο κλέφτες, οι οποίοι πήραν την τσάντα του που περιείχε τη Βίβλο του και κάποια άλλα υπάρχοντά του.

Τελικά έφτασε στο σπίτι ενός από τους χωρικούς, όπου περιποιήθηκαν τα τραύματά του. Αναλογιζόμενος τι είχε συμβεί εκείνη την ημέρα, είπε:

«Ήταν η πιο θλιβερή μέρα της ζωής μου. Νιώθω ότι η διακονία μου έχει αποτύχει. Αλλά... δεν έχει σημασία. Κάνω τα πάντα εν Χριστώ και για τον Χριστό».

Πέντε χρόνια αργότερα, αφού υπηρέτησε σε αυτό το χωριό, ο ιερέας αποφάσισε να μοιραστεί αυτή την ιστορία με τους ενορίτες του.

Όταν τελείωσε την αφήγηση της ιστορίας, το ίδιο παντρεμένο ζευγάρι που κάποτε καθόταν στο πίσω μέρος της εκκλησίας τον πλησίασε και είπε:

«Πάτερ, ήμασταν αυτό το ζευγάρι που καθόταν στο πίσω μέρος. Είχαμε αποφασίσει να χωρίσουμε. Αλλά πριν ακολουθήσουμε τους χωριστούς δρόμους μας, θέλαμε να έρθουμε στην εκκλησία και να αφήσουμε εκεί τις βέρες μας.

«Αλλά αφού παρακολουθήσαμε τη Θεία Λειτουργία, αλλάξαμε γνώμη. Ακούσαμε το κήρυγμά σας και άγγιξε τις καρδιές μας. Σήμερα, είμαστε ακόμα μαζί και το σπίτι και η οικογένειά μας έχουν αποκατασταθεί».

 Ενώ το ζευγάρι μιλούσε, ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες του χωριού, ο οποίος είχε επίσης βοηθήσει στην υποστήριξη της εκκλησίας, εμφανίστηκε και είπε:

«Πάτερ, είμαι ο άνθρωπος που μπήκε στην εκκλησία εκείνο το βράδυ, βρώμικος και κρατώντας ένα κομμάτι σχοινί στο χέρι μου.

«Ήμουν στα πρόθυρα της χρεοκοπίας και είχα χάσει εντελώς τον δρόμο μου. Η γυναίκα μου και τα παιδιά μου είχαν φύγει από το σπίτι μας επειδή τους χτυπούσα και τους φερόμουν σκληρά.

«Εκείνο το βράδυ, είχα προσπαθήσει να αυτοκτονήσω, αλλά το σχοινί έσπασε. Βγήκα να αγοράσω άλλη μια. Στο δρόμο μου, είδα ότι η εκκλησία ήταν ανοιχτή και αποφάσισα να μπω μέσα, παρόλο που ήμουν βρώμικος και είχα ακόμα το σχοινί στο χέρι μου.

«Εκείνο το βράδυ, το κήρυγμά σας τρύπησε την καρδιά μου. Έφυγα από την εκκλησία με το θάρρος να συνεχίσω να ζω. Σήμερα, είμαι καλά. Η οικογένειά μου επέστρεψε σπίτι και έχω γίνει ένας από τους πιο επιτυχημένους επιχειρηματίες στο χωριό.»

 Τότε ο διάκονος της εκκλησίας εμφανίστηκε και είπε:

«Πάτερ, ήμουν ένας από τους κλέφτες που σε λήστεψαν εκείνο το βράδυ. Ο άλλος κλέφτης πέθανε το ίδιο βράδυ ενώ διέπραττε άλλη μια ληστεία.

«Όταν έψαξα την τσάντα που σου είχα κλέψει, βρήκα την Αγία Γραφή σου. Άρχισα να τη διαβάζω κάθε μέρα. Με τον καιρό, γνώρισα τον Θεό και αποφάσισα να αφιερώσω τη ζωή μου στην υπηρεσία Του σε αυτήν ακριβώς την εκκλησία».

Ο ιερέας συγκινήθηκε βαθιά. Άρχισε να κλαίει και είπε στους πιστούς:

«Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, τώρα καταλαβαίνω ότι η μέρα που θεωρούσα τη χειρότερη μέρα της ζωής μου ήταν, στην πραγματικότητα, μια μεγάλη και ευλογημένη μέρα».

«Και ξέρουμε ότι όλα τα πράγματα συνεργούν προς το αγαθό σε εκείνους που αγαπούν τον Θεό, σε εκείνους που είναι κλητοί σύμφωνα με τον σκοπό Του» (Ρωμ. 8:28).

Συνεχίστε να χαμογελάτε

 Ο Τσάρλι Τσάπλιν είπε στο κοινό ένα υπέροχο αστείο και όλοι άρχισαν να γελούν. . . Ο Τσάρλι επανέλαβε το ίδιο αστείο και λίγοι γέλασαν... ; ; ;  Επανέλαβε ξανά το ίδιο αστείο, αλλά αυτή τη φορά κανείς δεν γέλασε... ; ; ; Τότε είπε αυτὰ τα σοφά λόγια:

"Αν δεν μπορείς να γελάς με το ίδιο αστείο ... γιατί κλαις για την ίδια ανησυχία ξανά και ξανά;" Απολαύστε λοιπόν κάθε στιγμή της ζωής μας...!!!                                      Η ζωή είναι όμορφη όταν αγαπούμε! Και γίνεται αιώνια ὀταν εμπιστευόμαστε τον Θεό!

Σήμερα είναι τα 135α γενέθλια του Τσάρλι Τσάπλιν - μια καλή μέρα για να θυμηθούμε τις τρεις δηλώσεις του:

(1) Τίποτα δεν είναι μόνιμο σε αυτόν τον κόσμο, ούτε καν τα προβλήματά μας.

(2) Μου αρέσει να περπατώ στη βροχή γιατί κανείς δεν μπορεί να δει τα δάκρυά μου.

(3)  Η πιο χαμένη μέρα στη ζωή είναι η μέρα που δεν γελάσαμε.

Συνεχίστε να χαμογελάτε και μοιραστείτε αυτό το μήνυμα με όλους όσους θέλετε να δείτε να χαμογελούν. . .

Πολλοί άγιοί μας μετέτρεψαν την κατάθλιψη σε χαρά με την αγάπη προς τον Χριστό.

 Πολλοί άγιοί μας μετέτρεψαν την κατάθλιψη σε χαρά με την αγάπη προς τον Χριστό. Παίρνανε δηλαδή την ψυχική δύναμη, που ήθελε να τη συντρίψει ο διάβολος, και τη δίνανε στον Θεό και τη μεταβάλλανε σε χαρά και αγαλλίαση.

 Άγιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης

Τα σταφύλια (πέρι προσευχής )

 

Μια φτωχιά γυναίκα περνούσε κάποτε δίπλα από ένα αμπέλι γεμάτο σταφύλια. «Πως θα ’θελα να είχα ένα τσαμπί απ’ αυτά!» είπε μέσα της. Εκείνη τη στιγμή, περνούσε ο νοικοκύρης του αμπελιού. Τη χαιρετά και της λέει:

-Κυρούλα, θα ’θελες κανένα σταφύλι; Και στην καταφατική απάντηση της, χώθηκε μέσα στ’ αμπέλι για να κόψει. Η γυναίκα περίμενε. Πέντε, δέκα λεπτά, ένα τέταρτο πέρασαν, χωρίς ο αμπελουργός να φανεί. Βαρέθηκε λοιπόν να τον περιμένει και με την ιδέα πως ο άνθρωπος την είχε ξεχάσει, ξεκίνησε να φύγει. Μα να! Την ίδια στιγμή, κρατώντας ένα πανέρι με διαλεχτά σταφύλια, φαίνεται μπροστά της και της λέει χαμογελώντας:

 -Με συμπαθάς που άργησα. Μα ήθελα να σου διαλέξω μερικά καλά. Πολλές φορές, στην προσευχή μας, ζητάμε από τον Κύριο κάτι. Και μην παίρνοντας άμεση απάντηση, θαρρούμε πως ο Θεός αδιαφορεί για μας. Αλλά, μετά από λίγο καιρό, η απάντησή Του έρχεται, πλούσια και ευλογημένη, όσο δεν μπορούσαμε να τη φανταστούμε. Και μας πιάνει τότε ντροπή για την ολιγοπιστία μας. Ο Θεός είχε αργήσει, γιατί ήθελε να γεμίσει το πανέρι των ευλογιών του, πριν το προσφέρει στη ψυχή, που ζητούσε ένα μόνο τσαμπί...

Ο Θεός νικιέται! Καλά ακούσατε, νικιέται.

 "Ο Θεός νικιέται! Καλά ακούσατε, νικιέται. Με την προσευχή ο άνθρωπος νικάει την Αγάπη του Θεού, όχι την Παντοδυναμία Του. Όπως για παράδειγμα παλεύει ο εγγονός με τον παππού και ο παππούς αφήνει το εγγονάκι του, από αγάπη να τον νικήσει, για να χαρεί, κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την προσευχή. Με την προσευχή, αλλάζει ο άνθρωπος τη βουλή του Θεού."

Δημήτριος Παναγόπουλος, ιεροκήρυκας

Περί Πνευματικού Αγώνως

 Περί Πνευματικού Αγώνως

Nα αγωνίζεσαι απαλά και χωρίς βία να μεταμορφώσεις τα αμαρτωλά πάθη σε καλά. Οι τρεις 'Ιεράρχες δεν έβλεπαν το κακό και δεν περιγράφουν τον διάβολο. Δεν ασκούσαν βία πάνω τους, ώστε να καταπιέσθει το νευρικό σύστημα. Με απαλό και ερωτικό τρόπο έστρεφαν αβίαστα τον νου τους προς τον Χριστό, και τα άλλα υποχωρούσαν, κι έτσι δεν υπήρχε καμία καταπίεση. Δίνονταν στον Χριστό και όλη ή δυναμικότητά τους πήγαινε εκεί. Δεν έμενε τίποτα για τον αντίθετο. Αν την θλίψη σου την κάνεις προσευχή, αν τον πόνο σου δεν τον αφήνεις μέσα σου, αλλά τον κάνεις ανάταση, τότε μεταβάλλεται σε δύναμη. Έτσι έκαναν οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας και ο άγιος Γρηγόριος Νύσσης. Τότε πού έμεινα τρεις μέρες στην εκκλησία και μελετούσα περιμένοντας την κουρά μου, τότε ήμουν μέσα στον Θεό.

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ο διορατικός και θαυματουργός

...........................

''Ὁσο ἀργεῖς νά ἐξομολογηθεῖς, τόσο χειροτερεύει ἡ κατάστασή σου, τόσο σφίγγονται τά δεσμά τῆς ἁμαρτίας καί τόσο δυσκολότερος γίνεται ὁ ἀπολογισμός...Πόσο γαληνεύει ἡ καρδιά μας ὕστερ΄ ἀπό μιάν εἰλικρινή Ἐξομολόγηση!...Στήν Ἐξομολόγηση νά μήν ἀποκρύπτεις τίποτα. Νά ἀποκαλύπτεις στόν πνευματικό ὅλες τίς ἁμαρτίες σου, ὅσο κι ἄν αὐτό ὁ διάβολος σοῦ τό παρουσιάζει ὀδυνηρό, προσβλητικό καί ταπεινωτικό. Διαφορετικά, οἱ πληγές τῆς ψυχῆς σου θά παραμείνουν ἀθεράπευτες, θά πονοῦν καί θά ὑπονομεύουν τήν πνευματική σου ὑγεία.''

~ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης

...........................

Ένας πολυάσχολος άνθρωπος του καιρού μας, αποφάσισε κάποτε να επισκεφθεί έναν άγιο ερημίτη. Ήθελε να ηρεμήσει λίγο από το άγχος που τον βασάνιζε. Και να ζητήσει τις συμβουλές του γέροντα.

Τον συνάντησε σε μια φτωχική καλύβα.

– Ευλογείτε, είπε χαιρετώντας τον ερημίτη. Ξέρετε, έκανα πολύ δρόμο για να έλθω εδώ . . .

– Κάθισε, τον διέκοψε ο γέροντας. Άσε με να σου βάλω λίγο τσάι.

 – Έχω περάσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας σε Πανεπιστήμια του εξωτερικού … , άρχισε να αυτοσυστήνεται ο επισκέπτης.

– Ας πιούμε πρώτα λίγο τσάι, επέμεινε ο γέροντας.

– Τώρα διευθύνω μια μεγάλη επιχείρηση … , συνέχισε να περιαυτολογεί ο ξένος.

– Πιστεύω ότι το τσάι θα σας αρέσει πολύ, είπε ο ερημίτης συνεχίζοντας να γεμίζει την κούπα του επισκέπτη του.

– Μα εσείς την ξεχειλίσατε, πάτερ· το τσάι χύνεται απ` έξω! παρατήρησε ενοχλημένος ο ξένος.

– Κι εσύ μοιάζεις μ` αυτήν την ξεχειλισμένη κούπα! απάντησε τότε ο σοφός γέροντας. Αν δεν αδειάσεις, ευλογημένε, έστω λίγα από αυτά που κουβαλάς, πώς θα αφήσεις να στάξει μέσα σου κάτι από τα λίγα πράγματα πού μπορούσα να σου πω.

Από το Γεροντικό

.............................

Τον κόσμον μόνον ο πόλεμος θα τον διορθώση όπου ήδη θα έλθη ή και έρχεται μετά καλπασμού. Η δυστυχία θα φέρη πολλούς εις συναίσθησιν. οι δε αμετανόητοι, αναπολόγητοι.

Γέροντας Ιωσήφ ο Αγιορείτης († 1959 μ.Χ.)

...........................

Του αββά Ησαΐα:

Όποιος έχει ταπεινοφροσύνη, γλώσσα δεν έχει για να ελέγξει τον έναν που είναι αμελής η τον άλλον που είναι ασεβής· ούτε μάτια έχει, για να παρατηρεί τα ελαττώματα άλλου· ούτε αυτιά έχει, για να ακούει όσα δεν ωφελούν την ψυχή του· και δεν έχει να μιλήσει σε κανέναν για τίποτε άλλο, παρά μόνο για τις αμαρτίες του· αλλά και με όλους τους ανθρώπους έχει ειρηνικές σχέσεις όχι για κάποια φιλία, αλλά για χάρη της εντολής του Θεού (Μάρκ. 9:50). Αν κανείς δεν βαδίζει τον δρόμο τούτο (της ταπεινοφροσύνης), ακόμα κι αν νηστεύει (αυστηρά, τρώγοντας κάθε) έξι μέρες η επιδοθεί σε (οποιουσδήποτε) μεγάλους αγώνες, χαμένοι πηγαίνουν όλοι του οι κόποι.

.........................

''Ἐδώ εἰς τήν παροῦσαν ζωήν ὁποῦ γίνονται ἡ παραβάσεις τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἐδώ γίνονται καί ἡ ἀναιρέσεις τῶν φοβερῶν του ἀποφάσεων διά τό ἄπειρόν του ἔλεος μέ μίαν ἀκριβῆ, καί τελείαν μετάνοιαν.''

~ Ἁγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Τά εὐρισκόμενα σελ, 181

..........................

Ζήτησα από τον Θεό να αφαιρέσει την υπερηφάνειά μου και ο Θεός μου απάντησε: - Όχι! Η υπερηφάνεια δεν απομακρύνεται, εγκαταλείπεται.

Ζήτησα από τον Θεό να μου δώσει υπομονή και ο Θεός απάντησε:

- Όχι! Η υπομονή δεν δίνεται, αλλά αποκτάται σε δοκιμασίες .

Ζήτησα από τον Θεό να μου δώσει ευτυχία και ο Θεός είπε:

- Όχι! Μια ευλογία δίνεται και εξαρτάται από το εάν θα είστε ευτυχισμένος ή όχι.

Ζήτησα από τον Θεό να με σώσει από τον πόνο και ο Θεός είπε:

- Όχι! Η υπομονή βοηθά να θυμηθείς τον Θεό και να πλησιάσει σε αυτόν.

Ζήτησα τη δύναμη και ο Θεός μου έστειλε δοκιμές για να με συγκινήσουν.

Ζήτησα τη σοφία και ο Θεός μου έστειλε προβλήματα για να μάθω να τα λύνω.

Ζήτησα από τον Θεό να με διδάξει πώς να αγαπώ τους ανθρώπους όπως ακριβώς με αγαπά.

«Τώρα καταλαβαίνετε τι να ζητήσετε», απάντησε ο Θεός και μου έστειλε ανθρώπους που χρειαζόταν τη βοήθειά μου.

Δεν έλαβα τίποτα από αυτό που ήθελα, αλλά πήρα όλα όσα χρειαζόμουν ................................

Ο Θεός είναι η αρχή και το τέλος. Η χάρις Του ενεργεί όλα. Αυτή είναι η κινητήριος δύναμις. Το δε πώς γίνεται, πώς ενεργείται η αγάπη, είναι να φύλαξης τας εντολάς.

Γέροντας Ιωσήφ ο Αγιορείτης († 1959 μ.Χ.)

Χωρίς το Θέλημα του Κυρίου, μήτε ασθενούμεν μήτε αποθνήσκομεν

 Χωρίς το Θέλημα του Κυρίου, μήτε ασθενούμεν μήτε αποθνήσκομεν... Λοιπόν ταπεινώσου και πάσαν την ελπίδα σου στήριζε εις Αυτόν.

Άγιος ,Ιωσήφ ο Ησυχαστής, μνήμη 16 Αυγούστου

Κανένας δεν μπορεί να προσέλθει κοντά στον Θεό, παρά μόνο δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου

 «Κανένας δεν μπορεί να προσέλθει κοντά στον Θεό, παρά μόνο δια πρεσβειών της Υπεραγίας Θεοτόκου προς τον εξ Αυτής γεννηθέντα και Σωτήρα, Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν.

Και κανένα χάρισμα δεν μπορεί να δοθεί μήτε στους Αγγέλους, μήτε στους πιστούς χριστιανούς, παρά μόνο δια μέσου της Θεοτόκου, της Θεομήτορος.

Η Παρθένος είναι ο Ταμίας και ο Πρύτανις του πλούτου και των Τριαδικών χαρισμάτων της Θεότητος και σ΄Αυτήν αποβλέπουν και ελπίζουν όλες οι ανώτερες Ουράνιες Δυνάμεις των Χερουβείμ και Σεραφείμ, των Αγγέλων και των Αρχαγγέλων….

Και μόνον η ενθύμησις της Υπεραγίας Θεοτόκου, αγιάζει τον πιστό χριστιανό.»

*Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. (ομιλία εις την Κοίμησιν, ΛΖ΄, PG 151)*

ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΕΝΑ ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟ ΔΙΔΑΓΜΑ

 

 Ιστορία που έλεγε ο πατριάρχης Παυλος

Μετάφραση: π. Νικόλαος Γκάτσεβιτς

 

Ήταν κάποτε μια κοπέλα που μισούσε τον εαυτό της, επειδή ήταν τυφλή.

Είχε κλειστεί στην πίκρα της και είχε απομακρυνθεί από όλους. Από όλους, εκτός από έναν άνθρωπο: τον αγαπημένο της, που δεν έφευγε ποτέ από το πλευρό της.

Εκείνος ήταν πάντα εκεί. Στις δύσκολες ώρες, στις απογοητεύσεις, στις στιγμές που όλα γύρω της έμοιαζαν σκοτεινά.

Κάποτε του είπε:

«Αν μπορούσα έστω και μία φορά να δω τον κόσμο, θα σε παντρευόμουν!»

Και μια μέρα συνέβη κάτι που έμοιαζε με θαύμα. Κάποιος δώρισε τα μάτια του για εκείνη.

Η επέμβαση έγινε και, όταν ήρθε η στιγμή να αφαιρεθούν οι επίδεσμοι, η κοπέλα άνοιξε τα μάτια της και είδε για πρώτη φορά τον κόσμο γύρω της.

Είδε το φως. Είδε τα χρώματα. Είδε τα πρόσωπα των ανθρώπων. Και είδε και τον αγαπημένο της.

Εκείνος στάθηκε μπροστά της και τη ρώτησε:

«Τώρα που μπορείς να δεις τον κόσμο, θα με παντρευτείς;»

Η κοπέλα τον κοίταξε και ξαφνιάστηκε.

Ήταν τυφλός.

Δεν το περίμενε. Η εικόνα των κλειστών ματιών του τη συγκλόνισε. Και μόνο η σκέψη πως θα περνούσε ολόκληρη τη ζωή της δίπλα σε έναν άνθρωπο που δεν μπορούσε να δει την έκανε να αρνηθεί την πρότασή του.

Εκείνος δεν είπε τίποτε.

Έφυγε με δάκρυα στα μάτια.

Λίγες ημέρες αργότερα, της έστειλε ένα γράμμα. Μέσα σ’ αυτό υπήρχαν μονάχα λίγες λέξεις:

«Να προσέχεις τα μάτια σου, αγάπη μου… Γιατί, πριν γίνουν δικά σου, αυτά τα μάτια ήταν δικά μου».

Έτσι είναι πολλές φορές ο άνθρωπος.

Ξεχνά εύκολα τι ήταν χθες.

Ξεχνά από πού ξεκίνησε.

Ξεχνά ποιος στάθηκε δίπλα του όταν όλα ήταν δύσκολα.

Ξεχνά τα χέρια που τον στήριξαν όταν ο ίδιος δεν είχε τη δύναμη να σταθεί όρθιος.

Γι’ αυτό…

Πριν πεις μια σκληρή κουβέντα, θυμήσου εκείνους που δεν μπορούν να μιλήσουν.

Πριν παραπονεθείς για το φαγητό σου, θυμήσου εκείνους που δεν έχουν τίποτε να βάλουν στο τραπέζι τους.

Πριν παραπονεθείς για τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, θυμήσου εκείνους που προσεύχονται στον Θεό να τους χαρίσει έναν άνθρωπο για να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.

Πριν παραπονεθείς για τη ζωή σου, θυμήσου εκείνους που έφυγαν από αυτήν πολύ νωρίς.

Πριν παραπονεθείς για τα παιδιά σου, θυμήσου εκείνους που λαχταρούν ένα παιδί, αλλά δεν μπορούν να το αποκτήσουν.

Πριν θυμώσεις επειδή κάποιος δεν καθάρισε το σπίτι, θυμήσου εκείνους που δεν έχουν καν ένα σπίτι για να επιστρέψουν.

Πριν κατακρίνεις κάποιον για τα λάθη του, θυμήσου πως κανείς μας δεν είναι αναμάρτητος.

Και όταν έρθουν οι δύσκολες σκέψεις και προσπαθήσουν να σε βυθίσουν στη θλίψη και στην απελπισία, χαμογέλασε και πες μέσα σου:

«Είμαι ακόμη ζωντανός. Είμαι ακόμη εδώ. Έχω ακόμη μία ημέρα μπροστά μου».

Και τότε, αντί να μετρήσεις όσα σου λείπουν, θυμήσου όσα σου έχουν δοθεί.

Και ευχαρίστησε τον Θεό για όλα.

Τρώγεσαι και αγωνιάς για πρωτεία, για δόξα, για καταξίωση, για φήμη, χρήματα και ματαιοδοξία και χαλάς την υγεία σου, ψυχική και σωματική.

 Τρώγεσαι και αγωνιάς για πρωτεία, για δόξα, για καταξίωση, για φήμη, χρήματα και ματαιοδοξία και χαλάς την υγεία σου, ψυχική και σωματική.

Άν ήξερες πόσο γρήγορα θα σε ξεχάσουν οι άνθρωποι μετά τον θάνατό σου, δεν θα επιδιώξεις στη ζωή σου να ευχαριστήσεις κανέναν παρά μόνο τον Θεό!

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Περί μίσους

 Καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς. [Να ευεργετείτε, αυτούς που σας μισούν.] Κατά Ματθαίον 5,44

Ει ο κόσμος υμάς μισεί, γινώσκετε ότι εμέ πρώτον υμών μεμίσηκεν. [Εάν ο πονηρός και κακός κόσμος σας μισεί, μάθετε ότι Εμένα πρώτα από σας έχει μισήσει.]      Κατά Ίωάννην 15,18

Ο δε μισών τον αδελφόν αυτού εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί, και ουκ οίδε που υπάγει, ότι η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού. [Όποιος όμως μισεί τον αδελφόν του, βρίσκεται μέσα στο σκοτάδι, φέρεται δε και ενεργεί κατά τρόπον σκοτεινόν και αμαρτωλόν και δεν γνωρίζει που πηγαίνει, αλλά σαν τυφλός περιπλανάται, διότι το σκότος της αμαρτωλής ζωής, έχει τυφλώσει τα μάτια της ψυχής του.]  Α' Ίωάννου 2,11

Πας ο μισών τον αδελφόν αυτού ανθρωποκτόνος εστί. Και οίδατε ότι πας ανθρωποκτόνος ουκ έχει ζωήν αιώνιον εν εαυτώ μένουσαν. [Καθένας που μισεί τον αδελφό του, είναι φονιάς και όπως ξέρετε κανένας φονιάς δεν θα συμμετέχει στην αιώνια ζωή.]      Α' Ίωάννου 3,15

Ου μισήσεις τον αδελφόν σου τη διανοία σου. [Δεν θα τρέφεις στην καρδίαν σου μίσος εναντίον του αδελφού σου.]        Λευιτικόν 19,17

Όποιος μισεί τον αδελφό του, έχει ονομαστεί ανθρωποκτόνος, διότι φονεύει τον συνάνθρωπό του, με την διάθεση του μίσους κατά διάνοια. Αυτού το αίμα, δεν το βλέπουν οι άνθρωποι, αφού δεν χύθηκε με χτύπημα ξίφους, αλλά ότι κατά διάνοια και κατά διάθεση φονεύτηκε, το βλέπει ο Θεός.        Άγιος Κασσιανός ό Ρωμαίος

Αρρώστια είναι να μπει η αγάπη στην κατάψυξη. Εσύ ποτέ να μην πάψεις να λες: ''Όσο και να με μισείς, εγώ δεν θα πάψω να σε αγαπώ''. Έτσι έδιωξες κάθε ψύξη.       Ίερός Χρυσόστομος

Όπως ευεργετούμε τους εαυτούς μας, όταν αγαπάμε τους συνανθρώπους μας, έτσι ακριβώς τιμωρούμε τους εαυτούς μας, όταν μισούμε τους άλλους.       Ίερός Χρυσόστομος

Όταν έχουμε εντολή από το Θεό, να αγαπάμε τους εχθρούς μας και εμείς όμως μισούμε αυτούς που μας αγαπούν, ποιά τιμωρία μας αξίζει; Τίποτα δεν ευχαριστεί τον Θεό τόσο, όσο το να μην είσαι μνησίκακος.         Ίερός Χρυσόστομος