Ἡ ἁμαρτία κατήντησε τὸν ἄνθρωπο τόσο ἄχρηστο, τόσο ἄρρωστο καὶ ἀδύνατο, ὥστε νὰ μὴν μπορῆ νὰ κάνη κάτι οὐσιαστικό μὲ τὶς δικές του δυνάμεις.

 «Ἡ ἁμαρτία κατήντησε τὸν ἄνθρωπο τόσο ἄχρηστο, τόσο ἄρρωστο καὶ ἀδύνατο, ὥστε νὰ μὴν μπορῆ νὰ κάνη κάτι οὐσιαστικό μὲ τὶς δικές του δυνάμεις.

 Ὁ Ἀδὰμ καὶ ἡ Εὔα συζητοῦσαν μὲ τὸν Θεόν, τὸν ἐρωτοῦσαν αὐτοί, ἀπαντοῦσε Ἐκεῖνος, τοὺς καλοῦσε ὁ Θεός, καὶ φθάσαμε τώρα στὸ σημεῖο νὰ μὴν μποροῦμε νὰ ἐνθυμούμεθα τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ, ὄχι νὰ τὸν δοῦμε.

 Φθάσαμε νὰ μὴν μποροῦμε νὰ συγκρατήσωμε ἕναν λογισμό μας, τὸ μῖσος καὶ τὴν κακία μας.

 Εἴμεθα ὑποχείριοι αὐτῆς τῆς ἀδυναμίας, εἴμεθα ἐγκλωβισμένοι σὲ αὐτήν, σὰν τὰ πουλάκια στὰ κλουβιά τους.»

 Γ. Αιμιλιανός  Σιμωνοπετρίτης