Wednesday, June 22, 2022

Να έχετε το Ψαλτήριο σαν ένα ηδύτατο γλυκό.

 


Ο Μέγας Βασίλειος λέει, ότι είναι καλύτερο να σταματήσει ο ήλιος την τροχιά του, παρά να παραμένει το Ψαλτήριο αδιάβαστο στα σπίτια των Χριστιανών.

Και, όπως ο ήλιος είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης ανάμεσα στους άλλους, έτσι και το Ψαλτήριο είναι ανάμεσα στα άλλα θεόπνευστα βιβλία.

Να έχετε το Ψαλτήριο σαν ένα ηδύτατο γλυκό.

Όταν πεινάτε, κόβετε μία φέτα και τρώτε λίγο.

Κάνετε τις δουλειές σας.

Μετά διαβάζετε πάλι ένα Κάθισμα, δύο, τρία, όσα μπορείτε."

Monday, June 20, 2022

Ο Κύριος παίρνει την αγάπη μας και τη μεταβάλλει σε Θείο Έρωτα.

 


«Ο Κύριος παίρνει την αγάπη μας και τη μεταβάλλει σε Θείο Έρωτα. Ο διάβολος παίρνει την αγάπη μας και την μεταβάλλει σε σαρκικό έρωτα. Θέλει πολύ προσοχή, για να μην παγιδευτείτε από τον πονηρό. Προσέχετε το αίσθημα της αγάπης, γιατί όταν η καρδιά δεν θερμαίνεται από καθαρή προσευχή, η αγάπη κινδυνεύει να γίνει σαρκική και αφύσικη και να ''σκοτώσει'' το νου».

Άγιος Νεκτάριος

Sunday, June 19, 2022

Τις μέρες που έρχονται, δεν θα θυμηθούμε απλώς, αλλά θα παρασταθούμε στο Πάθος του Χριστού.

 


Τις μέρες που έρχονται, δεν θα θυμηθούμε απλώς, αλλά θα παρασταθούμε στο Πάθος του Χριστού. 

Θα είμαστε μέρος του πλήθους που θα περικυκλώσει τον Χριστό, τους Μαθητές και τη Θεοτόκο.

Καθώς θα ακούμε τα αναγνώσματα, καθώς θα παρακολουθούμε τις Ευχές της Εκκλησίας, καθώς οι εικόνες του Πάθους θα διαδέχονται η μία την άλλη μπροστά στα μάτια μας, ας θέσουμε στον εαυτό μας το ερώτημα:

« Μέσα σ’ αυτό το πλήθος, πού βρίσκομαι εγώ, ποιός είμαι; Ένας Φαρισαίος; Ένας Γραμματέας; Ένας προδότης; Ένας δειλός; Ποιός; Ή μήπως στέκομαι ανάμεσα στους Αποστόλους;»

*†Antony Bloom

Μητροπολίτης Σουρόζ (1914 - 2003)*

Saturday, June 18, 2022

Σὲ τρεῖς περιπτώσεις οἱ ἄγγελοι θυμιάζουν καὶ μυρώνουν τοὺς ἐκλεκτούς του Θεοῦ:

 


Πρῶτον, ὅταν διαβάζουν τὰ ἱερὰ βιβλία, ὅποτε τοὺς κυκλώνουν γιὰ ν’ ἀκούσουν κι αὐτοί.

Δεύτερον, ὅταν προσεύχονται καὶ συνομιλοῦν μὲ τὸ Θεό, ὅποτε συμπροσεύχονται κι ἐκεῖνοι μὲ πόθο.

Τρίτον, ὅταν ὑπομένουν γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ κόπο, πόνο καὶ τιμωρίες, ὅποτε ἔχουν οἱ Ἄγγελοι τὴν ἄδεια νὰ τοὺς μυρώνουν νὰ τοὺς προετοιμάζουν καὶ νὰ τοὺς παρακινοῦν στὸν ἀγώνα τῆς εὐσέβειας.

Ἅγιος Ἀντρέας διὰ Χριστὸν Σάλος

Friday, June 17, 2022

Όταν οι άλλοι θα σε χειροκροτούν, εσύ θα βάλεις το κεφάλι κάτω και θα πεις: «Θεέ μου, σκέπασέ με αυτήν την ώρα...».

 


Όταν οι άλλοι θα σε χειροκροτούν, εσύ θα βάλεις το κεφάλι κάτω και θα πεις: «Θεέ μου, σκέπασέ με αυτήν την ώρα...».

Και όταν οι άλλοι θα σου λένε «Μπράβο!», εσύ να νοιώθεις ότι κλέβεις τον Θεό, διότι ο Θεός είναι Εκείνος που σου έδωσε ό,τι σου έδωσε, ώστε να σε χειροκροτούν και να σου λένε οι άλλοι «Μπράβο!».

Μην αφήσεις τον νου σου ποτέ και πεις, ότι είσαι άξιος για κάτι. Πάντα να νιώθεις ότι είσαι ανάξιος. Έστω κι αν είσαι άξιος. Διότι κι αν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος από δικά σου φόντα. Είσαι άξιος με δανεικά.

Είναι τα χαρίσματα που σου έδωσε ο Θεός. Κατά συνέπεια, πρέπει να ταπεινοφρονείς.

Γι' αυτό ο άνθρωπος πάντα πρέπει να είναι δακρυσμένος, δοξολογώντας τον Θεό για όσα του έχει δώσει.

Αλίμονο στον άνθρωπο, που δεν υπολογίζει τον Θεό, νομίζοντας ότι, ό,τι έχει είναι δικά του και ότι τα απέκτησε με δικές του δυνάμεις. Γιατί τότε θα έρθει μια μέρα, που θα εξευτελιστεί.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Saturday, June 4, 2022

 


(Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ομιλίες Δ’ – Κυριακοδρόμιο, Εκδ. Πέτρου Μπότση, 2012)

«Διά τούτο ωμοιώθη η βασίλεια των ουρανών ανθρώπω βασιλεί, ος ηθέλησε συνάραι λόγον μετά των δούλων αυτού» (Ματθ. ιη’ 23). Η βασιλεία των ουρανών δεν προσφέρεται για περιγραφή, ούτε με λόγια ούτε με χρώματα. Η ομοιότητά της μπορεί ν’ απεικονιστεί μόνο μέσα σε περιορισμένη έκταση, με όρους αυτού του κόσμου. Επομένως ανάμεσα στους δυο κόσμους μπορούμε να κάνουμε σύγκριση όπως ανάμεσα σε κάτι αληθινό και στη σκιά του.

Όταν ο Κύριος μιλάει για την οφειλή του δούλου προς το βασιλιά, εννοεί τις οφειλές μας στο Θεό, γι’ αυτό και επισημαίνει πόσο μεγάλο είναι το οφειλόμενο ποσό, που όμως σε καμιά περίπτωση δεν είναι μεγαλύτερο από τις αμαρτίες των ανθρώπων.

«Μη έχοντος δε αυτού αποδούναι εκέλευσεν αυτόν ο κύριος αυτού πραθήναι και την γυναίκα αυτού και τα τέκνα και πάντα όσα είχε, και αποδοθήναι» (Ματθ. ιη’ 25). Το βαθύτερο νόημα της εντολής του βασιλιά ήταν πως, όταν οι αμαρτίες ξεπερνούν τα όρια, ο Θεός μας στερεί όλες τις δωρεές του Αγίου Πνεύματος που καταξιώνουν τον άνθρωπο.

Η πώληση του οφειλέτη σημαίνει πως ο αμαρτωλός στερείται το πρόσωπο που του έδωσε ο Θεός.

Η πώληση της γυναίκας του σημαίνει τη στέρηση των δώρων της αγάπης και του ελέους.

Η πώληση των παιδιών του υποδηλώνει πως στερείται τη δυνατότητα δημιουργίας και ενός έστω αγαθού.

Και πάντα όσα είχε, σημαίνει πως αποξενώνεται από κάθε χαρά πνευματικής ευλογίας.

Και αποδοθήναι, σημαίνει πως όλα τα θεόσδοτα χαρίσματα επιστρέφουν από τον αμαρτωλό άνθρωπο στο Θεό, την Πηγή και τον Κύριο «παντός αγαθού

«Πεσών ουν ο δούλος προσεκύνει αυτώ λέγων· κύριε, μακροθύμησον επ’ εμοί και πάντα σοι αποδώσω. σπλαγχνισθείς δε ο κύριος του δούλου εκείνου άπέλυσεν αυτόν και το δάνειον αφήκεν αυτώ» (Ματθ. ιη’ 26, 27). Ο κακός δούλος, που είχε σωρεύσει ένα τεράστιο χρέος, έπεσε στα πόδια του κυρίου του κι επαιτούσε το έλεός του. Κι ο βασιλιάς, που ήταν αληθινός άνθρωπος και σωστός κριτής, του χάρισε μια διπλή ελευθερία: τόσο από τη σκλαβιά όσο κι από το χρέος.

Τέτοιο έλεος και μάλιστα μη απαιτητό, μόνο από τον ουράνιο Βασιλιά μπορεί να έρθει. Όταν κάποιος αμαρτωλός συνέρχεται και μετανοεί, ο ουράνιος Βασιλιάς είναι έτοιμος να του συγχωρέσει μύριες αμαρτίες, να επιστρέψει στον αμαρτωλό όλες τις δωρεές που αποστερήθηκε.

«Εξελθών δε ο δούλος εκείνος εύρεν ένα των συνδούλων αυτού, ος όφειλεν αυτώ εκατόν δηνάρια, και κρατήσας αυτόν έπνιγε λέγων· απόδος μοι ει τι οφείλεις» (Ματθ. ιη’ 28). Έτσι συμπεριφέρεται άνθρωπος σε άνθρωπο… Και τέτοια συμπεριφορά μετατρέπει το έλεος του Θεού σε δικαιοσύνη… Όταν γονατίζουμε μπροστά στο Θεό και ζητούμε το έλεός Του για τις δυσεξαρίθμητες αμαρτίες μας κι έπειτα πετάμε τον αδελφό μας στη φυλακή για μια μοναδική αμαρτία που έκανε και μας πρόσβαλε, τότε μυκτηρίζουμε το Θεό…

Αδελφοί μου! Ας βιαστούμε να συγχωρήσουμε όλες τις αμαρτίες και τις προσβολές που μας κάνουν, ώστε κι ο Θεός να συγχωρέσει όλες τις δικές μας αμαρτίες και προσβολές. Ας κάνουμε γρήγορα, προτού μας κρούσει την πόρτα ο θάνατος και μας πει: «Είναι πολύ αργά!» Πίσω από την πόρτα του θανάτου δε θα μπορέσουμε ούτε να συγχωρέσουμε ούτε να συγχωρεθούμε.

Ολόκληρο το κείμενο αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε στη διεύθυνση http://alopsis.gr/

Friday, June 3, 2022

Πολὺ συχνὰ διαπιστώνεις ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ ὀνομάζονται χριστιανοὶ δὲν γνωρίζουν οὔτε τὶς πιὸ κοινὲς καὶ ἁπλὲς προσευχές.

 


Πολὺ συχνὰ διαπιστώνεις ὅτι ἐκεῖνοι ποὺ ὀνομάζονται χριστιανοὶ δὲν γνωρίζουν οὔτε τὶς πιὸ κοινὲς καὶ ἁπλὲς προσευχές. Εἶναι φανερὸ ὅτι δὲν προσεύχονται. Στὴν οἰκογένεια δὲν διδάσκεται καὶ δὲν ἀσκεῖται ἡ προσευχή. Καὶ στὸ σχολεῖο, μολονότι γίνεται μιὰ σχετικὴ διδασκαλία, δὲν ἐπισημαίνεται ἡ ἀναγκαιότητα τῆς προσευχῆς, δὲν καλλιεργεῖται καὶ δὲν ἐμπνέεται ἡ ἱερὴ αὐτὴ πνευματικὴ ἐργασία, ποὺ ἀποτελεῖ συνομιλία καὶ ἕνωση μὲ τὸν Θεό. Ἡ στεγνὴ ἀποστήθιση καὶ ἀπαγγελία ὁρισμένων προσευχῶν δὲν ἔχει νόημα, καθὼς κάθε σχέση τῶν μαθητῶν μ’ αὐτὲς σταματᾶ μαζὶ μὲ τὴν παύση τῶν μαθημάτων γιὰ τὶς καλοκαιρινὲς διακοπές. Οἱ γονεῖς δὲν νοιάζονται πιὰ καθόλου ἂν τὰ παιδιά τους προσεύχονται ἢ ὄχι...

Οἱ χριστιανοί μας ἀγνοοῦν, ἐπίσης, τοὺς βίους τῶν ἁγίων, ἀκόμα καὶ τὸν βίο τοῦ ἁγίου τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα φέρουν. Ἔτσι, φυσικά, δὲν ἔχουν ἀναπτύξει καμιὰ πνευματικὴ σχέση οὔτε μὲ τὸν προστάτη τους ἅγιο. Ἡ σημερινὴ γενιά, ὅπως εἶναι φανερό, ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὰ πρότυπα τῆς ἐνάρετης, τῆς ἀληθινὰ χριστιανικῆς ζωῆς, τὴν ὁποία αὐτὰ διδάσκουν μὲ τὸ σιωπηλὸ παράδειγμά τους... Μὲ τὰ συναξάρια καὶ τὰ λόγια τῶν ἁγίων διαπαιδαγωγοῦνταν οἱ πρόγονοί μας. Τὰ μάθαιναν ὄχι ἀπὸ βιβλία ἀλλὰ ἀπὸ τὶς διηγήσεις ἄλλων. Οἱ διηγήσεις γιὰ τοὺς ἁγίους, ποὺ διαδίδονταν ἀπὸ στόμα σὲ στόμα, ἦταν πολὺ δημοφιλεῖς. Ὅλοι τὶς ἄκουγαν ἄπληστα καὶ τὶς ἔκλειναν στὰ βάθη τῶν ψυχῶν τους. Ἔτσι, συνήθιζαν ἀπὸ τὴν παιδική τους ἡλικία νὰ σκέπτονται ὅπως οἱ ἅγιοι καὶ νὰ ζοῦν ὅπως οἱ ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι κατὰ κάποιον τρόπο ἦταν πάντοτε νοερὰ παρόντες ἀνάμεσά τους... Μὲ πολὺ πόνο βλέπουμε ὅτι τώρα οἱ ἄνθρωποι δὲν διδάσκονται τοὺς βίους τῶν ἁγίων καὶ δὲν παραδειγματίζονται ἀπὸ τὴν πολιτεία τους, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἔχουν τὸν ἱερὸ ἐκεῖνο ζῆλο, τὸν ὁποῖο μπορεῖ νὰ ἐμπνεύσει κάθε φωτεινὸ παράδειγμα ἀληθινῆς ἀρετῆς.

Τὴν πίστη μας δὲν τὴ γνωρίζουν. Τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ δὲν τὸν τηροῦν μὲ ἐπίγνωση. Τὰ πρότυπα τῆς εὐσέβειας δὲν τὰ μιμοῦνται. Ἐλάχιστοι χριστιανοὶ εἶναι σὲ θέση νὰ ἀποκριθοῦν μὲ γνώση, σαφήνεια καὶ ὀρθότητα σὲ ἐρωτήματα ποὺ ἀναφέρονται στὴν ὀρθόδοξη πίστη. Κι αὐτό, μολονότι σήμερα σχεδὸν ὅλοι ξέρουν γράμματα καὶ σχεδὸν ὅλοι μποροῦν ν’ ἀγοράσουν χριστιανικὰ βιβλία, τὰ ὁποῖα προσφέρονται σὲ προσιτὲς τιμές.

Αὐθόρμητα, λοιπόν, ἀναρωτιέται κανείς: Μά, ἐπιτέλους, τί τὸ χριστιανικὸ ἔχει ἀπομείνει σ’ αὐτοὺς τοὺς χριστιανούς; Οἱ περισσότεροι, βλέπετε, ἔχουν ἐγκαταλείψει ἀκόμα καὶ τὶς ἐξωτερικὲς εὐλογημένες συνήθειες τῶν παλαιοτέρων χριστιανῶν. Ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, εἴτε δὲν κάνουν τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ εἴτε τὸ κάνουν ἐσφαλμένα, κουνώντας ἀκανόνιστα καὶ βιαστικὰ τὸ χέρι πάνω στὸ στῆθος. Ἐπίσης, δὲν φιλοῦν πιὰ τὰ χέρια τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν ἱερέων, γιὰ νὰ λάβουν μέσῳ αὐτῶν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Δὲν γνωρίζουν, ἑπομένως, τὴ σημασία καὶ τὴ δύναμη τοῦ σημείου τοῦ σταυροῦ, μὲ τὸ ὁποῖο, σὰν μὲ τὸν ἴδιο τὸν Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, διώχνουμε τοὺς δαίμονες μακριά μας. Δὲν γνωρίζουν τὴ σημασία καὶ τὴ δύναμη οὔτε τῆς ἱερατικῆς εὐλογίας, μὲ τὴν ὁποία μεταβιβάζεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ὓστερ’ ἀπ’ ὅλα αὐτά, πῶς νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή, γιὰ τὴ θεία χάρη, γιὰ τὰ σωτήρια μυστήρια τῆς πίστεώς μας;

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἱερομάρτυς Ἀνδρόνικος, Ἀρχιεπίσκοπος Πέρμ,

ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου.

Thursday, June 2, 2022

-Γέροντα διάβασα κάπου ότι οι δαίμονες θα μας βασανίσουν στην άλλη ζωή ακόμη και για έναν κακό λογισμό που δεν εξομολογηθήκαμε.


 -Γέροντα διάβασα κάπου ότι οι δαίμονες θα μας βασανίσουν στην άλλη ζωή ακόμη και για έναν κακό λογισμό που δεν εξομολογηθήκαμε.

-Κοίταξε, όταν ένας άνθρωπος μετανοήσει και πει στον πνευματικό ο,τι θυμόταν, χωρίς να έχει την πρόθεση να κρύψει κάτι, τελείωσε· τα ταγκαλάκια δεν έχουν καμία εξουσία πάνω του. Όταν όμως δεν εξομολογηθεί εν γνώση του μερικές αμαρτίες του, θα βασανίζεται στην άλλη ζωή γι’ αυτές.

(Γέροντος Παισίου Αγιορείτου Πνευματικός Αγώνας Τόμος Γ σελ. 265)

Η ομορφιά δεν είναι στο «τέλειο» και «άψογο».


 Η ομορφιά δεν είναι στο «τέλειο» και «άψογο».

 Η ζωή είναι ωραία γιατί δεν είναι «τέλεια».

 Αυτό τον κόσμο τον ομορφαίνουν οι πονεμένοι.

Τον ουρανό τον συγκινούν οι δακρυσμένοι, τον Θεό οι σταυρωμένοι. Δίχως όλους αυτούς η ζωή θα ήταν άσχημη, άχρωμη και άγευστη, στην ψευτιά της «τελειότητας» της. Οι πονεμένοι κι οι «αμαρτωλοί» γεμίζουν τον κόσμο ομορφιά και αγιότητα. Δίχως αυτούς η τέχνη είναι ορφανή, τα βιβλία δίχως συγγραφείς, τα ποιήματα χωρίς λέξεις, οι πίνακες μονόχρωμοι κι πάνω απ¨ ολα τα συναξάρια δίχως αγίους...

Ζητιάνος τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας

 


Χριστός μας, ὁ Λυτρωτής μας, ἡ αἰώνια ἀγάπη, εἶναι ὁ εὔσπλαγχνος Θεός, ἀλλὰ καὶ ὁ ἱκετευτικὸς ζητιάνος. Μᾶς κτυπᾶ τὴν πόρτα τῆς καρδιᾶς καὶ μᾶς ἱκετεύει νὰ τοῦ προσφέρουμε κάτι. Τί μᾶς ζητᾶ; Μᾶς παρακαλεῖ λέγοντας: «Υἱέ μου, δός μοι σὴν καρδίαν»   (Σοφ. Σολ. 18΄ 26)!  Τί κρίμα, ἐμεῖς δὲν τὸν ἀκοῦμε καί, φυσικά, δὲν τοῦ προσφέρουμε τίποτα, οὔτε τὴν καρδιά μας, ποὺ μᾶς ζητᾶ, ἀλλὰ οὔτε ἕνα λεπτὸ τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς μας, ἕνα λεπτὸ μετανοίας· ἕνα λεπτὸ ποὺ εἶναι ὑπεραρκετὸ νὰ φωνάξουμε τὸ τοῦ εὐγνώμονος Λῃστοῦ: «Μνήσθητί  μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ Βασιλείᾳ Σου» (Λουκ. κγ΄ 42). 

Ζητιάνος ὁ Θεός μας, Αὐτὸς ποὺ μᾶς παρέχει πλούσια τὰ ἀγαθά Του καὶ τὸ μεγαλύτερο ἀγαθό, τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, τὸν χρόνο γιὰ ἐκζήτηση μετανοίας, ὥστε νὰ μᾶς ἀγκαλιάσει στὴν ὁλόθερμη ἀγκαλιά Του καὶ μᾶς μᾶς χαρίσει τὸ δῶρο τῆς αἰωνιότητος, τὴν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.

Ἔγινε ζητιανὸς ὁ Θεός μας, γιὰ νὰ μᾶς κάνει ἄρχοντες, πλούσιους, εὐγενεῖς, ἁγίους, νὰ μᾶς δείξει τὸν μόνο προορισμό μας, τὴν μετάβασή μας ἀπὸ τὸ «κατ’ εἰκόνα» στὸ καθ’ ὁμοίωσιν», στὴν θέωση. Ζητιάνος ὄχι γιὰ δικό Του ὄφελος, ἀλλὰ γιὰ δικό μας. Αὐτὴ εἶναι ἡ ὕψιστη ἀγάπη.

Ἔγινε ζητιάνος, Αὐτὸς ποὺ δημιούργησε τὰ σύμπαντα, τὸν ἥλιο, τὴν σελήνη, τὴν γῆ μας, τὰ ἄστρα, ὅλο τὸ στερέωμα, ποὺ δουλεύει σὰν καλοκουρδισμένη μηχανὴ ἔχοντας κάθε δημιούργημα ἕνα προορισμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο δὲν ξεφεύγει οὔτε κατ’ ἐλάχιστον.

Καὶ ἐνῶ ὅλα στὸ στερέωμα ἔχουν τὸν προορισμό τους, τὸ ἀκριβότερο, ἡ κορωνίδα τῆς δημιουργίας, ἐμεῖς, οἱ ἄνθρωποι ξεφεύγουμε ἀπὸ τὸν προορισμό μας, ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία τοῦ ζητιάνου Δημιουργοῦ ποὺ μᾶς  προτρέπει: «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγὼ ἅγιός εἰμι» (Α΄Πέτρ.α΄ 16). 

Πλούσιος δωρεοδότης ὁ Χριστός μας σὲ κάθε ἕνα δίνει τὸ δῶρο τῆς ζωῆς. Τὸ κάθε ἔτος ποὺ μᾶς χαρίζει, θέλει νὰ τὸ ἀξιοποιήσουμε, νὰ τὸ κάνουμε χρόνο μετανοίας. Σὲ κάθε ἔτος μᾶς ἔχει δώσει 365 ἡμέρες ποὺ περιέχουν 8760 ὧρες καὶ 525.300 λεπτά. Ἀπ’ αὐτὲς τὶς χιλιάδες τὰ λεπτὰ ποὺ ὁ ἴδιος μᾶς χαρίζει μὲ ἀγάπη ἔρχεται ζητιανεύοντας νὰ μᾶς ζητήσει νὰ τοῦ δώσουμε ἕνα λεπτό. Καὶ αὐτὸ ἐμεῖς ἢ δὲν τὸ δίνουμε, ἢ τὸ δίνουμε μὲ τσιγγουνιὰ καὶ γογγυσμό. Εἴμαστε ἀχάριστοι, ἀγνώμονες, ἀπέναντι στὴν εὐεργεσία τοῦ χρόνου ποὺ μᾶς χαρίζει. Καὶ αὐτὸ γιατὶ ἔχουμε ξεχάσει τὸν προορισμό μας, τὴν ἐπιδίωξη τῆς θεώσεως. Στὸν ἐτήσιο χρόνο μας δὲν ἐργαζόμαστε πνευματικά, δὲν ἀναλωνόμαστε σὲ ἔργα ἀγάπης, στὴν ψυχοτρόφο προσευχὴ ποὺ μᾶς ἀνεβάσει στὸν οὐρανό, σὲ ἔργα εἰρήνης, συμπαραστάσεως ἀσθενῶν, ἐνισχύσεως πτωχῶν, ψυχικῆς κενώσεως στὶς ἀνάγκες τῶν ἐμπεριστάτων. Εἴμαστε σπάταλοι τοῦ χρόνου μας. Τὸν καταναλώνουμε σὲ ἔργα πρόσκαιρων ἠδονῶν, καλοπεράσεως, ἀκολουθώντας τὸ «φάγωμεν, πίωμεν, αὔριον γὰρ ἀποθνήσκομεν» (Ἡσ. κβ΄ 13).

Γιὰ πολλὰ ζητήματα δίνουμε μεγάλη σημασία στὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, ζητήματα, ὅμως, μικρότερης σημασίας ἀπὸ τὴν ἀξιοποίησή του γιὰ τὴν ἐπιδίωξη τοῦ προορισμοῦ τῆς ὑπάρξεώς μας. Προσέχουμε γιατὶ γιὰ λίγα λεπτὰ μπορεῖ νὰ χάσουμε τὸ μεταφορικὸ μέσο, λεωφορεῖο, τραῖνο, καράβι, ἀεροπλάνο, ποὺ θὰ μᾶς μεταφέρει σὲ κάποιον ἀπὸ τοὺς πρόσκαιρους προορισμούς μας. Προσέχουμε, γιατὶ λίγα λεπτὰ καθυστέρηση μπορεῖ ἕναν ἀσθενῆ μας νὰ τὸν ὁδηγήσουμε στὸν θάνατο, μιὰ μικρὴ φωτιὰ νὰ τὴν μετατρέψουμε σὲ πυρκαϊά, ὁκανὴ νὰ κάψει μιὰ τεράσια ἔκταση. Προσέχουμε, γιατὶ λίγα λεπτὰ ἀναμονῆς βοηθείας σὲ μιὰ μάχη μπορεῖ νὰ ὁδηγήσει σὲ συντριπτικὴ ἧττα.

Ἐὰν τὰ λεπτὰ τῆς ζωῆς μας ἔχουν τόσο μεγάλη σημασία στὴν καθημερινότητα πόσο μεγάλη σημασία ἔχουν γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τοῦ προορισμοῦ μας, γιὰ τὴν ὁποία, δυστυχῶς, δείχνουμε ἀμέλεια! Αὐτὴν βλέποντας ὁ Χριστός μας ἔρχεται ζητιάνος καὶ μᾶς παρακαλεῖ νὰ τοῦ δώσουμε ἕνα λεπτὸ μετανοίας, ἕνα λεπτὸ ποὺ δὲν εἶναι δικό μας, δικό Του εἶναι αὐτό, ἀλλὰ δὲν Τοῦ τὸ χαρίζουμε. Δὲν τοῦ λέμε: «Τὰ Σὰ ἐκ τῶν Σῶν»!                     

Ὁ σοφὸς Χίλων ὁ Λακεδαιμόνιος ἔλεγε: «Χρόνου φείδου» καὶ ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Δομβοΐτης, ὁ οἰκονόμος τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς ἔγραφε:

Θὰ διέλθω ἅπαξ μόνον

φεῦ! τοῦ βίου τὴν ὁδὸν

κι’ ἂς προσέχω πάντα χρόνον

πᾶν μου βῆμα τῶν ποδῶν.

Κι’ ἀπὸ  τὴν ζωὴν τὴν ἄλλην

εἰς τὴν γῆν δὲν θἄλθω πάλιν.

Ὁ χρόνος μας εἶναι ἀνεκτίμητος. Γιὰ τὴν σπατάλη του θὰ δώσουμε λόγο στὸν ζητιάνο Χριστό μας, ποὺ στέκει μπροστὰ στὴν πόρτα καὶ τῆς καρδιᾶς μας καὶ μᾶς παρακαλεῖ νὰ τοῦ δώσουσε, ἔστω ἕνα λεπτό. Ἕνα λεπτὸ μετανοίας, ἕνα λεπτὸ σωτηρίας, γιὰ νὰ γιατρευτοῦμε ψυχικὰ καὶ σωματικά, γιὰ νὰ μὴν καοῦμε στὸ πῦρ τὸ ἐξώτερο,  γιὰ νὰ μὴν χάσουμε τὸ τραῖνο τοῦ ποθεινοῦ προορισμοῦ μας, τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

 

Δρ Χαραλάμπης Μ.Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

 

Wednesday, June 1, 2022

Για τη διαφορά των χαρακτήρων ανάμεσα στους συζύγους

 ... Μου λένε μερικοί άνδρες: «Δεν συμφωνώ με την γυναίκα μου -είμαστε αντίθετοι χαρακτήρες. Άλλος χαρακτήρας εκείνη, άλλος εγώ! Πώς κάνει τέτοια παράξενα πράγματα ο Θεός; Δεν θα μπορούσε να οικονομήσει μερικές καταστάσεις έτσι, ώστε να ταιριάζουν τα ανδρόγυνα, για να μπορούν να ζουν πνευματικά;». «Δεν καταλαβαίνετε, τους λέω, ότι μέσα στην διαφορά των χαρακτήρων κρύβεται η αρμονία του Θεού; Οι διαφορετικοί χαρακτήρες δημιουργούν αρμονία. Αλίμονο, αν ήσασταν ίδιοι χαρακτήρες! Σκεφθείτε τι θα γινόταν, αν λ.χ. και οι δύο θυμώνατε εύκολα· θα γκρεμίζατε το σπίτι. Η, αν και οι δύο ήσασταν ήπιοι χαρακτήρες, θα κοιμόσασταν όρθιοι!...»...

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Monday, May 30, 2022

Γέροντα, η δυσκολία μου είναι να αρχίσω να κάνω πνευματικά.


 -...Γέροντα, η δυσκολία μου είναι να αρχίσω να κάνω πνευματικά.

-Ναι, γιατί τα λάδια σου είναι παγωμένα. Να κάνεις λίγες μετάνοιες, λίγη μελέτη, λίγο κομποσχοίνι για να ζεσταθεί η καρδιά...

(Γέροντος Παισίου Αγιορείτου, Λόγοι ς´, περί προσευχής, σελ. 54)

Οι άγιοι δεν είναι κορόιδα

 


- Γέροντα, με όλα αυτά που κάνουν οι άγιοι, όταν ζουν, δεν φοβούνται να μην πέσουν σε υπερηφάνεια;

- Τι τους περάσατε τους αγίους, για κορόιδα; Να υπερηφανευτούν και να χάσουν τη χάρη και να μείνουν μόνο με τις ανθρώπινες δικές τους δυνάμεις;

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

Ὁ Τυφλὸς πρὸ τοῦ Σταυροῦ

 Τὶ εἶν' ἡ βοὴ στὸ Γολγοθᾶ ποὺ κόσμος τρέχει ἀπάνω;

-Πηγαίνουν νὰ σταυρώσουν δυὸ μαζί μὲ κάποιον πλᾶνο.

-Ποιοὶ νἆν οἱ δυὸ, ποὺ ἐκδικητής ὁ χάρος τοὺς προσμένει;

-Κλέφτες, φονιάδες, ἄρπαγες, κακούργοι ξακουσμένοι.

-Καὶ ποιὸς ὁ πλᾶνος ποὺ κὶ αὐτὸς θὰ σταυρωθῇ μαζὶ τους;

-Τοὺς Φαρισαίους ρώτησε, εἰναι δουλειὰ δικὴ τους!

 

-Θὰ πάω νὰ δῶ...

Εἶπα νὰ δῶ κὶ ἦρθαν στὸ νοῦ μου πάλι.

Τὰ χρόνια ποὺ ἤμουνα τυφλός. Τυφλός! Ἐσεῖς οἱ ἄλλοι

δὲν ξέρετε πόσο ἡ ψυχή μέσα στὰ στήθη εἶν' ἄδεια,

ὅταν μὲ μάτια ὁρθάνοιχτα βαδίζει στὰ σκοτάδια!

Πῶς τὴ θυμοῦμαι τὴ στιγμή ποὺ ἐστάθη αὐτός μπροστὰ μου

καὶ μ' εὐσπλαχνίσθη, κὶ ἔσκυψε, πῆρε πηλὸ απὸ χάμου

κὶ ἀλείφοντας τὰ μάτια μου μὲ τὸν πηλό ἐκείνο,

μοῦ εἶπε νὰ πάω στοὺ Σιλωάμ τὴ στέρνα να τα πλύνω!

 

Ὅταν τὸν πρωτοακτίκρυσα τὸν Φωτοδότη ἐμπρὸς μου,

στὴν ὄψη του εἴδα ὅλες μαζὶ τὶς ὀμορφιὲς τοῦ κόσμου.

Μοσχοβολοῦσε κὶ ἔλαμπε τὸ κάθε κίνημά του...

Φῶς καὶ τὰ χεἰλη, κὶ ἡ φωνή, τὰ μάτια κὶ ἡ ματιά του.

Στὰ χείλη του ἡ παρηγοριά, στὰ μάτια του ἡ ἐλπίδα...

Ἔστρεψα τότε ὁλόγυρα τὰ δυὸ μου μάτια κὶ εἴδα

κάθε ποὺ ζεῖ καὶ ποὺ δὲν ζεῖ, κὶ εἴδα παντοῦ γραμμένη

τὴν ὄψη του, λὲς κὶ ἤτανε καθρέπτης του ἡ οἰκουμένη.

 

Φῶς ἡ ζωή, χαρὰ τὸ φῶς! Ἀς πάω νὰ δῶ τὸν πλᾶνο

ποὺ θὰ καρφώσουν στὸ Σταυρό. Κατὰ τὸ λόφο ἐπάνω

κόσμος, περιγελάσματα κὶ ὀχλοβοή κὶ ἀντάρα

χίλιες φωνές σὰν μιὰ φωνή κὶ ὅλες σὰν μιὰ κατάρα.

Ποῦ πάει; Σπρώχνει καὶ σπρώχνεται καὶ πνίγεται καὶ πνίγει,

καὶ σταματᾶ προσμένοντας. Παράμερα ξανοίγει

τρεῖς μαυροφόρες μοὺ κρατοῦν μιὰ λιγοθυμισμένη.

Θὲ νἆναι μάνα ἡ δὐστυχη! Ξάφνω, μὲ μιὰς σωπαίνει

τὸ πλῆθος ποὺ ἀνταριάζονταν. -Γκάπ! Γκούπ! Καρφώνουν, κρότοι

πνιγμένοι μὲς στὰ βογγητά! Ὑψώνονται οἱ δυὸ πρῶτοι

σταυροί· κανεῖς δὲν στρέφεται. Γκάπ! Γκούπ! Ξανακαρφώνουν

μὰ βόγγος δὲν ἀκούγεται. Νὰ, καὶ τὸν τρίτον ὑψώνουν

Πῶς; Σὺ ποὺ μοῦδωσες τὸ φῶς, ἐσένα πλᾶνο λένε;

Κὶ ἦταν γραφτό τὰ μάτια μου νὰ βλέπουν γιὰ νὰ κλαῖνε;

Τὶ νὰ τὰ κἀνω καὶ τῆς γῆς καὶ τ' οὐρανοῦ τὰ κάλλη;

Πάρε τὸ φῶς ποὺ μοῦδωσες καὶ τύφλωσέ με πάλι !!!

Ι. ΠΟΛΕΜΗΣ

 

Η προσευχή αποτελεί την τροφή της ψυχής.


 Η προσευχή αποτελεί την τροφή της ψυχής. Μην αφανίζετε με την πείνα την ψυχή σας, καλύτερα να πεινάσει το σώμα. Μην κατακρίνετε κανέναν να συγχωρείτε τους πάντες. Θεωρηστε εαυτόν χειροτερον όλων στον κόσμο και θα σωθείτε. Σωπαινετε όσο μπορείτε περισσότερο.

Όσιος Ιωσήφ.

Κάθε προσευχή στο Θεό είναι επικερδής.Ποια ακριβώς αυτό δε το γνωρίζουμε. Μόνον αυτός είναι ο δίκαιος Κριτής,ενώ εμείς μπορούμε να περάσουμε το ψέμα για αλήθεια.Προσευχου και πίστευε.

Όσιος Ανατολιος.

Κάθε στιγμή ότι και να κάνετε, είτε κάθεστε,είτε περπατάτε είτε δουλεύετε να διαβάζετε με την καρδιά σας:Κύριε ελέησον.

Η δύναμη της προσευχής δε βρίσκεται στα πολλά λόγια αλλά στην ειλικρίνεια του προσευχητικου αναστεναγμου.

Προσευχησου να βασιλεύσει ο Θεός στην καρδιά σου,και τότε θα πλημμυρίσει με αγαλλίαση μεγαλη και χαρά,και καμμία θλίψη δε θα έχει τη δύναμη να την ταράξει.

Όσιος ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ.

Sunday, May 29, 2022

Για τα παιδιά


 ''Αὐτό εἶναι πού ἀνατρέπει ὅλη τήν οἰκουμένη, ὅτι ἀμελοῦμε γιά τά παιδία μας... ἀδιαφοροῦμε γιά τήν ψυχή τους... Πρέπει συστηματικά νά ἐλέγχουμε πότε ἔρχονται καί πότε βγαίνουν ἀπό τό σπίτι, πού περνοῦν τόν καιρό τους, τίς συντροφιές τους, γνωρίζοντας πώς ὅταν τά ἀμελοῦμε αὐτά δέ θά ἔχουμε καμία συγγνώμη ἀπό τό Θεό.''

~ Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος  PG 51, 327 - ΕΠΕ 27, 477

Ἐπέτειος Ἁλώσεως Κωνσταντινουπόλεως 29 Μαΐου

29 Mαΐου, ἔχουμε καὶ τὴν ἐπέτειο τῆς Ἁλώσεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ἀποφράδα ἡμέρα, ἀλλὰ καὶ συνάμα ὁ Σταυρὸς τοῦ Nέου Ἑλληνισμοῦ. Mεγάλη του Παρασκευή, ἡ ὁποία, μέσα ἀπὸ τὴν παιδαγωγία αὐτὴ τῶν 400 χρόνων, μᾶς ἔφερε στὸ γλυκὸ ξημέρωμα τοῦ 1821. Καὶ περιμένομε καὶ ἄλλα ἀκόμη. Nὰ μᾶς δώσουν τὴν Kωνσταντινούπολη, τὴν πρωτεύουσα τῆς Pωμιοσύνης. Kαὶ Pωμιοσύνη εἶναι ὁ Ἑλληνισμὸς στὴν Ὀρθοδοξία καὶ πάντα τὰ ἔθνη. Γιατὶ καὶ τὰ κλοπιμαῖα κάποτε ἐπιστρέφονται. Kλοπιμαῖο, λοιπόν, εἶναι ἡ Βασιλεύουσα. Γι’ αὐτὸ κι οἱ γείτονές μας κι οἱ σύμμαχοί τους παθαίνουν, ὅταν ἀκοῦν νὰ μιλᾶμε γιὰ τὴν Kωνσταντινούπολη καὶ γιὰ τὴν παράδοση αὐτῆς σὲ μᾶς, στὸν κατάλληλο χρόνο. Γιατὶ ἔχουν τὸ πλέγμα τοῦ ἐνόχου. Ξέρουν πὼς δὲν εἶναι δική τους. Ξέρουν ὅτι ἀδικοῦν. Ξέρουν πολλά. Kαὶ ὑποφέρουν, σὰν ἀκοῦνε τὴν ἀλήθεια. Θὰ πάρομε καὶ τὴν Πόλη, θὰ τὴν πάρουν ἄλλοι καὶ θὰ τὴν δώσουν σὲ μᾶς. Θὰ τοὺς φωτίσει ὁ Θεὸς νὰ νοιώσουν πὼς συμφέρει νὰ τὴν ἔχουμε ἐμεῖς. Kαὶ θὰ μᾶς τὴ δώσει ὁ Θεός. Γιατὶ ἦταν θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη νὰ τουρκέψει, ἕνεκα τῶν ἀνομιῶν μας, καὶ τώρα θά ’ναι πάλι θέλημα Θεοῦ ἡ Πόλη νὰ ξετουρκέψει. Γιατί, ὅ,τι πεῖ ὁ Θεός, γίνεται. Δὲν βιάζεται, ὅπως βιάζεται ὁ διάβολος, σκάει γάϊδαρο ὁ Θεός, ἀλλὰ γίνεται πάντοτε τὸ θέλημά Tου. Kι ὅπως ἔλεγα καὶ προχθὲς στὸν Σταθμὸ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ μεγαλύτερη μαγκιὰ δὲν εἶναι νὰ ἀδικοῦμε καὶ νὰ κάνομε ὅ,τι ἄλλο ἀναξιοπρεπές˙ ἡ μεγαλύτερη μαγκιὰ εἶναι νὰ ἀκοῦμε τὸν Θεὸ καὶ νὰ κάνομε τὸ θέλημά Tου. Ὅποιος εἶναι μάγκας, ἰδοὺ δόξης πεδίον λαμπρόν. Ἂς κάνει τὸ θέλημά Tου.

Ἀρχιμανδρίτης Ἀνανίας Κουστένης,

Ἐαρινὸ Συναξάρι, Τόμος Β´.

Wednesday, May 4, 2022

Οι Άγιοι Τιμόθεος και Μαύρα 3 Απριλίου.


  Εννέα μέρες σταυρωμένοι ο ιερέας Τιμόθεος και η πρεσβυτέρα του Μαύρα, ύστερα από φρικτά μαρτύρια για την πίστη του Χριστού (πυρωμένα σίδηρα στ' αυτιά και τύφλωση, στον τροχό, κρέμασμα ανάποδα με βαριά πέτρα στον τράχηλο στον ιερέα• βγάζουν τις τρίχες της κεφαλής της πρεσβυτέρας, κόβουν τα δάκτυλά της, την βουτούν σε βραστό νερό). Εννέα μέρες σταυρωμένοι δυναμώνουν ο ένας τον άλλο και από το σταυρό, όπως ο Κύριος, παραδίδουν το πνεύμα τους! Ω γενναιότατο άγιο ζευγάρι! Δυνάμωσε τα ιερατικά ζεύγη στον αγώνα τους.

Χαρά Αγγέλου

«Πέρασε κι αυτό το Πάσχα!»

 


«Πέρασε κι αυτό το Πάσχα!» († Μητροπ. Σισανίου και Σιατίστης Παύλος).

Το ακούω πολλές φορές και συχνά λυπάμαι. Γιατί βλέπω πως το Πάσχα ήρθε και πέρασε, πολλοί όμως συνεχίζουν να είναι οι ίδιοι και χειρότεροι. Αν το Πάσχα τους είχε αγγίξει, θα ήταν πραγματικά καλύτεροι.

Και πρέπει να σας πω ότι είναι τραγικό αυτό που γίνεται, γιατί βλέπει κανείς ανθρώπους πάσης ηλικίας να ξεκινήσω από τους μεγάλους- βλέπει κανείς ανθρώπους ηλικιωμένους που, παρόλο που γέρασαν, εξακολουθούν να είναι δύσκολοι για τους γύρω τους, γκρινιάρηδες, εγωιστές και απαιτητικοί. Αυτοί οι άνθρωποι γέρασαν, αλλά Πάσχα δεν κατάλαβαν. Γιατί, αν είχαν καταλάβει, θά ΄χε μαλακώσει η ψυχή τους, θά ΄χε ομορφύνει η καρδιά τους, θα ήταν άνθρωποι ευλογίας, που με την παρουσία τους θα παρηγορούσαν.

Λυπάμαι που σας το λέω, αλλά έτσι ζουν και πολλές χριστιανικές οικογένειες! Λένε πως πιστεύουν, γιορτάζουν, μπορεί και τη βραδιά τής Ανάστασης η καρδιά να νιώσει κάτι από αυτόν τον παροξυσμό τής αγάπης τού Θεού, που έπαθε για χάρη μας και νίκησε τον θάνατο, επιστρέφουν όμως γρήγορα, ακόμη και την ίδια νύχτα, στη μιζέρια, στην γκρίνια, στα πεζά. Έχω δει ανθρώπους να χαλάνε τη μέρα τους, επειδή δεν καλοψήθηκε το αρνί ή επειδή, στο τραπέζι τής αναστάσιμης Κυριακής, λέχτηκε μια κουβέντα παραπάνω!

Τουλάχιστον εμείς, που υποτίθεται έχουμε πόθο να φτάσουμε στην ουσία τής πίστης μας, θα έπρεπε να καταλάβουμε ότι δεν χωρούν ημίμετρα. Το Ευαγγέλιο το λέει καθαρά: «Το καινούργιο κρασί δεν το βάζουμε σε παλιά ασκιά». Δεν μπορεί, λοιπόν, το κρασί της Ανάστασης, της αγάπης και της ζωής να χωρέσει στα ασκιά τού εγωισμού και της μικρότητας. Γι’ αυτό το Πάσχα περνάει, αλλά δεν μας ακουμπάει! Δεν το κάνουμε προσωπική μας υπόθεση! Δεν κάνουμε το Πάσχα ζωή μας! Γι΄ αυτό δεν αλλάζουμε ήθος και στάση ζωής!

(Πηγή: Από το βιβλίο “Είχα κι άλλα να σου πω”, Εκδόσεις “Αρχονταρίκι”, Ενοριακή Νο 324)

Thursday, April 28, 2022

Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση

 


Δ
ὲν ὑπάρχει σταυρὸς χωρὶς ἀνάσταση, ὅπως δὲν ὑπάρχει  χειμώνας χωρὶς ἄνοιξη.

Ἄνοιξη καὶ Ἀνάσταση εἶναι ἔννοιες ταυτόσημες. Δὲν μποροῦμε νὰ δεχθοῦμε τὴν μία καὶ νὰ ἀπορρίψουμε τὴν ἄλλη.

Δὲν ὑπάρχει ἐτήσιος χρόνος χωρὶς χειμώνα καὶ ἄνοιξη καὶ δὲν ὑπάρχει θάνατος χωρὶς ἀνάσταση. Ὁ θάνατος εἶναι τὸ πλέον βέβαιο γεγονὸς καὶ ὁ καθένας μας γνωρίζει πὼς ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ ἐπέλθει καὶ στὸν ἴδιο. Τὸν ἐπέτρεψε ὁ Θεός, «ἵνα μὴ τὸ κακὸν ἀθάνατον γένηται» καὶ προηγεῖται τῆς ἀναστάσεως, ὅπως ὁ χειμώνας προηγεῖται τῆς ἀνοίξεως.᾿

Ἡ ἄνοιξη εἶναι χαρά. Ἡ ζωὴ εἶναι χαρά. Μιὰ χαρὰ ποὺ κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἐμποδίσει τὸν ἐρχομό της. Μιὰ χαρὰ ποὺ κινεῖται μὲ τοὺς δικούς της νόμους, τοὺς θεϊκοὺς νόμους, ἔξω ἀπὸ τὰ πλαίσια τῆς ἀνθρώπινης σκοπιμότητας.

Ἡ ἄνοιξη δὲν λογαριάζει πόλεμο οὔτε καταστροφή, οὔτε οἰκονομικὴ κρίση, οὔτε πτώχευση. Εἶναι ἡ βασιλικὴ ἔκφραση  τῆς χάρης τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ στὸ αὐτονομημένο, ἀχάριστο καὶ γεμάτο μὲ ἐγωϊσμὸ πλάσμα Του. Χωρὶς αὐτὴν τὴν χάρη θὰ βασίλευε ἐδῶ καὶ αἰῶνες ἡ ἀνυπαρξία μας. Καὶ ἡ ἀνάσταση γίνεται σὲ πλούσιους καὶ πτωχούς, σὲ ὅλα τὰ μήκη καὶ πλάτη τῆς δημιουργίας, σὲ πιστοὺς καὶ ἀπίστους.     

Ἡ ἀνάσταση τῶν νεκρῶν ἐξάπαντος θὰ συντελεσθεῖ, ὅπως συντελεῖται ὁ ἐρχομὸς τῆς ἀνοίξεως μὲ τὸ τέλος τοῦ χειμώνα. ῾Η σάλπιγγα τοῦ ᾿Αγγέλου ὁπωσδήποτε, θὰ ἠχήσει (Ἀποκ. ια΄ 15-18).᾿Εκεῖνο, ὅμως, ποὺ ἔχει σημασία γιὰ ἐμᾶς εἶναι νὰ ἔχουμε ἐργασθεῖ κατὰ τὴν ἐπὶ γῆς βιοτή μας, γιὰ τὸν ἁγιασμὸ τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς μας, ὥστε ἡ ἀνάστασή μας νὰ μὴν γίνει «εἰς κατάκριμα», ἀλλὰ «εἰς ζωήν αἰώνιον» (Ματθ. κε΄ 46).

Καλὴν Ἀνάστασιν!

 

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Ο Ιούδας ο Ισκαριώτης

 


Κατα την διάρκεια του Θείου πάθους, ένας από τους κύριους πρωταγωνιστές, ήταν κι ο Ιούδας ο Ισκαριώτης.

  Ο Ιουδας γεννήθηκε στην Ισκαρία, από τήν οποία πηρε και το ονομα Ισκαριωτης.

Πατερας του ηταν ο Εβραίος Ρόβελ. Ενα βραδυ, αναφερει η παράδοση η γυναίκα του Ρόβελ είδε ένα φοβερό όνειρο. Ξυπνησε τρομαγμενη απο τον φοβο της και ενω προσπαθουσε να την καθησυχασει ο ανδρας της, αυτη του ειπε: Ειδα στο ονειρό μου ότι εάν μείνω έγκυος και γεννήσω αγόρι, αυτό το παιδί θα γίνει η καταστροφή των Εβραίων.

Ο ανδρας της την κοροιδεψε σαν ανοητη που πιστευει στα ονειρα.

Την ίδια νύχτα η γυναίκα του έμεινε έγκυος. Πραγματι όταν ηρθε ο καιρος γεννησε αγορι. Φοβουμενη μηπως το ονειρο βγει πραγματικοτητα,  θέλησε να το φονεύσει για να μην καταστρέψει το Έθνος τους. Κρυφά από τον άνδρα της, έβαλε το μωρό σ’ ένα πλεκτό καλαθι  το αλειψε με πισσα και το έριξε στην θάλασσα της Γαλιλαίας, λεγοντας ψεματα στον ανδρα της για την τυχη του παιδιου.

Το καλαθι  καθως έπλεε τα κύματα το παρέσυραν στο απέναντι ακτί όπου ζούσαν βοσκοί. Αυτοί βρήκαν το παιδί και το έτρεφαν με το γαλα των ζωων , στη συνεχεια ομως  το έδωσαν σε μια γυναίκα συγχωριανη τους  να το θηλάζει και η οποία το ονόμασε Ιούδα, γιατι προερχονταν απο το Εβραικο γενος.

Όταν το παιδί άρχισε να περιπαταει, το έφεραν στην Ισκαρία για να βρούν άνθρωπο να το αναθρέψει. Συμπτωματικά το «υιοθέτησε» ο πατέρας του παιδιού ο Ρόβελ μην γνωριζοντας οτι ηταν το δικο του χαμενο  παιδι!

Ο Ιούδας ηταν ενα πολυ ομορφο παιδι. Η μητέρα του χωρίς να γνωρίζει ότι ήταν το δικό της παιδί, το αγαπούσε ενθυμούμενη το βρέφος που είχε ρίξει στην θάλασσα και αφού γέννησε και άλλο αγόρι, τα ανέτρεφε και τα δύο μαζί. Ο Ιούδας όμως ήταν από μικρός πονηρός και έδερνε τον αδελφό του, ζηλεύοντάς τον και θέλοντας να πάρει εκείνος μόνος του την περιουσία του πατερα τους.Τότε ο φιλοχρήματος Ιούδας φόνευσε κρυφά τον αδελφό του και φοβούμενος μην συλληφθεί έφυγε στα Ιεροσόλυμα. Έτσι, οι γονείς του επεσαν σε μεγαλη θλιψη, κλαιγοντας απαρηγορητοι που δεν γνώριζαν πλέον τι έγιναν τα δυο τους παιδιά. 

Εν τω μεταξυ ο δυναμικός καί όμορφος Ιούδας, ως φιλάργυρος που ήταν, όταν πήγε στα Ιεροσόλυμα, γνώρισε τον Εβραίο βασιλιά Ηρώδη ο οποιος εκτιμωντας την δυναμη και την ομορφια του του εμπιστεύτηκε την φροντίδα του οίκου του.

Μετά από πολλά χρόνια ο πατέρας και η μητέρα του Ιούδα, έφυγαν από την Ισκαρία λόγω διαφόρων προβλημάτων και ήρθαν στα Ιεροσόλυμα.

Έχοντας αρκετά πλούτη, αγόρασαν ενα σπιτι με ωραίους κήπους και δένδρα απενατι  απο τα ανάκτορα του βασιλιά Ηρώδη. Μια ημέρα καθώς ο βασιλιάς Ηρώδης θαύμαζε τους κήπους του Ρόβελ, προθυμοποιήθηκε ο Ιούδας να πάει κρυφά καί να του φέρει φρούτα. Έγινε όμως αντιληπτός από τον πατέρα του που δεν τον γνώριζε και αφού διαπληκτίστηκε μαζί του και είδε ότι δεν τον έβλεπε κανείς, αρπαξε μια πετρα και σκότωσε τον πατερα του.

Αφού έφερε στον βασιλιά τους καρπούς, του είπε ότι είχε σκοτώσει τον Ρόβελ. Ο Ηρώδης τότε για να μην προσβληθεί το παλάτι, απληστος οπως ηταν, ζήτησε από τον Ιούδα να πάρει για γυναίκα του την χήρα του Ρόβελ, χωρίς να ξέρουν ότι ήταν η μητέρα του, ώστε να γίνει κληρονόμος της περιουσίας της. Έτσι η γυναίκα εν αγνοία της, έλαβε για σύζυγο της τον γιο της, εζησαν αρκετά χρόνια σαν συζυγοι, αποκτώντας μαζί του και παιδιά!

Μια ημέρα καθώς εκείνη έκλαιγε ενθυμούμενη τα βάσανά της, διηγήθηκε λεπτομερώς τα του βίου της στον Ιούδα. Τότε εκείνος, έχοντας ακούσει από τους βοσκούς ότι τον περισυνέλεξαν από την θάλασσα μέσα σ’ ένα καλάθι όταν ήταν βρέφος, συνειδητοποίησε ότι αυτούς που είχε σκοτώσει ήταν ο αδελφός και ο πατέρας του και ότι είχε πάρει για γυναίκα του την μητέρα του και αφού της είπε ότι εκείνος είναι ο γιος της που τον είχε ρίξει στην θάλασσα και ότι είχε σκοτώσει τον αδελφό και τον πατέρα του, έφυγε μακριά της.

Ο Ιούδας τότε, προσπαθώντας να μετανοήσει, έμαθε ότι στην Ιουδαία κήρυττε ένας σπουδαίος διδάσκαλος, ο Ιησούς Χριστός, που καλούσε τους αμαρτωλούς να μετανοήσουν και θεράπευε ψυχές και σώματα ασθενούντων.

Αφού πήγε σ’ Αυτόν για να σώσει την ψυχή του, ο Χριστός τον έκανε μαθητή Του και του εμπιστεύτηκε να κρατά τα χρήματα που προοριζόταν για την συντήρηση των υπολοίπων Μαθητών και του Χριστού. Όμως, ο Ιούδας δεν εγκατέλειψε το πάθος της φιλαργυρίας και έκλεβε χρήματα, φθάνοντας στο σημείο να προδώσει τον Ιησού Χριστό για τριάκοντα αργύρια και να καταδικασθεί από τους Εβραίους σε σταυρικό θάνατο. Καταλαβαίνοντας ότι είχε παραδώσει αθώο αίμα, επέστρεψε τα αργύρια και αντί να μετανοήσει ειλικρινά, προτίμησε να κρεμασθεί σ’ ένα δένδρο και να αυτοκτονήσει.

Ακομα και η αυτοκτονια αυτη του Ιουδα εγινε απο πονηρια, προκειμενου να προλαβει να πεθανει πριν τον θανατο του Χριστου. Γιατι οπως ειχε ακουσει, στα χρονια της τριετους διδασκαλιας του Χριστου, ο Χριστος θα κατεβαινε στον Αδη για να κηρυξει και εκει στις ψυχες των νεκρων, για να σωθουν οσες απο αυτες θα πιστευαν. Επρεπε, λοιπον, να προλαβει να βρεθει αναμεσα στις ψυχες αυτες πριν πεθανει ο Χριστος και οσο διαρκουσε ακομη η εποχη της Παλαιας Διαθηκης.

Ομως η πονηρια του αυτη πηγε χαμενη γιατι κοπηκε το σχοινι, και «ἔπεσε πρηνής, ἄνοιξε ἡ κοιλιά του καὶ χύθηκαν ὅλα τὰ σπλάγχνα του», οπως αναφερει ο Ευαγγελιστης Λουκας. (Πράξ. α´, 18) Δεν ξεψυχησε, δηλαδη αμεσως, αλλα ψυχωραγουσε για μερικες ωρες με αποτελεσμα να πεθανει μετα τον θανατο του Χριστου, πηγαινοντας με τον τροπο αυτο στην αιωνια κολαση της Καινης Διαθηκης και οχι στον Αδη της  Παλαιας Διαθηκης, οπως πονηρα υπολογιζε,  προκειμενου να συναντησει εκει τον Χριστο μαζι με τους αλλους νεκρους.

Αυτη ειναι σε συντομια η ιστορία του προδοτη Ιουδα για τον οποιο ο Χριστος προειπε το αιωνιο μελλον του με τα βαρυσημαντα εκεινα λογια: «ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὑπάγει καθὼς γέγραπται περὶ αὐτοῦ· οὐαὶ δὲ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι' οὗ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται· καλὸν ἦν αὐτῷ εἰ οὐκ ἐγεννήθη ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος». (Μρκ. ιδ´, 21)

 

Αγαπητοί μου! Ο Ιούδας είναι ένας άνθρωπος των καιρών μας! Ναι μην απορείτε. Και σήμερα στις καρδιές πολλών ανθρώπων φωλιάζει η φιλαργυρία και η προδοσία, όμως τους καλεί ο Κύριος, τους καλεί σε σωτηρία και δέχονται και αυτοί πλούσια τη θεϊκή αγάπη του όμως στο τέλος,γίνονται προδότες όπως και ο Ιούδας..

Αν στη μορφή του Ιούδα διακρίνουμε κάτι, έστω κι το ελάχιστο, που να ταιριάζει και σε μας, ας μην περιμένουμε, αλλά να σπεύσουμε γρήγορα στον πνευματικό να το αποβάλουμε.

Να θυμηθούμε πως άρχισε ο Ιούδας και πως κατάντησε. Ξεκίνησε για να γίνει ο κήρυκας της σωτηρίας και κατάντησε...«ο υιός της απωλείας»!!

Saturday, March 26, 2022

Νὰ ξεκινᾷς τὴν ἡμέρα σου σὰν Σεραφείμ στὴν προσευχή

 


Νὰ ξεκινᾷς τὴν ἡμέρα σου σὰν Σεραφείμ στὴν προσευχή....

σὰν Χερουβείμ  στὶς πράξεις ...

καὶ σὰν ἄγγελος στὴ συμπεριφορά Σου!!!_

ΣΤΑΡΕΤΣ ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΗΣ ΟΠΤΙΝΑ

Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι;

 


Μπορείς, βλέποντας τον ήλιο με τους φυσικούς οφθαλμούς, να μη χαίρεσαι;

Μα πόσο μεγαλύτερη χαρά θα νοιώθεις, όταν ο νους σου βλέπει με τους εσωτερικούς οφθαλμούς τον Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστόν;

Αποφθέγματα Αγίων Πατέρων.