Αυτό είναι η Πίστη και οι Χριστιανοί είμαστε περήφανοι για αυτό!

ΓΙΑΤΙ ΚΑΠΝΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ;

Αν δεν έχετε δει τις ταινίες «Thank you for smoking» & «The insider» δείτε τις. Θα πάρετε μια πολύ καλή εικόνα των παρασκηνίων του όλου θέματος!

Γιατί οι άνθρωποι στην κοινωνία μας καπνίζουν τσιγάρα;
Η απάντηση είναι απλή. Γιατί κάποιος τους εκπαίδευσε να συσχετίζουν ευχαρίστηση μ' αυτό.

Για σκεφτείτε το. Την πρώτη φορά που καπνίζει κανείς τσιγάρο λέει «γιούπι»; Πολύ αμφίβολο... Μάλλον πνίγεται και βήχει και το μυαλό του λέει «χαζέ, μα τι κάνεις τώρα;» Όμως συνεχίζει να καπνίζει.
Γιατί; Γιατί βλέπει διαφημιστικά και βλέπει τους φίλους του και βλέπει ταινίες ξανά και ξανά και ξανά... Οπότε τι έχει συσχετίσει με τα τσιγάρα;

Μας δίδαξαν. Για σκεφτείτε το. Μια μικρή ομάδα ανθρώπων συγκεντρώθηκαν κάποια μέρα και είπαν:
- Λοιπόν, ξέρετε κάτι; Έχουμε ένα προϊόν. Είναι φθηνό και είναι απόλυτα εθιστικό. Αν το πουλήσουμε και καταφέρουμε αρκετούς ανθρώπους να εθιστούν σ' αυτό θα βγάλουμε δισεκατομμύρια.
Κάποιος τότε απ' την ομάδα είπε:
- Έχουμε ένα πρόβλημα όμως παιδιά. Το προϊόν μας βρωμάει και σκοτώνει τους ανθρώπους.
Και κάποιος άλλος είπε:
- Μην ανησυχείς! Οι άνθρωποι είναι χαζοί. Μπορούμε να τους εκπαιδεύσουμε. Θα τους φέρουμε σε μια κατάσταση που να συνδέουν το κάπνισμα με τα πράγματα που επιθυμούν περισσότερο. Πράγματα που δεν έχουν σε τίποτα να κάνουν με τα τσιγάρα...

Και ποια είναι τα πράγματα που μας είπαν ότι θα αποκτήσουμε με τα τσιγάρα; Σκεφτείτε το. Τι μας είπαν ότι κερδίζουμε; «Θα είσαι μάγκας, θα είσαι γόησσα, θα είσαι ωραίος τύπος, θα είσαι in, θα είσαι μοντέρνος, θα έχεις στυλ & image» κλπ. Και βέβαια στα παιδιά: «θα είσαι άντρας ή θα είσαι γυναίκα...» Οπότε αν ο τρόπος για να τα καταφέρει κανείς αυτά, είναι το να καπνίσει ένα τσιγάρο, κανένα πρόβλημα, γιατί η ευχαρίστηση αξίζει τον κόπο. Και στην πραγματικότητα αυτή η ευχαρίστηση είναι πολύ πιο αληθινή απ' ότι ο πόνος του να πνιγείς για λίγα λεπτά απ' το τσιγάρο.
Η ουσία είναι ότι συνδέουμε κάθε είδους άσχετα πράγματα με το κάπνισμα, και το σεξ είναι ένα απ' τα κυριότερα. Όταν καπνίζεις είσαι σέξι!!! Και πραγματικά, δε σας κάνει να νιώθετε ότι κάποιος είναι σέξι όταν μυρίζετε την αναπνοή του αφού έχει καπνίσει; Δε σας φτιάχνει αυτό; Μάλλον το αντίθετο... Ή το άλλο: Αν καπνίσουμε θα μπορέσουμε να χαλαρώσουμε. Αυτό είναι αλήθεια. Αν συνεχίσουμε να καπνίζουμε θα μπορέσουμε να χαλαρώσουμε για πολύ- πολύ καιρό!

Αλήθεια, τι έγινε λοιπόν; Πήγαμε να καπνίσουμε ένα τσιγάρο και το μυαλό μας, μας είπε: «Έ, χαζέ, τι κάνεις εκεί;» κι εμείς του είπαμε: «Πάψε μυαλό! Το σεξ θα αξίζει τον κόπο». Κι έτσι συνεχίσαμε όλο και περισσότερο...

Για παρεμφερείς λόγους οι άνθρωποι κάνουν χρήση ναρκωτικών ή κατάχρηση αλκοόλ.

Βλέπετε λοιπόν, οι συσχετισμοί του μυαλού μας, μας καθοδηγούν, ακόμα κι αν δε στέκουν λογικά. Μπορούν τελικά μερικοί άνθρωποι να ωθήσουν κάποιον να κάνει κάτι καταστροφικό, απλά με το να κάνουν το μυαλό του να το συσχετίσει με την ευχαρίστηση; Φυσικά και μπορούν! Κλασικό παράδειγμα από το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο: Οι Γιαπωνέζοι δημιούργησαν μια ομάδα ανθρώπων που ονομάζονταν «πιλότοι καμικάζι» και τους έκαναν να πηγαίνουν να σκοτώνονται οικιοθελώς. Πως το κατάφεραν αυτό; Πολύ απλά. Τους έκαναν να συσχετίσουν το θάνατό τους (!), κάτι πραγματικά επώδυνο, με κάποια «τελική ευχαρίστηση»: Το ότι θα τιμήσουν την οικογένεια και την πατρίδα τους και ότι θα πάνε σ' ένα μέρος που είναι πολύ καλύτερο από δω και όπου επικρατεί η αιώνια ευχαρίστηση.
Πραγματικά οι άνθρωποι μπορούμε να εκπαιδευτούμε ώστε να κάνουμε οτιδήποτε, και σίγουρα πολλά αρνητικά πράγματα...

Συνειδητοποιώντας λοιπόν τις ρίζες της καταστροφικής (για μας και τους άλλους) συνήθειας του καπνίσματος, δε μένει παρά να αναλάβουμε ξανά τον έλεγχο, να επιβληθούμε στον εαυτό μας και να τη σταματήσουμε μια για πάντα.

Συγνώμη: Ωφέλιμο φάρμακο

Μια παροιμία λέει: «Οι γονείς τρώνε αγουρίδες και τα παιδιά μουδιάζουν». Η Μπεθ γεννάται στην Νέα Υόρκη της Αμερικής. Οι γονείς, δυστυχώς, σύντομα παρατούν το κοριτσάκι στο έλεος του Θεού και χωρίζουν.

Τα παιδιά χωρισμένων γονιών δέχονται τόνους λύπης , υποφέρουν τα πάνδεινα και συχνά γίνονται περιθωριακά άτομα. Η μικρή Μπεθ μεγαλώνει με τη στοργή της γιαγιάς. Πολλές φορές οι γιαγιάδες μεγαλώνουν τα εγγονάκια τους. . Δεκαπεντάχρονη η Μπεθ χάνει και τη γιαγιά της και παραμένει μονάχη, πεντάρφανη.

Κάποιοι θείοι τη βοηθούν στην αρχή, σύντομα όμως και αυτοί εξαφανίζονται . Η Μπεθ εργάζεται σαν πωλήτρια, σε κάποιο μεγάλο κατάστημα.

Κάποια μέρα τσακώνεται με άλλη υπάλληλο και την ξυλοφορτώνει άδικα και σκληρά. Ακολουθεί απόλυση, δικαστήρια…

Στα είκοσι τέσσερά της καταφεύγει σε κάποιον σύμβουλο για ψυχολογικά προβλήματα, τον Dr. Tim Lahaye ( Τιμ Λαχάγιε).

Από τη «ΖΩΗ» αρ. τεύχους 3787, 15 Δεκεμβρίου 1994 , αντιγράφω:

«Κάποια μέρα μ’ επισκέπτεται στο γραφείο μια εικοσιτετράχρονη γυναίκα, για να με συμβουλευτεί. Σύντομα ομολογεί ότι έχει περάσει πολλά χρόνια σε θλίψεις ,καταθλίψεις, , λύπες. Εγώ, κοιτάζω προσεκτικά το πρόσωπο της συμπαθητικής κοπέλας , αλλά δεν μπορώ να μην σκεφθώ πόσο η περίπτωση ήταν χαρακτηριστική. Πρώτα απ’ όλα η ψυχοσύνθεσή της είναι μελαγχολική. Συνεπώς έχει μία αρνητική στάση, γιατί είναι ευαίσθητη και υπεραπασχολημένη με τον εαυτό της.

Και εκτός από όλα αυτά, δεν έχει καμιά ελπίδα για το μέλλον. Προέρχεται η ταλαίπωρη από διαλυμένη οικογένεια, είναι ανεπιθύμητη τόσο από τους γονείς της, όσο και από τ’ αδέλφια της. Η Μπεθ κάνει το πρώτο βήμα για την ανάρρωση, όταν αποδέχεται τον Ιησού Χριστό, σαν προσωπικό της γιατρό . Την βεβαιότητα της αγάπης και της συγχωρήσεως που πάντα λαχταρούσε , της την πρόσφερε ο Χριστός. Επίσης, την εφοδίασε με τη δύναμη να υπερνικήσει τις σκέψεις της, που τριγύριζαν σε απογοήτευση και αυτολύπηση. Παίρνοντας από το Χριστό την δυνατότητα να συγχωρήσει τους γονείς της, αφαίρεσε από τη ζωή της τη ρίζα της πικρίας που είχε εξελιχθεί σε ρίζα κακίας και χρόνια ολόκληρα την ταλαιπωρούσε.

Τρεις μήνες μετά την επιστροφή της στο Χριστό, πέταξε από το κομοδίνο της όλα τα ηρεμιστικά φάρμακα που έπαιρνε. Τότε ακριβώς δοκίμασε από πλευράς ισορροπίας , την πιο σταθερή περίοδο της ζωής της».

Ταλαίπωρο πλάσμα! Η μοναξιά, η εγκατάλειψη, η στέρηση της αγάπης φαρμάκωσαν το εσωτερικό της κοπέλας.

Ένα αβυσσαλέο μίσος, απόλυτα δικαιολογημένο, δημιούργησε ένα απόστημα, έναν καρκίνο μέσα της!

Πολλά παιδιά χωρισμένων γονιών στερούνται την αγάπη, πυρπολούνται από το μίσος και καταντούν στην απελπισία ή καταλήγουν σε φυλακές!

Ταλαίπωρα πλάσματα! Το μίσος, σαν αφρικανικός λίβας , κατακαίει τα φιλάνθρωπα συναισθήματα, την καλωσύνη, την αγάπη!

(Πηγή: «ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΩΦΕΛΙΜΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ
ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ
ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ

Πηγή:vimaorthodoxias.gr

ΓΕΡΟΝΤΑ, πως θα μαλακώσει η καρδιά μας και θα γίνει εύσπλαχνη;

Με το να δικαιολογούμε τον άλλον

 και όχι τον εαυτόν μας. 

Όμως εμείς κάνουμε πάντα το αντίθετο 

και γι’ αυτό σκληραίνεται ή καρδιά μας.

 Κι από την πολύ σκληράδα επιτρέπει μετά ό Θεός

 να μπούμε μέσα στή σόδα των θλίψεων, 

μήπως και μαλακώσουμε, σαν τα ρεβίθια, 

πού, πριν τα μαγειρέψει, 

τα μουλιάζει αποβραδίς ή νοικοκυρά.

ΑΔΕΛΦΗΣ ΜΑΓΔΑΛΗΝΗΣ « Σκέψεις για τα παιδιά στην Ορθόδοξη Εκκλησία σήμερα »

Πώς να ακούμε τα παιδιά

Όταν μιλούμε με τα παιδιά μας , πρέπει να τα ακούμε προσεκτικά . Μερικές φορές οι χριστιανοί ενήλικες ακούν τα παιδιά με μισό αυτί, εκτός κι αν μιλούν για τον Θεό. Πρέπει να ακούμε με προσοχή και προσευχή οποιοδήποτε θέμα απασχολεί το παιδί , ώστε η ευλογία του Θεού να φωτίσει κάθε πτυχή της ζωής του. Κανείς δε θα υποστήριζε ότι ένα παιδί μπορεί πάντα να διακόπτει οποιαδήποτε στιγμή μια συζήτηση και να απαιτεί την προσοχή μας όποτε θέλει αυτό, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πόσο χρόνο και πόση ενέργεια διαθέτουν οι γονείς απλώς για να συζητούν και να ακούν τα παιδιά τους. Ακόμα και όταν είμαστε απασχολημένοι , οφείλουμε να διακρίνουμε πότε η ερώτηση ενός μικρού παιδιού είναι αρκετά σοβαρή , ώστε να αξίζει να διακόψουμε την εργασία μας , επειδή μπορεί να μη μας ξαναδοθεί η ευκαιρία να απαντήσουμε σε αυτή την ερώτηση. Μόνο όταν το παιδί φτάσει σε κάποιο επίπεδο ωριμότητας, είναι δυνατόν να αναβάλλουμε για ευθετότερο χρόνο μια σοβαρή απάντηση.

Μερικές φορές είναι καλύτερο να απαντούμε σε μια ουσιώδη ερώτηση με τρόπο φαινομενικά πρόχειρο, ιδίως όταν πρόκειται για παιδιά τα οποία « αποτραβιούνται » , όταν η συζήτηση στρέφεται σε σοβαρά θέματα. Αυτό δεν είναι προσποίηση : η προσευχόμενη καρδιά μας είναι αυτή που θα μας δείξει πώς να μιλήσουμε προς όφελος του παιδιού.

Όταν απαντούμε σε ένα παιδί , πρέπει να απαντούμε στο ίδιο το παιδί , και όχι για να μας ακούσουν οι άλλοι ενήλικες που είναι παρόντες και ίσως διασκεδάζουν ή εντυπωσιάζονται από τις ερωτήσεις του παιδιού . Είναι πολύ σημαντικό να κάνουμε αληθινές συνομιλίες με ένα παιδί , όσο κι αν αυτές είναι προσαρμοσμένες στο επίπεδο αναπτύξεώς του. Οι ενήλικες πρέπει επίσης να προσέχουν να μη δείχνουν ότι διασκεδάζουν με τον τρόπο που εκφράζεται το παιδί , αν υπάρχει φόβος αυτή η συμπεριφορά τους να χαλάσει τη συζήτηση . « Υπάρχει καιρός για γέλιο » ( υπάρχουν πολλές ευκαιρίες για γέλιο, όταν κανείς ασχολείται με τα παιδιά … ). Αλλά υπάρχει επίσης ο καιρός που πρέπει να προσέξουμε να μη γελοιοποιήσουμε μια σοβαρή ερώτηση ή σχόλιο.

…
Για κορίτσια

Πολιτική! ! !

«Έχω πένθος και για σαράντα ημέρες δεν κάνει να πάω στην Εκκλησία»

Το έθιμο αυτό είναι έξω από κάθε λογική. Είναι καθαρά σατανικό και πρέπει να ξεριζωθεί. Διότι τότε κυρίως πρέπει να πηγαίνει στην Εκκλησία ο χριστιανός, ει δυνατόν και κάθε μέρα, για να βρει παρηγοριά και ανακούφιση, αλλά και για να ωφελήσει περισσότερο την ψυχή του κεκοιμημένου.

Αυτά και άλλα πολλά μπορεί ν' ακούσει κανείς απ' αυτούς που δεν εκκλησιάζονται. Ένας όμως που θέλει να εκκλησιαστεί, όλα τα ξεπερνά. Οι χριστιανοί στα χρόνια των διωγμών, στα χρόνια της τουρκοκρατίας, αλλά και πρόσφατα, σε χώρες αθεϊστικών καθεστώτων, με κίνδυνο της ζωής τους, πήγαιναν κρυφά στις κατακόμβες και στους χώρους λατρείας, για να προσευχηθούν. Αδελφοί μας που ζουν στο εξωτερικό διανύουν δεκάδες και εκατοντάδες χιλιόμετρα κάθε Κυριακή για να εκκλησιαστούν σε ορθόδοξο ναό.

Γέροντες 80 και 90 ετών, με τρεμάμενα πόδια, έρχονται κάθε Κυριακή στην Εκκλησία.

Τι απολογία θα δώσουμε στο Θεό όταν έχουμε την υγεία μας, όταν έχουμε την Εκκλησία δίπλα μας, όταν ζούμε σε ελεύθερο κράτος, και δεν εκκλησιαζόμαστε;

Κλείνουμε με τα λόγια που έλεγε συχνά ο μακαριστός μητροπολίτης πρώην Φλωρίνης π. Αυγουστίνος: «Αν υποθέσουμε ότι βγει μια ανακοίνωση που λέει:

"Αύριο Κυριακή, μετά τη Θ. Λειτουργία, ο Ιερέας του χωρίου θα μοιράσει σ' όσους εκκλησιαστούν από μια χρυσή λίρα", τι λέτε θα έρχονταν όλοι στην Εκκλησία; Και τους παράλυτους θα φέρνανε, για να πάρουν τη λίρα: Και όμως· αυτό που κρατώ στα χέρια μου (και έδειχνε ένα κομμάτι αντίδωρο) αξίζει περισσότερο από λίρα. Είναι η ευλογία του Θεού.

 Το πιστεύεις; Έλα στην Εκκλησία.

 Δεν το πιστεύεις; Μην έρχεσαι».

http://www.xristianos.gr/forum/viewtopic.php?f=141&t=3302