Όπως είδες φίλε, εδώ στην Εκκλησία βρίσκεται ο θησαυρός μου. Μετέχοντας στην Θεία λειτουργία, έχω την ευλογία του Θεού.

Στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, ζούσαν 2 υποδηματοποιοί που κατοικούσαν στον ίδιο δρόμο. Ο ένας, αν και είχε μεγάλη οικογένεια, κατάφερνε να την συντηρεί καλά και μάλιστα του περίσσευαν χρήματα. Ο άλλος, αν και ανύπαντρος, μόλις που τα έβγαζε πέρα, παρόλο που δούλευε τις Κυριακές και τις γιορτές.

Μια μέρα πήγε ο δεύτερος τσαγκάρης στον πρώτο και του διηγήθηκε την οικονομική του κατάσταση και του ζήτησε να μάθει, πως αυτός κατόρθωνε να τα βγάζει πέρα, τόσο εύκολα. Και εκείνος του απάντησε:

- Φίλε μου, έχω έναν κρυμμένο θησαυρό και κάθε Κυριακή, παίρνω απ' αυτόν τον θησαυρό, όσα μου χρειάζονται.

- Θα μπορούσες να μου δείξεις και να μου πεις κάτι, γι' αυτόν τον θησαυρό;

- Ευχαρίστως! Την άλλη Κυριακή έλα μαζί μου για να στον δείξω, του είπε ο πρώτος τσαγκάρης.

Πράγματι την Κυριακή τον παίρνει και τον πάει στην Εκκλησία. Παρακολούθησαν την Θεία Λειτουργία και μετά την απόλυση του λέει:

- Όπως είδες φίλε, εδώ στην Εκκλησία βρίσκεται ο θησαυρός μου. Μετέχοντας στην Θεία λειτουργία, έχω την ευλογία του Θεού. Αγίαζε και εσύ τις ημέρες του Κυρίου καθώς και τις γιορτές, μετέχοντας στη Θεία λατρεία και στα Μυστήρια και κατεξοχήν στην Θεία Κοινωνία και πίστεψέ με, ότι Αυτός ο μεγάλος θησαυρός που βρίσκεται μέσα σ' αυτήν την Εκκλησία, δηλ. ο ίδιος ο Χριστός, είναι τόσο πλούσιος, που κανείς δεν μένει νηστικός, απ' αυτούς που καταφεύγουν σ' Αυτόν.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος

 

Η αμετανόητη γυναίκα!

 Κάποτε, μία γυναίκα ζούσε με Νηστείες και Προσευχές.

Φαινόταν εξωτερικά ευλαβής, είχε όμως πολλή υπερηφάνεια και πίστευε πώς ήταν αγία.

Είχε επίσης τόση μνησικακία, πού, αν μάλωνε με κάποια άλλη, όχι μόνο δεν τη συγχωρούσε, μα ούτε ήθελε νά την ξαναδεί στα μάτια της.

Κάποτε αρρώστησε και κάλεσε τον πνευματικό, άλλά δεν εξομολογήθηκε καθαρά.

Αυτό το συνηθίζουν μερικοί επιπόλαιοι χριστιανοί, πού κρύβουν τις μεγάλες αμαρτίες και φανερώνουν τις μικρές. Τέλος, όταν ο ιερέας έφερε τα ‘Άγια για να την κοινωνήσει, εκείνη γύρισε στον τοίχο το πρόσωπο και δεν μπορούσε ούτε να αντικρίσει τον Θειο μαργαρίτη.

Την ίδια στιγμή, με θεία παραχώρηση, ομολόγησε με δυνατή φωνή: Όπως εγώ από υπερηφάνεια δεν συγχωρούσα όσους μου έφταιγαν, αλλά τούς αποστρεφόμουν, έτσι τώρα αποστρέφει και ο Κύριος Το πρόσωπό Του από μένα και δεν θέλει νά μπει στην ανάξια ψυχή μου. δεν θα τον δω στην ουράνια βασιλεία, αλλά θα καίγομαι στην αιώνια κόλαση!

Και μ’ αυτά τα λόγια ξεψύχησε…

Από: Θαύματα και αποκαλύψεις από τη Θεία Λειτουργία

Επίγειος Ουρανός

Δεν έχει σημασία αν η θεία Λειτουργία τελείται σε μεγαλοπρεπείς και περικαλλείς ναούς ή σε πτωχά και απέριττα εκκλησάκια, που βρισκονται σε τόπους απόμερους και αγνώστους στους πολλούς . Δεν υπάρχει διαφορά αν μεγάλα και πολυπληθή εκκλησιάσματα συμμετέχουν στη λατρεία του Θεού η μικρές ομάδες πιστών ζουν στην ιερή της ατμόσφαιρα. Το ίδιο μυστήριο τελείται, το ίδιο τρισμέγιστο θαύμα λαμβάνει χωρά σε κάθε θεία λειτουργία.

Είναι συγκινητικά τα λογία με τα οποία εκφράζεται ο άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης για την προσφορά της θυσίας του Κυρίου κατά τη θεία λατρεία. Η θεία Λειτουργία κάνει τον ναό επίγειο ουρανό!

«Πανίερη, παμπόθητη, μεγαλειώδης θεία λειτουργία! Όταν τελείσαι, ο ναός πράγματι γίνεται επίγειος ουρανός! Διότι το Πανάγιο και Τελεταρχικό Πνεύμα κατέρχεται στη αγία τράπεζα και επιτελεί το μέγιστο θαύμα και την κορυφαία εκδήλωσι της ευσπλαχνίας του Τριαδικού Θεού προς τον άνθρωπο, μεταβάλλει δηλαδή τον άρτο και τον οίνο σε Σώμα και Αίμα Κυρίου και αξιώνει κατόπιν τους πιστούς της κοινωνίας των.

Με τι προσοχή, με τι καθαρότητα καρδίας , με τι ταπείνωσή και ευγνωμοσύνη, πρέπει λοιπόν να συμμετέχουμε στη θεία λειτουργία! Έτσι θα είμαστε άξιοι ¨μεθέξεως Θεού¨.

Έτσι θα γίνουμε ¨υιοί του νυμφωνος¨(Μαθ. θ’ 15)».

Αρχιμ. Αστέριος Χατζηνικολάου

(Το μυστήριο της κοινωνίας του Θεού)

Η Θεία Λειτουργία, είναι ένας αρραβώνας με τον Χριστόν, ένας γάμος.

Η Θεία Λειτουργία, είναι ένας αρραβώνας με τον Χριστόν, ένας γάμος. Μας βάζει εις την Βασιλείαν Του. Ύστερα θα βγούμε πάλι, θα πάμε στο σπίτι μας με τα πάθη μας, με τις αμαρτίες μας, με τις μιζέριες μας. Δεν έχει σημασίαν.

Θα πάμε πάλι στην Λειτουργία, θα αρπάξωμε πάλι τον Χριστόν, θα μας θεώση ξανά. Και έτσι, με συνεχή αγώνα, με συνεχή πορεία, μπροστά ο Ιερεύς, πίσω εμείς, θα φθάσωμε εις την Βασιλείαν των Ουρανών. Πηγαίνομε εις την Λειτουργίαν με τον πόθο αυτόν; Εξασφαλίσαμε την Βασιλείαν των Ουρανών.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

https://www.iellada.gr

Ἅγιος Νικόλαος Πλανάς. Τό θαύμα με το πρόσφορο

Μέσα από τα βάθη της ψυχής του τελούσε ο Άγιος τη Θεία Λειτουργία. Πενήντα ολόκληρα χρόνια δεν πέρασε ούτε μία μέρα χωρίς να λειτουργήσει. Κατά τις πολύωρες λειτουργίες δεν ήταν λίγα τα θαύματα που συνέβαιναν. Ο Άγιος Νικόλαος τα θεωρούσε εντελώς φυσιολογικά, όπως εντελώς φυσιολογική ήταν η αστείρευτη αγάπη του προς τον Θεό.

Οι ακολουθίες του Παππού, όπως τον φώναζαν τον Άγιο τα πνευματικά του παιδιά, ήταν μοναδικές και ανεπανάληπτες. Είχαν τη μεγαλοπρέπεια του Βυζαντίου αλλά και τη σφραγίδα της αγιοπατερικής παράδοσης. Πλήθος κόσμου συγκεντρώνονταν στους ναούς που λειτουργούσε ο ταπεινός ιερέας. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, άνδρες και γυναίκες, Αθηναίοι και επαρχιώτες, επιστήμονες και απλοί εργάτες. Ακόμα και παιδιά, αρκετά παιδιά με τις μητέρες τους, έμεναν στο ναό ώρες πολλές μέχρι να τελειώσει η ακολουθία. Τα μικρά παιδιά τον αγαπούσαν πολύ τον παππούλη, αλλά και ο Άγιος αγαπούσε τα αθώα παιδιά.

Γιατί δεν εκκλησιάζεσαι;

 Παρόλα αυτά, λίγοι είναι εκείνοι που έρχονται στην εκκλησία. Τι θλιβερό!

Στους χορούς και στις διασκεδάσεις τρέχουμε πρόθυμα. Τις ανοησίες των τραγουδιστών τις ακούμε με ευχαρίστηση. Τις αισχρολογίες των ηθοποιών τις απολαμβάνουμε για ώρες, δίχως να βαριόμαστε. Και μόνο όταν μιλάει ο Θεός, χασμουριόμαστε, ξυνόμαστε και ζαλιζόμαστε.

Μα και στα ιπποδρόμια, μολονότι δεν υπάρχει στέγη για να προστατεύει τους θεατές από τη βροχή… τρέχουν οι περισσότεροι σαν μανιακοί, ακόμα κι όταν βρέχει ραγδαία, ακόμα κι όταν ο άνεμος σηκώνει τα πάντα.

Δεν λογαριάζουν ούτε την κακοκαιρία ούτε το κρύο ούτε την απόσταση. Τίποτα δεν τους κρατάει στα σπίτια τους. Όταν όμως πρόκειται να πάνε στην εκκλησία, τότε και το ψιλόβροχο τούς γίνεται εμπόδιο. Κι αν τους ρωτήσεις, ποιος είναι ο Αμώς ή ο Οβδιού, πόσοι είναι οι Προφήτες ή οι Απόστολοι, δεν μπορούν ν΄ ανοίξουν το στόμα τους.

Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να κοινωνήσεις κατὰ τη γνώμη αδελφού, είναι η ασπλαχνία και η κατάκριση των άλλων .

 Το μεγαλύτερο εμπόδιο για να κοινωνήσεις κατὰ τη γνώμη αδελφού, είναι η ασπλαχνία και η κατάκριση των άλλων .

Μπορεί να νηστεύεις και να εκκλησιάζεσαι .

Να τηρείς τοὺς κανόνες της Ἐκκλησίας και να κάνεις πολλὰ ποὺ μυρίζουν λιβάνι . Γι' αὐτὸ καί απατούν - ξεγελούν και σε κάνουν να χάνεις το δρόμο .

Ἐσύ βέβαια , κάνεις πολλά . Να το πούμε αὐτό . Το ξέρω . Εύγε . Μα αν δὲν τηρείς και την πρώτη εντολὴ της αγάπης πως θα ενωθείς με αυτόν πού είναι η αγάπη ;

Ἂν δὲν μπορείς να χωνέψεις την πεθερά σου , να μιλήσεις στα παιδιά σου , να συγχωρέσεις τη μάνα σου , να κατανοήσεις τον πατέρα σου , να ενωθείς με την σύζυγό σου , να τηλεφωνήσεις στον αδερφό σου για ναμπείς μία κουβέντα γλυκιά τι να τα κάνω όλα τ' άλλα όπως π.χ πρόσφορα , κόλλυβα , λάδια , θυμιάματα , ἀρτοκλασίες κι ἀλάδωτες νηστείες ;

Ὁμιλίες και κηρύγματα ποὺ μένουν μόνο λόγια , λόγια , λόγια ...

Ὅλα κούφια .

Ονόματα γραμμένα στὰ χαρτιὰ "ὑπὲρ ὑγείας" καί ξεγραμμένα ἀπ' τὴν καρδιὰ μετ' ασπλαχνίας . Πάρ' το ἀπόφαση καί κατάλαβέ το . Δὲν είναι πίστη αυτὸ ποὺ έχεις .Κι άμα σε πόνεσα συγχώρα με ποὺ θα στὸ πω μα κι ἐγὼ αὐτὸ ἤθελα .

Να πονέσεις .

Για να βγεί απὸ μέσα σου το πύον ποὺ περνάς για αγιασμό ...

Εμπειρίες κατά τη Θεία Λειτουργία

O Άγιος Μηνάς της Ρουμανίας & τα πτηνά του Ουρανού –

Ζούσε σ’ ένα μοναστήρι της Ρουμανίας, ένας κεχαριτωμένος ιερεύς, ό πατήρ Μήνας, ό μετέπειτα Όσιος Μηνάς. Αυτός, μετά τη Θεία Λειτουργία, για να ξεκούραστη, έβγαινε στο δάσος, διότι το μοναστήρι ήταν μέσα σε δάση, κι εκεί έψελνε και δοξολογούσε τον Θεό με αναστάσιμα τροπάρια καί με πολλά άλλα.

Τότε μαζεύονταν τα πουλιά του δάσους γύρω του: στο κεφαλάκι του, στους ώμους του, στα χέρια του, αυτός δε τρυφερά τα χάιδευε. Τις περισσότερες φορές, όταν ό πατήρ Μηνάς έψελνε, τα πουλιά βουβαίνονταν και τον άκουγαν.

Επειδή οι Λειτουργίες άρχιζαν νύχτα και τελείωναν με το χάραμα, ώσπου να κάνη κατάλυσι και να ξεντυθή, ξημέρωνε, έβγαινε ό ήλιος κι έτσι έβγαινε έξω πρωί- πρωί μέσα στο δάσος και χαιρόταν τη φύση και την παρουσία των πουλιών. Κι εκεί Όλοι μαζί αινούσαν και δοξολογούσαν τον Θεό.

Παρατηρήθηκε, λοιπόν, στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ότι, όταν είχαν πανηγυρική Θεία Λειτουργία και αργούσε να τελείωση, και μάλιστα αργούσε πολύ μετά την ανατολή του ηλίου, τα πουλιά μαζεύονταν πάνω στην Εκκλησία! Την ώρα της Μεταβολής των Τιμίων Δώρων, πού ο ιερεύς έλεγε “τα Σα εκ των Σων”, τότε όλα τα πουλιά πάνω στην Εκκλησία βουβαίνονταν! Και στο “έξαιρέτως της Παναγίας, Άχραντου…”, στα Ρουμανικά βέβαια, και ενώ ή χορωδία έψαλλε το “”Άξιον εστί”, τότε πάλι τα πουλιά άρχιζαν να κελαηδούν!'”

Παρόμοιο γεγονός μου αφηγήθηκε κάποιος πιστός, πού συνέβη και στον Ναό της Παναγίας της Εκατονταπυλιανής στην Πάρο, κατά την Θεία Λειτουργία της παραμονής των Θεοφανείων του έτους 1998.

Δεκάδες σπουργίτια και άλλα πουλιά, φτερουγίζοντας μέσα κι έξω από τον Ναό, από τα ανοικτά παράθυρα του τρούλου, κελαηδούσαν και τιτίβιζαν ζωηρά. Την ώρα, όμως, του Καθαγιασμού των Τιμίων Δώρων βουβάθηκαν και ακινητοποιήθηκαν όλα, για να ξαναρχίσουν μετά το “Έξαιρέτως της Παναγίας Άχραντου…”.

Πηγή: π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος

Εμπειρίες κατά τη Θεία Λειτουργία, εκδ. Γκέλμπεσης

Πειραιάς 2006