Γέροντα, τι είναι καλύτερα, να ζητώ το έλεος του Θεού γενικά ή να αναφέρω και συγκεκριμένα αιτήματα σύμφωνα με το «Αιτείτε και δοθησεται υμιν»;

 

Να προσεύχεσαι γενικά και να λες «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τους πάσχοντας σωματικά και ψυχικά». Σ' αυτήν την ευχή περιλαμβάνονται και οι κεκοιμημένοι. Αν σου έρχεται στον νου ένα συγγενικό σου πρόσωπο, πες μια ευχή και γι' αυτό, «... ελέησον τον δούλον Σου τάδε», και πέρασε αμέσως στην γενική ευχή για όλον τον κόσμο, «... ελέησον τον κόσμον Σου άπαντα»

Μπορείς να φέρνεις στον νου σου έναν συγκεκριμένο άνθρωπο που έχει ανάγκη, να προσεύχεσαι λίγο γι' αυτόν και μετά να λες «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς» και να πονάς για όλους, για να μη φεύγει η... αμαξοστοιχία με έναν επιβάτη. Να μη σκαλώνουμε σε ένα πρόσωπο και μετά δεν μπορούμε να βοηθήσουμε με την προσευχή ούτε τον εαυτό μας ούτε τους άλλους.

Όταν προσεύχεσαι λ.χ. για έναν καρκινοπαθή, να προσεύχεσαι για όλους τους καρκινοπαθείς και να λες και μια ευχή για τους κεκοιμημένους. Ή βλέπεις έναν δυστυχισμένο· να πηγαίνει αμέσως ο νους σου σε όλους τους δυστυχισμένους και να προσεύχεσαι γι' αυτούς.

Αγιος Παϊσιος Αγιορείτης

Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

 Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο, αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.

Οι Άγιοι δεν ήθελαν να γίνουν Άγιοι.

Αγάπη ήθελαν να γίνουν, και όταν γίνεσαι Αγάπη, γίνεσαι Άγιος.

Δεν είναι η αγιότητα που αναζητά ο άνθρωπος του Θεού, αλλά η ένωση με την Πηγή της Αγάπης. Όπως το κερί δεν προσπαθεί να γίνει φως, αλλά απλώς καίγεται και φωτίζει, έτσι και οι Άγιοι δεν επιδίωξαν δόξα, αλλά να χαθούν μέσα στη φωτιά της αγάπης του Θεού.

Έδιναν χωρίς να λογαριάζουν. Συγχωρούσαν χωρίς να θυμούνται. Προσεύχονταν χωρίς να κουράζονται. Και σιγά - σιγά, χωρίς να το επιδιώκουν, γίνονταν φως μέσα στο σκοτάδι του κόσμου.

Αν θες να περπατήσεις στα ίχνη τους, μη σκέφτεσαι την αγιότητα. Αγάπα. Αγάπα μέχρι να χαθεί το εγώ σου, μέχρι να μη σε νοιάζει αν δίνεις περισσότερα από όσα παίρνεις. Αγάπα μέχρι να πονέσεις, και μέσα σε αυτόν τον πόνο θα γεννηθεί η χαρά που μόνο η αγιότητα χαρίζει.

Γιατί ο Άγιος δεν είναι εκείνος που νίκησε τον κόσμο, αλλά εκείνος που άφησε την Αγάπη να τον νικήσει.

ΈΝΑΣ ΕΝΤΕΚΑΧΡΟΝΟΣ ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΎ !

 

Ενώ ήταν Εβραίος, ενδιαφέρθηκε για την Πίστη του Χριστού, βαπτίστηκε από τους μικρούς φίλους τους και αξιώθηκε να μαρτυρήσει.

Γύρω στα 390 μ.Χ. ζούσε στα Σίγγαρα της Μεσοποταμίας ένας μικρός Εβραίος πού τον έλεγαν Ασέρ.

Ο Ασέρ ήταν μόλις έντεκα χρονών και ο πατέρας του, ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος, του είχε αναθέσει να φροντίζει τις αγελάδες του.

Στον μικρό Ασέρ άρεσε πολύ αύτη η απασχόληση, όχι μόνο γιατί περπατούσε μέσα στην έξοχη, αλλά γιατί εκεί πού πήγαινε να ποτίσει τα ζώα συναντούσε κι άλλα παιδιά.

Ήταν παιδιά Χριστιανών πού είχαν δημιουργήσει μεταξύ τους μια πολύ όμορφη παρέα.

Έκαναν προσευχή, έτρωγαν το πρωινό τους κι ύστερα άρχιζαν να διηγούνται ιστορίες αγίων μαρτύρων.

Ο Ασέρ άκουγε από μακριά αυτές τις τόσο εντυπωσιακές ιστορίες και η ψυχή του γέμιζε από θαυμασμό για τους Χριστιανούς.

Αλήθεια πόσο θα ήθελε να πάει κοντά στα παιδιά αυτά και να μάθει περισσότερα για την πίστη τους!

Πράγματι μια μέρα πλησίασε τα παιδιά και με απλότητα τους είπε:

– Να καθίσω κι εγώ να φάω μαζί σας;

Θέλω να με πάρετε στην παρέα σας!

– Πώς σε λένε; τον ρώτησαν.

– Ασέρ.

– Ασέρ, εδώ προσευχόμαστε, τρώμε και συζητούμε αυτά πού ακούμε στην Εκκλησία.

Πώς μπορείς εσύ πού δεν είσαι Χριστιανός να καθίσεις μαζί μας;

– Και τί πρέπει να κάνω για να γίνω Χριστιανός;

ρώτησε με ενδιαφέρον το μικρό Εβραιόπουλο.

– Να πιστέψεις στον Χριστό και να βαπτισθείς, απάντησαν τα μεγαλύτερα παιδιά και άρχισαν να του εξηγούν τί είναι το άγιο Βάπτισμα.

Ο Ασέρ τους άκουσε με προσοχή κι όταν τελείωσαν τους είπε αποφασιστικά:

– Πιστεύω στον Χριστό, να και το νερό, γιατί δεν με βαπτίζετε;

Τα παιδιά του εξήγησαν ότι έπρεπε να έλθει ιερέας για να τον βαπτίσει.

Εκείνος όμως επέμενε.

Δεν ήθελε να περιμένει, γιατί μπορεί στο μεταξύ να το μάθαινε ο πατέρας του και τότε αλλοίμονό του…

Ποτέ δεν θα τον άφηνε να γίνει Χριστιανός!

Αφού λοιπόν δεν υπήρχε άλλη λύση, τα παιδιά τον οδήγησαν σε μια πηγή και εκεί τον έβαλαν μέσα στο νερό τρεις φορές λέγοντας: «Βαπτίζεται ο Αμπντούλ Μασίχ (Abdu ’l Masih στα αραβικά σημαίνει “δούλος του Χριστού”, δηλαδή Χριστόδουλος)

στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος!

Κι εσύ, Χριστέ ο Θεός μας, συμπλήρωσε στο νερό αυτό όλα τα λόγια πού λένε οι ιερείς όταν βαπτίζουν και κάνε ο δούλος Σου να βαπτισθεί όπως πρέπει».

Όταν τελείωσαν, τον συνόδευσαν με πανηγυρική πομπή και τον πήραν μαζί τους για να καθίσουν στο πρώτο κοινό γεύμα.

Πόσο χαρούμενος ήταν ο νεοφώτιστος Χριστιανός!

Το πρόσωπο του έλαμπε.

Ένα από τα παιδιά του έκανε δώρο ένα χρυσό κόσμημα και όλοι του ευχήθηκαν να μείνει πιστός στην ομολογία του.

Λίγες μέρες αργότερα συνέβη να περνά από την περιοχή ένας ορθόδοξος επίσκοπος και ο Αμπντούλ Μασίχ του ζήτησε να ολοκληρώσει το βάπτισμα πού είχε λάβει.

Ο Αμπντούλ Μασίχ τα είπε όλα αυτά στη μητέρα του κι εκείνη τρομαγμένη τον παρακάλεσε να κρυφτεί.

Πράγματι κάθε μέρα έφευγε πρωί-πρωί για να πάει στα ζώα και επέστρεφε αργά, ώστε να αποφεύγει τη συνάντηση με τον πατέρα του.

Έτσι πέρασε ένας μήνας περίπου.

Κάποια μέρα όμως ό πατέρας θέλησε να κάνει ένα επίσημο δείπνο με όλα τα μέλη της οικογενείας.

Κανείς δεν έπρεπε να λείπει!

Έτσι ήλθε κι ο Αμπντούλ Μασίχ.

Μόλις τον είδε ο πατέρας του, αμέσως πρόσεξε το χρυσό κόσμημα:

– Τί σημαίνει αυτό;

Δούλος είσαι και σου φόρεσαν τέτοιο πράγμα; είπε γεμάτος υποψίες.

– Ναι, έγινα δούλος του Χριστού, απάντησε άφοβα το παιδί.

Ο σκληρός πατέρας εξοργισμένος όρμησε πάνω του κι άρχισε να τον κτυπάει αλύπητα.

Έγινε ολόκληρη αναστάτωση.

Όσοι ήταν παρόντες μπήκαν στη μέση να τους χωρίσουν.

Αφού κατάφεραν με δυσκολία να ηρεμήσουν τον πατέρα, κάλεσαν το παιδί να καθίσει μαζί τους.

Τότε ο Αμπντούλ Μασίχ έδωσε νέα θαρραλέα ομολογία:

– Είμαι Χριστιανός και δεν επιτρέπεται Εβραίοι και Χριστιανοί να τρώνε μαζί!

Ο πατέρας δεν μπορούσε πλέον να συγκρατηθεί.

Άρπαξε ένα μαχαίρι κι αφηνιασμένος σαν άγριο θηρίο άρχισε να κυνηγά τον γιο του.

Το μικρό παιδί έτρεχε μέσα στα χωράφια μέχρι πού έφτασε στην πηγή πού είχε βαπτισθεί.

Εκεί γονάτισε και δέχθηκε το θανατηφόρο πλήγμα από τον ίδιο τον πατέρα του.

Αυτό το παιδί, πού αγαπούσε τόσο πολύ να ακούει τις ιστορίες των μαρτύρων, τώρα αξιώθηκε το ίδιο να μαρτυρήσει για την πίστη του Χριστού και να γράψει τη δική του ιστορία… !

Μια ιστορία αξιοθαύμαστη για ένα παιδί μόλις έντεκα χρονών…!

Η Εκκλησία μας τιμά την μνήμη του κάθε χρόνο στις 27 Ιουνίου.

ΜΙΚΡΕ ΜΑΣ ΑΓΙΕ ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΑ ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ.!!

Βοήθεια μας.

(Περιοδικό "Προς τη Νίκη")

Πόσα είδη χριστιανισμού υπάρχουν;.

 Πολλά, όσοι και οι άνθρωποι.

 Υπάρχει ο τουριστικός χριστιανισμός.

Υπάρχει ο αφελής χριστιανισμός.

 Επίσης ο δικαιωματικός χριστιανισμός.

 Καθώς και ο ψυχαναγκαστικός χριστιανισμός.

 Υπάρχει ο επαγγελματικός χριστιανισμός.

Δεδομένα και ο θρησκοληπτικός.

Υπάρχει ο χριστιανισμός της συνήθειας.

Όπως και ο χριστιανισμός της ανάγκης.

Υπάρχει ο άχρηστος χριστιανισμός.

 Όπως και ο άχριστος χριστιανισμός.

Υπάρχει ο επιβεβαιωτικός χριστιανισμός.

Υπάρχει και ο φαντασιακός χριστιανισμός.

Επίσης ο υποκριτικός χριστιανισμός.

 Όπως και ο βολικός χριστιανισμός.

 Υπάρχει ο φοβικός χριστιανισμός.

Υπάρχει και ο κοσμικός χριστιανισμός.

Υπάρχει ο θεσμικός χριστιανισμός.

 Καθώς και ο ηθικολογικός χριστιανισμός.

Υπάρχει ο συναισθηματικός χριστιανισμός.

 Υπάρχει και ο χριστιανισμός καριέρας.

 Επίσης ο χριστιανισμός του φαίνεσθαι.

Επίσης και ο χριστιανισμός του ρόλου.

Υπάρχει ο φανατικός χριστιανισμός.

Καθώς και ο ιδεολογικός χριστιανισμός.

Υπάρχει ο εθνοφυλετικός χριστιανισμός.

Υπάρχει και αγύρτικος χριστιανισμός.

 Καθώς και ο εμπορικός χριστιανισμός.

 Επίσης ο χριστιανισμός του μανικετόκουμπου.

 Όπως και ο χριστιανισμός των ηθών και των εθίμων.

Αυτά και πολλά ακόμα σε πλήρη σχέση και αντιστοιχία, καμώνονται χριστιανισμούς.

Αν ο χριστιανισμός δεν είναι ασκητικός, χαρισματικός και θεραπευτικός, θυσιαστικός και φιλόθεος, αναστάσιμος και φιλάνθρωπος...τότε σκοτάδια!

Στὸν χῶρο τῆς δοξολογίας ὑπάρχουν δύο καταστάσεις.

 Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν περάση ἀπὸ τὴν πρώτη, δὲν μπορεῖ νὰ φθάση στὴν δεύτερη.

Στὴν πρώτη κατάσταση ἔχει κανεὶς πίκρες, ἀλλὰ ὅλα τὰ παίρνει δεξιά. Βάζει καλὸ λογισμό, ρίχνει τὸ βάρος στὸν ἑαυτό του, ταπεινώνεται, μετανοεῖ καὶ εὐχαριστεῖ γιὰ ὅλα τὸν Θεό:«Θεέ μου,λέει, Σὲ εὐχαριστῶ· ἐξ ἁμαρτιῶν μου τὰ περνῶ αὐτά. Μοῦ χρειάζονται καὶ περισσότερα, ἀλλὰ δὲν ἀντέχω. Σὲ παρακαλῶ, δῶσε μου ὑπομονὴ καὶ δύναμη, γιὰ νὰ ἀντέξω».

 Τότε βομβαρδίζεται ἀπὸ τὴν θεία παρηγοριὰ καὶ περνᾶ στὴν δεύτερη κατάσταση.

Στὴν δεύτερη κατάσταση βρίσκονται ὅσοι ἔχουν περάσει τὸ στάδιο τῆς μετανοίας καὶ ἔνιωσαν τὴν θεία παρηγοριὰ ποὺ φέρνει ἡ ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν· πέρασαν δηλαδὴ ἀπὸ τὸ χαροποιὸν πένθος καὶ ἔφθασαν στὴν δοξολογία.

Τότε ὁ ἄνθρωπος δὲν ἔχει πίκρες, ἀλλὰ νιώθει μιὰ θεία ἀγαλλίαση, μιὰ εὐγνωμοσύνη πρὸς τὸν Θεό,ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ἀντέξη.

 Λέει συνέχεια τὸ «δόξα σοι ὁ Θεός», εὐχαριστεῖ τὸν Θεὸ γιὰ τὶς μεγάλες  Του εὐεργεσίες, γιὰ τὴν μεγάλη Του ἀγάπη, καὶ μετὰ μόνη της ἡ ψυχὴ κινεῖται στὴν εὐχή, στὴν δοξολογία τοῦ Θεοῦ ἢ ζητᾶ συγχώρηση ἀπὸ τὸν Θεό,γιατὶ δὲν ἀνταποκρίθηκε στὶς εὐλογίες Του.

– Γέροντα, ὁ Παπα‐Τύχων πῶς προσευχόταν;

– Ὁ Παπα‐Τύχων εἶχε φθάσει στὸν χῶρο τῆς δοξολογίας καὶ ἀντὶ γιὰ τὴν εὐχὴ εἶχε τὴν δοξολογία.

Συνέχεια ἄκουγε κανεὶς ἀπὸ τὸ στόμα του τὸ «δόξα σοι ὁ Θεός,δόξα σοι ὁ Θεός», καὶ ὅλες σχεδὸν οἱ ἡμέρες τοῦ χρόνου ἦταν γι’ αὐτὸν Διακαινήσιμες, ἀφοῦ ζοῦσε πάντα τὴν πασχαλινὴ χαρά.Ὅσοι βρίσκονται στὴν προχωρημένη αὐτὴ κατάσταση ἔχουν συνέχεια Πάσχα,Ἀνάσταση! Καμπάνες, σήμαντρα, τάλαντα, ὅλα μαζὶ χτυποῦν χαρμόσυνα.«Αἰνεῖτε Αὐτὸν ἐν κυμβάλοις εὐήχοις, αἰνεῖτε ‐ ὐτὸν ἐν κυμβάλοις ἀλαλαγμοῦ».Ὅλη τὴν ἡμέρα δοξολογοῦν τὸν Θεὸ καὶ χτυπᾶ σὰν καμπάνα ἡ καρδιά τους.

 

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου:    ΛΟΓΟΙ  ΣΤ’«Περί Προσευχής»   

Τα μνημόσυνα δεν ωφελούν μόνο τις ψυχές, που βρίσκονται στον ουρανό, αλλά ωφελούν και τους ζώντας.

 

Καλησπέρα παιδί μου. Ψυχοσάββατο αύριο. Πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να διαβάσεις την ιστορία που ακολουθεί. 
Παππουλης.
"Ο Άγγελος είπε: Δεν τα κλέβω, θα μάθεις αργότερα που τα πηγαίνω"
 Ερώτηση: Πάτερ, τα μνημόσυνα ωφελούν μόνο τους νεκρούς, ή ωφελούν και τους ζωντανούς;
Άκουσε κόρη μου, την εποχή του κομμουνισμού στη Ρωσία η εκκλησία του Θεού ήταν υπό διωγμό, κανένας δε μπορούσε από φόβο να πάει στην εκκλησία να βαπτισθεί ή να παντρευτεί χριστιανικά.
Σε ένα ανθρακωρυχείο της Ρωσίας δούλευαν εβδομήντα εργάτες και έβγαζαν κάρβουνο. 
Ένας από τους εργάτες ήταν κρυπτοχριστιανός και μαζί με τη γυναίκα του, που ήταν ευσεβής Χριστιανή, πήγαιναν σε μια εκκλησία, που ήταν σε ένα κρυφόν υπόγειον και εκεί εκκλησιάζονταν.
Μια μέρα έγινε έκρηξις και τινάχθηκεν το στόμιον του ανθρακωρυχείου και έκλεισε μέσα τους εβδομήντα εργάτες.
Οι εμπειρογνώμονες είπαν ότι όλοι σκοτώθηκαν και δεν υπάρχει πιθανότης να επέζησε κανείς, διότι κόπηκαν οι σωλήνες που τους τροφοδοτούσαν με αέρα.
Μόλις το έμαθε η γυναίκα του χριστιανού ανθρακωρύχου, άρχισε, από την ημέρα που πέθανε ο άνδρας της, να πηγαίνει στον ιερέα που λειτουργούσε στην κρυφή εκκλησία τρία πρόσφορα, ένα μπουκάλι κρασί, θυμίαμα και καρβουνάκια και τρία κεριά για να κάνει μνημόσυνο ο ιερέας για τον άνδρα της.
Την δέκατη Πέμπτη ημέρα την ανταμώνει κάποιος άνδρας στο δρόμο και της λέει: «Μην πας τα πρόσφορα στον ιερέα, διότι δεν είναι σήμερα στην εκκλησία».
Και η γυναίκα γύρισε πίσω εκείνη την ημέρα. Συνέχισε όμως να πηγαίνει τα απαραίτητα πρόσφορα όλες τις άλλες μέρες μέχρι την τεσσαρακοστή ημέρα.
Σε πολλά μέρη της Ρωσίας έχουν συνήθεια κάθε μέρα να τελούν μνημόσυνο μέχρι τις σαράντα μέρες.
Άρχισαν να διαμαρτύρονται όλες οι γυναίκες στις αρμόδιες υπηρεσίες και ζητούσαν να βγάλουν τους άνδρες τους από το ανθρακωρυχείον για να τους δούνε και να τους θάψουν σε νεκροταφείον.
Άρχισαν οι εκσκαφές και είχαν βγάλει εξήντα εννιά νεκρούς. Έμενε ακόμη ο άνδρας που πίστευε στο Χριστό.
Όταν έφτασαν στο μέρος που ήταν αυτός ακούνε τα σωστικά συνεργεία « Αδέλφια προσέξτε, διότι πάνω από μένα είναι μια ετοιμόρροπη πέτρα».
Απόρησαν και είπαν: «Πως είναι δυνατόν να ζει κανείς σε τέτοιο βάθος χωρίς αέρα και νερό σαράντα μέρες;»
Όταν η γυναίκα πήγαινε τα πρόσφορα στην εκκλησία, έβλεπε ο ιερέας ότι κάθε μέρα έλειπε ένα πρόσφορο, μισό κρασί, λάδι θυμίαμα, καρβουνάκια και τα κεριά. 
Και είπε ο ιερέας, απόψε θα φυλάξω να δω ποιος κλέβει τα πρόσφορα της γυναίκας αυτής.
Κάποια στιγμή βλέπει μέσα στο ιερό να ανάβει μια φλόγα τρία μέτρα ύψος και μέσα στη φλόγα να σχηματίζεται ένας πανέμορφος λευκοφορεμένος άγγελος και να παίρνει το πρόσφορο, το κρασί, το λάδι, τα καρβουνάκια, το θυμίαμα και τα κεριά και πάει να φύγει! 
Και τότε εμφανίζεται ο ιερέας και λέει:
«Πρώτη φορά βλέπω και αγγέλους να κλέβουν».
Ο άγγελος απάντησε: «Δεν τα κλέβω, αλλά θα μάθεις αργότερα που τα πηγαίνω».
Μόλις πήραν την πέτρα οι εργάτες, τα έχασαν, διότι είδαν τριάντα εννιά πρόσφορα μισοφαγωμένα, λάδια, κεριά, μισοκαμένο θυμίαμα και μπουκάλια με κρασί.
Και του είπαν:
«Τι είναι όλα αυτά, ποιος τα έφερε εδώ;»
Και λέει ο χριστιανός: «Όταν έγινε η έκρηξις την πρώτη μέρα κόντεψα να πεθάνω.
Τη δεύτερη μέρα όμως ερχόταν ένας λευκοφορεμένος άνθρωπος, που κρατούσε στο ένα χέρι σταυρό και στο άλλο μια τσάντα με πρόσφορο, κρασί, κερί, θυμίαμα και λάδι και μου πρότεινε να φάω ψωμί και κρασί και όταν το ευλογούσε ήταν τόσο νόστιμο, που δεν είχα φάει πιο νόστιμο ψωμί.
Μετά άναβε το κερί και είχα φως και όταν άναβε το καρβουνάκι και το θυμίαμα πλημμύριζε όλο το μέρος με καθαρό αέρα και ανέπνεα.
Αυτό γινόταν κάθε μέρα και νύχτα μέχρι που με βρήκατε εσείς, κρατούσα το ωρολόγι μου και κατάλαβα ότι πέρασαν σαράντα μέρες.
Μια μέρα όμως κόντεψα να πεθάνω, διότι δεν είχε έρθει ο αόρατος αυτός άνθρωπος και όταν ήρθε την άλλη μέρα τον ρώτησα , γιατί δε μου έφερες χθες πρόσφορο; Κόντεψα να πεθάνω.
Και αυτός μου απάντησε:
Στο δρόμο παρουσιάστηκε ο διάβολος με μορφή ανθρώπου, σταμάτησε τη γυναίκα σου και της είπεν, ότι ο παπάς δεν είναι στην εκκλησία και εκείνη τον πίστεψε και γύρισεν πίσω και εγώ δεν είχα τι να σου φέρω, διότι δεν πήγε τα απαραίτητα για το μνημόσυνό σου.
Και συνέχισε να μου λέει: Είμαι άγγελος Κυρίου Θεού Παντοκράτορος και απεστάλην να σε κρατήσω στη ζωή, γιατί έχεις ευσεβή σύζυγο και για να μάθουν οι κομμουνιστές, που έδιωξαν τον Θεό απ’ την πατρίδα σου ότι ο Θεός είναι η Ζωή και η Ανάστασις και ο πιστεύων εις Αυτόν ου μη αποθάνει εις τον αιώνα τον άπαντα».
Αυτό το γεγονός το έγραψαν οι ευρωπαϊκές εφημερίδες και το διάβασα όταν ήμουν στην Ευρώπη.
Οι ρωσικές αθεϊστικές εφημερίδες το αποσιώπησαν σαν να μη έγινε τίποτα.
Αλλά από στόμα σε στόμα διαδόθηκε σε πολλούς και άρχισαν να πηγαίνουν ξανά οι θαρραλέοι στις εκκλησίες.
Εδώ, αγαπητοί μου Χριστιανοί βλέπουμε ότι τα μνημόσυνα δεν ωφελούν μόνο τις ψυχές, που βρίσκονται στον ουρανό, αλλά ωφελούν και τους ζώντας.
Διότι, όποιος κάνει μνημόσυνα στους αποδημήσαντες συγγενείς των, πιστοποιεί ότι πιστεύει στον Θεόν και στην ύπαρξιν της ψυχής και θα έρθει η μέρα που θα βρει μεγάλο έλεος από τον Θεό.
Για αυτό πάντα να κάνετε μνημόσυνα, δεν χρειάζεται να είναι πολυτελή, φτάνει ένα πιάτο σιτάρι. Και στο πολυτελές και στο απλό οι ευχές θα διαβασθούν.
Αν διαβάσετε τα πατερικά συγγράμματα, θα δείτε ότι σε πολλούς πατέρες έδειξεν ο Θεός δι’ οράματος ότι τα μνημόσυνα ωφελούν τις ψυχές που βρίσκονται στον ουρανό.
Εάν μια ψυχή βρίσκεται στην κόλαση, σταματούν τα βασανιστήρια όση ώρα διαρκεί το μνημόσυνο και καλυτερεύει η κατάστασή της. Εάν μια ψυχή βρίσκεται στον παράδεισον, τότε ο Θεός μετατρέπει τις ευχές του ιερέως και των Χριστιανών σε δώρα.
Και στεφανώνει την ψυχή με χαρά και ευφροσύνη και αυτός που κάνει το μνημόσυνο, το όνομά του γράφεται στο βιβλίον της ζωής για να ανταμειφθεί την ημέρα της κρίσεως και της ανταποδόσεως.

Δεν κρίνει ο Θεός τον Χριστιανό επειδή αμαρτάνει, αλλά γιατί δεν μετανοεί.

 

Τον ν’ αμαρτάνει κανείς και να μετανοεί είναι ανθρώπινο. 

Το να μη μετανοεί, όμως, είναι γνώρισμα του διαβόλου.

Γι’ αυτό λοιπόν, παιδί μου, θα κριθούμε: 

Γιατί δεν ζούμε συνεχώς μέσα στη μετάνοια.

Άγιος Νήφων της Κωνστανιανής