Μια φτωχιά γυναίκα περνούσε κάποτε δίπλα από ένα αμπέλι γεμάτο σταφύλια. «Πως θα ’θελα να είχα ένα τσαμπί απ’ αυτά!» είπε μέσα της. Εκείνη τη στιγμή, περνούσε ο νοικοκύρης του αμπελιού. Τη χαιρετά και της λέει:
-Κυρούλα, θα ’θελες κανένα σταφύλι; Και στην καταφατική
απάντηση της, χώθηκε μέσα στ’ αμπέλι για να κόψει. Η γυναίκα περίμενε. Πέντε,
δέκα λεπτά, ένα τέταρτο πέρασαν, χωρίς ο αμπελουργός να φανεί. Βαρέθηκε λοιπόν
να τον περιμένει και με την ιδέα πως ο άνθρωπος την είχε ξεχάσει, ξεκίνησε να
φύγει. Μα να! Την ίδια στιγμή, κρατώντας ένα πανέρι με διαλεχτά σταφύλια,
φαίνεται μπροστά της και της λέει χαμογελώντας:
-Με συμπαθάς που
άργησα. Μα ήθελα να σου διαλέξω μερικά καλά. Πολλές φορές, στην προσευχή μας,
ζητάμε από τον Κύριο κάτι. Και μην παίρνοντας άμεση απάντηση, θαρρούμε πως ο
Θεός αδιαφορεί για μας. Αλλά, μετά από λίγο καιρό, η απάντησή Του έρχεται,
πλούσια και ευλογημένη, όσο δεν μπορούσαμε να τη φανταστούμε. Και μας πιάνει
τότε ντροπή για την ολιγοπιστία μας. Ο Θεός είχε αργήσει, γιατί ήθελε να
γεμίσει το πανέρι των ευλογιών του, πριν το προσφέρει στη ψυχή, που ζητούσε ένα
μόνο τσαμπί...
No comments:
Post a Comment