Παναγία Τριχερούσσα

Η Παναγία φαίνεται να έχει τρία χέρια.

Το τρίτο χέρι είναι αφιέρωμα του Ιωάννη Δαμασκηνού, προς την Παναγία για το εξής θαυμαστό γεγονός:

Στις αρχές του 8ου αι. μ.Χ. ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Λέων ο Γ, με τη δύναμη που του παρείχε η βασιλική του εξουσία, αποφάσισε πως οι ιερές χριστιανικές εικόνες δεν ήταν πια ιερές. Η δήλωση της πρόθεσής του να καταστρέψει όλες τις εικόνες έγινε η αφορμή για να ξεσπάσει ένας από τους φοβερότερους εμφυλίους πολέμους στους κόλπους της Χριστιανοσύνης (υπόθεση εικονομαχίας). Στη μεγάλη χρονική περίοδο που κράτησε αυτός ο πόλεμος οι δύο αντίπαλες παρατάξεις αντιπαρέθεσαν τόσο τα επιχειρήματά τους όσο και τα πνευματικά τους ξίφη. Την περίοδο εκείνη, ένας Χριστιανός αγιογράφος, ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός από τη Συρία (680-754 ή 787μ.Χ.) σε μια πραγματεία υποστήριζε τη θέση πως

"μέσω της σωματικής μας όρασης φτάνουμε στην πνευματική ενόραση" στηρίζοντας με αυτόν τον τρόπο τους εικονολάτρες οι οποίοι πίστευαν πως οι εικόνες θάπρεπε να συνεχίσουν να λατρεύονται ως ιερές.Εξοργισμένος από αυτή τη πραγματεία ο αυτοκράτορας Λέων πλαστογράφησε ένα γράμμα στο οποίο δήθεν ο Ιωάννης τον ικέτευε να επιτεθεί στη Συρία και το έστειλε στον χαλίφη της Συρίας με ένα φιλικό σημείωμα : "Προφανώς έχεις έναν Χριστιανό προδότη στην αυλή σου...." Ο χαλίφης κάλεσε αμέσως τον Ιωάννη και του είπε : "το χέρι που έγραψε αυτό το γράμμα θα κοπεί και θα γίνει τροφή για τα σκυλιά μου..."

Εβαλε λοιπόν τον δήμιο κι έκοψε με το σπαθί το δεξί χέρι του Ιωάννη, που έπεσε στο πάτωμα.

Σύμφωνα με την παράδοση το ίδιο βράδυ ο Ιωάννης στο δωμάτιό του παρακάλεσε την Παναγία να τον θεραπεύσει κι έταξε πως εκείνος σαν αντάλλαγμα θα συνέχιζε να γράφει υπέρ της προσκύνησης των εικόνων. Σε λίγο αποκοιμήθηκε....Στον ύπνο του είδε τη Παναγία η οποία του είπε πως τον θεράπευσε όπως της ζήτησε μα κι εκείνος θα έπρεπε να εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε. Οταν ξύπνησε, το κομμένο χέρι του Ιωάννη ήταν στη θέση του. Μετά το θαύμα παρήγγειλε σ’ έναν χρυσοχόο και του έφτιαξε μιαν ασημένια παλάμη, την οποία και κόλλησε πάνω στην εικόνα, για να του θυμίζει την ευεργεσία της Παναγίας.

Έτσι η Παναγία απόκτησε τρία χέρια και πήρε από τότε το όνομα Παναγία η Τριχερούσα.

Μετά απ’ αυτό ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός έφυγε από τη Συρία και πήγε στην Παλαιστίνη παίρνοντας μαζί του τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Μόνασε στo Μοναστήρι (ή Λαύρα) του Αγίου Σάββα ,( βρίσκεται στην έρημο της Ιουδαίας) , ένα από τα αρχαιότερα λίκνα του μοναχισμού, όπου μέχρι σήμερα σώζεται σκαλισμένο μέσα στο βράχο το σπήλαιό του. Κλεισμένος εκεί προσευχόταν κι έγραφε ύμνους για την Παναγία. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός κράτησε την υπόσχεσή του κι έγραψε πολλούς ύμνους συνχίζοντας να αντιστέκεται στην εικονομαχία. Αφησε παρακαταθήκη, αφού πεθάνει, να δοθεί η εικόνα στον πρώτο επίσκοπο Σάββα που θα επισκεπτόταν το Μοναστήρι. Πέρασαν πολλά χρόνια κι όταν επισκέφθηκε το Μοναστήρι ο βασιλιάς της Σερβίας Σάββας, του έδωσαν ως δώρο εκείνη την εικόνα της Παναγίας, που είχε στο κελλί του ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Την πήγε στην πατρίδα του, μα επειδή έγινε επανάσταση φοβήθηκαν μήπως καταστραφεί.

Τη φόρτωσαν λοιπόν σ’ ένα μουλάρι και το άφησαν να πάει όπου θέλει.

Το μουλάρι έφτασε στο Άγιο Όρος, έξω από τη Μονή Χιλανδαρίου.

Βγήκαν οι πατέρες και με ευλάβεια μετέφεραν την εικόνα στο ιερό Βήμα του Καθολικού όπου βρίσκεται μέχρι και σήμερα.

Η Παναγία η Μακελαρίτισσα και θαύματά της

Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου Αμπελακίου-Μακελαρίτισσσας

Κάπου μισή ώρα μετά τη Μεγαλόπολη είναι το Λεοντάρι· ακολουθώντας το δρομολόγιο Λεοντάρι – Φαλαισία – Πετρίνα – Σπανέικα και πεζοπορώντας, περί το μισάωρο, φθάνουμε στο Μοναστήρι, το οποίο μπορούμε να προσεγγίσουμε, ερχόμενοι από Σπάρτη… μισή ώρα μετά το χωριό Λογκανίκο… Η Μονή Αμπελακίου βρίσκεται σε μια χαράδρα νοτιοανατολικά του Ταΰγετου… Πρόκειται για ένα πολύ όμορφο μοναστήρι, που, αν και η τοποθεσία δεν ευνοεί -φωλιάζει ανάμεσα σε απόκρημνα βράχια- οι Μοναχές κατάφεραν να το μεταβάλουν σε έναν «επίγειο παράδεισο».

Στο μέσο της χαράδρας είναι σπηλιά. Στα δεξιά και στα αριστερά της, τρυπούν τον ουρανό οι κορυφές ενός βράχου· στη μία υψώνεται ένας Σταυρός και στην άλλη, ο Ιερός Ναός της Αναλήψεως. Στο εσωτερικό της Σπηλιάς, βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας, που ονομάζεται «Παναγία η Μακελαρίτισσα» και θεωρείται μία από τις εβδομήντα Εικόνες του απόστολου και ευαγγελιστή Λουκά! Εικάζεται, ότι, ένας Μοναχός -πιθανόν αγιορείτης- μετά την καταστροφή της Μονής του από τους Τούρκους, πήρε τη συγκεκριμένη εικόνα και, καταδιωκόμενος, βρήκε καταφύγιο στη Σπηλιά. Αργότερα, βρέθηκαν εκεί τα οστά του Ασκητή και, σήμερα, φυλάσσονται πίσω από την Αγία Τράπεζα του Ναού της Αναλήψεως. Γύρω από τη σπηλιά, απλώνεται ένα μικρό αμπέλι εξ’ ου και, οι περίοικοι, γνωρίζουν την περιοχή με το όνομα «Αμπελάκι»· έτσι πήρε και το όνομα της η Μονή.

Το Μοναστήρι γιορτάζει στις 8 Σεπτεμβρίου και κάθε χρόνο πλήθος πιστών καταφθάνει για να προσκυνήσει την εικόνα της «Παναγίας της Μακελαρίτισσας» που θεωρείται θαυματουργή! Η θεραπεία παραλυσίας, εγκεφαλικών πόνων, επιληψίας, στειρότητας και πολλά άλλα συγκαταλέγονται στα θαύματα της…

Πώς ανακαλύφθηκε η εικόνα

.Με τον ακόλουθο τρόπο, φρόντισε ή Κυρία Θεοτόκος και φανέρωσε την αγία Εικόνα Της στη Παρασκευή θυγατέρα του κ. Χρήστου Τσούκα από το χωριό Τζίβα της Μαντινείας, πού απέχει μια ώρα έξω από την Τρίπολι. Εκεί κατoικούσε ή Παρασκευή, ή οποία παντρεύτηκε τον Κωνσταντίνο Ναίσόπουλο. Το ζευγάρι αυτό δεν έκανε παιδιά δικά του και υιοθέτησε ένα βρέφος σαράντα ήμερων από το χωριό Μπόσονα. Το παιδάκι αυτό, όταν μεγάλωσε και ήλθε σε ηλικία γάμου, το νύμφευσαν με μια ορφανή κόρη από το χωριό τους.

Ὁ ἱεροψάλτης καί τό ἔργο του

Ἡ θέσις τοῦ ψάλτου ἐν τῇ λατρείᾳ.

Πᾶν ὅ,τι σχετίζεται πρός τό ἔργον τῆς Ἐκκλησίας ἐν γένει, καί εἰδικώτερον πρός τήν ἐν τῷ Ναῷ δημοσίαν προσευχήν καί λατρείαν, ἀσφαλῶς δέν δύναται να ὑποχθῇ εἰς τά συνήθη βιοτικά ἔργα καί ἐπαγγέλματα. Κατά ταῦτα καί τό ἔργον τοῦ ἱεροψάλτου δέν εἶναι ἐπάγγελμα (μολονότι εἶναι δίκαιον νά ζῇ ἀπό τό ἔργον αὐτό), ἀλλά ἔργον ἱερόν, καί ὡς τοιοῦτον πρέπει νά τό ἀντιλαμβάνεται καί τό ἐκτελῇ Διότι σκοπό τῆς ψαλμῳδίας δέν εἶναι ἡ τέρψις, ἀλλά ἡ ζωηρά καί ἀπό καρδίας ἔκφρασις εὐσεβῶν συναισθημάτων, ἡ πρός τόν Θεόν ἀνύψωσις καί ἐπικοινωνία καί ἡ ἐξ αὐτῆς πνευματική ἐνίσχυσις καί χριστιανική πρόοδος τῶν πιστῶν. Εἰς τό ἔργον αὐτό τεταγμένος ὁ ἱεροψάλτης, εἶναι φυσικόν ὅτι ἔχει καί θέσιν ἐξαιρετικήν μεταξύ τῶν πιστῶν. Ἐνῷ ὁ ἱερεύς τελεῖ τά μυστήρια καί ἀναπέμπει εὐχάς καί δεήσεις, ὁ ἱεροψάλτης παριστάται εἰς αὐτά ὡς βοηθός καί ἀναφέρει παντός εἴδους ὑμνολογίας καί συμμετέχει ἐνεργῶς εἰς τήν ἐπιτέλεσιν τῆς λατρείας.

Ὅτι δέ σημαίνουσαν θέση κατέχουν οἱ ἱεροψάλται εἰς τόν Ναόν, μαρτυρεῖ ὄχι μόνον αὐτό τό ἔργον των, ἀλλά καί τό ὅτι ἀποτελοῦν ἰδιαιτέραν τάξιν ἀπό αὐτούς τούς πρώτους αἰώνας τῆς Ἐκκλησίας καί ὡς τοιαύτῃ τάξις ἀναφέρονται εἰς τάς ἀρχαίας λειτουργίας καί εἰς κανόνας τῶν ἱερῶν Συνόδων (¹)· θεωροῦνται δέ ὡς κατώτεροι κληρικοί καί καθιεροῦνται εἰς τό ἔργον των μέ ὁρισμένην χειροθεσίαν (²). Ἐπειδή δέ εἰς τήν ἀρχαιοτάτην Ἐκκλησίαν συνέψαλλε κατ’ ἀρχάς πᾶς ὁ λαός ἔπειτα δέ, διά τό πλῆθος τῶν πιστῶν καί τῶν ὕμνων ἀφέθη ἡ ψαλμωδία εἰς ὁρισμένα πρόσωπα, ἐκ τούτου εὐλόγως θεωρεῖται ὁ ψάλτης ὡς ἐκπρόσωπος τοῦ λαοῦ εἰς ὅσα ψάλλει ἤ ἀπαγγέλλει. Καί εἶναι βέβαιον ὅτι ἀπό τήν εὐσυνείδητον ἐκπλήρωσιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς αὐτῆς ὑπηρεσίας ἐξαρτᾶται κατά μέγα μέρος ἡ κατανυκτική καί εὐάρεστος “ἐν πνεύματι και ἀληθείᾳ” λατρεία πρός τόν Θεόν καί ἡ ἐξ αὐτῆς διδασκαλία καί ὁ ἁγιασμός τῶν χριστιανῶν (³). Καί εἶναι ἐπίσης βέβαιον, ὅτι ἐν τοιαύτῃ περιπτώσει ἔχει καί ὁ ψάλτης νά ἀποκομίσῃ ὄχι μόνον τῶν χριστιανῶν τήν ἐκτίμησιν καί τόν σεβασμόν, ἀλλά καί ὠφέλειαν ψυχικήν καί εὐλογίαν παρά τοῦ Θεοῦ. Πρός ἐξασφάλισιν ὅλων αὐτῶν πρέπει ὁ ψάλτης νά συγκεντρώνει προσόντα τινά ἀπαραίτητα καί νά φυλάττῃ εἰς τό ἔργον του ὁρισμένας ἀρχάς. Περί τούτων δέ θά δώσωμεν ἐξήγησιν εὐθύς ἀκολούθως.

§ 126. Κύρια προσόντα τοῦ ψάλτου. Ὅσοι ἀναλαμβάνουν τό ἔργον τῆς ἱερᾶς ὑμνωδίας ἐν τῷ Ναῷ πρέπει νά συγκεντρώνουν προσόντα ἀφ’ ἑνός φυσικά, ἀφετέρου γραμματικά καί ἐκ τρίτου ἠθικά.

ΟΣΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ Η ΑΝΥΠΟΔΗΤΗ

(Απόσπασμα από το ομώνυμο βιβλίο)

Η Ματρώνα Πέτροβνα Μυλνίκοβα ήταν γνωστή στην Πετρούπολη με το όνομα «Ματρώνα η Ανυπόδητη». Γεννήθηκε στο χωριό Βανίνα, της περιοχής Όντελενσκ, της επαρχίας Κοστρόμα. Οι γονείς της ήταν χωρικοί και κατάγονταν από την ίδια περιοχή. Πατέρας της ήταν ο Πιότρ Εφστιγκνίεβιτς Στσερμπίνιν και μητέρα της η Αγάπη, από το χωριό Αντόνοβο της ίδιας επαρχίας. Εκτός από την Ματρώνα είχαν τρείς γιούς: Το Μακάριο, τον Αλέξανδρο και τον Ιβάν. Όλοι τους ήταν αγράμματοι, όπως και η Ματρώνα, και ζούσαν με την γεωργία. Δεν ξέρουμε άν ζούν σήμερα ή αν άφησαν απογόνους. Από τους συγγενείς της Ματρώνουσκα μόνο δύο εγγόνια ήταν γνωστά στην Πετρούπολη: Ο Παύλος Ιβάνωφ Πουμυάντσεφ και η αδερφή του Ελισάβετ.

Η ίδια η Ματρώνα είχε παντρευτεί τον Γέγκορ Τιχόνοβιτς Μυλνίκωφ, έναν άνθρωπο από την κατώτερη τάξη της Κοστρόμα. Ο γάμος όμως γι’ αυτήν ήταν μια σκληρή δοκιμασία. Σ’ όλο το διάστημα που ήταν παντρεμένη δοκίμασε πολλές θλίψεις. Στην Κοστρόμα η Ματρώνα Πέτροβνα είχε ένα μικρό σπίτι στην οδό Σέργιεφ κι ένα μικρό παντοπωλείο.

Στον Τουρκικό πόλεμο του 1877 – 1878 ο άντρας της επιστρατεύτηκε και πέθανε στο στρατό. Η Ματρώνα τον είχε ακολουθήσει ως νοσοκόμα. Για την υπηρεσία της αυτή πληρωνόταν με 25 ρούβλια το μήνα. Με το που έπαιρνε το μισθό της όμως τον μοίραζε στους στρατιώτες εκείνους που ήταν φτωχοί και άποροι.
Όταν τέλειωσε ο πόλεμος η Ματρώνουσκα αφιέρωσε το υπόλοιπο της ζωής της στην υπηρεσία του Θεού και του πλησίον. Πούλησε όλη την περιουσία που είχε στην Κοστρόμα και μοίρασε τα χρήματα στους φτωχούς. Η ίδια από τότε ανέλαβε τη δύσκολη και σκληρή άσκηση της διά Χριστόν Σαλής κι άρχισε να περιπλανιέται από δώ κι από κεί σε διάφορα προσκυνήματα. Το πρώτο της προσκύνημα το’ κανε ξυπόλητη στους θαυματουργούς του Σολόφκι. Από τότε, δηλαδή από την εποχή της τουρκικής επίθεσης, η γερόντισσα ταξίδεψε σε πολλούς άγιους τόπους της Ρωσίας και της Παλαιστίνης (στα Ιεροσόλυμα πήγε τέσσερις φορές).

Παντού πήγαινε ξυπόλητη. Δεν ξαναφόρεσε παπούτσια στην ζωή της. Δεν έδινε καμία σημασία αν ήταν χειμώνας ή καλοκαίρι, άν έκανε κρύο ή ζέστη. Περπατούσε πάντα ξυπόλητη για σχεδόν τριάντατρία χρόνια. Ρούχα ζεστά δεν είχε. Φορούσε πάντα ελαφρά καλοκαιρινά και άσπρα, σαν ένδειξη της αγγελικής αγνότητάς της.

Στην Αγία Πετρούπολη έζησε περίπου τριάντα χρόνια. Στην αρχή ζούσε στην πλευρά της Πετρούπολης. Έπειτα, τα τελευταία δεκάξι χρόνια τα πέρασε στο παρεκκλήσι «Χαρά των Θλιβομένων», που είναι δίπλα στο Υαλουργείο.
Στη γειτονιά αυτή, κοντά στο παρεκκλήσι, στη λεωφόρο Σλίσελμπουργκ, μπορούσε να συναντήσει κανείς την Ματρώνουσκα.

Ήταν πάντα ντυμένη στα λευκά, μ’ ένα μπαστουνάκι στο χέρι, μά πάντα ξυπόλητη. Σπάνια τύχαινε να περνάει κανείς κοντά από το διαμέρισμα της Ματρώνουσκα και να μην σταματάει να της ζητήσει να κάνει προσευχή για τις διάφορες δύσκολες περιστάσεις της ζωής του. Και πολλοί από τους θαυμαστές της της έδιναν ελεημοσύνες ανάλογα με τη δύναμή τους. Μερικοί δεν ντρέπονταν να της αφήνουν έστω κι ένα καπίκι, ενώ άλλοι της έδιναν γενναία ποσά. Η Κα Λ. για παράδειγμα της έδωσε κάποτε πεντακόσια ρούβλια, ο έμπορος Ρ. της έδινε είκοσι πέντε ρούβλια το μήνα, πολλοί άλλοι της έδιναν πότε πότε διάφορα αξιόλογα ποσά. Κι η Ματρώνουσκα χρησιμοποιούσε όλες αυτές τις δωρεές για ελεημοσύνες. Έδινε στους φτωχούς, βοηθούσε τις οικογένειές τους, έστελνε δωρεές σε Μοναστήρια και σε φτωχές Ενορίες. Αγόραζε Ευαγγέλια και άγιες Εικόνες και τα έδινε ευλογία στους επισκέπτες της, που ανέρχονταν σε χιλιάδες κάθε χρόνο. Κι ακόμα έστελνε κάθε χρόνο περίπου χίλια οκτακόσια κιλά λάδι για τα καντήλια σε διάφορα Μοναστήρια κι ενοριακές Εκκλησίες.

Με τις προσευχές της Ματρώνουσκα πολλοί αλκοολικοί ελευθερώθηκαν από το ολέθριο πάθος τους –τη μέθη. Ιδιαίτερα αγαπητή η Ματρώνουσκα ήταν ανάμεσα στους φτωχούς της Πετρούπολης, στους απλούς και συνηθισμένους ανθρώπους, αυτούς που κατέφευγαν σε κείνην για να τη συμβουλευτούν και να παρηγορηθούν στις περιόδους των θλίψεων και των δοκιμασιών. Δεν μπορεί να πεί κανείς όμως πως οι θαυμαστές της Ματρώνουσκα ήταν αποκλειστικά οι φτωχοί κι οι δυστυχισμένοι. Είχε πολλούς θαυμαστές κι από τους μορφωμένους, από τη μεσαία αλλά κι από την υψηλή κοινωνία. Γινόταν δεκτή και σε σπίτια αρχόντων, που κατέφευγαν σ’αυτήν για πνευματική βοήθεια, γιατί είχε το χάρισμα της προόρασης και τους προειδοποιούσε για πολλά κακά που τους περίμεναν, πρόλεγε το μέλλον τους. 

Από τα θαύματά της.

Ο Προκόπιος Βασίλιεβιτς Λαμπούτιν ήταν χωρικός από το χωριό Σλόμποντα, της περιοχής Τβερ...

Ζούσε στην Αγία Πετρούπολη, στη λεωφόρο Ζαμπαλκάνσκυ... Αυτός μας διηγήθηκε πως τον Οκτώβριο του 1910 ήταν άνεργος. Όλα τ' αποθέματά του είχαν εξαντληθεί. Όσο κι αν προσπαθούσε δεν τα κατάφερνε να βρει μιά δουλειά
ή να κερδίσει λίγα χρήματα γιά να ζήσει. Σ' αυτή τη θλιβερή κι απελπιστική κατάσταση επισκέφτηκε τη Ματρώνουσκα, της διηγήθηκε την ελεεινή του θέση και τη δυστυχία του και την παρακάλεσε να προσευχηθεί γι' αυτον.

Η Ματρώνουσκα προσευχήθηκε αμέσως. Μετά σταύρωσε τον Λαμπούτιν
με μία Εικόνα, τον ράντισε με Αγιασμό και του είπε:

-Λοιπόν, μην απελπίζεσαι τόσο εύκολα. Θα προσευχηθώ πάλι γιά σένα
κι ο Θεός θα δώσει. Αύριο θά 'χεις δουλειά.

Με το που γύρισε στο σπίτι του από τη Ματρώνουσκα, ο Λαμπούτιν έλαβε ευχάριστα νέα από το θείο του πως είχε βρει κάποια δουλειά. Την άλλη μέρα δούλευε κιόλας, όπως ακριβώς το προείπε η Ματρώνουσκα...

Πηγή:

Η κατάρα των γονέων πιάνει

Να ξέρετε, η κατάρα των γονέων πιάνει πολύ, ακόμη και η αγανάκτησή τους.
 Και να μην το καταρασθή ο γονιός το παιδί, αλλά μόνο να αγανακτήση μαζί του, το παιδί δεν βλέπει άσπρη μέρα, η ζωή του είναι όλο βάσανα. Ταλαιπωρείται πολύ σ' αυτήν την ζωή. Φυσικά, στην άλλη ζωή ξελαφρώνει, γιατί ξοφλάει εδώ μερικά. Γίνεται αυτό που λέει ο Αββάς Ισαάκ: “Τρώει την κόλαση” (3), λιγοστεύει δηλαδή την κόλαση με τις ταλαιπωρίες εδώ, σ' αυτήν την ζωή. Γιατί ταλαιπωρία σ' αυτήν την ζωή τρώει την κόλαση. Δηλαδή, όταν λειτουργούν οι πνευματικοί νόμοι, αφαιρείται λίγο από την κόλαση, από τα βάσανα.

 Αλλά και οι γονείς που στέλνουν τα παιδιά τους στον “έξω απ' εδώ”, τα τάζουν στον διάβολο και έχει δικαιώματα μετά ο διάβολος. “Μου τόταξες”, σου λέει.

Ήταν ένα ανδρόγυνο στα Φάρασα (4). Αυτοί είχαν ένα παιδάκι που έκλαιγε, και ο πατέρας συνέχεια το έστελνε στον “έξω απ' εδώ”. Και να, τι έγινε. Επέτρεψε ο Θεός και, όταν το έστελνε στον “έξω απ' εδώ”, εξαφανιζόταν το παιδί από την κούνια. Η φουκαριάρα η μάνα πήγαινε μετά στον Χατζεφεντή (5). “Χατζεφεντή, νάχω την ευχή σου, το παιδί το πήραν οι δαίμονες”. Πήγαινε ο Χατζεφεντής, διάβαζε ευχές στην κούνια, επέστρεφε το παιδί. Αυτή η δουλειά γινόταν συνέχεια. Η καημένη έλεγε: “Χατζεφεντή, νάχω την ευχή σου, πού θα πάη αυτό;” “Εγώ δεν κουράζομαι να έρχωμαι, της έλεγε, εσύ κουράζεσαι να έρχεσαι να με φωνάζης; Θα κουρασθή ο διάβολος και θα σου αφήση”. Από τότε δεν εξαφανιζόταν το παιδί. Όταν μεγάλωσε μετά, το έλεγαν “υπόδειγμα του διαβόλου”. Ανακάτευε όλο το χωριό, άνω-κάτω τους έκανε. Τι τραβούσε ο πατέρας μου (6) ! Πήγαινε στον έναν και έλεγε: “Ο τάδε είπε αυτό για σένα”. Πήγαινε στον άλλο, έλεγε τα ίδια. Μετά πιάνονταν ο ένας με τον άλλον, χτυπιόνταν. Όταν το καταλάβαιναν, πήγαιναν σ' αυτόν να τον πιάσουν, να τον λιντσάρουν. Αυτός τους κατάφερνε όμως να του ζητάνε και συγγνώμη! Τόσο διαβολεμένος ήταν! Υπόδειγμα του διαβόλου! Οικονόμησε ο Θεός να δουν και στην συνέχεια οι άλλοι το αποτέλεσμα, για να βάλουν μυαλό, να φρενάρουν τον εαυτό τους και να είναι πολύ προσεκτικοί, τώρα αυτόν πώς θα τον κρίνη ο Θεός, είναι άλλο θέμα. Φυσικά, έχει πολλά ελαφρυντικά.

Να έχεις με μέτρο νηστεία, λίγη αγρυπνία και προσευχή.

Αποφθέγματα του γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη.

Να έχεις με μέτρο νηστεία, λίγη αγρυπνία και προσευχή. Δεν μπορούμε να φθάσουμε τούς αρχαίους Πατέρες, αλλά να καταβάλλουμε λίγη προσπάθεια, για να ξυπνά το πνεύμα μας. Αυτές τις αρετές πρέπει να έχουν οι ιερείς και οι μοναχοί.

Νηστεία και προσευχή ήταν η οδός των Αγίων.

Αποφθέγματα του γέροντος Αμβροσίου Λάζαρη.

      Νηστεία και προσευχή ήταν η οδός των Αγίων. Η προσευχή πρέπει να συνοδεύεται και από κόπο σωματικό. Δεν μπορούμε να σηκώσουμε κάποιον που έχει πέσει, αν δεν του δώσουμε το χέρι μας. Το ίδιο και η προσευχή: για να έχει αποτέλεσμα, πρέπει να καταβληθεί η ανθρώπινη προσπάθεια.