Ετοιμάσου για τη γιορτή της Παναγίας

Ετοιμάσου για τη γιορτή της Παναγίας με αγάπη προς όλους, με ζεστή καρδιά, με συγχώρεση σε όσους σε πλήγωσαν.

Ζήτα συγγνώμη από όσους πόνεσες.

Δώσε κανα ευρώ όπου υπάρχει ανάγκη.

Σταμάτα τη γκρίνια, το κουτσομπολιό, την κατάκριση.

Εξομολογήσου να συγχωρεθεί η ψυχή σου, να φύγουν ενοχές και τύψεις.

Νήστεψε όσο μπορείς & αντέχεις.

Προσευχήσου να γεμίσεις Φως κι Αγάπη.

Κοινώνησε, αν μπορείς.

Κοίτα τον άνθρωπό σου στα μάτια & νιώσε ευγνωμοσύνη για όλα.

Γίνε άνθρωπος απλός, καταδεκτικός, ταπεινός.

Βγάλε τη στολή της σκληρότητας κι αδιαλλαξίας.

Άσε το διαζύγιο για μετά το 2050.

Γενικώς, κάνε κάτι!!

π.Ανδρέας Κονάνος.

Κάθε φορά που μιλώ με ανοιχτόμυαλους νέους ανθρώπους καταλαβαίνω τη δύναμη που έχει το όραμα στη ζωή!

Κάθε φορά που μιλώ με ανοιχτόμυαλους νέους ανθρώπους καταλαβαίνω τη δύναμη που έχει το όραμα στη ζωή!

Αφήνω την όποια αμφιβολία στην άκρη, οραματίζομαι τη μεταμόρφωση του κόσμου όλου, της ζωής μου και όσων αγαπώ.

Όλοι οι θλιβεροί και μελαγχολικοί λογισμοί λιώνουν, και μόνο η ελπίδα ζωγραφίζει τα πάντα ανοιχτόχρωμα.

Δεν ξέρω το «πότε» ούτε το «πώς», νιώθω όμως ότι ο Θεός της αγάπης και της αλήθειας, ο «ειπών εκ σκότους φως λάμψαι», θα φέρει στη ζωή μας απίθανα δώρα και ευλογίες!

Τη σχέση που ζητάς, τη δουλειά που αξίζεις, την υγεία του σώματος, το παιδί που ακόμα δεν έκανες, όσα όμορφα, υπέροχα και μοναδικά χαρίσματα σου ταιριάζουν.

Οραματίσου τα!

Πίστεψέ τα!

Νιώσε τα με τη δύναμη της λαχτάρας.

Ευχαρίστησε το Θεό, ήδη πριν τα πάρεις, επειδή ακούς τα βήματα του Αγγέλου Του που στα φέρνει με ιερή χαρά και δέος!

π.Ανδρέας Κονάνος.

Η κλίση σου και η βαθιά επιθυμία σου

Κάποιος μπορεί να θυσιάζεται μια ζωή για άλλους, να βοηθάει φτωχούς, να επισκέπτεται ιδρύματα, να φροντίζει ασθενείς και ταυτόχρονα να ανθεί και να χαίρεται. Επειδή κάνει αυτό που είναι η προσωπική του κλίση, η προσωπική του χαρά και η ευτυχία, το χάρισμά του. Ο άνθρωπος αυτός, όταν φτάσει 90 χρονών, δεν θα μετανιώσει για όσα έκανε. Διότι αυτό είναι η βαθιά επιθυμία της καρδιάς του. Αυτός ο άνθρωπος θα έχει ζήσει την κλίση του.

Οταν βρεις το χάρισμά σου και το ικανοποιήσεις, και το ποτίσεις, και του επιτρέψεις να ανθήσει και να φανερωθεί, γεμίζεις ευτυχία. Μια ευτυχία για όλη σου τη ζωή. Κι όταν γεράσεις και έρθει η ώρα να φύγεις απ' τον κόσμο αυτό, θα χαίρεσαι όποτε με τη σκέψη σου γυρνάς πίσω. Γιατί θα λες: «Οι ημέρες της ζωής μου δεν πήγαν χαμένες. Εζησα πράγματα που ήθελα να ζήσω. Χάρηκα. Δεν μετανιώνω γι' αυτά που έκανα. Ολα έγιναν με όρεξη, με ζήλο, με κέφι και μεράκι. Είμαι ευτυχής που έζησα όσα έζησα». Και είναι αναγκαίο να καταλάβουμε ότι ο Χριστός μας, ερχόμενος στον κόσμο, θέλησε να ξυπνήσει μέσα μας αυτό ακριβώς. Ποιο; Τον πόθο για προσωπική ζωή και καταξίωση! Είναι στο «θέλω» του Χριστού μας να ακολουθήσει το πλάσμα Του, τον προσωπικό του δρόμο. Να βρει καθένας μας το προσωπικό του χάρισμα και κάλεσμα απ' τον Θεό και να ζήσει τη ζωή του. Καλείσαι απ' τον Χριστό να ζήσεις τη ζωή σου!

Ο Απόστολος Πέτρος ρώτησε τον Χριστό: «Τι θα γίνει με τον Ιωάννη, Κύριε;» Ο Χριστός τότε απάντησε στον Πέτρο: «Τι προς σε;» Δηλαδή: «Εσύ, Πέτρο, ακολούθησέ Με. Ζήσε τη δική σου ζωή. Γιατί ρωτάς για τον Ιωάννη; Τι σε ενδιαφέρει εσένα, Πέτρο, για τον Ιωάννη; Μπορεί Εγώ να θέλω ο Ιωάννης να ζήσει ώσπου να ξανάρθω να ανακρίνω τον κόσμο. Το ερώτημα είναι εσένα τι σε απασχολεί αυτό; Γιατί ασχολείσαι με τη ζωή του άλλου; Εσύ ακολούθησέ Με. Ζήσε τη ζωή σου. Ζήσε την προσωπική σου σχέση με τον Θεό. Επίτρεψε στον Θεό να μπει στη δική σου καρδιά με προσωπικό τρόπο και να ανθήσει το δικό σου χάρισμα. Και ζήσε». Σε άλλη περίπτωση πάλι, όταν ο Χριστός σκόπευε να θεραπεύσει έναν άρρωστο ή παράλυτο ή τυφλό ή ασθενή, έκανε το ίδιο. Το πρώτο που ρωτούσε ήταν: «Θέλεις; Θέλεις να σε κάνω καλά; Το ποθείς; Εχεις όρεξη να ζήσεις; Να χαρείς; Να πορευτείς;» Μερικοί νομίζουν ότι ο Χριστός ήρθε να μας νεκρώσει. Η μόνη νέκρωση που εγκρίνει ο Χριστός στον κόσμο μας είναι η νέκρωση του ψεύδους μας. Ηρθε να νεκρώσει το ψέμα της ζωής και την απάτη της.

Μα όχι την επιθυμία της καρδιάς. Αυτήν ήρθε να ζωντανέψει. Ηρθε να στάξει δροσερό νερό, τη χάρη του Αγίου Πνεύματος και το Αίμα Του, το οποίο ζωογονεί. Γι' αυτό και ονομάζεται «Ζωηρό». Στη θεία λειτουργία λέμε ότι κοινωνάμε «το Πανάγιο και Πανακήρατο και Ζωηρό Αίμα του Κυρίου Ιησού Χριστού». Το ονομάζουμε «ζωηρό», επειδή ακριβώς αυτό το Αίμα έχει μέσα του ζωή. Εχει ζωή και δίνει ζωή.

Ξυπνάς το πρωί. Και βλέπεις τη ζωή μίζερα. Και λες: «Τώρα τι κάνουμε; Πώς θα περάσει η ημέρα αυτή; Ποπό... Αλλη μία βαρετή ημέρα. Τίποτε δεν μου δίνει νόημα, δεν μ' αρέσει αυτό που κάνω ούτε το χαίρομαι…» Και έρχεται ο Χριστός μες στη μιζέρια σου. Και σου λέει: «Μάθε να χαίρεσαι αυτό που κάνεις. Και αν δεν σ' αρέσει αυτό που κάνεις, άλλαξέ το. Βρες κάτι άλλο. Κάνε όμως κάτι για να γίνει η ζωή σου χαρούμενη». Ο Χριστός θέλει τη ζωντάνια.

Από το βιβλίο του π. Ανδρέα Κονάνου

«Ολα του γάμου δύσκολα...»  των εκδόσεων Αθως

Φέτος τη Σαρακοστή, ας κάνουμε κάτι, ό,τι μπορεί ο καθένας.

Φέτος τη Σαρακοστή, ας κάνουμε κάτι, ό,τι μπορεί ο καθένας.

Εσύ που με ξέρεις και με ρωτάς, εσύ που στο πετραχήλι μου ακουμπάς, άκου:

Αυτή τη Σαρακοστή, μη σχολιάσεις κανέναν αρνητικά, μην κουτσομπολεύεις, μην κατακρίνεις… Μόνο καλά να μιλάς για όλους. Εξασκήσου σ’ αυτό το δύσκολο. Για να μπορείς να κοινωνάς…

Νήστεψε όσο μπορείς από φαγητά, κι απ’ το χρόνο της τηλεόρασης. Αντί γι’ αυτό, διάβασε αρκετά βιβλία, κάνε προσευχή, πήγαινε Εκκλησία…… Βρες απ’ τη λίστα που έχω με τα βιβλία στην ειδική ενότητα, διάβασε ένα βιβλίο καινούργιο, και πες το μου κι εμένα. Μ’ αρέσει πολύ να ξέρω ότι διαβάζεις.

Αυτή τη Σαρακοστή μη χαζογελάς… Να χαμογελάς όμως..!!!!. Κι αυτό το χαμόγελο, να βγαίνει με αγάπη, από καρδιά αθώα… Δε χρωστούν τίποτα οι διπλανοί σου να σε βλέπουν μες στη μελαγχολία και να ψυχοπλακώνονται, επειδή είναι Σαρακοστή… Είναι όμως μεγάλη ιεραποστολή να έχεις νόημα στη ζωή!

Για προσκεφάλι σου να έχεις τη λέξη αυτή: ευχαριστώ!

"Για προσκεφάλι σου να έχεις τη λέξη: ευχαριστώ"

Την ώρα που ξαπλώνεις για να κοιμηθείς, θυμίσου να σε παίρνει ο ύπνος μ' αισθήματα ευγνωμοσύνης. Αν κοιμηθείς σκεπτόμενος δυσάρεστα και λυπηρά αν σε μιζέρεια και σε σκέψεις γκρίνιας έρθει ο ύπνος να σε πάρει, γέμισες δηλητήρια το κορμί σου όλη νύχτα . Ενώ αν πεις "σ' ευχαριστώ Θεέ μου" που αναπνέω, που ήρθαν δυο φίλοι σπίτι να με δουν, που έφαγα αυτό το νόστιμο σουβλάκι κι αυτό το τέλειο παγωτό, που είδα τα μάτια του καλού παιδιού μου κι άκουσα το τραγούδι π' αγαπώ, που φίλησα τα χείλη της καλής μου, και έδωσα ένα κέρμα στο φτωχό...Μα όχι μόνο να τα πεις, μα να τα νιώσεις κι όλας τούτα δω τα λόγια. Να αισθανθείς να βγαίνει από τα σπλάχνα σου κάτι γλυκό. Κάτι σαν παιδικό σιρόπι, που ρίχνει ευθύς τον πυρετό. Τότε να δεις τι ομορφιά η καρδιά θα νιώσει και πόσο θα γλυκάνει το μυαλό, και πώς ο ύπνος γρήγορα θα έρθει να σου χαρίσει χορτασμό. Θα κοιμηθείς ίσως τρεις ώρες, μα θα 'ναι ο ύπνος σου βαθύς ντυμένος την ευγνωμοσύνη σαν να εκοιμήθης δεκατρείς. Τέτοιοι ανθρώποι - εγώ νομίζω - θα ζήσουνε χρόνια πολλά, γιατί η γκρίνια μάς γερνάει κι ασπρίζει όλων τα μαλλιά. Γι' αυτό, κι εσύ όταν ξαπλώνεις προσπάθησε να θυμηθείς τα τόσα δώρα που βιώνεις και πάψε να μεμψιμοιρείς...

Για προσκεφάλι σου να έχεις τη λέξη αυτή: ευχαριστώ!

Κι αν η ζωή σου σε πληγώνει εσύ, ξανά ευχαριστώ!

Μοιάζει τρελό, κουφό, παράλογο, να λέω για όλα ευχαριστώ. Μα όσες φορές το δοκιμάζω πιάνει! Και, να! είμαι εδώ, κι ακόμα ζω...

π.Ανδρέας Κονάνος

Μάθε να χαίρεσαι αυτό που κάνεις

Η κλίση σου και η βαθιά επιθυμία σου

Κάποιος μπορεί να θυσιάζεται μια ζωή για άλλους, να βοηθάει φτωχούς, να επισκέπτεται ιδρύματα, να φροντίζει ασθενείς και ταυτόχρονα να ανθεί και να χαίρεται. Επειδή κάνει αυτό που είναι η προσωπική του κλίση, η προσωπική του χαρά και η ευτυχία, το χάρισμά του. Ο άνθρωπος αυτός, όταν φτάσει 90 χρονών, δεν θα μετανιώσει για όσα έκανε. Διότι αυτό είναι η βαθιά επιθυμία της καρδιάς του. Αυτός ο άνθρωπος θα έχει ζήσει την κλίση του.

Όταν βρεις το χάρισμά σου και το ικανοποιήσεις, και το ποτίσεις, και του επιτρέψεις να ανθήσει και να φανερωθεί, γεμίζεις ευτυχία. Μια ευτυχία για όλη σου τη ζωή. Κι όταν γεράσεις και έρθει η ώρα να φύγεις απ' τον κόσμο αυτό, θα χαίρεσαι όποτε με τη σκέψη σου γυρνάς πίσω. Γιατί θα λες: «Οι ημέρες της ζωής μου δεν πήγαν χαμένες. Έζησα πράγματα που ήθελα να ζήσω. Χάρηκα. Δεν μετανιώνω γι' αυτά που έκανα. Όλα έγιναν με όρεξη, με ζήλο, με κέφι και μεράκι. Είμαι ευτυχής που έζησα όσα έζησα». Και είναι αναγκαίο να καταλάβουμε ότι ο Χριστός μας, ερχόμενος στον κόσμο, θέλησε να ξυπνήσει μέσα μας αυτό ακριβώς. Ποιο; Τον πόθο για προσωπική ζωή και καταξίωση! Είναι στο «θέλω» του Χριστού μας να ακολουθήσει το πλάσμα Του, τον προσωπικό του δρόμο. Να βρει καθένας μας το προσωπικό του χάρισμα και κάλεσμα απ' τον Θεό και να ζήσει τη ζωή του. Καλείσαι απ' τον Χριστό να ζήσεις τη ζωή σου!

Πριν γίνεις άγιος, γίνε άνθρωπος…

Πριν γίνεις άγιος, γίνε άνθρωπος…Πες μια ζεστή καλημέρα στο διπλανό σου.

Μάθε να πίνεις ένα καφέ με τον άνθρωπό σου. Χαμογέλα στο γείτονα. Δες την καινούργια μπάλα του παιδιού σου.

Πες έναν έπαινο στην κορούλα σου που γύρισε απ’ το σχολείο. Δώσε ένα φιλί στη γυναίκα σου για το μουσακά και το σπυρωτό πιλάφι. Χάιδεψε τον άντρα σου που έχει πονοκέφαλο απ’ τις σκοτούρες.

Δώσε κανα ψιλό στο φτωχό. Βάλε φαΐ στο πήλινο πιατάκι, για τα γατάκια της γειτονιάς που τρέμουν.Άλλαξε κανάλι για χατήρι της. Κάνε πως δεν άκουσες τη γκρίνια του.

Κι όταν ξεχάσεις το σφίξιμο και το ΄΄στόχο'' της αγιότητας, ίσως …και να την έχεις αγγίξει ήδη!.. Απ’ αυτά τα απλά, τα ''χαζά'', τα καθημερινά. Που δεν μυρίζουν και πολύ λιβάνι. Μα σε πάνε στου Χριστού το λιμάνι. Καρφί. Άνευ διοδίων, τριωδίων.

π. Ανδρέας Κονάνος

Κάνε μια προσευχή αφοσιωμένη!

Του π. Ανδρέα Κονάνου – από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια που κυκλοφορεί στα περίπτερα

Κάθε βασανισμένος ξέρει το σωστό. Δύναμη του λείπει. Ξέρει ότι αυτό που κάνει είναι αμαρτία, είναι ασωτία, είναι περιπέτεια. Το μυαλό του το ξέρει. Όμως δεν έχει τη δύναμη ν' αλλάξει. Μπορείς να του στείλεις δύναμη; Μπορείς να κάνεις ένα θαύμα στην ψυχή του; Εκεί θα ευχόμουν να δραστηριοποιηθείς.

Πόσα παιδιά έχεις; Τρία; Τέσσερα; Μπορείς να κάνεις κάθε μέρα ένα τέταρτο προσευχή για κάθε παιδί σου; Μια προσευχή αφοσιωμένη, μέσα στην αγάπη, στο έλεος και στο φως του Χριστού. Προσευχήσου με τρόπο που να νιώθεις ότι περικυκλώνεις το παιδί σου και το τυλίγεις μες στην προσευχή. Και ύστερα απ' αυτή την προσευχή, άφησέ το ήσυχο να βγει στη ζωή και στην κοινωνία. Και μην το κυνηγάς εσύ άλλο. Θα το κυνηγάει η δύναμη της προσευχής σου!

Αν έχεις τέτοια δύναμη στην προσευχή. Αν δεν έχεις, τότε τι παλεύεις με σκέτα λόγια; Θ' αλλάξουν τα λόγια τους ανθρώπους; Αλλάζει κανείς με λόγια; Βιβλία υπάρχουν. Λόγια υπάρχουν. Ομιλίες γίνονται. Μιλάμε. Κι αυτή η εκπομπή αυτό δεν κάνει; Μιλάει. Μα δεν αρκούν όλα αυτά για να αλλάξει ο κόσμος. Αν δεν διοχετευτεί μαζί με τον λόγο μια θεϊκή πηγή ενέργειας, η χάρη του Θεού, το έλεος του Χριστού, πώς θ' αλλάξει κανείς; Αν δεν νιώσεις κάτι να μαλακώνει μέσα σου, να σε μεταμορφώνει και να σε μεταστρέφει;

Τα τελευταία χρόνια έχω καταλάβει αυτή τη μεγάλη αλήθεια πολύ έντονα. Και το χαίρομαι. Κι ευχαριστώ πάρα πολύ τον Θεό και τους ανθρώπους που με βοήθησαν να καταλάβω αυτή την αλήθεια: ότι πρέπει να σέβομαι τον άλλον. Διότι δεν μπορώ να τον αλλάξω. Εδώ και καιρό στην εξομολόγηση, στην επικοινωνία με διάφορους ανθρώπους, με παιδιά στο σχολείο, με γνωστούς και φίλους δεν συμβουλεύω πλέον με συγκεκριμένες οδηγίες τι να κάνει καθένας. Το μόνο που συμβουλεύω είναι να προσεύχεται.

ΣΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ

Μερικές φορές 
είναι τόσο σκληρό 
το φέρσιμο της ζωής 
απέναντί σου, 
που είναι 
σα να ακούς το Θεό 
να σου λέει: 
Και ποιος σου είπε 
ότι θα σε ρωτάνε εσένα 
τι θες, 
αν πονάς, 
τι προτιμάς!!

Είναι οι φορές 
που θες να ουρλιάξεις 
μαζί με τον άγιο Σιλουανό 
στο Χριστό, 
και να Του πεις: 
Κύριε, 
είσαι αδυσώπητος!..

Πόσο πολύ σε σέβεται ο Θεός!

Του π. Ανδρέα Κονάνου - από την εφημερίδα Ορθόδοξη Αλήθεια που κυκλοφορεί στα περίπτερα

Είμαστε μέσα στην Εκκλησία. Μα πολλές φορές μοιάζουμε με αυτό το μεγάλο παιδί της παραβολής του Ασώτου: τον πρεσβύτερο γιο. Αυτός ήταν καλό παιδί. Μα δεν είχε καμία σχέση με τον πατέρα του. Ηταν μέσα στο σπίτι, αλλά δεν επικοινωνούσε. Στην ουσία, αυτός ήταν πιο μεγάλος άσωτος από τον αδελφό του. Ηταν μες στο σπίτι, μα δεν ένιωθε την αγάπη του πατέρα του. Ηταν μες στο σπίτι, αλλά ήταν εγωιστής, δεν είχε μέσα του αγάπη. Δεν αγαπούσε ούτε τον πατέρα ούτε τον αδελφό του που έλειπε. Δεν λαχταρούσε ποτέ την επιστροφή του αδελφού του. Ενιωθε ξεχωριστός και όχι ενωμένος με τον αδελφό του. Είχε ξεχωρίσει την τύχη του και έλεγε: «Δεν μ’ ενδιαφέρει ο αδελφός μου. Η ζωή του είναι διαφορετική απ’ τη δική μου. Είμαι εδώ. Μένω στο σπίτι και δουλεύω. Είμαι το καθωσπρέπει παιδί».

Μα τον πατέρα του δεν τον αγάπησε πραγματικά. Ηταν μες στο σπίτι, μα η καρδιά του ήταν μακριά. Ο άλλος έφυγε απ’ το σπίτι, μα αγαπούσε τον πατέρα του. Οταν ήταν μικρό παιδί και ζούσε στο σπίτι μαζί με τον πατέρα του, είχε υπάρξει μεταξύ τους ένας αληθινός δεσμός αγάπης. Είχε μπει μια σφραγίδα στην ψυχή του. Τότε. Στα παιδικά του χρόνια. Και αυτή η σφραγίδα τον κυνηγούσε όπου κι αν πήγαινε. Τον περικύκλωνε το φως της πατρικής αγάπης, το έλεος του Θεού. «Τὸ ἔλεός σου, Κύριε, καταδιώξει με πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου».

Έφυγε. Ο πατέρας του τον σεβάστηκε και τον άφησε ήσυχο. Απίστευτος αυτός ο σεβασμός του Θεού. Όχι οι άνθρωποι του Θεού. Μα ο Θεός. Πόσο πολύ σε σέβεται ο Θεός! Τον άφησε να φύγει.

«Πήγαινε, παιδί μου».

«Δηλαδή, πατέρα, δεν μ’ αγαπάς;»

«Σ’ αγαπάω πάρα πολύ».

 «Δηλαδή θες να φύγω;»

 «Καθόλου».

«Δηλαδή, δεν πονάς που φεύγω;»

 «Πονάω».

Kαλό Σαραντάμερο! ! !

Άσκηση φέτος, 
εκτός απ' τη νηστεία, 
μπορεί να γίνει 
το να εμπιστευτώ το Θεό, 
να ακουμπήσω επάνω Του τα θέματά μου,
τις ανασφάλειες και φοβίες μου,
να πιστέψω πιο πολύ στο Φως Του
και λιγότερο στα σκοτάδια μου
και το σκοτάδι του κόσμου,
να εστιάζω στην ομορφιά
κι όχι στην ασχήμια,
στην χαρά
κι όχι στον τρόμο.

Π Ανδρέας Κονάνος

Ουράνιο Προσκύνημα

Ευχαριστώ το Θεό,
που όταν φτάνω στο γκρεμό,
μου δίνει μια σπρωξιά πιο δυνατή,
όχι να πέσω,
μα να πετάξω.

Με τρομάζει το χτύπημα
- ενώ θα περίμενα χάδι-
μα με σώζει η εκτόξευση
στο άπειρο της αγάπης Του.
Στην αρχή ζαλίζει,
μα μετά φωτίζει.

Αρχικά φωνάζω διαμαρτυρόμενος,
μα αργότερα προσκυνώ
σωζόμενος.

Και δεν υπάρχει ωραιότερη αίσθηση
απ’ την προσκύνηση
ενώ πετάς ψηλά,
και δεν βρίσκεις χώμα ν’ ακουμπήσεις,
μα μόνο αέρα δόξας,
φως ανάστασης,
κενό Παρουσίας.

Ζαλίζομαι που το ξαναθυμάμαι.

π. Ανδρέας Κονάνος

 Πηγή:Ἐδῶ

Τό δάκρυ σου, μικρέ μου φίλε.

Με κάλεσαν πάλι για ομιλίες στην Κύπρο.

Σε κάθε ομιλία στο πανέμορφο αυτό νησί, χιλιάδες οι φίλοι που έρχονται να ακούσουν τα φτωχά που λέω. Στο τέλος, έχουν μια συνήθεια που με συγκινεί πολύ: Έρχονται όλοι να χαιρετίσουν τον ομιλητή και να ζητήσουν την ευχή του.

Η ομιλία κρατά μία ώρα. Κι άλλη μία ώρα στέκομαι όρθιος, κι ακούω ονόματα, δράματα, αρρώστιες, χωρισμούς, καρκίνους και χειρουργεία, κλάματα, χαμόγελα, μωρά σε κούνιες, καημούς και όνειρα.

Σε μια τέτοια ομιλία ήρθε πάλι κόσμος.

Τέλειωσα. Ήρθαν όλοι και χαιρετηθήκαμε.

Πιο εκεί, με περίμενε όρθιο ένα παιδί γυμνασίου. Περίμενε να μείνω μόνος.

- Πάτερ, χαίρομαι τόσο πολύ που σας γνωρίζω από κοντά. Σας ακούω στο ίντερνετ και χαίρομαι. Θέλω να σας παρακαλέσω να προσεύχεστε για μένα.

- Και τι θες, δηλαδή, να παρακαλέσω το Θεό για σένα; Πες μου κάτι να του ζητήσω για χάρη σου!

- Ε, ό, τι θέλετε εσείς. Κάντε ό, τι προσευχή νομίζετε. Εσείς ξέρετε.

- Ναι, μα τι έχεις πιο πολύ ανάγκη. Πες μου τι να πω για σένα.

Με κοίταξε και βούρκωσε. Ήρθε κοντά και μου ψιθύρισε στ’ αυτί.

- Αν θέλετε, παρακαλέστε Τον για τους γονείς μου. Όχι για μένα.

- Ωραία! Είδες; Βρήκαμε λοιπόν κάτι να ζητήσουμε. Και τι να πω για τους γονείς σου;

- Αν γίνεται, να μου φέρονται λίγο καλύτερα. Με μαλώνουν αρκετά και με πιέζουν.

Και το δάκρυ κύλησε τώρα απ’ τα μάτια του. Μ’ έπνιξε μέσα της αυτή η σταγόνα. Μ’ έλιωσε και μαλάκωσε τα κόκκαλά μου όλα.

Και μόνο γι’ αυτό το δάκρυ, Χριστέ μου, αξίζει να κάνω προσευχή για μήνες ακόμα.

κείμενο π. Ἀνδρέα Κονάνου

apanta ortodoxias

Γιατί να πονώ τόσο; ( π. Ανδρέας Κονάνος )

• Ο πόνος και ο Σταυρός φέρνει την Ανάσταση στη ζωή μας
• Αυτό που μας ενώνει με τους άλλους είναι ο πόνος
• «Στο υπόγειο απογειώθηκα!»
• Τι θα πει πίστη στην πράξη;
• Η αληθινή πίστη είναι βόμβα στην ψυχή!
• Ζωή χωρίς Χριστό δεν αντέχεται!
• Με τον Χριστό όλα τα ερωτηματικά γίνονται θαυμαστικά!
• Η παραμυθία και η παραμύθα
• Νόημα της ζωής: τι μας θα μας κρατήσει όρθιους την ώρα του μεγάλου πόνου;
• Μελαγχολία είναι η αξόδευτη αγάπη
• Όταν αγαπάς, πονάς αλλιώς και μεταμορφώνεσαι
• Αγαπώ θα πει βγαίνω έξω από τον εαυτό μου και σκέφτομαι τους άλλους
• Πλούτος ψυχής και πόνος
• Πονάς; Προσευχήσου!
  Δε μπορείς να προσευχηθείς;
  Κλάψε!
  Δε μπορείς να κλάψεις;
  Ε, φώναξε!
• Το κέντημα του Θεού
• Ο ταπεινός είναι αλλιώς!
• Η ευτυχία δεν είναι δικαίωμα, είναι δωρεά. Γιατί λοιπόν όχι δυσκολίες σε μένα;
• Ταπείνωση θα πει υγεία ψυχής

Εκπομπή Αθέατα Περάσματα με τον π. Ανδρέα Κονάνο στον ραδιοφωνικό σταθμό Πειραϊκή Εκκλησία.
π. Ανδρέας Κονάνος - Γιατί να πονώ τόσο; (2)
Πηγή: εδώ

Η τεράστια σημασία της Σταύρωσης

Αδελφοί μου, τι μεγάλο πράγμα που είναι η σταύρωση του Κυρίου. Αν την καταλάβουμε,θ' αλλάξει όλη η ζωή μας. Αν καταλάβουμε ότι αυτός ο εσταυρωμένος είναι ο Θεός μας. Αυτά που λέμε δεν είναι ασήμαντα...Φαίνονται πολύ ασήμαντα, επειδή λέγονται ανθρώπινα. Αλλά είναι πάρα πολύ σημαντικά, επειδή είναι το παν της ζωής.

Όλα όσα κάνουμε τώρα -φαγητά, ετοιμασίες, ψώνια, αγορές- όλα αυτά έρχονται και παρέρχονται. Τώρα μιλάμε γι' Αυτόν που θα ζούμε και θα βλέπουμε στους αιώνες των αιώνων. Μιλάμε για τον Κύριο. Τι ευτυχισμένοι που θα είμαστε που γνωρίσαμε τον Κύριο. Που αγαπάμε αυτόν τον Κύριο.

Να το καταλάβουμε τη μεγάλη Εβδομάδα, πόσο πολύ μας αγάπησε...Και να του πούμε και εμείς: "Κύριε, μας αγάπησες πολύ. Αξιώσέ μας να σε αγαπήσουμε και εμείς πολύ. Αξίωσέ μας και μας να μετανοήσουμε πολύ..."

(Απόσπασμα από ομιλία του π.Ανδρέα Κονάνου

Εισαγωγή στην προσευχή

Αποσπάσματα από την εκπομπή "Αθέατα Περάσματα" του π. Ανδρέα Κονάνου στον ραδιοφωνικό σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας.
Ολόκληρη η εκπομπή στο: www.atheataperasmata.com