Tuesday, March 26, 2019
Μεγάλη υπόθεση ο Ελληνικός λαός! Eίμαστε ευλογημένοι από τον Θεό!
Καμμία γλώσσα στον κόσμο, δεν μπορεί να αποδώσει τα νοήματα της Αγίας Γραφής και της Θεότητας, πέραν της Ελληνικής.
Monday, June 25, 2012
Αποδείξεις για τη μαθηματική κατασκευή της Ελληνικής γλώσσας
Friday, October 7, 2011
Ὁ τονισμὸς σὲ δέκα ἁπλὰ μαθήματα
Στὶς δέκα ἱστοσελίδες ποὺ ἀκολουθοῦν σᾶς προτείνουμε μίαν «μέθοδο ἄνευ διδασκάλου» ποὺ ἀπευθύνεται σὲ Ἕλληνες ἢ σὲ ἑλληνόφωνους ποὺ γνωρίζουν ἀρκετὰ καλὰ τὴν ἑλληνικὴ γλώσσα ἀλλὰ δὲν ἔμαθαν ποτὲ τονισμό, ἢ τὸν ἔμαθαν πρὶν πολλὰ χρόνια καὶ ἐν τῷ μεταξὺ τὸν ἔχουν ξεχάσει. Μέσα ἀπὸ τὶς ἀσκήσεις ποὺ σᾶς προτείνουμε, θὰ μπορέσετε νὰ ἐλέγξετε τὸ ἐπίπεδό σας. Ὅταν τὰ ἀποτελέσματα θὰ εἶναι ἰκανοποιητικὰ θὰ μπορεῖτε νὰ περάσετε στὸ ἑπόμενο ἐπίπεδο. Τὰ κείμενα τῶν ἀσκήσεων εἶναι ἀποσπάσματα τῶν κειμένων ὑπὲρ τοῦ πολυτονικοῦ τοῦ ἱστοχώρου μας.
Οἱ κανόνες ποὺ θὰ ἀκολουθήσουμε εἶναι αὐτοὶ τοῦ ἁπλοποιημένου πολυτονικοῦ τοῦ Τριανταφυλλίδη: ἔτσι, π.χ. βάζουμε ὀξεία στὶς λέξεις «ὀξεία», «γλώσσα», «γυναίκα», ἐνῷ προηγούμενες γραμματικὲς ἔβαζαν περισπωμένη. Μόνη ἐξαίρεση στοὺς κανόνες τοῦ Τριανταφυλλίδη: χρησιμοποιοῦμε τὴν βαρεία, τῆς ἔχουμε μάλιστα ἀφιερώσει ἕνα ὁλόκληρο μάθημα.
Καλὴ δύναμη λοιπὸν καὶ εὐχόμαστε σύντομα νὰ γράφετε τὸ ἴδιο ἄνετα ὅσο καὶ τὸ μονοτονικό, γιὰ νὰ μὴν ποῦμε: μὲ πιὸ πολλὴ ἄνεση, ἀφοῦ οἱ κανόνες τονισμοῦ εἶναι φυσικὸ μέρος τῆς γλώσσας μας, ἐνῷ ἡ μονοτονικὴ ἁπλοποίηση εἶναι καθαρὰ μηχανιστικὴ καὶ πιὸ πολὺ μπερδεύει τὸν γράφοντα παρὰ τὸν διευκολύνει.
- Μάθημα 1: Τί εἶναι οἱ τόνοι καὶ τὰ πνεύματα;
- Μάθημα 2: Οἱ μονοσύλλαβες λέξεις
- Μάθημα 3: Ἡ δασεία
- Μάθημα 4: Ἡ βαρεία
- Μάθημα 5: Ὁ κανόνας τῶν τριῶν συλλαβῶν
- Μάθημα 6: Μακρὸν πρὸ μακροῦ, μακρὸν πρὸ βραχέος
- Μάθημα 7: Ἡ λήγουσα τῶν ρημάτων
- Μάθημα 8: Ἡ παραλήγουσα τῶν ρημάτων
- Μάθημα 9: Ἡ λήγουσα τῶν οὐσιαστικῶν, ἐπιθέτων καὶ ἀντωνυμιῶν
- Μάθημα 10: Ἡ παραλήγουσα τῶν ὀνομάτων καὶ ἀντωνυμιῶν
http://www.polytoniko.org/mathi.php?newlang=el&font=Palatino+Linotype&right=no
Saturday, August 27, 2011
Αλφαβητικός πίνακας αρχαίων ονομάτων
Αρχαία ονόματα ανδρών
Αγαθοκλής (αγαθός+κλέος) ο έχων καλή φήμη
Αγησίλαος (άγω+λαός) ο ικανός ηγέτης
Αθηναγόρας (Αθήναι+αγορά) ο σοφός αγορητής
Αθηνόδωρος (Αθηνά+δώρο) δώρο της Αθηνάς, ο σοφός
Αλέξανδρος (αλέξω:απομακρύνω+ανήρ) ο απωθών τους άνδρες, ο ανδρείος
Αλκιβιάδης (αλκή+βία) ο τολμηρότατος
Ανδροκλής (ανήρ+κλέος) ο ένδοξος
Αριστογένης (άριστος+γένος) ο ευγενής
Αριστόβουλος (άριστος+βουλή) ο άριστος σύμβουλος
Αριστοκλής (άριστος+κλέος) ο έχων άριστη δόξα
Αριστομένης (άριστος+μένος) ο ανδρειότατος
Δημοσθένης (δήμος+σθένος) η δύναμη του λαού
Διογένης (Ζευς+γένος) ο Θεογένητος
Διομήδης (Διός+μέδων:άρχων) ο άρχων με θεία δύναμη
Επαμεινώνδας (επί+άμεινον) ο προοδευτικός
Ετεοκλής (ετεός:αληθής+κλέος) ο έχων αληθινή δόξα
Ευαγόρας (ευ+αγορεύω) ο καλός ομιλητής
Ευρυβιάδης (ευρύς+βία) ο πολύ αυταρχικός
Ευρυσθένης (ευρύς+σθένος) ο καρτερικότατος
Θεμιστοκλής (θέμις+κλέος) ο ένδοξος υπερασπιστής του δικαίου
Θουκυδίδης (Θεού+κύδος:δόξα) ο δοξάζων τον θεό
Θρασύβουλος (θρασύς+βουλεύομαι) ο τολμηρά σκεπτόμενος
Ιάσων (ίασις:θεραπεία) ο θεραπευτής
Ίων (ίον:άνθος) ο μενεξεδένιος
Κίμων (χίμων:χειμών) ο θυελλώδης
Κλέαρχος (κλέος+άρχω) ο ένδοξος άρχων
Κλεόβουλος (κλέος+βουλή) ο επινοητικότατος
Κλεομένης (κλέος+μένος) ο ένδοξος για τη γενναιότητά του
Κρίτων (κρίνω) ο ευφυής
Λέανδρος (λαός+ανήρ) ο ανδρείος του λαού
Μενέλαος (μένος+λαός) η ορμή του λαού
Μιλτιάδης (μίλτος:ερυθρά βαφή) ο αιματώδης, ο ανδρείος
Νεοκλής (νέος+κλέος) η νέα δόξα
Ξενοφών : ο ανδρείος ηγέτης των ξένων
Οδυσσεύς (οδύσσομαι:διώκομαι) ο διωκόμενος υπό των θεών
Ορέστης (όρος+ίσταμαι) ο ορεσίβιος
Πάτροκλος (πατρίς+κλέος) η δόξα της πατρίδος
Περικλής (περί+κλέος) ο ένδοξος
Πολυδεύκης (πολύ+δεύκος:γλεύκος) ο πολύ γλυκός
Πύρρος (εκ του πυρρός) ο ξανθοκόκκινος
Σόλων (πιθανώς από το ρ. σέλλω:σείω) ο διασείσας το παλαιό, ο ριζοσπάστης
Σοφοκλής (σοφός+κλέος) ο έχων δόξα σοφού
Σωκράτης (σώζω+κράτος) ο σωτήρ του κράτους
Τηλέμαχος (τηλέ: μακριά+μάχομαι) ο αγωνιζόμενος μακράν της πατρίδος
Τιμολέων (τιμή+λέων) ο ισχυρός ως λέων
Φαίδων (φως) ο λαμπρός καθ’ όλα
Φίλιππος (φιλώ+ίππος) ο αγαπών τους ίππους
Φοίβος (φάος:φως) ο ακτινοβόλος
Φρίξος (φρίττω) ο τρομακτικός
Αρχαία ονόματα γυναικών
Αγαθόκλεια (αγαθή+κλέος) η έχουσα καλή φήμη
Αγαθονίκη (αγαθή+νίκη) η νικήτρια ένδοξης νίκης
Άλκηστις (αλκή+εστία) η χάρη της οικογενείας
Αλκμήνη (αλκή+μήνη:σελήνη) η ακτινοβολούσα
Ανδρομάχη (ανήρ+μάχομαι) η πρόμαχος
Αριάδνη (άρι:πολύ+αγνή) η αγνότατη
Αρσινόη (άρσις < αίρω+νους) η υψηλόφρων
Αφροδίτη (αφρός+αναδύω) η αφρογενής, η ωραιοτάτη
Δηϊδάμεια (δήϊος:εχθρός+δαμάζω) η νικήτρια των εχθρών
Διώνη (εκ του Διός) η θεϊκή
Ερατώ (ερώ:αγαπώ) η αξιολάτρευτη, Μούσα
Εριφύλη (έρι:πολύ+φύλον) η έξοχη των γυναικών
Ευδοξία (ευ+δόξα) η έχουσα καλή φήμη
Ευνομία (ευ+νέμω:διανέμω) η δίκαιη χορηγός των αγαθών
Ευρυδίκη (ευρύς+δίκη) η πολύ δίκαιη
Ευρύκλεια (ευρύς+κλέος) η πολυένδοξη
Ευτέρπη (ευ+τέρπω) η πολύ ευχάριστη, Μούσα
Ήβη (ήβη:ακμή) η πάντοτε θαλερή, νέα
Ηλέκτρα (ηλέκτωρ:ο ακτινοβολών ήλιος) η ακτινοβολούσα από χάρη
Ηρώ (Ήρα) η προσωποποίηση της Θεάς Ήρας
Θάλεια (θάλλω) η δροσερή, η ωραία, Μούσα
Θέμις (τίθημι>θεσμός) η θεά του Δικαίου, η άκρως δίκαιη
Ιοκάστη (ίον+κάζω:στολίζω) η ωραία ως μενεξές
Ιππολύτη (ίππος+λύω) η αρματιλάτις
Ίρις (είρω:αγγέλω) η αγγελιοφόρος των θεών
Ιφιγένεια (ίφι:ισχυρά+γίγνομαι) η πολύ ισχυρή
Καλλιόπη (κάλλος+ωψ:οφθαλμός) η έχουσα ωραία μάτια
Καλλιρρόη ( καλώς+ρέω) η δροσερή ως καθαρό νερό
Κλειώ (κλέος) Η ένδοξη, Μούσα
Κλεονίκη (κλέος+νίκη) η ένδοξη νικήτρια
Κλεοπάτρα (κλέος+πάτρη) η δόξα της πατρίδος
Λητώ (λανθάνω) η μυστηριώδης
Μελπομένη (μέλπω) η ευφραίνουσα με το άσμα της
Μυρτώ (μύρτον) η ευχάριστη ως μυρτιά
Ναυσικά (ναυς+καίνυμαι:υμνούμαι) η υμνούμενη από τους ναυτικούς
Νεφέλη (νέφω:χύνω ύδωρ) η προσφέρουσα ζωογόνον ύδωρ
Ξανθίππη η ξανθή ιππεύτρια
Πηνελόπη (πήνη:υφάδι+λέπω:εκτυλίσσω) η καλλιτέχνις υφάντρια
Πολυξένη (πολύ+ξενία) η πολύ φιλόξενη
Πολύμνια (πολύς+ύμνος) η θεία τραγουδίστρια, Μούσα
Τερψιχόρη (τέρπω+χορός) η τέρπουσα με το χορό της, Μούσα
Φαίδρα (φαιδρός < φως) η φωτεινή, η λάμπουσα από χάρη
Φερενίκη (φέρω+νίκη) η νικηφόρος
Φιλομήλα (φιλώ+μέλος) η φιλόμουσος, η φίλη της αρμονίας
Χρυσηϊς (χρυσός) η πολύτιμη, η χρυσαφένεια
Tuesday, July 5, 2011
Κι ὅμως εἶναι ἑλληνικές.ἐτυμολογική ἐξέταση λέξεων τῆς Ἀγγλικῆς
Τό ἀρχ. ἑλληνικό βούτυρον / βούτυρος (βούς + τυρός), μέσω τοῦ λατιν. butyrum, ἔδωσε τό ἀρχ. ἀγγλ. butere, ἀπ' ὅπου τό σύγχρονο ἀγγλ. butter (καί τά γερμ. Butter, γαλλ. beurre, ἰταλ. burro κ.α.). Τό ἀρχ. ἑλλην. πάπυρος, πού δήλωσε τήν πρώτη μορφή γραφικῆς ὕλης ἀπό τό ὁμώνυμο φυτό τό ὁποῖο εὐδοκιμοῦσε στήν Αἴγυπτο, ἔδωσε τό ἀγγλ. paper (γαλλ. papier, γερμ. Papier κ.ἄ.) μέσω τοῦ λατιν. papyrum, ἀπ' ὅπου τό μεσαιων. γαλλ. papier καί τό μεσαιων. ἀγγλ. papir. Πιό σύνθετη εἶναι ἡ προέλευση τῆς λέξης πού δήλωσε στήν Ἀγγλική «τήν ἐκκλησία», τῆς λ. church. Ξεκίνησε ἀπό τό ἑλληνιστ. κυριακόν (δῶμα) «ὁ οἶκος τοῦ Κυρίου» (ἀπό τό Κύριος), τό ὁποῖο, μέσω τοῦ ἀρχ. γερμ. kirihha (ἀπ' ὅπου τό νέο γερμ. Kirche «ἐκκλησία») καί τῶν ἀρχ. ἀγγλ. cirice καί μεσαιων. ἀγγλ. chirche, ἔδωσε τό νέο ἀγγλ. church. Οἱ ἴδιοι οἱ Ἕλληνες χριστιανοί χρησιμοποίησαν τό ἀρχ. ἐκκλησία (ἐκκλησία τοῦ δήμου «ἡ συγκέντρωση τοῦ λαοῦ / τῶν πολιτῶν ὡς θεσμικό ὄργανο») μέ νέο περιεχόμενο: χῶρος ὅπου συγκεντρώνονται οἱ πιστοί γιά νά λατρεύσουν τόν Θεό (ἐνῶ οἱ ἀρχαῖοι Ἕλληνες χρησιμοποιοῦσαν τή λ. ναός, μέ τήν ἀντίληψη ὅτι ἀποτελεῖ χῶρο ὅπου ναίουν, ὅπου κατοικοῦν οἱ θεοί).
Ἐνδιαφέρον ἔχει, γιά τίς περιπέτειές της, ἡ λέξη sketch «σκαρίφημα - θεατρικό σκέτς». Ποιός τό φαντάζεται, ἐκ πρώτης ὄψεως, ὅτι προέρχεται ἀπό τήν ἑλλην. λ. σχέδιο; Ἡ ἀρχαία ἑλλ. λ. σχέδιον (ἀπό τό ἀρχ. σχέδιος πού σήμαινε «προσωρινός, αὐτοσχέδιος», προερχόμενη ἀπό τή λ. σχεδόν κι αὐτή ἀπό τό ἔχω), μέσω τοῦ λατιν. schedium, ἔδωσε τό ἰταλ. schizzo, πού πέρασε στά ὀλλανδικά ὡς schets, ἀπό ὅπου τό ἀγγλ. sketch. Τό περίεργο γιά τή ζωή τῶν λέξεων εἶναι ὅτι τό ἑλλην. σχέδιο ἐπανῆλθε στούς νεότερους χρόνους στήν Ἑλληνική, δηλ. ὡς «ἀντιδάνειο» (ὡς δάνειο δανείου!...), μέσα ἀπό δύο ξένες γλῶσσες: ἀπό τήν Ἰταλική ὡς σκίτσο καί ἀπό τήν Ἀγγλική ὡς σκέτς.
Ἀνάλογη εἶναι ἡ περίπτωση τοῦ ἀγγλ. scene «σκηνή». Προέρχεται ἀπό τό ἑλλην. σκηνή, μέσω τοῦ λατιν. scaena / scena. Ἀπό τό ὑποκοριστικό τοῦ λατιν. scene, ἀπό τό scenarium, προῆλθε τό ἰταλ. scenario πού πέρασε σέ διάφορες γλῶσσες (ἀγγλ. scenario, γαλλ. scenario κ.α.) καί ἐπανῆλθε στά Ἑλληνικά ὡς σενάριο (ἀντιδάνειο). Ἀπό τό θέμα σχ- (τοῦ ἔχω, πβ. κατά-σχ-ω, παρά-σχ-ω, σχ-εδόν) πού εἴδαμε καί στό σχέδιο, προῆλθε καί ἡ λ. σχῆμα πού ἔδωσε, μέσω τοῦ λατιν. schema, τό ἀγγλ. scheme.
Μία λέξη πού θά ξαφνίαζε ἴσως ὅταν κανείς διαπιστώσει ὅτι εἶναι ἑλληνική, εἶναι ἡ ἀγγλική λ. pain «πόνος». Ἡ λέξη αὐτή προῆλθε ἀπό τήν ἑλλην. λ. ποινή πού σήμαινε ἀρχικά «τιμή αἵματος, ἐκδίκηση (γιά ἔγκλημα)» καί μετά «τιμωρία». Μέσω τοῦ λατ. poena, πού ἔδωσε τό γαλλ. peine (ἀρχικά σήμαινε «τά βασανιστήρια τῶν μαρτύρων τῆς πίστεως»), προῆλθε τό ἀγγλ. pain μέ τή σημ. «πόνος» ὡς ἀπόρροια τῶν πόνων ἀπό τά βασανιστήρια καί ὡς ἐπακόλουθο τῆς τιμωρίας γενικότερα. Ἐξίσου ἴσως θά ξάφνιαζε καί ἡ ἀγγλική λ. calm «κάλμα, νηνεμία».
Κι αὐτή προῆλθε ἀπό ἑλληνική λέξη, τό ἀρχ. καῦμα, πού δήλωνε τόν καύσωνα καί τό θέρος, ὁδηγώντας συνεκδοχικά στή σημ. τῆς ἠρεμίας τῆς θάλασσας, τῆς ἔλλειψης δυνατῶν ἀνέμων. Στήν Ἀγγλική ἔφτασε ἡ λέξη ἀπό τό ἰταλ. calma πού ἀνάγεται σέ ὄψιμο λατιν. cauma ἀπό τό καῦμα. Ὅτι ἡ λ. ξαναγύρισε στήν Ἑλληνική μέσω τῆς Ἰταλικῆς ὡς κάλμα, δηλ. ὡς ἀντιδάνειο, εἴδαμε ὅτι ἀποτελεῖ συχνό φαινόμενο. Τό ἀρχ. πειρῶμαι «προσπαθῶ, ἀποπειρῶμαι, τολμῶ» ἔδωσε στή μεταγενέστερη Ἑλληνική τή λ. πειρατής πού προφανῶς θά σήμαινε ἀρχικά αὐτόν πού ἀποτολμᾶ παράτολμα καί παράνομα ἐγχειρήματα. Μέσω τοῦ λατιν. pirata ἡ λ. ἔδωσε τό ἀγγλ. pirate.
Στήν ἐκκλησιαστική γλώσσα μία σειρά ἀπό ἀγγλικές λέξεις προέρχονται ἀπό τήν Ἑλληνική, χωρίς αὐτό νά εἶναι ἀμέσως αἰσθητό στόν μή εἰδικό. Τέτοιες εἶναι οἱ ἀγγλικές λέξεις priest, clergy (καί clerc), bishop, monk κ.α. Συγκεκριμένα τό ἑλλην. πρεσβύτερος (ἀρχική σημ. «γεροντότερος») ἔδωσε τό ὄψιμο λατ. presbyter. Ἀπό αὐτό, μέ ὁρισμένες μεταβολές, προῆλθε τό ἀρχ. ἀγγλ. preost καί κατόπιν τό μεσαίων. ἀγγλ. preist, πού ἔδωσε τό νεότ. ἀγγλ. priest. Τό ἑλλην. κληρικός (ἀπό τή λ. κλῆρος) «αὐτός πού τοῦ πέφτει ὁ κλῆρος, πού τοῦ ἀνατίθεται ἕνα ἔργο» ἔδωσε τό ὄψιμο λατιν. clericus ἀπ' ὅπου τά ἀρχ. ἀγγλ. cleric καί clerc. Ἀπό αὐτά προῆλθε τό ἀγγλ. clerk «λόγιος» - «ὑπάλληλος ἐξουσιοδοτημένος μέ συγκεκριμένο ἔργο» - «ἁπλός ὑπάλληλος». Τό ἀρχ. ἀγγλ. clerc ἔδωσε καί τόν ἐκκλησιαστικό ὅρο clergy «κληρικός, ἱερωμένος». Τό ἑλλην. ἐπίσκοπος εἶναι ἡ λέξη ἀπ' ὅπου προῆλθε τό ἀγγλ. bishop «ἐπίσκοπος», μέσω τοῦ ὄψιμου λατιν. episcopus, ἀπ' ὅπου τά ἀρχ. ἀγγλ. bisceop καί μεσαίων. ἀγγλ. bishhop πού προηγήθηκαν τοῦ νεότερου ἀγγλικοῦ bishop. Ὡς πρός τό ἀγγλ. monk «μοναχός» προῆλθε ἀπό τό μεταγεν. ἑλλην. μοναχός μέσω τοῦ ὄψιμου λατιν. monachus, ἀπ' ὅπου τό ἀρχ. ἀγγλ. munuc καί μετέπειτα τό νεοτ. ἀγγλ. monk. Τό ἀγγλ. chart «χάρτης» ἀλλά καί τό card «κάρτα» προῆλθαν ἀπό τό ἕλλην. χάρτης. Τό bomhttp://www.blogger.com/img/blank.gifb «βόμβα» ἀπό τό ἀρχ. ἑλλην. βόμβος. Τό «πολύ ἀμερικάνικο» buffalo ἀπό τό ἑλλην. βούβαλος. Τό ἑλλην. δίπλωμα (ἀπό διπλώνω, διπλοῦς) μέ τή σήμ. «ἐπίσημο ἔγγραφο» ἔδωσε τό diploma καί ἀπό αὐτό τό diplomat «διπλωμάτης» κ.ο.κ.
Ὅπως ἔγινε, ἐλπίζω, φανερό, ἕνα πλῆθος ἀπό ξένες λέξεις, ἐν προκειμένω ἀγγλικές, ἕλκουν τήν καταγωγή τους ἀπό τήν ἑλληνική γλώσσα, ἀπευθείας ἤ, πιό συχνά, μέσω τῆς λατινικῆς γλώσσας. Ὅσα γράφονται ἐδῶ δέν δίδονται γιά νά ἀποτελέσουν ἀφορμή κομπασμοῦ ἀλλά ὡς νύξεις γιά γλωσσική αὐτογνωσία καί περίσκεψη, γιά τό πόσα ἔχει κανείς νά κερδίσει ἀπό μία ἐτυμολογική περιδιάβαση στούς δρόμους τῆς γλώσσας μας.
Tuesday, June 28, 2011
Είπαν για την Ελληνική γλώσσα...
Ντε Γρόοτ (Ολλανδός καθηγητής Ομηρικών κειμένων στο πανεπιστήμιο του Μοντρεάλ) Friday, June 24, 2011
Κατάλογος ἑλληνικῶν λέξεων στὴν ἀγγλική

a. abyss, academy, acme=δόξα-ακμή, acrobat, acropolis, aegis, aerial, aerodrome, aeronautics, aeroplane, aesthetic, air, all, allegory, allergy, alphabet, amalgam, ambrosia, amethyst, amnesia, amphibian, amphitheatre, amphora=αμφορεύς, anachronism, anaemia, anagram, analogy, analysis, anarchism, anathema, anatomy, angel, anomalous, antagonism, anorexia, anthology, anticyclone, aorta=αορτή, apathetic, aphorism, apocalypse, apologise, apoplexy, apostasy, apostle, apostrophe, apothecary, archaeology, archbishop, archdeacon=αρχιδιάκων, archipelago, architect, arctic, aristocratic, arithmetic, aroma, arsenic, asbestos, ascetic, asphyxia, asthma, astrology, astronaut, astronomy, asylum, atheism, athlete, atmosphere, atom, atrophy, aura=αύρα-φωτοστέφανο, austere=αυστηρός, authentic, autobiography, autocrat=αυτοκράτωρ-μονάρχης, automatic, autograph, autonomous, autopsy, axiom. (80)
b. bacterium, baptism, barbarian, baritone, barometre, basic, basil, bathos, basis, Bible, bibliography, bigamy, biochemistry, biography, biology, biplane, blasphemy, botany. (18)
c. call, callus, calyx, canon, captain, card, cartography, castor, cataclysm, catacombs, catalogue, catalyst, catapult, cataract, catarrh=καταρροή, catastrophe, catehism, categoric, cathedral, cathode, catholic, caustic, cell, cemetery, cenotaph, centre, ceramic, chameleon, chaos, character, chart, chasm, chimera, chiropractor, choir=xoρός-χορωδία, chiropodist="πεντικιουρίστ", chord=χορδή, choreography, chorus, Christ, chromatic, chromosome, chronic, chronicle, chronological, chronometre, chryssalis, chryssanthemum, cinema, cirrhosis, claustrophobia, cleric, climacteric, climate, climax, clinic, code, colosal=κολοσιαίος, coma, comedy, comic, comma, cosmos, cosmetic, cosmonaut, cost, crisis, criterion, criticism, crypt, crystal, cybernetics, cycle, cyclone, cyclopaedia, cyclotron, cylinder, cymbal, cynic, cyst. (80)
d. deacon=διάκος, decade, decalogue, delta, demagogic, democracy, demography, demon, demotic, dermatology, diabetes, diabolic, diadem=διάδημα, diaeresis, diagnosis, diagonal, diagram, dialect, dialogue, diameter, diamont, diaphanous, diaphragm, diatribe, dichotomy, dictator, didactic, diet, dilemma, dinosaur, dioxide, diorama, diphtheria, diphthong, diploma, diplomat, disaster=δυσαστρία-δεν "έχω άστρο", disc, dolphin, dose, double, draconian, dragon, drama, drastic, dynamic, dynamite, dynasty, dyspepsia.(49)
e. eccentric, ecclesiastic, echo, eclectic, eclipse, ecology, economic, ecstasy, ecumenical, eczema, egoism, elastic, electric, elegiac, elephant, eliptic, emblem, embryo, emetic, emphasis, emporium, encyclopedia, endemic, energy, enigma, enthrone, enthusiasm, entomology, enzyme, ephemeral, epidemic, epigram, epilepsy, epilogue, epiphany, episode, epistle, epitaph, epithet, epitome, epoch, erotic, esophagus, esoteric, ether, ethic, ethnic, ethos, etymology, eucalyptus, Eucharist, eugenics, eulogize, eunuch, euphemism, euphony, euphoria, Eurasia, eureka=εύρηκα, evangelic, exodus, exorcize=εξορκίζω, exotic.(63)
f. fable=φαύλος-μύθος, fanatic, fantasy, father, frenetic=φρενήρης.(5)
g. galaxy, gastronomy, general, genesis, genus, geography, geocentric, geophysics, geopolitics, geology, geometry, gerontology, gigantic, glycerine, gyro, goverment, grammatical, gramophone, graphic, gymnasium, gregorian, gynecaology. (23)
h. hagiology, halcyon=αλκυονίδες ημέρες, harmony, hecatomb, hectare, hedonism, hegemony, helicopter, heliotrope, helium, helot=είλωτας, hemisphere, hemorhage=αιμοραγία, hemoroids, hepatitis, heretic, hermaphrodite, hermetic, hermit=ερημίτης, hero, heroin, hesperus, heterodox, heterogeneous, heterosexual, hexagon, hexameter, hierarchy, hieroglyph, hilarious=ιλαρός-εύθυμος, hippopotamus, hippodrome, history, holocaust, holograph, homeopathy, homogeneous, homonym, homophone, horizon, hymen, hyperbole, hypnosis, hypocrisy, hypotenuse=υποτείνουσα, hysteria, homosexual, horde=ορδή-στίφος, horizon, hormone, hour, hydrostatics, hydrophobia, hyena, hygiene, hymn, hypertrophic, hypochondria, hypodermic, hypothesis.(60)
i. iamb, icon, iconoclaust, idea, ideorgam, ideology, idiot, idiolect, idiom, idiosyncrasy, idylle,
k. kaleidoscope, kilo, kilocycle, kilogram, kilometre, kilolitre, kinetic, kleptomania. (8)
l. labyrinth, laconic, laic, larynx, lava, lesbian, lethargy, leukemia, lexical, lithography, logarithm, logic, logistics, lynx=λύγξ-αγριόγατα, lyre, lyric. (16)
m. macrobiotic, macrocosm, magic, magnet, mania, mathematics, mechanic, medal, megacycle, megalith, megalomania, megaphone, megaton, meiosis, melancholia, melodic, melodrama, meningitis, menopause, metabolism, metallic, metallurgy, metamorphosis, metaphor, metaphysics, meteor, meteorite, meteorology, meter, metre, metric, metronome, metropolis, miasma, microbe, microbiology, microelectronics, micrometer, micron, microorganism, microphone, microscope, mimeograph, mimetic, monarch, monastery, monogamy, monogram, monolith, monologue, monomania, monoplane, monopoly, monosyllable, monotheism, monotone, morphology, museum, music, myopia, myriad, mysterious, mystic, myth.(64)
n. narcissism, narcotic, nautical, nautilus, narcomancy, necropolis, nectar, nemesis, neolithic, neologism, neon, nerve, neoplasm, nephritis, neuralgia, neutrasthenia, new, nostalgia, nymph.(19)
o. oasis, ocean, octagon, octane, octave, octogenarian=ογδοηκοντούτης, octopous, ode=ωδή, odyssey, oecumenical, Oedipous complex, orgy, oligarchy, Olympiad, Olympic, onomatopoeia, ontology, ophthalmia, optic (optimist, option), orchestra, orchid, organ, organic, organism, organize, orgasm, orphan, orthodox, orthographic, orthopaedic, osteopath, ouzo, oxide, oxygen.(34)
p. pachyderm, pagan=παγανιστής-ειδωλολάτρης, paleolithic, paleontology, palm, panacea, panchromatic, pancreas, pandemic, pandemonium, panegeric=πανηγυρική ομιλία, panic, panoply, panorama, pantechnicon, pantheism, pantheon, panther, parabola=παραβολή, paradigm, paradox, paragon=παράγων-υπόδειγμα, paragraph, parallel, paralysis, paranoia, paraphrase, paraplegia, parasite, paratyphoid, parenthesis, pariah=παρίας, parody, paroxysm, pater, pathetic, pathology, pathos, patriach, patriot, patronymic, pedagogue, pederasty, pediatrics, pedometer=βηματομετρητής, pentagon, pentameter, Pentateuch, pentathlon, Pentecost, pepsis, perihelion=περιήλιον, perimeter, period, peripatetic, periphrasis, periphery, periscope, peristyle, peritonitis, petal=πέταλο άνθους, phalanx, phallus=φαλλός, phantasm, pharmacology, pharmacy, pharynx, phase, phenomenon, philanthropy, philately, philarmonic, philology, philosophy, philtre, phlebitis, phlegm, phobia, phoenix, phone, phonome=φώνημα, phonetic, phonograph, phonology, phosphorous, photo, photoelectric, photogenic, photograph, photolithography, photometer, phrase, phrenetic, phrenology, phthisis, physics, physiognomy, physiology, physiotherapy, planet, plasm, plasma, plastic, plectrum=πλήκτρο, pleonasm, plethora, plutocracy, plutonium, pneumatic, pneumonia, pole=πόλος, polemic, policy, police, politics, polyandry, polygamy, polyglot, polygon, polymorphus, polyphony, polypous, polysylable, polytechnic, polytheism, porn, practice, pragmatism, presbyter, prism, problem, prognosis, programme, prologue, prophecy, prophylactic, proscenium=προσκήνιο, proselyte, prosody, protagonist, protocol, proton, protoplasm, protozoa, prototype, psalm, pseudonym, psyche, psychedelic, psychic, psychoanalysis, psychology, psychopath, psychosis, psychotherapy, pterodactyl, pylon=πυλώνας, pyramid, pyre=πυρά, pyrites, pyrotechnics=πυροτέχνημα, python.(162)
r. radio
s. sandal, sarcasm, sarcophagus, sardonic, satyr, scene, sceptic, schematic, schism, schizophrenia, scholar, scholastic, school, scoria, scorpion, Scotland=χώρα του σκότους, Scylla, seismic, semantic, semaphore=σηματοφόρος, septisemia=σηψαιμία, serial, sir, solecism=σολοικισμός, sophism, spasm, sphinx, stadium, stalactite, stalagmite, star, static, statistics, stereophonic, stereoscopic, sternum, stigma, stoic, stomach, strategy, stratagem, stratosphere, strptococcus, streptomycin, strophe, sycophant, syllogism, symbol, symmetry, sympathetic, symphony, symposium, symptom, synagogue, synchronize, syncope, syndrome, synod, synonym, synopsis, syntax, synthesis, syphilis, syphon, syringe, system.(67)
t. tactic, talent, tantalize=υποβάλω κάποιον στα μαρτύρια του Ταντάλου, tartar, tautology, taxidermy, technique, technocracy, technology, telegram, telegraph, telemetry, teleology, telepathy, telephone, telephoto, telescope, thetatre, theism, theme, theocracy, theology, theorem, theoretic, theory, theosophy, therapeutic, therapy, therm, thermal, thermionic, thermometer, thermos, thesaurus, thesis, tone, topography, tragedy, tragicomedy, tremor, trigonometry, trilogy, tripod, trirem, triple, trophy, tropic, typhoon, typical, typography,tyrrany.(51)
u. unonymous
x. xenophobe, xylophone
z. zephyr, zeugma, zodiac, zone, zoology.(5)
Sunday, May 22, 2011
Η Σοφία και Μουσικότητα της Ελληνικής Γλώσσας

- Η Αγγλική γλώσσα έχει 490.000 λέξεις από τις οποίες 41.615 λέξεις… είναι από την Ελληνική γλώσσα.. (Bιβλίο Γκίνες)
- Η Ελληνική με την μαθηματική δομή της είναι η γλώσσα της πληροφορικής και της νέας γενιάς των εξελιγμένων υπολογιστών, διότι μόνο σ' αυτήν δεν υπάρχουν όρια.(Μπιλ Γκέιτς, Microsoft)
- Η Ελληνική και η Κινέζικη… είναι οι μόνες γλώσσες με συνεχή ζώσα παρουσία από τους ίδιους λαούς και.....στον ίδιο χώρο εδώ και 4.000 έτη. Όλες οι γλώσσες θεωρούνται κρυφοελληνικές, με πλούσια δάνεια από την μητέρα των γλωσσών, την Ελληνική.(Francisco Adrados, γλωσσολόγος).
Μέσω της ετυμολογίας, μπορούμε να καταλάβουμε ποιός είναι ο σωστός τρόπος γραφής ακόμα και λέξεων που ποτέ δεν έχουμε δει ή γράψει. Το «πειρούνι» για παράδειγμα, για κάποιον που έχει βασικές γνώσεις Αρχαίων Ελληνικών, είναι προφανές ότι γράφεται με «ει» και όχι με «ι» όπως πολύ άστοχα το γράφουμε σήμερα. Ο λόγος είναι πολύ απλός, το «πειρούνι» προέρχεται από το ρήμα «πείρω» που σημαίνει τρυπώ-διαπερνώ, ακριβώς επειδή τρυπάμε με αυτό το φαγητό για να το πιάσουμε. Επίσης η λέξη «συγκεκριμένος» φυσικά και δεν μπορεί να γραφτεί «συγκεκρυμμένος», καθώς προέρχεται από το «κριμένος» (αυτός που έχει δηλαδή κριθεί) και όχι βέβαια από το «κρυμμένος» (αυτός που έχει κρυφτεί). Άρα το να υπάρχουν πολλά γράμματα για τον ίδιο ήχο (π.χ. η, ι, υ, ει, οι κτλ) όχι μόνο δεν θα έπρεπε να μας δυσκολεύει, αλλά αντιθέτως να μας βοηθάει στο να γράφουμε πιο σωστά, εφόσον βέβαια έχουμε μια βασική κατανόηση της γλώσσας μας.
Γι’ αυτόν τον λόγο πολλοί διαχωρίζουν τα Ελληνικά σαν «εννοιολογική» γλώσσα από τις υπόλοιπες «σημειολογικές» γλώσσες.
- Όπως μας έλεγε και ο Αντισθένης, «Αρχή σοφίας, η των ονομάτων επίσκεψις». Για παράδειγμα ο «άρχων» είναι αυτός που έχει δική του γη (άρα=γή +έχων). Και πραγματικά, ακόμα και στις μέρες μας είναι πολύ σημαντικό να έχει κανείς δική του γη / δικό του σπίτι.
- Ο «βοηθός» σημαίνει αυτός που στο κάλεσμα τρέχει. Βοή=φωνή + θέω=τρέχω. - Ο Αστήρ είναι το αστέρι, αλλά η ίδια η λέξη μας λέει ότι κινείται, δεν μένει ακίνητο στον ουρανό (α + στήρ από το ίστημι που σημαίνει στέκομαι).
- Για παράδειγμα ο «φθόνος» ετυμολογείται από το ρήμα «φθίνω» που σημαίνει μειώνομαι. Και πραγματικά ο φθόνος σαν συναίσθημα, σιγά-σιγά μας φθίνει και μας καταστρέφει. Μας «φθίνει» – ελαττώνει σαν ανθρώπους – και μας φθίνει μέχρι και τη υγεία μας. Και φυσικά όταν θέλουμε κάτι που είναι τόσο πολύ ώστε να μην τελειώνει πως το λέμε; Μα φυσικά «άφθονο».
- Έχουμε την λέξη «ωραίος» που προέρχεται από την «ώρα». Διότι για να είναι κάτι ωραίο, πρέπει να έρθει και στην ώρα του. Ωραίο δεν είναι ένα φρούτο ούτε άγουρο ούτε σαπισμένο, και ωραία γυναίκα δεν είναι κάποια ούτε στα 70 της άλλα ούτε φυσικά και στα 10 της. Ούτε το καλύτερο φαγητό είναι ωραίο όταν είμαστε χορτάτοι, επειδή δεν μπορούμε να το απολαύσουμε.
- Ακόμα έχουμε την λέξη «ελευθερία» για την οποία το «Ετυμολογικόν Μέγα» διατείνεται «παρά το ελεύθειν όπου ερά» = το να πηγαίνει κανείς όπου αγαπά . Άρα βάσει της ίδιας της λέξης, ελεύθερος είσαι όταν έχεις την δυνατότητα να πάς όπου αγαπάς. Πόσο ενδιαφέρουσα ερμηνεία…
- Το άγαλμα ετυμολογείται από το αγάλλομαι (ευχαριστιέμαι) επειδή όταν βλέπουμε ένα όμορφο αρχαιοελληνικό άγαλμα η ψυχή μας αγάλλεται. Και από το θέαμα αυτό επέρχεται η αγαλλίαση. Αν κάνουμε όμως την ανάλυση της λέξης αυτής θα δούμε ότι είναι σύνθετη από αγάλλομαι + ίαση(=γιατρειά). Άρα για να συνοψίσουμε, όταν βλέπουμε ένα όμορφο άγαλμα (ή οτιδήποτε όμορφο), η ψυχή μας αγάλλεται και ιατρευόμαστε. Και πραγματικά, γνωρίζουμε όλοι ότι η ψυχική μας κατάσταση συνδέεται άμεσα με την σωματική μας υγεία.
Όπως γράφει και ο μεγάλος ποιητής και ακαδημαϊκός Νικηφόρος Βρεττάκος:«Όταν κάποτε φύγω από τούτο το φώς θα ελιχθώ προς τα πάνω, όπως ένα ποταμάκι που μουρμουρίζει. Κι αν τυχόν κάπου ανάμεσα στους γαλάζιους διαδρόμους συναντήσω αγγέλους, θα τους μιλήσω Ελληνικά, επειδή δεν ξέρουνε γλώσσες. Μιλάνε Μεταξύ τους με μουσική».
Αλλά και ο Γίββων μίλησε για μουσικότατη και γονιμότατη γλώσσα, που δίνει κορμί στις φιλοσοφικές αφαιρέσεις και ψυχή στα αντικείμενα των αισθήσεων. Ας μην ξεχνάμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες δεν χρησιμοποιούσαν ξεχωριστά σύμβολα για νότες, χρησιμοποιούσαν τα ίδια τα γράμματα του αλφαβήτου.
«Οι τόνοι της Ελληνικής γλώσσας είναι μουσικά σημεία που μαζί με τους κανόνες προφυλάττουν από την παραφωνία μια γλώσσα κατ’ εξοχήν μουσική, όπως κάνει η αντίστιξη που διδάσκεται στα ωδεία, ή οι διέσεις και υφέσεις που διορθώνουν τις κακόηχες συγχορδίες», όπως σημειώνει η φιλόλογος και συγγραφεύς Α. Τζιροπούλου-Ευσταθίου.
http://isxys.blogspot.com/2011/05/blog-post_9950.html?spref=fb
Monday, April 4, 2011
ΤΑ ΒΑΣΙΚΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ

Του Αντωνίου Αντωνάκου
Καθηγητή Φιλολόγου, Ιστορικού-Ερευνητή
Ο κύριος Αντωνάκος παρουσίασε τα κύρια σημεία του μόλις εκδοθέντος βιβλίου του «Εις οιωνός Άριστος, αμύνεσθαι περί γλώσσης», και υπότιτλο «Τα βασικά γνωρίσματα και ιδιότητες της Ελληνικής γλώσσης» από τις εκδόσεις «Νέα Θέσις» Οι ιδιότητες αυτές, πολύ περιληπτικά είναι οι εξής:
1. Η μόνη γλώσσα στον κόσμο που ομιλείται συνεχώς επί 4000 έτη. Όλες οι ομηρικές λέξεις έχουν διασωθεί στην παραγωγή των λέξεων και κυρίως στα σύνθετα. Π.χ. μπορεί σήμερα να λέμε νερό (εκ του νηρόν, εξ ου και Νηρηίδες, Νηρεύς κλπ) άλλα τα σύνθετα και τα παράγωγα θα είναι με το ύδωρ (υδραυλικός, υδραγωγείο, ύδρευση, ενυδρείο, αφυδάτωση, κλπ.) Ή το ρήμα δέρκομαι - Βλέπω που έχει διασωθεί στο οξυδερκής.
2. Έξυπνοι τόνοι και έξυπνα γράμματα. Οι τόνοι και τα πνεύματα αλλά και τα φωνήεντα είναι πολύ σημαντικοί παράγοντες στην ελληνική γλώσσα, γιατί αν αλλάξει ένα πνεύμα ή ένας τόνος ή ένα φωνήεν, αυτομάτως έχουμε διαφορετική σημασία. Π.χ. το ρήμα είργω (με ψιλή) σημαίνει εμποδίζω την είσοδο ενώ με δασεία, την έξοδο «κάθειρξις). Σύρος (με περισπωμένη) είναι το νησί ενώ με οξεία, ο κάτοικος της Συρίας. Η λέξη φορά (με όμικρον) σημαίνει την κατεύθυνση ενός πράγματος, η φωρά (με ωμέγα και οξεία) σημαίνει την κλοπή, ενώ φωρά (με ωμέγα, περισπωμένη και υπογεγραμμένη) σημαίνει ζητεί.
3. Ο τονισμός δημιουργεί θετική ή αρνητική έννοια. Παράδειγμα, η λέξη έργον συντιθέμενη με ένα συνθετικό αποδίδει ιδιότητα δημιουργώντας την κατάληξη -ουργός. Και εδώ έρχεται το μεγαλείο της ελληνικής η οποία προστάζει: Εάν το έργο είναι για το καλό των ανθρώπων, τότε τονίζεται η λήγουσα, όπως μελισσουργός, δημιουργός, σιδηρουργός. Όταν όμως είναι προς βλάβην των ανθρώπων, ο τονισμός ανεβαίνει στην παραλήγουσα• Π.χ. κακούργος, πανούργος, ραδιούργος.
4. Η σοφία. Η γλώσσα μας έχει λέξεις που περικλείουν, πραγματικά, ολόκληρη φιλοσοφία. Π,Χ. η Λέξη βίος αναφέρεται στους ανθρώπους ενώ η Λέξη ζωή στα ζώα, η Λέξη φθόνος εκ του φθίνω που σημαίνει, σβήνω, χάνομαι οπότε επισημαίνεται η ηθική διδασκαλία της λέξεως αυτής που μας προστάζει να μην φθονούμε τους άλλους διότι όποιος φθονεί τότε φθίνει συνεχώς, σβήνει και στο τέλος χάνεται.
5. Ο λακωνισμός, δηλαδή ο σύντομος, περιεκτικός και φιλοσοφημένος λόγος Όταν σε μια φράση δεν μπορούμε ούτε να προσθέσουμε ούτε να αφαιρέσουμε κάτι, τότε έχουμε την υψίστη τελειότητα, την υψίστη σοφία. Π.χ. το μηδέν άγαν, στο οποίο αν αφαιρέσουμε την μία από τις δύο λέξεις, η άλλη μόνη της δεν σημαίνει κάτι ενώ αν προστεθεί ένα ρήμα η φράση θα χάσει την γενικότητά της.
6. Η κυριολεξία. Η ελληνική γλώσσα διαθέτει μια λέξη για το κάθε τι. Ακόμη κι αν φαίνεται ότι κάποιες λέξεις σημαίνουν το ίδιο πράγμα, στην πραγματικότητα υπάρχουν λεπτές νοηματικές διαφορές. Γι' αυτό, ουσιαστικώς, στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχουν συνώνυμα. Π.χ. Στην αρχική μορφή της γλώσσας μας υπήρχαν τρία ρήματα για το ανακατεύω. Το κεράννυμι, (ανακατεύω δύο υγρά και δημιουργώ μια νέα χημική ένωση, π.χ. οίνος + ύδωρ - κρασί, το μίγνυμι (ρίχνω στον ίδιο τόπο δύο υγρά, σε αγγείο, ή δύο στερεά, στο σάκκο, που απλώς ένωση, και το φύρω (ανακατεύω κάτι ξηρό με ουσία υγρή με αποτέλεσμα να λερωθεί το στερεό από το υγρό, όπως φύραμα, αιμόφυρτος.
7. Η δημιουργία συνθέτων και ο πολλαπλασιασμός των λέξεων, έντεχνου λόγου δημιουργία. Αν και υπάρχουν δεκάδες χιλιάδες λέξεις ικανές να πιστοποιήσουν την ιδιότητα αυτή, μια και μόνο πηγή αρκεί για να διαπιστώσουμε την αλήθεια: Στην Ιλιάδα, (Σ54) η Θέτις θρηνεί για ότι θα πάθει ο γιος της σκοτώνοντας τον Έκτορα «διό και δυσαριστοτόκειαν εαυτήν ονομάζει". Η λέξη αυτή από μόνη της είναι ένα μοιρολόι. Αποτελείται από το δυσ + άριστος + τίκτω και η φράση σημαίνει «αλοίμονο σε μένα που για κακό γέννησα τον άριστο». Ακόμη, η ελληνική γλώσσα έχει δημιουργήσει και χρησιμοποιεί στον λόγο τις προθέσεις οι οποίες, ακριβώς λόγω της πολλαπλασιαστικής τους ιδιότητας, έχουν ως αποτέλεσμα να δημιουργούνται εκατομμύρια λεξιτύπων. Οι προθέσεις εκφράζουν λεπτότατες εννοιολογικές αποχρώσεις οπότε συντιθέμενες με μία λέξη μας δίνουν μεγάλη ακριβολογία.
8. Είναι η μητέρα γλώσσα που τροφοδότησε τις γλώσσες του κόσμου. Οι ξένες γλώσσες διαθέτουν και χρησιμοποιούν ένα πολύ μεγάλο ποσοστό ελληνικών λέξεων που αν το αφαιρέσουμε, οι γλώσσες αυτές δεν θα μπορέσουν να λειτουργήσουν. Δεν υπάρχει λέξη η οποία είναι δηλωτική έννοιας σκέψεως εκφράσεως ή επιστήμης που να μην είναι ελληνική.
9. Η μαθηματική δομή. Περιλαμβάνει την ακρίβεια της Γεωμετρίας και την απόλυτη σαφήνεια που απορρέει απ'.
10. Η ελληνική παγκοσμιότης. Η ελληνική γλώσσα είναι πλέον γνωστό πως έχει φθάσει στα πέρατα του κόσμου (Χιλή, Ινδικό ωκεανό, Ειρηνικό ωκεανό). Σήμερα είναι πια γενικά παραδεκτό ότι οι αρχαίοι Έλληνες, έχοντας ως μόνιμη κοιτίδα την περιοχή του μεσογειακού χώρου, στην συνέχεια εισέδυσαν σε διαφορετικά χρονικά διαστήματα προς όλες τις γνωστές κατευθύνσεις του τότε γνωστού κόσμου προσφέροντας οτιδήποτε το Ελληνικό (επιστήμη, γλώσσα, πολιτισμό), στις πρωτόγονες φυλές των περιοχών αυτών Ιδέ και την μελέτη του καθηγητού του πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης Nors S. Jozephson με τίτλο "Greek Linguistic Elements in the Polynesian Languages - Hellenicum Pacificum" (Ελληνικά Γλωσσικά στοιχεία στις Πολυνησιακές Γλώσσες - Ελληνικός Ειρηνικός).
11. Η μόνη γλώσσα που μπορεί να αποδώσει κάτι με ακριβολογία. Οι ξένοι, όταν θέλουν να αποδώσουν μια ειδική λέξη σε επιστημονικό πεδίο, χρησιμοποιούν πάντοτε, και μόνο την ελληνική. Π.χ. Η μεγάλη εταιρία αθλητικών ειδών Nike (Νάϊκι) σημαίνει Νίκη, διότι νίκη στην ελληνική είναι αυτή που προέρχεται μέσα από την ψυχική δύναμη. Η εταιρεία Pfizer ανακοίνωσε ότι το χάπι Viagra το ονόμασε έτσι από τις ελληνικές λέξεις βία που σημαίνει ορμή και άγρα που σημαίνει κυνήγι. Επομένως Βιάγκρα είναι η αναζήτηση της (χαμένης) ορμής. Και ακόμη, Cosmonaute, Astronaute και πάμπολα άλλα.
12. Είναι απαραίτητη σε όλους τους λαούς. Ο Μάικλ Βέντρις που αποκρυπτογράφησε τη Γραμμική γραφή Β' είχε τονίσει το: «Η αρχαία ελληνική γλώσσα ήτο και είναι η ανωτέρα όλων των παλαιοτέρων και νεωτέρων γλωσσών. Ο πρόεδρος της εταιρείας Η/Υ Apple Τζων Σκάλι είπε ότι: «Αποφασίσαμε να προωθήσουμε το πρόγραμμα εκμάθησης της ελληνικής επειδή η κοινωνία μας χρειάζεται ένα εργαλείο που θα της επιτρέψει να αναπτύξει την δημιουργικότητα της, να εισαγάγει νέες ιδέες και να της προσφέρει γνώσεις περισσότερες από όσες ο άνθρωπος μπορούσε ως τώρα να ανακαλύψει. Οι μεγάλες εταιρίες στην Αγγλία και στην Αμερική (Microsoft) προτρέπουν τα στελέχη τους να μαθαίνουν αρχαία ελληνικά επειδή διεπίστωσαν ότι η ελληνική γλώσσα ενισχύει την λογική και τονώνει τις ηγετικές ικανότητες.
13. Η διαχρονικότης. Η ελληνική γλώσσα παρουσιάζει μια μοναδική διαχρονικότητα Λέξεις και φράσεις που λέμε σήμερα είναι ίδιες και απαράλλαχτες από την αρχαία εποχή. Ελάχιστα παραδείγματα: Μία χελιδών έαρ ου ποιεί (Στοβαίος) Ένας κούκους δεν φέρνει την άνοιξη. Α δε χειρ την χείρα νίζει (Επίχαρμος) Το 'να χέρι νίβει τ' άλλο. Τον πάθει μαθός (Αγαμέμνων) Ο πάθος μαθός. Μη μοι σύγχοι (Όμηρος) Μη με συγχίζεις. Λύεται γούνατα (Όμηρος) Μου λύθηκαν τα γόνατα. Όρνιθος γάλα (Πλούταρχος) Του πουλιού το γάλα. Διαρραγείης (Αριστοφάνης) να σκάσεις.
14. Η Ελληνική γλώσσα χρησιμοποιείτο διεθνώς αναγνωρισμένο αλφάβητο που είναι Ελληνική επινόηση. Η έρευνα έχει αποδείξει ότι τα σύμβολα που υποτίθεται ότι τα δανειστήκαμε από τους Φοίνικες υπήρχαν στην Ελλάδα κάποιες χιλιετίες νωρίτερα (επιγραφή Δισπηλιού, κεραμικό θραύσμα στα Πούρα των Β. Σποράδων κλπ.). Ο καθηγητής γλωσσολογίας κ. Μπαμπινιώτης γράφει αναφερόμενος στη γραφή Γραμμική Β'. «Πρόκειται δηλαδή για ένα ατελές σύστημα γραφής το οποίο οι Έλληνες αντικατέστησαν με μια καθαρώς αλφαβητική γραφή, το γνωστό και μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμενο ελληνικό αλφάβητο, το οποίο οι ίδιοι οι Έλληνες εδημιουργήσαν επινοήσαντες χωριστά γράμματα να δηλώνουν τα φωνήεντα και χωριστά γράμματα να δηλώνουν τα σύμφωνα».
15. Η Δημοκρατικότης. Εξ αιτίας του απλού φθογγολογικού συστήματος που χρησιμοποιεί, η εκμάθηση της Ελληνικής γλώσσας καθίσταται εύκολη και στον απλό άνθρωπο ο οποίος μπορεί να μάθει να διαβάζει και να γράφει και επομένως να παρακολουθεί το πολιτικό γίγνεσθαι και να συμμετέχει σ' αυτό, πράγμα που δεν έγινε σε λαούς με πολύπλοκα γλωσσικά συστήματα (Κίνα, Αίγυπτος). Μόνο στην Ελλάδα το «Τις αγορεύειν βούλεται», έγινε πράξη και ο καθένας χωρίς να φοβάται μπορούσε να εκφράσει την σκέψη του μέσω του μεγαλείου της ελληνικής λαλιάς.
16. Ο Συντηρητισμός..Η Ελληνική γλώσσα δέχτηκε λίγες επιρροές παρ' όλες τις μακροχρόνιες κατακτήσεις του ελληνικού εδάφους από διαφόρους κατακτητές και πήρε πολύ λίγες λέξεις από αυτούς ενώ, αντιθέτως, τους έδωσε πολύ περισσότερες, όπως έγραψε ο Σεφέρης (Δοκιμές, Τόμος 1ος) «Η Ελληνική γλώσσα για καλό ή για κακό, είναι από τις πιο συντηρητικές γλώσσες του κόσμου».
17. Η επιστημονικότητα και η γλωσσική απεικόνιση του αφηρημένου. Ο αρχαιότερος ελληνικός φιλοσοφικός και επιστημονικός όρος είναι «το άπειρον» του Αναξίμανδρου. Η αρχαία γλώσσα έδωσε το μέσον της κατασκευής. Ένα οριστικό άρθρο πριν το επίθετο και έχουμε την αφηρημένη έννοια (το άπειρον, το ευτυχές, κλπ). Με τον ίδιο τρόπο, οι μεταγενέστεροι φιλόσοφοι έφτιαξαν και άλλα τέτοια αφηρημένα ουσιαστικά όπως η.χ. το αγαθόν. Η κορωνίδα του επιστημονικού λόγου είναι η δημιουργία της επιστημονικής ορολογίας.
18. Η ελληνική γλώσσα είναι αυτόφωτη, αυτάρκης και πρωτότυπη, δια τούτο είναι και μοναδική. Αυτόφωτη διότι δημιουργήθηκε από Έλληνες, αυτάρκης διότι περιλαμβάνει ειδικές ελληνικές λέξεις για να δηλώσει ακόμη και τις απειροελάχιστες διαφορές ομοειδών πραγμάτων και πρωτότυπη διότι η ανθρωπότης προστρέχει πάντοτε σ' αυτήν για όποια νέα λέξη χρειασθεί να δημιουργηθεί.
Συμπέρασμα: Η Ελληνική γλώσσα είναι το αίμα που κυλά στο σώμα του πολιτισμού. Μεταφέρει όλα τα θρεπτικά συστατικά και αποβάλλει όλα τα άχρηστα. Το ελληνικό όμως δεν είναι ένα οποιοδήποτε αίμα, αλλά αυτό της τέταρτης πνευματικής ομάδος. Αυτής που δίνει πνευματικό αίμα σε όλες τις άλλες αλλά δέχεται μόνο από την ίδια.


