Ἡ ἀναισθησία εἶναι ἡ νέκρωση τῆς ψυχῆς καὶ ἡ ἀπώλεια τῆς πνευματικῆς αἴσθησης.
Γεννιέται ἀπὸ τὴν
ἀμέλεια, τὴ ῥᾳθυμία καὶ τὴ συνήθεια τῆς ἁμαρτίας.
Ὁ ἄνθρωπος
γνωρίζει τὸ καλό, ἀλλὰ δὲν τὸ κάνει.
Ἐπαινεί τὴν ἀρετή,
ἀλλὰ μένει δεμένος στὰ πάθη.
Ἡ συνείδησή του ἀτονεῖ
καὶ ὁ νοῦς σκοτεινιάζει.
Προσεύχεται μὲ τὰ
χείλη, ἀλλὰ ἡ καρδιά του μένει μακριά.
Καὶ γρήγορα ἐπιστρέφει
πάλι στὰ ἴδια σφάλματα.
Ἡ ἀναισθησία
φέρνει λήθη τοῦ Θεοῦ καὶ ἔλλειψη κατανύξεως.
Γίνεται ἀρχὴ τῆς
ἀπογνώσεως καὶ πνευματικοῦ θανάτου.
Ὁ ἄνθρωπος ζεῖ σὰν
νεκρός, χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνει.
Δὲν αἰσθάνεται τὴν
ἀσθένειά του καὶ δὲν ζητά θεραπεία.
Ἡ θεραπεία ἀρχίζει
μὲ τὴ μνήμη τοῦ θανάτου.
Καὶ μὲ τὴν
κατανύξη ποὺ ζεσταίνει τὴν καρδιά.
Ἡ προσευχὴ μὲ
προσοχὴ καθαρίζει τὸν νοῦ.
Καὶ τὰ δάκρυα
φέρνουν ξανά ζωὴ καὶ αἴσθηση τοῦ Θεοῦ.

No comments:
Post a Comment