Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

 

- Πώς ονοµάζεσαι;

- Θεόδωρος Κολοκοτρώνης.

- Πόθεν κατάγεσαι;

- Από το Λιµποβίσι της Γορτυνίας

- Πόσων ετών είσαι;

- Εξήντα τεσσάρων. Γεννήθηκα το 1770, τρείς του Απρίλη.

- Τι επάγγελµα κάνεις;

- Στρατιώτης ήμουνα. Κράταγα επί 49 χρόνια στο χέρι το ντουφέκι και πολεμούσα νύχτα μέρα για την πατρίδα. Πείνασα, δίψασα, δεν κοιμήθηκα μια ζωή. Είδα τους συγγενείς μου να πεθαίνουν, τ΄ αδέρφια μου να τυραννιούνται και τα παιδιά μου να ξεψυχάνε μπροστά μου. Μα δε δείλιασα. Πίστευα πως ο Θεός είχε βάλει την υπογραφή του για τη λευτεριά μας και πως δεν θα την έπαιρνε πίσω.

~ Αρχιστράτηγος Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Τα λόγια αυτά δεν ειπώθηκαν για να μείνουν στο χαρτί. Είναι λόγια βαριά, σμιλεμένα από κακουχία, αίμα και πίστη. Δεν μιλούν για έναν άνθρωπο, αλλά για μια ολόκληρη εποχή που σηκώθηκε όρθια μέσα από τα ερείπια. Μέσα τους κρύβεται η ψυχή του Αγώνα και η ακλόνητη πεποίθηση πως η ελευθερία δεν είναι ανθρώπινο κατόρθωμα μόνο, αλλά θεία παραχώρηση που κατακτάται με θυσία.

Από αυτά τα λόγια αναδύεται ο σπουδαίος Γέρος του Μοριά  ως αδιαπραγμάτευτη μαρτυρία αγνής πίστης και πατριωτισμού.

Γεννημένος το 1770 με καταγωγή από το Λιμποβίσι Αρκαδίας, σε τόπο φτωχό αλλά με βαθιά ιστορία και ελεύθερο στο φρόνημα, μεγάλωσε με τον ήχο του όπλου και την ιδέα πως η πατρίδα προηγείται του εαυτού. Ο πατέρας του, εξίσου σπουδαίος αγωνιστής Κωνσταντής Κολοκοτρώνης, σκοτώθηκε από τους Τούρκαλβανους, κι έτσι ο Θεόδωρος έμαθε από νωρίς πως ο δρόμος της λευτεριάς περνά μέσα από το αίμα. Κυνηγημένος, κλέφτης και αρματολός, έζησε δεκαετίες στα βουνά του Μοριά, αποκτώντας όχι μόνο πολεμική πείρα αλλά βαθιά γνώση της ψυχής του λαού.

Όταν το 1821 ήρθε η ώρα της Επανάστασης, ο Κολοκοτρώνης δεν ξεσηκώθηκε από παρόρμηση, αλλά από βεβαιότητα. Από τις πρώτες του κινήσεις φάνηκε πως στόχος του ήταν η απελευθέρωση του διοικητικού κέντρου της Πελοποννήσου, της Τριπολιτσάς  της πόλης που κρατούσε δεμένη τη μοίρα του Μοριά. Η απελευθέρωση(και όχι άλωση όπως έχει επικρατήσει λανθασμένα)της από τους Έλληνες αποτέλεσε καθοριστική καμπή του Αγώνα, δίνοντας ανάσα, οργάνωση και ελπίδα σε μια Επανάσταση που μόλις είχε γεννηθεί.

Η πίστη του όμως και η μοναδική στρατηγική του ικανότητα δοκιμάστηκε περισσότερο στα Δερβενάκια, το 1822. Εκεί, με λιγοστά μέσα αλλά με απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό και στους αγωνιστές του, αντιμετώπισε τον πολυάριθμο στρατό του Δράμαλη. Η συντριβή των οθωμανικών δυνάμεων δεν ήταν τυχαία αλλά αποτέλεσμα διορατικότητας, γνώσης του τόπου και ακλόνητης πίστης πως ο Αγώνας ήταν δίκαιος. Ο ίδιος πάντα ταπεινός δεν απέδωσε τη νίκη στον εαυτό του, αλλά στη θεία βούληση και στην ενότητα των Ελλήνων.Κι όμως, η μεγαλύτερη δοκιμασία του δεν ήρθε από τον εχθρό, αλλά από τη διχόνοια. Φυλακίστηκε, κατηγορήθηκε και ταπεινώθηκε από συμπατριώτες του, χωρίς ποτέ να απαρνηθεί την Ελλάδα. Ακόμη και στο Παλαμήδι, δεμένος και προδομένος, κράτησε ακέραιη την πίστη του, λέγοντας πως ό,τι έκανε το έκανε για την πατρίδα και όχι για αξιώματα.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης δεν έζησε για να δοξαστεί ο ίδιος αλλά για να δικαιωθεί η Ελλάδα. Η ζωή του υπήρξε μια αδιάκοπη θυσία και τα λόγια του μια ακατάλυτη παρακαταθήκη πως όταν η πίστη συναντά την αγάπη για την πατρίδα, τότε ακόμη και οι αδύναμοι γίνονται ανίκητοι. Και όσο θύμομαστε τα λόγια και τις πράξεις του, ο Γέρος του Μοριά θα παραμένει φρουρός της ελευθερίας του Έθνους.

Η περικεφαλαία και το σελαχλίκι(κάτι αντίστοιχο με την σύγχρονη ζώνη εξάρτησης του ελληνικού στρατού)του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη.Η πρώτη, σφραγισμένη με τον Σταυρό, στάθηκε ασπίδα πίστης και αποφασιστικότητας κάτω από αυτήν γεννήθηκαν νίκες και όρκοι λευτεριάς.Το σελαχλίκι, φθαρμένο από τον χρόνο και τον αγώνα, κράτησε τα λιγοστά αναγκαία ενός ανθρώπου που δεν πολέμησε για πλούτη, αλλά για την πατρίδα.

Μαζί, δεν θυμίζουν όπλα και στολίδια, αλλά μια ζωή δοσμένη ολόκληρη, όπου η πίστη στον Θεό και η Ελλάδα πορεύτηκαν ως ένα.