Έχετε δει ποτέ στο Δεσποτικό της Εκκλησίας, ν' ανάβει καντήλι;

Όχι!

Το Δεσποτικό είναι ο θρόνος του Κυρίου και δεν ανάβει καντήλι, διότι συμβολίζει την Κρίση του Κυρίου, που θα είναι ανέλεος. Αλίμονο στους ανθρώπους, που δεν αξιοποίησαν το έλεος του Θεού, σε τούτο τον κόσμο, δια της εξομολογήσεως!

~ Δημήτριος Παναγόπουλος (Ιεροκήρυκος)

Ο Φώτης Κόντογλου νοσηλευόταν μετά από τροχαίο ατύχημα.

Ο Φώτης Κόντογλου νοσηλευόταν μετά από τροχαίο ατύχημα.

Περνούσε δύσκολες ημέρες στο νοσοκομείο ο αείμνηστος Φώτης Κόντογλου, και η γυναίκα του Μαρία Κόντογλου, ήταν γονατιστή και προσευχόταν για την θεραπεία του, επικαλούμενη τον Μεγάλο μας Άγιο Εφραίμ.

 Ας μην ξεχνάμε, ότι η αγιασμένη χείρα του χαρισματούχου αγιογράφου, είχε φιλοτεχνήσει την πρώτη εικόνα του Αγίου μας.

Η Μαρία Κόντογλου περίμενε λοιπόν από τον Άγιο κάτι.

Και τι μεγαλύτερη βοήθεια θα μπορούσε να βρει απ’ αυτή,  το να δει εκείνη ακριβώς την ώρα που προσηύχετο, την ψυχή του Φώτη Κόντογλου να την κρατά ο Άγιος Εφραίμ, και μέσα σε τόση δόξα να την οδηγεί στον Ουρανό!

Παραξενεύτηκε βλέποντας όλα αυτά!

Τι τάχα να σήμαιναν;

Κείνη την ώρα λοιπόν διέλυσε την απορία της κάποιο τηλεφώνημα από το νοσοκομείο, που της ανακοίνωνε ότι ο άνδρας της πέταξε ανάλαφρα στον Ουρανό!

Ο Άγιος ήταν στ’ αλήθεια ο συνοδός του!"

Δόξα ΣΟΙ Κύριε!

Ο κυρ-Φώτης Κόντογλου είχε στενή σχέση με τη Μονή.

Τα οστά του βρίσκονται εκεί μετά από δική του επιθυμία !

Μα, για σκέψου, αν οι απόστολοι δεν έβλεπαν τον Χριστό Αναστάντα

Μα, για σκέψου, αν οι απόστολοι δεν έβλεπαν τον Χριστό Αναστάντα, πώς τους ήρθε να φαντασθούν ότι θα κυριέψουν την οικουμένη; Μήπως τρελλάθηκαν ώστε να νομίζουν ότι θα κατώρθωναν κάτι τέτοιο;

 Αν όμως ήταν στα λογικά τους, όπως έδειξαν και τα πράγματα, πώς, χωρίς αξιόπιστα εχέγγυα από τους ουρανούς και χωρίς θεία δύναμη, πώς, πες μου, θ’ αποφάσιζαν να βγουν σε τόσους πολέμους, να τα βάλουν με στεριές και θάλασσες και, δώδεκα όλοι κι όλοι, ν’ αγωνισθούν με τόση γενναιότητα για να μεταβάλουν όλης της οικουμένης τα έθνη, που ήταν επί τόσα χρόνια νεκρά απ’ την αμαρτία;

 Και αν ακόμη ήταν ένδοξοι και πλούσιοι και δυνατοί και μορφωμένοι, ούτε τότε θα ήταν λογικό να ξεσηκωθούν για τόσο μεγαλεπήβολα σχέδια.

(Αγ. Ιωάννου του Χρυσοστόμου)

Δεν δίνεις τη ζωή σου για ένα ψέμα!! μια ουτοπία και μια ιδέα!!! κανένας οπαδός μιας ιδέας-ψευτόθρησκείας δεν παραδόθηκε οικιοθελώς σε μαρτυρικό, βασανιστικό τρόπο θανάτου όπως ο Χριστός...και κανένας μέχρι στιγμής δεν αποκάλεσε τον εαυτό του Μεσσία-το φως του κόσμου-πατέρα τον θεό, παρά μόνο ο Χριστός!!!!

Ο μόνος απόστολος που η Αγία Γραφή αναφέρει το θάνατό του είναι ο Ιάκωβος (Πράξεις 12:2). Ο βασιλιάς Ηρώδης θανάτωσε τον Ιάκωβο «με μάχαιρα» – πιθανώς αναφέρεται στον αποκεφαλισμό. Οι συνθήκες του θανάτου των άλλων αποστόλων μπορούν να γίνουν γνωστές μόνο από την εκκλησιαστική παράδοση, έτσι δεν πρέπει να δίνουμε πολύ βάρος σε άλλες θεωρίες.

Οσία Σοφία η εν Κλεισούρα ασκήσασα .6 Mαΐου

Χάριτι σοφισθεῖσα, Σοφία θείᾳ,

Σοφῶς ἤσκησας ἄρτι, ἐν τῇ Κλεισούρᾳ.

Βιογραφία

Η Οσία Σοφία Χοτοκουρίδου, το γένος Αμανατίου Σαουλίδου, γεννήθηκε το 1883, στο χωριό Σαρή-ποπά (ή Σαρή-παπά) της επαρχίας Αρδάσης Τριπόλεως, Νόμου Τραπεζούντας του Πόντου. Το 1907 παντρεύεται με τον Ιορδάνη Χοτοκουρίδη, στο χωριό Το(γ)ρούλ της επαρχίας Αρδάσης και μετά από τρία χρόνια, το 1910, αποκτά ένα παιδί. Έπειτα από δύο χρόνια, χάνει το παιδί της, το οποίο βρίσκει τραγικό θάνατο, αφού φαγώθηκε από χοίρους, ενώ δυο χρόνια μετά, το 1914 χάνει και τον άντρα της, τον οποίο τον πήραν οι Τούρκοι στα τάγματα εργασίας, όπου και μάλλον απεβίωσε.

Η νεαρή χήρα κατέφυγε στα βουνά, όπου ζούσε ασκητικά, με μεγάλη νηστεία. Εκεί, της εμφανίστηκε ο Άγιος Γεώργιος και την προειδοποίησε για επικείμενη επιδρομή των Τσετών. Η Σοφία ενημέρωσε τους συγχωριανούς της, που κρύφτηκαν και απέφυγαν τον κίνδυνο.

Στην ανταλλαγή των πληθυσμών, το καράβι που μετέφερε τους συγχωριανούς της Σοφίας στην Ελλάδα, κινδύνεψε να καταποντιστεί. Αυτή έβλεπε τα κύματα γεμάτα από Αγγέλους και την Παναγία. Ζήτησε απ᾿ αυτήν να πνιγεί η ίδια και να σωθούν οι συγχωριανοί της. Η Παναγία τούς έσωσε όλους. Ο καπετάνιος δεν το πίστευε πώς σώθηκαν κι έλεγε: «Κάποιον άγιο έχουμε» και οι χωριανοί του απάντησαν: «Τη Σοφία».

Το 1927, με παρότρυνση της Παναγίας, πηγαίνει στο μοναστήρι της στην Κλεισούρα της Καστοριάς, στην Ιερά Μονή του Γενεθλίου της Υπεραγίας Θεοτόκου, όπου έζησε ασκητικά για μισό περίπου αιώνα. Εκεί βρήκε έναν ενάρετο ιερομόναχο, τον π. Γρηγόριο, που είχε έλθει από το Άγιον Όρος, ο οποίος την κατάρτισε στη μοναχική ζωή. Έζησε ασκητικά ως λαϊκή, φορώντας τα μαύρα της χηρείας και της ασκήσεως, καθισμένη πάνω στο τζάκι και αλείφοντας το πρόσωπό της με στάχτη, για να μη φαίνεται η ομορφιά του.

Ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ κάνει σοφὸ τὸν ἄνθρωπο.

 Ποιὸς εἶναι ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ; Ὄχι νὰ φοβᾶσαι τὸ Θεό, ἀλλὰ νὰ φοβᾶσαι νὰ μὴ στενοχωρήσεις τὸν ἄλλο, νὰ μὴν τὸν βλάψεις, νὰ μὴν τὸν ἀδικήσεις, νὰ μὴν τὸν κατηγορήσεις. Αὐτὴ εἶναι ἡ σοφία. Ὕστερα τὰ ἄλλα, γιὰ νὰ ζήσεις, σὲ φωτίζει ὁ Θεὸς τί νὰ κάνεις.

(Οσία Σοφία η εν Κλεισούρα ασκήσασα)

Χριστός Ανέστη!

40 ημέρες, μέχρι την παραμονή της Αναλήψεως, γιορτάζεται το τρισένδοξον και πανένδοξον γεγονός της Αναστάσεως, όπως και κάθε Κυριακή γιορτάζουμε την Ανάσταση του Κυρίου. Δυστυχώς οι περισσότεροι ούτε την ημέρα του Πάσχα δεν λένε το Χριστός Ανέστη αλλά τελείως ανορθόδοξα και άστοχα εύχονται "Χρόνια Πολλά"... Απλοί άνθρωποι, άνθρωποι της "εκκλησίας", αλλά και όλοι ή τουλάχιστον σχεδόν όλοι οι πολιτικοί άρχοντες ντρέπονται να πούνε το Χριστός Ανέστη ! Εκτός από ελάχιστους, η ομολογία της Ανάστασης του Χριστού ακούγεται την πρώτη, την δεύτερη το πολύ και την τρίτη ημέρα και μάλιστα εντελώς άτονα, μαραμένα σαν να μην αναστήθηκε πραγματικά ο Χριστός! Είναι μερικές φορές να γελάς... η καλύτερα να κλαις για την κατάντια μας και την αποστασία των πλείστων Ελλήνων "χριστιανών"!

Λέω το Χριστός Ανέστη και παραξενεύονται μερικοί νομίζοντας ότι την πρώτη ημέρα δικαιολογείται να πει το Χριστός Ανέστη...Με κοιτάζουν παράξενα, τα χάνουν και μου λένε ευχαριστώ επίσης! Μήπως αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει ζώσα πίστη μέσα μας αλλά όλα γίνονται υποκριτικά και από συνήθεια!

Συγκλονιστικὴ ἀφήγησις πρώην Προτεστάντου Φιλλανδοῦ*

῞Ενας εἰκοσαετὴς νέος ἀπὸ τὴν Φιλλανδία ἐπισκέφθηκε τελευταίως –κατὰ τὴν περιόδον του Πεντηκοσταρίου– τὸ Ἅγιον Ὄρος, ὁ ὁποῖος μᾶς διηγήθηκε τὴν ζωή του καὶ πῶς ὁ Θεὸς τὸν ὁδήγησε νὰ γνωρίσει τὴν Ὀρθοδοξία.

Ἡ καταγωγή του Ὁ Ἰοῦστος (αὐτὸ ἦταν τὸ προτεσταντικὸ ὄνομά του) γεννήθηκε τὸ ἔτος 1997 στὴν πόλη Χὰμ Ἐλνίνα τῆς Φιλλανδίας. Οἱ γονεῖς του, πατέρας Σάμι καὶ μητέρα Χέϊνι, εἶναι πολύτεκνοι. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Ἰοῦστο, ἔχουν ἀκόμη 7 παιδιά: τὸν Ἰωανάθαν, τὸν Ἰωακεὶμ (ποὺ παντρεύτηκε τὴν Σωσάννα), τὸ Κασμίρ, τὸν Ἰωάννη, τὸν Ἔρασμο, τὴν Σάρα-Λίνα καὶ τὴν Βερονίκη – 6 ἀγόρια καὶ 2 κορίτσια. Ὅταν πρὶν 8 χρόνια, ἡ Προτεσταντικὴ «Ἐκκλησία» (παρασυναγωγὴ) τῆς Φιλλανδίας ἀποδέχτηκε καὶ ἀνεγνώρισε τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων, νὰ παντρεύωνται ἄνδρες μὲ ἄνδρες καὶ γυναῖκες μὲ γυναῖκες, ὡς καὶ νὰ χειροτονοῦνται γυναῖκες ἐπισκοπίνες καὶ ἱέρειες, δὲν ξαναπῆγε ἡ μητέρα του ἡ Χέϊνι στὶς συνάξεις τους. Ἀλλὰ προσευχόταν μὲ τὸν τρόπο της, ὅτι γνώριζε, στὸ σπίτι της. Κατὰ κάποιο τρόπο «ἀποτειχίστηκε» ἀπὸ τὴν θρησκευτικὴ αὐτὴν Κοινότητα τῶν Προτεσταντῶν. Ὁ πατέρας του, ὁ Σάμι, ἦταν ἱεροκήρυκας (πάστορας) τῶν Προτεσταντῶν.

Ἐπειδὴ ὅμως ἀρνήθηκε τότε, πρὶν 8 χρόνια, νὰ κηρύττει τὰ δικαιώματα τῶν ὁμοφυλοφίλων καὶ τὴν χειροτονία τῶν γυναικῶν τὴν ἀπέρριψε, ἀπελύθη καὶ ἐξεδιώχθη ἀπὸ τὴν θέση τοῦ ἱεροκήρυκος.

Οἱ πρώτοι σπινθῆρες τῆς εὐσεβείας Ἀπὸ τότε ἔμεναν στὸ σπίτι τους καὶ προσεύχονταν μὲ τὸν τρόπο τους στὸν Χριστό. Κάποια μέρα ἐπισκέφθηκε ἡ μητέρα του μία γνωστή της οἰκογένεια Ρώσσων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν. Φεύγοντας ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη αὐτή, ἡ Ρωσσικὴ οἰκογένεια τοὺς χάρισε μία μικρὴ εἰκονίτσα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ὁ ἔφηβος τότε Ἰοῦστος ἔμαθε γιὰ τὸ Μαρτύριο καὶ τὰ Θαύματα τοῦ Ἁγίου Γεωργίου. Ἀπὸ τότε εἶχε γιὰ τὸν Ἅγιο εὐλάβεια καὶ μάλιστα, ὅπως εἶπε, τοῦ ἔκανε καὶ τρία θαύματα. Ὁ Ἰοῦστος δεκαεπταετὴς ἀκόμα διψοῦσε νὰ γνωρίσει καὶ νὰ μάθει γιὰ τὸν Χριστό, τὴν Παναγία Μητέρα του, γιὰ τοὺς Ἁγίους καὶ γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ φίλοι του ποὺ μιλοῦσε μαζί τους, δὲν ἔδειχναν ἐνδιαφέρον οὔτε τοὺς ἀπασχολοῦσαν τὰ τῆς εὐσεβείας καὶ σωτηρίας, ἀλλὰ τὰ πρόσκαιρα, τὰ ὑλικά, τὰ φθαρτὰ καὶ τὰ μάταια. Συνομιλοῦσε τακτικὰ γιὰ τὰ θεῖα μὲ τὴν μητέρα του καὶ ἡ μητέρα του πονοῦσε ψυχικὰ καὶ πνευματικὰ τὸ παιδί της καὶ θέλοντας νὰ τὸ βοηθήση τοῦ εἶπε: «Προσεύχου παιδί μου στὸν Χριστό, τὸν Σωτῆρα τοῦ Κόσμου, νὰ σὲ ὁδηγήσει ἐκεῖ ποὺ εἶναι ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία καὶ θὰ προσεύχομαι καὶ ἐγὼ γιὰ σένα γι᾿ αὐτὸ τὸν σκοπό». Ἔτσι καὶ ἔκαμε, προσευχόταν γιὰ τὸ παιδί της νὰ γνωρίση τὴν ἀλήθεια, ὅπου καὶ ἂν βρίσκεται.