Ἕνας, λοιπόν νεαρός, ἔχει σήμερα προγαμιαῖες «σχέσεις». Κάνει μερικές μέρες
ἀποχή, νηστεύει, ἐξομολογεῖται, καί ζητεῖ νά κοινωνήσει.
Καί μετά, τι; Ἔχοντας ὡς «ἐφόδιο» την Θ. Κοινωνία (!) θα συνεχίσει το «ἔργο»
του.
Μπορεῖ, λοιπόν, ὁ Ἱερέας νά τοῦ ἐπιτρέψει τήν Θ. Κοινωνία;
Ὁ συγκεκριμένος νεαρός δέν πῆγε ἐν μετανοίᾳ στήν Ἐξομολόγηση, ἀλλά πῆγε ἁπλά
νά πάρει τήν ἄδεια γιά νά κοινωνήσει. Ὅμως, ἡ Ἐξομολόγηση προϋποθέτει μετάνοια,
καί μετάνοια σημαίνει ἀποκοπή ἀπό τήν ἁμαρτία, διαφορετικά ( χωρίς αποκοπή )
δέν ὑπάρχει μετάνοια.
Ἀλλά χωρίς μετάνοια κανονικά δέν πρέπει νά δίνεται ἄφεση ἁμαρτιῶν, επομένως
έτσι δέν ὑπάρχει καί πραγματική Ἐξομολόγηση! Πῶς, λοιπόν νά κοινωνήσει αὐτός ὁ
νεαρός, τή στιγμή πού δέν ἔχει συγχωρηθεῖ ἡ ἁμαρτία του;
++++++++++++++++++++++++++
Ἄν κοινωνήσει, μιμεῖται τόν προδότη Ἰούδα…! Εἶχε (ὁ Ἰούδας) στό μυαλό του
στήν ἁμαρτία, στήν προδοσία τοῦ Χριστοῦ, κοινώνησε, καί στή συνέχεια πήγε καί ἔκανε
πράξη αὐτό πού εἶχε στό μυαλό του.
Εμείς τί λέμε; «Οὐ φίλημά σοι δώσω καθάπερ ὁ Ἰούδας» ! Αυτό ακριβώς ὑποσχόμαστε
στόν Χριστό ἐν ὥρᾳ Θ. Κοινωνίας.
Οἱ νεοφώτιστοι χριστιανοί τῆς Κορίνθου κοινωνοῦσαν ὅπως– ὅπως, μέ ἀποτέλεσμα
νά τό «πληρώνουν» αυτό ἀκριβά.
Ὁ Απόστολος Παῦλος τούς ἔγραψε:
