(Ἡ μακαριστὴ πρεσβυτέρα † Θεοδώρα Καλύβα-Σαράντου
μετέστη εἰς τὴν ἄλλη ζωὴ - 27-9-1977 - ὕστερα ἀπὸ τραγικὸ θάνατο ποὺ εἶχε σὲ
αὐτοκινητικὸ δυστύχημα. Ὅσοι τὴν εἶχαν γνωρίσει βεβαιώνουν ὅτι ἦταν μιὰ ἐκλεκτὴ
ψυχή, μὲ ἔντονη πνευματικὴ ζωή. Ὁταν ἐκοιμήθη, ἄφησε τὸν ἱερέα Σαράντη Σαράντο
ἐν χηρείᾳ μὲ τέσσερα ἀνήλικα παιδιὰ μικρῆς ἡλικίας. Στὸ ἄρθρο της ποὺ ἀκολουθεῖ
- τὸ ὁποῖο δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ «Ἐνορία» στὶς 1-12-1972 - δείχνει πῶς
μπορεῖ σήμερα μιὰ πρεσβυτέρα νὰ σταθεῖ στὸ πλευρὸ τοῦ συζύγου της ἱερέως καὶ
ταυτόχρονα νὰ διακονήσει τὴν οἰκογένειά της καὶ τὴν εὐρύτερη οἰκογένεια τῆς
ἐνορίας. Τέλος, ἀναφέρουμε ὅτι ἦταν Θεολόγος καθηγήτρια, διορισμένη στὴ Μέση
Ἐκπαίδευση. Ἂς εἶναι αἰωνία ἡ μνήμη της.)
Ἕνας ἀπὸ τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας εἶπε: «Ἂν
στὸ δρόμο μου συναντήσω ἕναν ἄγγελο καὶ ἕναν ἱερέα, θὰ σκύψω νὰ φιλήσω τὸ χέρι
τοῦ ἱερέως πρῶτα καὶ ὕστερα θὰ προσκυνήσω τὸν ἄγγελο».
Αὐτὴ ἡ σκέψη πράγματι κρύβει τὴν μεγαλύτερη
ἀλήθεια γιατὶ ὁ ἱερεὺς εἶναι ἡ ὁρατὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο μας, εἶναι
ὁ Χριστὸς σαρκωμένος, ὁ Λυτρωτής, ὁ θριαμβευτὴς Κύριος ἀνάμεσά μας.
Ἐμεῖς οἱ πρεσβυτέρες δὲν συναντᾶμε στὸ δρόμο μας
τὸν ἱερέα. Οὔτε μόνον στὴν Ἐκκλησία. Γιὰ μᾶς ὁ ἱερεὺς εἶναι ὁ σύζυγός μας.
Ζοῦμε τὴν πιὸ πλούσια εὐλογία, τὴν πιὸ χαρισματικὴ ζωή, κι ἂς τὸ ἔχουμε
συνηθίσει λιγώτερο ἢ περισσότερο. Ἐμεῖς οἱ πρεσβυτέρες εἴμαστε ἕνα μέλος τῆς
ὑπάρξεως τοῦ συζύγου μας-ἱερέως, ὀστοῦν ἐκ τῶν ὀστῶν του καὶ σὰρξ ἐκ τῆς σαρκός
του. Ὁ Κύριος μὲ τὸ μέγα μυστήριο τοῦ γάμου μᾶς ἕνωσε μυστηριακὰ μὲ τὸν ἱερέα
σὲ μιὰ ἁγία, τελεία, δυνατὴ ἑνότητα. Μαζὶ μὲ τὸν ἱερέα ζοῦμε, συζητοῦμε,
ἀντιμετωπίζουμε ἀρκετὲς ποιμαντικὲς μέριμνες. Μὰ τὸ κυριώτερο, δεχόμαστε τὴν
θεία χάρι, ἀκατάπαυστα, ποὺ ἄφθονα δίδεται στὴν κτίσι ὁλόκληρη γιὰ νὰ τὴν
μεταμορφώσῃ καὶ νὰ τὴν θεώσῃ.
Ὁ γάμος ὁ δικός μας εἶναι, θὰ λέγαμε, εἰς τὸ
ἔπακρον καὶ συνεχῶς θεανθρώπινος, ἀφοῦ ὁ σύζυγός μας καὶ ἐμεῖς φέρνουμε τὸν
Χριστὸ μέσα μας, ἐφ᾿ ὅσον εἴμαστε Χριστοφόροι. Ὁ γάμος μας ἀκόμα εἰκονίζει τὴν
ἁγία Τριάδα: ὁ Κύριος, ὁ πρεσβύτερος καὶ ἡ πρεσβυτέρα. Νὰ τὸ πιὸ ἁπλό, ἀλλὰ
συνάμα καὶ τὸ πιὸ παντοδύναμο καὶ πανευφρόσυνο γεγονὸς γιὰ μᾶς, ποὺ καταξιώνει
τὴν φτωχὴ καὶ πεπερασμένη μας ψυχή, τὴν μικρή μας ζωή.
