Και, όπως ο ήλιος είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης ανάμεσα
στους άλλους, έτσι και το Ψαλτήριο είναι ανάμεσα στα άλλα θεόπνευστα βιβλία.
Να έχετε το Ψαλτήριο σαν ένα ηδύτατο γλυκό.
Όταν πεινάτε, κόβετε μία φέτα και τρώτε λίγο.
Κάνετε τις δουλειές σας.
Μετά διαβάζετε πάλι ένα Κάθισμα, δύο, τρία, όσα
μπορείτε."
Άγιος Νεκτάριος
Θα είμαστε μέρος του πλήθους που θα περικυκλώσει τον
Χριστό, τους Μαθητές και τη Θεοτόκο.
Καθώς θα ακούμε τα αναγνώσματα, καθώς θα παρακολουθούμε
τις Ευχές της Εκκλησίας, καθώς οι εικόνες του Πάθους θα διαδέχονται η μία την
άλλη μπροστά στα μάτια μας, ας θέσουμε στον εαυτό μας το ερώτημα:
« Μέσα σ’ αυτό το πλήθος, πού βρίσκομαι εγώ, ποιός
είμαι; Ένας Φαρισαίος; Ένας Γραμματέας; Ένας προδότης; Ένας δειλός; Ποιός; Ή
μήπως στέκομαι ανάμεσα στους Αποστόλους;»
*†Antony Bloom
Μητροπολίτης Σουρόζ (1914 - 2003)*
Δεύτερον, ὅταν προσεύχονται καὶ συνομιλοῦν μὲ τὸ Θεό, ὅποτε
συμπροσεύχονται κι ἐκεῖνοι μὲ πόθο.
Τρίτον, ὅταν ὑπομένουν γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ κόπο, πόνο
καὶ τιμωρίες, ὅποτε ἔχουν οἱ Ἄγγελοι τὴν ἄδεια νὰ τοὺς μυρώνουν νὰ τοὺς
προετοιμάζουν καὶ νὰ τοὺς παρακινοῦν στὸν ἀγώνα τῆς εὐσέβειας.
Ἅγιος Ἀντρέας διὰ Χριστὸν Σάλος
Και όταν οι άλλοι θα σου λένε «Μπράβο!», εσύ να νοιώθεις
ότι κλέβεις τον Θεό, διότι ο Θεός είναι Εκείνος που σου έδωσε ό,τι σου έδωσε,
ώστε να σε χειροκροτούν και να σου λένε οι άλλοι «Μπράβο!».
Μην αφήσεις τον νου σου ποτέ και πεις, ότι είσαι άξιος
για κάτι. Πάντα να νιώθεις ότι είσαι ανάξιος. Έστω κι αν είσαι άξιος. Διότι κι
αν είσαι άξιος, δεν είσαι άξιος από δικά σου φόντα. Είσαι άξιος με δανεικά.
Είναι τα χαρίσματα που σου έδωσε ο Θεός. Κατά συνέπεια,
πρέπει να ταπεινοφρονείς.
Γι' αυτό ο άνθρωπος πάντα πρέπει να είναι δακρυσμένος,
δοξολογώντας τον Θεό για όσα του έχει δώσει.
Αλίμονο στον άνθρωπο, που δεν υπολογίζει τον Θεό,
νομίζοντας ότι, ό,τι έχει είναι δικά του και ότι τα απέκτησε με δικές του
δυνάμεις. Γιατί τότε θα έρθει μια μέρα, που θα εξευτελιστεί.
Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας
«Διά τούτο ωμοιώθη η βασίλεια των ουρανών ανθρώπω βασιλεί,
ος ηθέλησε συνάραι λόγον μετά των δούλων αυτού» (Ματθ. ιη’ 23). Η βασιλεία των
ουρανών δεν προσφέρεται για περιγραφή, ούτε με λόγια ούτε με χρώματα. Η
ομοιότητά της μπορεί ν’ απεικονιστεί μόνο μέσα σε περιορισμένη έκταση, με όρους
αυτού του κόσμου. Επομένως ανάμεσα στους δυο κόσμους μπορούμε να κάνουμε
σύγκριση όπως ανάμεσα σε κάτι αληθινό και στη σκιά του.
Όταν ο Κύριος μιλάει για την οφειλή του δούλου προς το
βασιλιά, εννοεί τις οφειλές μας στο Θεό, γι’ αυτό και επισημαίνει πόσο μεγάλο
είναι το οφειλόμενο ποσό, που όμως σε καμιά περίπτωση δεν είναι μεγαλύτερο από
τις αμαρτίες των ανθρώπων.
«Μη έχοντος δε αυτού αποδούναι εκέλευσεν αυτόν ο κύριος
αυτού πραθήναι και την γυναίκα αυτού και τα τέκνα και πάντα όσα είχε, και
αποδοθήναι» (Ματθ. ιη’ 25). Το βαθύτερο νόημα της εντολής του βασιλιά ήταν πως,
όταν οι αμαρτίες ξεπερνούν τα όρια, ο Θεός μας στερεί όλες τις δωρεές του Αγίου
Πνεύματος που καταξιώνουν τον άνθρωπο.
Η πώληση του οφειλέτη σημαίνει πως ο αμαρτωλός στερείται
το πρόσωπο που του έδωσε ο Θεός.
Η πώληση της γυναίκας του σημαίνει τη στέρηση των δώρων
της αγάπης και του ελέους.
Η πώληση των παιδιών του υποδηλώνει πως στερείται τη
δυνατότητα δημιουργίας και ενός έστω αγαθού.
Και πάντα όσα είχε, σημαίνει πως αποξενώνεται από κάθε
χαρά πνευματικής ευλογίας.
Και αποδοθήναι, σημαίνει πως όλα τα θεόσδοτα χαρίσματα
επιστρέφουν από τον αμαρτωλό άνθρωπο στο Θεό, την Πηγή και τον Κύριο «παντός
αγαθού
«Πεσών ουν ο δούλος προσεκύνει αυτώ λέγων· κύριε,
μακροθύμησον επ’ εμοί και πάντα σοι αποδώσω. σπλαγχνισθείς δε ο κύριος του
δούλου εκείνου άπέλυσεν αυτόν και το δάνειον αφήκεν αυτώ» (Ματθ. ιη’ 26, 27). Ο
κακός δούλος, που είχε σωρεύσει ένα τεράστιο χρέος, έπεσε στα πόδια του κυρίου
του κι επαιτούσε το έλεός του. Κι ο βασιλιάς, που ήταν αληθινός άνθρωπος και
σωστός κριτής, του χάρισε μια διπλή ελευθερία: τόσο από τη σκλαβιά όσο κι από
το χρέος.
Τέτοιο έλεος και μάλιστα μη απαιτητό, μόνο από τον
ουράνιο Βασιλιά μπορεί να έρθει. Όταν κάποιος αμαρτωλός συνέρχεται και
μετανοεί, ο ουράνιος Βασιλιάς είναι έτοιμος να του συγχωρέσει μύριες αμαρτίες,
να επιστρέψει στον αμαρτωλό όλες τις δωρεές που αποστερήθηκε.
«Εξελθών δε ο δούλος εκείνος εύρεν ένα των συνδούλων
αυτού, ος όφειλεν αυτώ εκατόν δηνάρια, και κρατήσας αυτόν έπνιγε λέγων· απόδος
μοι ει τι οφείλεις» (Ματθ. ιη’ 28). Έτσι συμπεριφέρεται άνθρωπος σε άνθρωπο…
Και τέτοια συμπεριφορά μετατρέπει το έλεος του Θεού σε δικαιοσύνη… Όταν
γονατίζουμε μπροστά στο Θεό και ζητούμε το έλεός Του για τις δυσεξαρίθμητες
αμαρτίες μας κι έπειτα πετάμε τον αδελφό μας στη φυλακή για μια μοναδική
αμαρτία που έκανε και μας πρόσβαλε, τότε μυκτηρίζουμε το Θεό…
Αδελφοί μου! Ας βιαστούμε να συγχωρήσουμε όλες τις
αμαρτίες και τις προσβολές που μας κάνουν, ώστε κι ο Θεός να συγχωρέσει όλες
τις δικές μας αμαρτίες και προσβολές. Ας κάνουμε γρήγορα, προτού μας κρούσει
την πόρτα ο θάνατος και μας πει: «Είναι πολύ αργά!» Πίσω από την πόρτα του
θανάτου δε θα μπορέσουμε ούτε να συγχωρέσουμε ούτε να συγχωρεθούμε.
Ολόκληρο το κείμενο αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε στη
διεύθυνση http://alopsis.gr/
Οἱ χριστιανοί μας ἀγνοοῦν, ἐπίσης, τοὺς βίους τῶν ἁγίων, ἀκόμα
καὶ τὸν βίο τοῦ ἁγίου τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα φέρουν. Ἔτσι, φυσικά, δὲν ἔχουν ἀναπτύξει
καμιὰ πνευματικὴ σχέση οὔτε μὲ τὸν προστάτη τους ἅγιο. Ἡ σημερινὴ γενιά, ὅπως εἶναι
φανερό, ἔχει ἀποκοπεῖ ἀπὸ τὰ πρότυπα τῆς ἐνάρετης, τῆς ἀληθινὰ χριστιανικῆς ζωῆς,
τὴν ὁποία αὐτὰ διδάσκουν μὲ τὸ σιωπηλὸ παράδειγμά τους... Μὲ τὰ συναξάρια καὶ τὰ
λόγια τῶν ἁγίων διαπαιδαγωγοῦνταν οἱ πρόγονοί μας. Τὰ μάθαιναν ὄχι ἀπὸ βιβλία ἀλλὰ
ἀπὸ τὶς διηγήσεις ἄλλων. Οἱ διηγήσεις γιὰ τοὺς ἁγίους, ποὺ διαδίδονταν ἀπὸ
στόμα σὲ στόμα, ἦταν πολὺ δημοφιλεῖς. Ὅλοι τὶς ἄκουγαν ἄπληστα καὶ τὶς ἔκλειναν
στὰ βάθη τῶν ψυχῶν τους. Ἔτσι, συνήθιζαν ἀπὸ τὴν παιδική τους ἡλικία νὰ
σκέπτονται ὅπως οἱ ἅγιοι καὶ νὰ ζοῦν ὅπως οἱ ἅγιοι, οἱ ὁποῖοι κατὰ κάποιον
τρόπο ἦταν πάντοτε νοερὰ παρόντες ἀνάμεσά τους... Μὲ πολὺ πόνο βλέπουμε ὅτι
τώρα οἱ ἄνθρωποι δὲν διδάσκονται τοὺς βίους τῶν ἁγίων καὶ δὲν
παραδειγματίζονται ἀπὸ τὴν πολιτεία τους, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἔχουν τὸν ἱερὸ ἐκεῖνο
ζῆλο, τὸν ὁποῖο μπορεῖ νὰ ἐμπνεύσει κάθε φωτεινὸ παράδειγμα ἀληθινῆς ἀρετῆς.
Τὴν πίστη μας δὲν τὴ γνωρίζουν. Τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ δὲν τὸν
τηροῦν μὲ ἐπίγνωση. Τὰ πρότυπα τῆς εὐσέβειας δὲν τὰ μιμοῦνται. Ἐλάχιστοι
χριστιανοὶ εἶναι σὲ θέση νὰ ἀποκριθοῦν μὲ γνώση, σαφήνεια καὶ ὀρθότητα σὲ ἐρωτήματα
ποὺ ἀναφέρονται στὴν ὀρθόδοξη πίστη. Κι αὐτό, μολονότι σήμερα σχεδὸν ὅλοι
ξέρουν γράμματα καὶ σχεδὸν ὅλοι μποροῦν ν’ ἀγοράσουν χριστιανικὰ βιβλία, τὰ ὁποῖα
προσφέρονται σὲ προσιτὲς τιμές.
Αὐθόρμητα, λοιπόν, ἀναρωτιέται κανείς: Μά, ἐπιτέλους, τί
τὸ χριστιανικὸ ἔχει ἀπομείνει σ’ αὐτοὺς τοὺς χριστιανούς; Οἱ περισσότεροι,
βλέπετε, ἔχουν ἐγκαταλείψει ἀκόμα καὶ τὶς ἐξωτερικὲς εὐλογημένες συνήθειες τῶν
παλαιοτέρων χριστιανῶν. Ἔτσι, γιὰ παράδειγμα, εἴτε δὲν κάνουν τὸ σημεῖο τοῦ
σταυροῦ εἴτε τὸ κάνουν ἐσφαλμένα, κουνώντας ἀκανόνιστα καὶ βιαστικὰ τὸ χέρι
πάνω στὸ στῆθος. Ἐπίσης, δὲν φιλοῦν πιὰ τὰ χέρια τῶν ἀρχιερέων καὶ τῶν ἱερέων,
γιὰ νὰ λάβουν μέσῳ αὐτῶν τὴν εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Δὲν γνωρίζουν, ἑπομένως, τὴ
σημασία καὶ τὴ δύναμη τοῦ σημείου τοῦ σταυροῦ, μὲ τὸ ὁποῖο, σὰν μὲ τὸν ἴδιο τὸν
Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ, διώχνουμε τοὺς δαίμονες μακριά μας. Δὲν γνωρίζουν τὴ
σημασία καὶ τὴ δύναμη οὔτε τῆς ἱερατικῆς εὐλογίας, μὲ τὴν ὁποία μεταβιβάζεται ἡ
εὐλογία τοῦ Θεοῦ. Ὓστερ’ ἀπ’ ὅλα αὐτά, πῶς νὰ μιλήσουμε γιὰ τὴν πνευματικὴ ζωή,
γιὰ τὴ θεία χάρη, γιὰ τὰ σωτήρια μυστήρια τῆς πίστεώς μας;
Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἱερομάρτυς Ἀνδρόνικος, Ἀρχιεπίσκοπος Πέρμ,
ἐκδ. Ἱ. Μονῆς Παρακλήτου.
