Ο Άγιος που τάιζε ψωμί τον μικρό Χριστό. Όσιος Ονούφριος .

Όταν λοιπόν ήταν πολύ μικρός, 5-6 ετών, και ζούσε στο Κοινόβιο, συνέβη το εξής: Ως μικρός που ήταν, έτρωγε συχνότερα από τους άλλους πατέρες. Όταν πεινούσε, έτρεχε στον τραπεζάρη και του ζητούσε ψωμί, ελιές, φρούτα...Κάποτε όμως ο τραπεζάρης πρόσεξε ότι έπαιρνε συχνότερα ψωμί και εξαφανιζόταν. - Κάποιο ζωάκι μάλλον θα ταΐζει σκέφτηκε. Αυτό συνεχίστηκε για καμιά εβδομάδα. - Ας πάω να δω, είπε μέσα του ο τραπεζάρης, που τα πηγαίνει αυτά που του δίνω.

Πράγματι, τον παρακολούθησε και τον είδε να μπαίνει στο Καθολικό της Μονής και να κλείνει πίσω του την πόρτα. Έτρεξε γρήγορα στο παράθυρο και μ' αυτά που είδε, γούρλωσαν τα μάτια του... Ο μικρός κουβέντιαζε με το βρέφος Ιησούς, που ευρίσκετο στην αγκαλιά της Θεοτόκου, στην εικόνα του Τέμπλου! -Σου έφερα και σήμερα ψωμάκι, έλεγε στον Χριστούλη, μια και δε Σε ταΐζει κανείς...ούτε και η μαμά Σου...Και άπλωσε το χέρι και Του έδωσε μια φέτα ψωμί.. Και ο Κύριος Ιησούς Χριστός, που ήταν μικρό παιδάκι στην ιερή εικόνα, άπλωσε το χεράκι, πήρε το ψωμί και όπως μάζεψε το χεράκι του μαζί με το ψωμάκι, εξαφανίστηκε το ψωμί μέσα στην εικόνα.

Ευθύς αμέσως ο τραπεζάρης, με την ψυχή γεμάτη έκπληξη και δέος, έτρεξε στον Ηγούμενο και του διηγήθηκε τι συνέβη. Τότε ο Ηγούμενος του έδωσε εντολή να μην δώσουν του παιδιού καθόλου ψωμί, αλλά όταν παρακλητικά θα ζητούσε, να του λέγουν: Να πας να ζητήσεις και να σου δώσει ψωμί Εκείνος, τον οποίον μέχρι χθες εσύ τάιζες. Την επομένη ημέρα, βλέποντας ο μικρός Ονούφριος ότι δεν του δίδουν ψωμί και τον στέλνουν να ζητήσει από Εκείνον, που μέχρι τότε έτρεφε, έτρεξε αμέσως στην Εκκλησία και πηγαίνοντας μπροστά στην εικόνα είπε στον Χριστούλη: - Χριστούλη μου, δεν μου δίνουν ψωμάκι και μου είπαν να Σου πω να μου δώσεις από το δικό Σου.

Τώρα, που θα το βρεις Εσύ, δεν ξέρω! Και ω του θαύματος! άπλωσε το μικρό Του χεράκι το βρέφος Ιησούς από την αγκάλη της Παναγίας Μητρός Του, και του έδωσε ένα τεράστιο ψωμί, τόσο μεγάλο, που δεν μπορούσε να το σηκώσει! Μοσχομύριζε δε τόσο πολύ, που το ουράνιο αυτό άρωμα απλώθηκε όχι μόνο μέσα στον Ναό, αλλά και σ' όλο το μοναστήρι και στον γύρω τόπο.

Έκπληκτοι και έκθαμβοι οι μοναχοί από τα γενόμενα, είδαν τον πενταετή Ονούφριο να βγάζει τον τεράστιο αυτό άρτο έξω, μετά πολλού-πολλού κόπου. Έτρεξαν δύο μοναχοί να βοηθήσουν, αλλά ήταν πολύ βαρύς! Για πολλές ημέρες έτρωγαν, έτρωγαν, χόρταιναν, αλλά ο ουράνιος άρτος ήταν και παρέμενε αδαπάνητος. Είναι αυτό, που έχει βεβαιωτικά η Εκκλησία μας στη Θεία Λατρεία: "Ο πάντοτε εσθιόμενος και μηδέποτε δαπανώμενος".

Από τότε ευλαβούντο πολύ τον μικρό Ονούφριο, διότι εγνώριζαν πλέον ότι με την αύξηση της ηλικίας του θα αυξάνετο και η αγιότης του. Θα εγίνετο ένας μεγάλος Άγιος όπως και έγινε. Από τέτοιον όμοιο ουράνιο άρτο ετρέφετο ο Άγιος Ονούφριος, όταν για εξήντα ολόκληρα χρόνια ζούσε στην έρημο.

Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό.

Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό, και μακάριος είναι ο άνθρωπος που το κατάλαβε αυτό.

Εξετάστε την καρδιά σας και δείτε την πνευματική της κατάσταση.

Μήπως έχασε την παρρησία της προς το Θεό;

Μήπως η συνείδηση διαμαρτύρεται για παράβαση των εντολών Του;

Μήπως σας κατηγορεί για αδικίες, για ψέματα, για παραμέληση των καθηκόντων προς το Θεό και τον πλησίον;

Ερευνήστε μήπως κακίες και πάθη γέμισαν την καρδιά σας, μήπως γλίστρησε αυτή σε δρόμους στραβούς και δύσβατους...

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Σε μια έρευνα διαπιστώθηκε το εξής:

       

   Έχει υπολογιστεί πρόσφατα ότι το κόστος της ανατροφής ενός παιδιού από τη γέννηση έως τα 18 χρόνια είναι περίπου 160.140 €uro. Αλλά αυτά τα 160.140 €uro δεν είναι τόσο πολλά αν τα υπολογίσεις σε:

- 8.897€ ετησίως

- 741€ μηνιαίως

- 171€ την εβδομάδα

- 24€ ανά ημέρα

- 1€ ανά ώρα

Εάν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι η καλύτερη συμβουλή είναι να μην έχεις παιδί, και θέλεις να γίνεις "πλούσιος"...κάνεις λάθος!

Θέλεις να μάθεις τι παίρνεις σε αντάλλαγμα για τα 160,140 €uro?

- Γέλια κάτω από τα σκεπάσματα κάθε βράδυ

- Τρυφερές αγκαλιές

Αγάπη μεταξύ των συζύγων είναι ότι καλύτερο

1. Σε σας απευθύνομαι τώρα, ω ανδρόγυνα, και σάς εύχομαι να είστε ευτυχισμένα. Και την ευτυχία στο ανδρόγυνο δεν την δίνουν ούτε τα έπιπλα πολυτελείας ούτε τα πλούσια φαγητά, αλλά η αγάπη των συζύγων μεταξύ τους. Και πρέπει βέβαια το ανδρόγυνο να συνδέεται με την αγάπη, γιατί το έχουν υποσχεθεί και το έχουν ορκιστεί οι σύζυγοι αυτό. Όταν στεφανώθηκαν από τον ιερέα και έγινε το ιερό Μυστήριο του γάμους τους, τότε πού ήταν πιασμένοι χέρι-χέρι, τότε έγινε ένα ιερό συμβόλαιο μεταξύ τους ότι θα είναι αγαπημένοι και ενωμένοι και δεν θα επιτρέπουν τίποτε να τούς χωρίσει. Τίποτε! Όπως έλεγαν οι παλαιοί, «ούτε το φτυάρι του νεκροθάφτη, δεν χωρίζει το ανδρόγυνο»!

2. Να αποφεύγετε, ω ανδρόγυνα, τις μεταξύ σας συγκρούσεις. Όταν καταλαβαίνετε ότι κάποιος λόγος ή ένα θέμα, θα ενοχλήσει και θα πειράξει το ταίρι σας, μη τον πείτε αυτόν τον λόγο και μη θίγετε αυτό το θέμα. Αλλά και όταν χρειάζεται να πείτε κάτι, στο οποίο οι δυο σας έχετε αντίθετη γνώμη, να τα λέτε με καλό τρόπο και με ήσυχη κουβέντα. Όχι με φωνές και μαλώματα και όχι με πικρές και προσβλητικές κουβέντες.

Μερικά ανδρόγυνα έχουν ξεχάσει να μιλάνε γλυκά μεταξύ τους. Και ενώ με άλλους, με ανθρώπους έξω από το σπίτι, μιλάνε με γλυκές εκφράσεις, όμως μεταξύ τους μερικά ανδρόγυνα μιλάνε λες και είναι εχθροί. Άκουσα με τα αυτιά μου «καυγά» ανδρογύνου περπατώντας σε δρόμο και πικράθηκα πολύ. Πικράθηκα μ

Άγιος Αναστάσιος ο Γόρδιος

Βιογραφία 7 Ιουνίου

Στα αγιοβάδιστα Άγραφα και συγκεκριμένα στο χωριό Βραγγιανά, γεννήθηκε το 1654 μ.Χ., ένας από τους σημαντικότερους λογίους κληρικούς στην εποχή της Τουρκοκρατίας, ο σοφός Αναστάσιος ο Γόρδιος.

Στα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς, ο σημαντικός αυτός σύνδουλος της βασιλείας του Χριστού μας Αναστάσιος αποτέλεσε βασικό στήριγμα των Ρωμηών και του σκλαβωμένου γένους μας. Σύμφωνα με αδιαμφισβήτητες ιστορικές αναφορές και πληροφορίες, ο Αναστάσιος Γόρδιος υπήρξε, αναμφισβήτητα, ο επιφανέστερος μαθητής του Αγίου Ευγενίου του Αιτωλού (βλέπε 5 Αυγούστου). Αποτέλεσε, θα υποστηρίζαμε, σθεναρώς, ο φυσικός συνεχιστής του αληθινού ορθοδόξου εκπαιδευτικού πνεύματος, το οποίο κοσμούσε την περιοχή των Αγράφων και την έκανε να ακτινοβολεί σε γη και ουρανό.

Ήταν μία φυσιογνωμία θαυμαστή απ’ όλους. Η μορφή του ασκητική και ο λόγος του μεστός και ουσιαστικός ταρακουνούσε τις φοβισμένες ψυχές των σκλαβωμένων Ελλήνων. Ο Αναστάσιος Γόρδιος σπούδασε στην Ιταλία γιατρός και εκεί διδάχθηκε τη λατινική, αλλά και την αρχαία ελληνική γραμματεία από μεγάλους Έλληνες και ξένους δασκάλους που δραστηριοποιούνταν στο χώρο της Ιταλίας. Ωστόσο, παρέμενε πιστός στα νάματα της Ορθοδόξου πίστεως και ήλεγχε τους Έλληνες εκείνους που έπεφταν στα δίκτυα του Παπισμού, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τη ματαιοδοξία τους. Μάλιστα, χαρακτηριζόταν λόγω της σθεναρής στάσης του και των ακλόνητων πιστεύω του στην τριαδική αλήθεια, πολέμιος του ισχυρού τότε, ξεπεσμένου όμως και αδυνάτου στον ουρανό Παπισμού.

Εκτός της

Ο άνθρωπος που προσεύχεται για όλο τον κόσμο κάνει την μεγαλυτέρα ελεημοσύνη στον εαυτόν του και στην ανθρωπότητα!

Ο άνθρωπος που προσεύχεται για όλο τον κόσμο κάνει την μεγαλυτέρα ελεημοσύνη στον εαυτόν του και στην ανθρωπότητα! 
Διότι ο σατανάς κάθε μέρα ζητάει από τον Χριστό, όλους τους αμετανόητους ανθρώπους.

- Αυτός είναι δικός μου! Έκανε αυτό και αυτό... είναι δικός μου! Δώσ' μου τον! Γιατί δεν μου τον δίνεις;... 

Τότε γυρίζει ο Χριστός, δείχνει και λέει στον διάβολο: 

- Διότι ταυτόχρονα, εκείνος προσεύχεται γι' αυτόν! Για το χατίρι αυτουνού, δεν σου τον δίνω!...

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

Γιατί διατηρήθηκαν τα αποτυπώματα των πληγών στο Αναστημένο Σώμα του Χριστού;

Πως όμως φαίνονταν οι πληγές σ’ εκείνο το άφθαρτο σώμα; Ήταν θέμα οικονομίας αυτό που φαινόταν, και είχε σαν σκοπό να φανερώσει την άρρητη (ανέκφραστη) και υπερβολική αγάπη του Θεανθρώπου για τον άνθρωπο. Δηλαδή το ότι καταδέχτηκε όχι μόνο να δεχθεί πληγές, αλλά και μετά την Ανάστασή του να τις διατηρήσει με παράδοξο τρόπο επάνω σ’ εκείνο το αφθαρτοποιημένο σώμα, και να τις δείξει στην Ανάληψή του και στον κόσμο των Αγγέλων σαν τα σύμβολα του πάθους του και σαν τα ανεξίτηλα τεκμήρια της αγάπης του προς εμάς τους ανθρώπους. Επίσης, διατήρησε τις πληγές του άχραντου σώματός του για να μας πείσει να μην λησμονούμε ποτέ τα πάθη του, διότι όταν τα έχουμε ενώπιόν μας, η καρδιά μας θα πλημμυρίζει από ευγνωμοσύνη προς αυτόν και από ιερά συναισθήματα. Τίποτε άλλο, λέει ο ιερός Χρυσόστομος δεν είναι ικανό να γεννήσει μέσα μας τα σωτήρια αυτά αποτελέσματα όσο το να βλέπουμε τον Θεό να μεταφέρει τα ίχνη του Σταυρού μέχρι το θρόνο της μεγαλοσύνης του. Κατά τον ιερό Αυγουστίνο, ο Θεάνθρωπος διατήρησε τις πληγές του στους ουρανούς, για να μας δείξει, ότι και στην κατάσταση της δόξης του δεν θα μας λησμονήσει, όπως άλλωστε μας διαβεβαιώνει γι’ αυτό και ο κορυφαίος από τους προφήτες: «Ιδού επί των χειρών μου εζωγράφησά σου τα τείχη, και ενώπιόν μου ει δια παντός» (Ησ. 49:16), δηλαδή, ουδέποτε θα μας ξεχάσει, διότι θα μας έχει γραμμένους με ανεξίτηλα γράμματα επάνω στα χέρια του και θα μεσιτεύει για μας ενώπιον του Θεού Πατρός. Ίσως ακόμη και να διατήρησε τις πληγές για να μας διδάξει ότι μόνο με παθήματα και θλίψεις θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στην βασιλεία των ουρανών. Αν ο ίδιος ο Θεάνθρωπος ανυψώθηκε με σταυρικό πάθος, και αν δοξάστηκε με επονείδιστο θάνατο, τότε πως εμείς θα μπορέσουμε να εισέλθουμε στην δόξα εκείνη χωρίς να βαδίσουμε στην στενή οδό  της αρετής, και χωρίς να υπομείνουμε θλίψεις και πειρασμούς αγωνιζόμενοι τον καλόν αγώνα; Αυτό είναι τελείως αδύνατο.

Του Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Διον. Δράγα

Ορθόδοξες -Απαντήσεις