Διάβασα πάτερ μου το βιβλιαράκι που μου δώσατε χθες και πράγματι εντυπωσιάστηκα για τα όσα γράφει σχετικά με τα τέσσερα Ευαγγέλια

Λέγει κάποτε ένας φοιτητής σε κάποιον ιερέα.

Διάβασα πάτερ μου το βιβλιαράκι που μου δώσατε χθες και πράγματι εντυπωσιάστηκα για τα όσα γράφει σχετικά με τα τέσσερα Ευαγγέλια, και μάλιστα εκείνο που με εντυπωσίασε περισσότερο είναι η τεράστια κυκλοφορία αυτού του βιβλίου δηλαδή της Αγίας Γραφής σε όλο τον κόσμο και πάνω σε αυτό ήθελα να σας ρωτήσω. Πως συμβαίνει παρόλο την καταπληκτική διάδοση της Γραφής, παρόλα την καταπληκτική δύναμη που έχει μέσα αυτή η Αγία Γραφή να βλέπουμε τόσα πράγματα ασυμβίβαστα με τον Χριστιανισμό να γίνονται μέσα στον κόσμο.

Και ο Ιερέας απαντά.

Άκουσε του λέει παιδί μου. Το σύστημα υδρεύσεως στην πόλη μας φέρνει νερό σε όλα τα σημεία, δεν είναι έτσι; Ναι. Και όμως υπάρχουν αρκετοί βρόμικοι άνθρωποι, άπλυτοι στο δρόμο, γιατί ;

Απλούστατα γιατί δεν χρησιμοποιούν το νερό είπε ο νέος.

Ε, ακριβώς αυτό τούτο γίνεται. Η Αγία Γραφή κυκλοφορεί σήμερα κατά εκατομμύρια αντίτυπα στην οικουμένη και έχει τεραστία διορθωτική και καθαρτική και αναζωογονητική δύναμη. Πόσοι όμως κάνουν τον κόπο να καθαριστούν και να εξαγνιστούν μελετώντας την; Αυτό είναι το θέμα. Γι’ αυτό βλέπεις όλα τα παράξενα. Λέει κάπου το Ευαγγέλιο που ίσως να μην το πρόσεξες : … το φως ήλθεν εις τον κόσμον, και οι άνθρωποι ηγάπησαν το σκότος μάλλον παρά το φως».—ΙΩΑΝΝΗΣ 3:19.

Δεν θέλει να έρθει στο φως για να μην ελεγχθούνε τα παράνομα έργα του.

Δημήτριος Παναγόπουλος (†)

Όταν ήμουν μικρός, είπα μια μέρα: - Δεν μου αρέσει το φαγητό αυτό...

- Καλά παιδί μου, δεν είσαι υποχρεωμένος να το φας, απάντησε ο πατέρας μου.

Σέρβιρε η μάνα μου το φαγητό σε όλους, εκτός από εμένα.

- Εγώ δεν θα φάω τίποτα;

- Αφού δεν σε αρέσει το φαγητό, ασφαλώς δεν θα φας τίποτα... Αν θέλεις, μπορείς και να σηκωθείς από το τραπέζι.

- Μα δεν με αρέσει, επανέλαβα και πάλι.

Σε αυτό το σημείο και ο πατέρας και η μητέρα μου, απέφυγαν κάθε συζήτηση. Τέλειωσαν το γεύμα, έκαναν την προσευχή τους και σηκώθηκαν από το τραπέζι. Εγώ θυμωμένος κατευθύνθηκα στη κουζίνα. Ζήτησα κασέρι, ζήτησα σαλάμι...

- Λυπούμαι πολύ Δημήτρη, αλλά εδώ δεν έχω κανένα εστιατόριο,  μου είπε η μητέρα μου. Σερβίρω μόνο τις ώρες των γευμάτων.

Έτσι έμεινα νηστικός. Οι γονείς μου έμειναν σταθεροί, αρκετές ακόμα φορές, με αποτέλεσμα να μένω νηστικός. Έτσι σύντομα ακολούθησα την οικογένεια τρώγοντας, ό,τι υπήρχε για όλους. Τους ευχαριστώ πάρα πολύ και τους ευγνωμονώ, γι' αυτή τη διδασκαλία που μου έκαναν.

Δημήτριος Παναγόπουλος

Νόμιζε ότι αξίζει να πάει στον Παράδεισο...

Χωρίς την ταπείνωση, έλεγε ο στάρετς Αμβρόσιος της Όπτινα, δεν σώζεται ο άνθρωπος. Αν πιστεύσουμε πως από δική μας αξία σωζόμαστε, έχουμε απατηθεί. Θα σας αναφέρω ένα διδακτικό περιστατικό.

Μία επιφανής αρχόντισσα, αρκετά ευσεβής αλλά όχι και αρκετά ταπεινή, καθώς κοιμόταν είδε ένα συγκλονιστικό όνειρο: Πάνω σε ένδοξο θρόνο ο δίκαιος Κριτής! Και απέναντί του πλήθη λαού, μεταξύ των οποίων και η ίδια. Ο Χριστός ετοιμαζόταν να καλέσει πλησίον του τούς εκλεκτούς. Εκείνη που βασιζόταν στις αρετές της και στις καλοσύνες της περίμενε μεγάλες τιμές, αλλά έπεσε έξω στην πρόβλεψή της. Κάποια ταπεινή χωριατοπούλα εκρίθη άξια για την πρώτη θέση. Δεύτερος ήταν ένας φτωχός χωρικός που φορούσε μάλιστα και τσαρούχια. Ακολούθησαν στη σειρά πλήθη απλοϊκών ανθρώπων. Σε μια στιγμή ο Κύριος έπαυσε να προσκαλεί άλλους. Εκείνη επάνω στην απελπισία της αποφάσισε να τον πλησιάσει και να του υπενθυμίσει τα καλά που είχε κάνει.

Ο Χριστός όμως απέστρεψε εντελώς το πρόσωπό του απ’ αυτήν. Εξουθενωμένη πλέον, «κάλαμος συντετριμμένος», έπεσε στο έδαφος, έκλαψε και αναγνώρισε ταπεινά πως πράγματι δεν της άξιζε η ουράνια βασιλεία.

Να, αγαπητοί μου -εδώ δυνάμωσε τη φωνή του ο στάρετς- το ταπεινό φρόνημα! Έτσι πρέπει να σκεπτόμαστε όλοι. Όταν ξύπνησε από το όνειρο η αρχόντισσα, δεν τόλμησε πια να φιλοξενήσει υπερήφανες ιδέες στην ψυχή της. Της έδωσε ο Θεός με το όνειρο αυτό ένα αξέχαστο μάθημα»

(Ο στάρετς Αμβρόσιος, αρχιμ. Τιμοθέου εκδόσεις ο Παράκλητος, 1974, σελ. 156-157)

Μανούλα

Λες πως δεν ζω, μα κοίτα, τέσσερα αριθμώ μέλη.

Στο κόσμο που αρνείσαι να με φέρεις, ο Θεός με θέλει.

Δεν αναπνέω μόνο μου ακόμα, αλλά αναπνέω μέσα από εσένα

Δυο υπάρξεις, δυο καρδιές σε σώμα που λέγεται ένα.

Αποφασίζεις πως είναι για καλό μου, μα δεν ρώτησες μανούλα για το δίκιο το δικό μου;

Σε ακούω, σε νιώθω, μυρίζω τα αισθήματα σου κάθε σκέψη και κραυγή καθώς δακρύζουν τα όμματα σου.

Ποιος άνθρωπος μαμά αποφασίζει για εμένα;

Ποια μοίρα, ποιος θνητός πέρα από εσένα;

Πόσο μια ψυχή μπορεί να αντέξει στο κρύο;

Σε μια στιγμή το ιατρείο γίνεται σφαγείο.

Θεέ μου ας ήμουνα σπουργίτι και να μπορούσα να πετάξω

στου ουρανού την αγκαλιά για λίγο να λουφάξω.

Ακούω τον γιατρό να μπαίνει και η ψύχη σου μένει μόνη ο Θεός εκπληρώνει την ευχή μου και απ’ τον πόνο με λυτρώνει.

Πετάω ψηλά σε Εκείνον και χαράζω νέο δρόμο αν και θα ήθελα το βράδυ να κοιμάμαι στον δικό σου ώμο.

Καθώς ανεβαίνω μαμά βλέπω πολλά σπουργίτια στον αέρα ξεκινούν από κάθε γωνιά της Γης και κάθε απώλεια σκοτεινιάζει λίγο την ημέρα.

Μαμά πες στις άλλες μανούλες τα σπουργίτια να μην φήσουν γιατί κάποια στιγμή απ’ τις απώλειες ο ήλιος και τα άστρα μας θα σβήσουν …

Τίτλος: Τα αγέννητα σπουργίτια

Μαρία Τσάλλα

Όχι να παινεύκεστε.

Όχι να παινεύκεστε. Με το "κύριε" και "κυρία" φουσκώνει ο άνθρωπος. "Αδελφέ" και "αδελφή " να λέτε.

Οσία Σοφία η εν Κλεισούρα ασκήσασα

Οι Σταυροί στη ζωή μας είναι σκαλοπάτια για τη Βασιλεία των Ουρανών.

Οι Σταυροί στη ζωή μας είναι σκαλοπάτια για τη Βασιλεία των Ουρανών. Δεν τους κόβουμε, δεν τους πετάμε, τους αγκαλιάζουμε ερωτικά, θεληματικά διότι η θυσία δεν είναι υποχρέωση ούτε αναγκαιότητα. Σταυρός σημαίνει ότι ο θάνατος της θυσίας γίνεται ζωή. Από τον πόνο της θυσίας δεν αναβλύζει δυσωδία θανάτου αλλά ευωδία αιωνιότητας.

 Ο Σταυρός δεν υψώνεται για να μας δώσει μόνο δύναμη και παρηγοριά αλλά γιατί μας καλεί να ανέβουμε επάνω Του. Να πάρουμε την ευθύνη, γιατί μόνο επάνω στον Σταυρό τα διαλυμένα μου κομμάτια θα γίνουν πάλι μια ενότητα.

Σταύρωση σημαίνει αναστήλωση της αληθινής μου πραγματικότητας η οποία δεν είναι άλλη από το να πάρω εγώ τον πόνο σου ώστε να γίνει χαρά και για τους δύο μας.

Σταύρωση.....η πρόσκληση της προσωπικής μας ελευθερίας στα καλύτερα της. . .

Δεν είναι ο Σταυρός κατάντια , ή στάση, αλλά κίνηση με αρχή χωρίς τέλος.

Όταν αγαπάς θυσιαστικά δεν βάζεις τέλος, βάζεις απλά μια αρχή...διότι τέλος δεν υπάρχει. Αν βάλεις τέλος σημαίνει ότι αρχή δεν υπήρξε πότε, άρα δεν αγάπησες θυσιαστικά αλλά έβαλες την αγάπη και τη θυσία σε μπουκαλάκια προσδοκίας και συναλλαγής.

 Υψώνεται ο Σταυρός για να μας δείξει έναν δρόμο, μια πορεία που ξεκινάει μεν αλλά δεν σταματάει πουθενά. Πριν την Ανάσταση έχουμε τη Σταύρωση διότι η πραγματική χαρά οφείλει να περάσει από καμίνι του πόνου για να αντέξει στην αιωνιότητα. Και όταν αυτός ο πόνος σημαίνει να πεθάνω εγώ για να ζήσεις εσύ...είναι πόνος χαροποιός διότι δίνει ζωή καταργώντας τον θάνατο. Σαν να φυτρώνει τριαντάφυλλο στα κάρβουνα ένα πράγμα. Δεν μπορούμε να κουβαλήσουμε τα δικά μας μικρά σταυρουδάκια αν δεν μας δώσει δύναμη ο Χριστός, που κουβάλησε επάνω στον Σταυρό όλον τον κόσμο. Κόψιμο ή πέταμα του Σταυρού σημαίνει διαζύγιο με τον Παράδεισο. Μη γένοιτο!

Κύριε βοήθησε μας , όχι να μας πάρεις τον Σταυρό αλλά να μας δώσεις δύναμη να τον κουβαλήσουμε μέχρι τέλους ώστε να γευτούμε την Ανάσταση.

π. Σπυρίδων Σκουτής