Ἡ ψυχασθένεια, ἡ νευρασθένεια, εἶναι δαιμονικές καταστάσεις.

Οταν ὁ ἄνθρωπος ζεῖ χωρίς Θεό, χωρίς γαλήνη, χωρίς ἐμπιστοσύνη, ἀλλά μέ ἄγχος, ἀγωνία, κατάθλιψη, ἀπελπισία, ἀποκτάει ἀσθένειες σωματικές καί ψυχικές. Ἡ ψυχασθένεια, ἡ νευρασθένεια, ὁ διχασμός εἶναι δαιμονικές καταστάσεις. Δαιμόνιο εἶναι ἐπίσης καί ἡ ταπεινολογία. Τό λένε αἴσθημα κατωτερότητος. Ἡ ἀληθινή ταπείνωση δέν μιλάει, δέν λέει ταπεινολογίες, δηλαδή, «εἶμαι ἁμαρτωλός, ἀνάξιος, ἐλάχιστος πάντων…». Φοβᾶται ὁ ταπεινός μήπως μέ τίς ταπεινολογίες πέσει στήν κενοδοξία. Ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ δέν πλησιάζει ἐδῶ. Ἀντίθετα, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ βρίσκεται ἐκεῖ ὅπου ὑπάρχει ἀληθινή ταπείνωση, ἡ θεία ταπείνωση, ἡ τέλεια ἐμπιστοσύνη στόν Θεό. Ἡ ἐξάρτηση ἀπό Ἐκεῖνον.

Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ο διορατικός και θαυματουργός

Αν θέλεις να αφήσεις πολύ πλούτο στα παιδιά σου

Αν θέλεις να αφήσεις πολύ πλούτο στα παιδιά σου, άφησέ τους στην πρόνοια του Θεού. Αυτός, όταν Δει ότι Του δείχνεις τόση εμπιστοσύνη και Τον αναγνωρίζεις συγκληρονόμο, πώς δεν θα τους Εξασφαλίσει κάθε αγαθό;

Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Τί είναι η Προσευχή;

Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός έδωσε έναν υπέροχο ορισμό: «Η Προσευχή είναι η ανύψωσις του πνεύματος προς τον Θεόν».

Εμείς οι άνθρωποι, που είμεθα τόσο μικροί, αποσύρουμε γιά λίγη ώρα την σκέψη μας, με την προσευχή, από τη γη και την φήνουμε να ανεβεί ψηλά και να συναντήσει τον πλάστη του ανθρώπου και όλης της δημιουργίας.

Πλησιάζουμε το Θρόνο Του και συνομιλούμε μαζί Του, σε μιά ατμόσφαιρα φιλίας και αγάπης. Του λέμε τις χαρές μας και τις λύπες μας και Του αναθέτουμε τις αγωνίες και τους πόνους της καρδιάς μας. Εκείνος τα ακούει σαν καλός πατέρας και ειλικρινής φίλος.

Είναι αναγκαία η προσευχή;

Όλοι οι λαοί αναγνωρίζουν την ανάγκη της προσευχής, διότι είναι έμφυτο στον άνθρωπο να πιστεύει στο Θεό. Ο ίδιος ο Κύριος μας έδωσε το παράδειγμα. Παντού και πάντοτε προσηύχετο προς τον Ουράνιο Πατέρα Του και μέχρι την τελευταία του στιγμή, από τον σταυρό Του, προσηύχετο γιά τους σταυρωτάς Του.

Ο Θεός δεν έχει ανάγκη από την προσευχή μας. Ούτε οι δοξολογίες μας Του προσθέτουν δόξαν και λάμψιν. Εμείς, επειδή μόνοι μας δεν μπορούμε να επιτύχουμε σε τίποτε, έχουμε την ανάγκη του Θεού.

Η προσευχή είναι η ζωή της ψυχής μας. Όποιος δεν προσεύχεται είναι σαν το ψάρι έξω από το νερό, σαν το σπίτι χωρίς θεμέλια, σαν το πουλί χωρίς φτερά!…

Τί θα λέγαμε για ένα γλύπτη που θέλει να φτιάξει ένα άγαλμα χωρίς τη σμίλη; ή για ένα στρατιώτη που θέλει να πολεμήσει χωρίς όπλο; Έτσι και ο Χριστιανός δεν μπορεί να κερδίσει τον παράδεισο χωρίς την προσευχή.

Γι’ αυτό πρέπει να δουλεύουμε και να προσευχόμεθα, να σκεπτόμεθα και να προσευχόμεθα, να αγρυπνούμε και να προσευχόμεθα, να υποφέρουμε και να προσευχόμεθα, να ευτυχούμε και να προσευχόμεθα.

 Μερικοί όροι:

Η βραδινή προσευχή

-Γέροντα, λαϊκοί πού ζοῦν πνευματικά, ὅταν γυρίζουν τό βράδυ ἀπό τήν δουλειά κουρασμένοι, δυσκολεύονται νά κάνουν τό ἀπόδειπνο καί στενοχωροῦνται.

-Ὅταν ἐπιστρέφουν ἀργά τό βράδυ ἀπό τήν δουλειά καί εἶναι κουρασμένοι, ποτέ νά μήν στριμώχνουν μέ ἄγχος τόν ἑαυτό τους, ἀλλά πάντα μέ φιλότιμο νά λένε στόν ἑαυτό τους: «Ἐάν δέν μπορεῖς νά διαβάσεις ὁλόκληρο τό Ἀπόδειπνο, διάβασε τό μισό ἤ τό ἕνα τρίτο» καί νά προσπαθοῦν ἄλλη φορά νά μήν κουράζονται πολύ τήν ἡμέρα. Νά ἀγωνίζονται, ὅσο μποροῦν, μέ φιλότιμο καί νά τά ἐμπιστεύονται ὅλα στόν Θεό, καί ὁ Θεός θά ἐνεργήσει. Ὁ νοῦς πάντα νά βρίσκεται κοντά στόν Θεό. Αὐτή εἶναι ἡ καλύτερη μελέτη.

Ἀπό τό βιβλίο «Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου, Λόγοι Α «Μέ πόνο καί ἀγάπη γιά τόν σύγχρονο ἄνθρωπο»

Η γαλήνη.

«Ποιος καλός άνεμος σε φέρνει εδώ;” ρώτησε ο σοφός ερημίτης τον οδοιπόρο που ζητούσε απεγνωσμένα να τον συναντήσει.

«Εγώ θέλω γαλήνη” απάντησε μελαγχολικά εκείνος.

Ο ερημίτης πήρε ένα ξύλο κι έγραψε στο χώμα: Εγώ θέλω γαλήνη… «Κοίταξε τώρα πόσο απλό είναι”, είπε στον οδοιπόρο και διέγραψε με μια κίνηση το «Εγώ». «Σβήνεις πρώτα το «εγώ”. Είναι αδύνατον να βρει γαλήνη αυτός που έχει απόλυτη εμπιστοσύνη στον εαυτό του και νομίζει πως μπορεί να την βρει μόνος του, μακριά από τον Θεό. Το εγώ πάντα θα νιώθει ότι απειλείται από όλους γύρω του κι έτσι πάντα θα φοβάται. Θα μετατρέπεται σε εγωισμός για να επικρατεί, και θα διώχνει τον Θεό και την γαλήνη Του.”

Με μια δεύτερη κίνηση διέγραψε το «θέλω». «Πρέπει να σβήσεις τη λέξη «θέλω”. Το θέλω δηλώνει επιθυμία, ανάγκη και προσκόλληση.

Όταν τρέχεις πίσω από τις μάταιες επιθυμίες σου, ποτέ δεν θα βρεις χρόνο να γαληνέψεις και να γίνεις ευτυχισμένος.

Είναι η γνωστή «επίδραση του κουνουπιού». Αν σε ένα δωμάτιο υπάρχουν δέκα κουνούπια κι εσύ σκοτώσεις τα εννιά, το δέκατο κουνούπι δεν θα σε αφήσει να κοιμηθείς. Έτσι είναι και οι επιθυμίες. Όσες και να ικανοποιήσεις πάντα θα υπάρχει κάποια που δε θα σε αφήνει να κοιμηθείς.”

Ο οδοιπόρος τότε κοίταξε τις διαγραμμένες λέξεις στο χώμα και λένε πως τότε βίωσε την πρώτη του αφύπνιση. Είχαν σβηστεί το «Εγώ» και το «θέλω» και είχε μείνει η … Γαλήνη..

Το έθνος να λυπάστε αν . . .

"Το έθνος να λυπάστε αν φορεί ένδυμα που δεν ύφανε.

Ψωμί αν τρώει αλλά όχι απ' τη σοδειά του.

Κρασί αν πίνει, αλλ' όχι από το πατητήρι του.

Το έθνος να λυπάστε που δεν υψώνει τη φωνή παρά μονάχα στην πομπή της κηδείας.

Που δεν συμφιλιώνεται παρά μονάχα μες στα ερείπιά του.

Που δεν επαναστατεί παρά μονάχα σαν βρεθεί ο λαιμός του ανάμεσα στο σπαθί και την πέτρα.

Το έθνος να λυπάστε που έχει αλεπού για πολιτικό, απατεώνα για φιλόσοφο, μπαλώματα και απομιμήσεις είναι η τέχνη του.

Το έθνος να λυπάστε που έχει σοφούς από χρόνια βουβαμένους".

~ Χαλίλ Γκιμπράν, "Ο κήπος του Προφήτη", 1923, Λιβανέζος ποιητής.

Ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε

Ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε

Τοῦ Γεωργίου Ἀνανιάδη

Ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἐπίγειας ζωῆς τῆς Θεοτόκου ἡ ὁποία πρόκειται νὰ ἀφεθεῖ πλέον «ψυχῇ τε καὶ σώματι» στὰ χέρια τοῦ ἠγαπημένου της Υἱοῦ, ἀπαντᾶ τελικῶς σ’ ἕνα ἐρώτημα τὸ ὁποῖο ἔχει διατυπωθεῖ στὸ κοντάκιο τοῦ Ἁγίου Ρωμανοῦ τοῦ Μελωδοῦ καὶ ἔχει μείνει ἀνοιχτὸ ἀπὸ τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Παρασκευή: «Τὸν ἴδιον ἄρνα ἡ ἀμνὰς» Παναγία «θεωροῦσα» Τὸν ρωτᾶ: «Συνέλθω σοι, τέκνον ἢ μείνω σοι μᾶλλον;»

Ἡ ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτὸ ποὺ ἔθεσε ἡ Παναγία βρίσκεται στὸ Ἀπολυτίκιο τῆς ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου: «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν».

Ἡ Παναγία γέννησε τὸν Θεὸ ἀλλὰ καὶ ἔμεινε Παρθένος.

Κοιμήθηκε καὶ ἀνεχώρησε γιὰ τὸν οὐρανὸ ἀλλὰ καὶ δὲν ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο γενόμενη Μεσίτρια.

Γέννησε τὴν Ζωὴ τοῦ κόσμου σὰν μητέρα καὶ πήγε στὸ Ζωοδότη ἀλλὰ καὶ δὲν ξεχνάει τοὺς ἀνθρώπους Της, αὐτοὺς ποὺ ζητοῦν καὶ παρακαλοῦν γιὰ νὰ πρεσβεύει στὸν Υἱό της τὴ βοήθειά Του γιὰ τὴν σωτηρία τους, «Τὴν ἐν πρεσβείαις ἀκοίμητον Θεοτόκον, καὶ προστασίαις ἀμετάθετον ἐλπίδα»

Γυναίκα τῆς σιωπῆς, ὁ Ἄνθρωπος τῆς ἐγκαρτέρησης, ἡ Ἁγία τῆς σωφροσύνης, ἡ ὁποία σηκώνει τὸν μεγάλο πόνο τοῦ Υἱοῦ της στὴν ἐπίγεια Παρουσία Του.

Εἶναι ἡ μάνα ποὺ μαζὶ μὲ τὸ παιδί της ζεῖ τὸν διωγμό, τὴν ἀδικία, τὴν προδοσία, τὴν ἄκρα ταπείνωση καὶ τὸ σταυρικὸ τέλος τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ της.

Μόνο ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος μποροῦσε νὰ σηκώσει ἕνα τέτοιο σταυρὸ καὶ νὰ πορευθει ἕνα τέτοιο γολγοθά.