Στην Καλύβα «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» της Αγίας Αννης, κατά το 1885 ασκητικά και με άκρα υπακοή και ταπείνωση έζησε ο Μοναχός Εύλόγιος, ό όποιος σε ηλικία 95 περίπου χρόνων έφυγε οριστικά από τον κόσμο τούτο για την άλλη την αιώνια ζωή. Προείδε και προείπε το θάνατο του και πολλοί από τους Πα¬τέρες της Σκήτης, όπως συνηθίζουν να κάνουν, πήγαιναν να πάρουν ευχή από τον μελλοθάνατο γέροντα. Κατά κοινή ομολογία των Πατέρων αυτών, από το μελλοθά¬νατο γέροντα, πήρανε ένα μάθημα ιερής εξετάσεως και φοβερής απολογίας της ψυχής πού, στην προκειμένη περίπτωση, ή απολογία της ψυχής γίνονταν με το σώμα, διότι, ό Γέρο - Εύλόγιος, επί 24 ώρες πριν να παραδώσει το πνεύμα, κινούσε το κεφάλι του, πότε δεξιά και πότε αριστερά και τον ακούγανε οι Πατέρες να λέει: «Που, πότε; Που, πότε;» Συνέχεια, χωρίς διακοπή. Πολλοί από τους παρευρισκομένους δοκίμασαν να βαστήξουν το κεφάλι να μην το στρίβει δεξιά κι αριστερά, αλλά στάθηκε αδύνατο να το σταμα¬τήσουν. Πολλές φορές έλεγε: «Όχι, δεν έγινε αυτό, λέτε ψέματα. Για κείνο έκαμα μετάνοια» και πάλι συνέχιζε: «Που, πότε;» Έτσι χωρίς να ειπεί τίποτε στους άλλους Μοναχούς παρέδωκε το πνεύμα κι έφυγε από τη ζωή αυτή, για τις αιώνιες Μονές, χωρίς καμιά άλλη πληροφορία! 
Monday, July 4, 2011
ΦΟΒΕΡΗ ΑΠΟΛΟΓΙΑ ΣΤΗΝ ΩΡΑ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
Στην Καλύβα «Ευαγγελισμός της Θεοτόκου» της Αγίας Αννης, κατά το 1885 ασκητικά και με άκρα υπακοή και ταπείνωση έζησε ο Μοναχός Εύλόγιος, ό όποιος σε ηλικία 95 περίπου χρόνων έφυγε οριστικά από τον κόσμο τούτο για την άλλη την αιώνια ζωή. Προείδε και προείπε το θάνατο του και πολλοί από τους Πα¬τέρες της Σκήτης, όπως συνηθίζουν να κάνουν, πήγαιναν να πάρουν ευχή από τον μελλοθάνατο γέροντα. Κατά κοινή ομολογία των Πατέρων αυτών, από το μελλοθά¬νατο γέροντα, πήρανε ένα μάθημα ιερής εξετάσεως και φοβερής απολογίας της ψυχής πού, στην προκειμένη περίπτωση, ή απολογία της ψυχής γίνονταν με το σώμα, διότι, ό Γέρο - Εύλόγιος, επί 24 ώρες πριν να παραδώσει το πνεύμα, κινούσε το κεφάλι του, πότε δεξιά και πότε αριστερά και τον ακούγανε οι Πατέρες να λέει: «Που, πότε; Που, πότε;» Συνέχεια, χωρίς διακοπή. Πολλοί από τους παρευρισκομένους δοκίμασαν να βαστήξουν το κεφάλι να μην το στρίβει δεξιά κι αριστερά, αλλά στάθηκε αδύνατο να το σταμα¬τήσουν. Πολλές φορές έλεγε: «Όχι, δεν έγινε αυτό, λέτε ψέματα. Για κείνο έκαμα μετάνοια» και πάλι συνέχιζε: «Που, πότε;» Έτσι χωρίς να ειπεί τίποτε στους άλλους Μοναχούς παρέδωκε το πνεύμα κι έφυγε από τη ζωή αυτή, για τις αιώνιες Μονές, χωρίς καμιά άλλη πληροφορία! 
Τραγουδίστρια που έγεινε μοναχή. (Μαίρη Αλεξοπούλου)
Η ζωή της γερόντισσας Θεονύμφης χωρίζεται σε δύο περιόδους: Σε εκείνη που τραγουδούσε μέχρι τα 43 της χρόνια στις πίστες και σε αυτήν που ζει σήμερα ανάμεσα στους πιστούς της σε μοναστήρι λίγο έξω από την Αθήνα. Ως δούλη πια του Κυρίου — αυτόν που επέλεξε να υπηρετήσει για πάντα.Saturday, July 2, 2011
Γ΄ Κυριακή του Ματθαίου
Ο φιλάνθρωπος και πάνσοφος Ιησούς προσπαθεί να μας απαλλάξει από την αγωνία, τη μέριμνα και την ανασφάλεια. Χάνοντας ο άνθρωπος τον Θεό του τα έχασε όλα και έγινε μια πληγή. Γέμισε άγχος, ανασφάλεια και στενοχώρια για τη ζωή του και το μέλλον του.Ο Κύριος όμως προσπαθεί να μας πείσει ότι η δική Του Πρόνοια και Αγάπη είναι εκείνες που μας φροντίζουν παντού. Και φέρνει παραδείγματα από τη ζωή, τη φύση και από τον ίδιο τον εαυτό μας, θέλοντας να μας πει πως ο νους και η καρδιά του ανθρώπου είναι φως. Φως που φωτίζει και οδηγεί τον άνθρωπο κοντά στον Θεό και μέσα στον Παράδεισο. Μας φέρνει παράδειγμα το μάτι το ανθρώπινο που, όταν είναι υγιές, λάμπει όλο το σώμα. Κι όταν χαλάσει το μάτι, τότε όλο το σώμα βυθίζεται στο σκοτάδι. Ετσι και η ψυχή και η συνείδηση και ο νους. Αν σκοτιστούν, τότε ο άνθρωπος βρίσκεται σε μεγάλο ηθικό και πνευματικό σκοτάδι, μέσα στην ίδια την κόλαση. Κι αν μερικοί φαντάζονται πως μπορούν να υπηρετούν και τον πλούτο και τον Θεό, ο Χριστός λέει πως κάνουμε λάθος. Η καρδιά του ανθρώπου είναι φτιαγμένη να αγαπά τον Θεό και να ζητά τον Παράδεισο. Ολα τα άλλα είναι μέσα.
Στη συνέχεια ο Κύριος μας φέρνει στη φύση και μας λέει να κοιτάζουμε τα πετεινά του ουρανού, τα θεοπούλια, που ούτε κοπιάζουν ούτε συγκεντρώνουν τρόφιμα στις αποθήκες, κι όμως ο Πατέρας ο ουράνιος τα τρέφει. Δεν τους το βάζει στο στόμα, αλλά υπάρχει τροφή, κι εκείνα τρέχουν και τη βρίσκουν και τη λαμβάνουν. Λέει ακόμη ο Χριστός: «Κι αν μεριμνήσετε πολύ, δεν πρόκειται τίποτα να κερδίσετε: ούτε έναν πήχη ούτε έναν πόντο στο μπόι σας να προσθέσετε». Και ακόμη «…η ψυχή είναι ανώτερη από την τροφή και το σώμα είναι ανώτερο από το ένδυμα». Φέρνει ωραία και πειστικά παραδείγματα ο Κύριος. Στη συνέχεια μας πηγαίνει στα κρίνα του αγρού, στα αγριολούλουδα, τα οποία ο Κύριος τόσο πολύ φροντίζει, ώστε ξεπερνούν στην ομορφιά και τον ένδοξο Σολομώντα, όταν φορούσε την καλύτερη στολή του και έλαμπε.
Στις ημέρες μας οι άνθρωποι, οι περισσότεροι, ξεφύγαμε από την αγάπη και τον πλούτο του Θεού, από την καλοσύνη, την ηρεμία και τον πνευματικό βίο, και μπήκαμε στον τροπικό του σκοταδιού, του πλούτου, της απάτης και της φθοράς. Τα αποτελέσματα δεν τα βλέπομε κάθε στιγμή και μέσα μας και γύρω μας. Και μας λέει ο Χριστός: «Μέριμνα έχουν οι εθνικοί, οι μη έχοντας Θεόν. Εσείς έχετε Θεό πατέρα, στοργικό, και ξέρει και τι θέλετε και τι χρειάζεστε». Μας συμφέρει να αφηνόμαστε στη Χάρη Του. Δεν λέει «μη εργάζεστε», λέει «μη μεριμνάτε», γιατί η μέριμνα είναι μεγάλο «αγκάθι».
Στη συνέχεια ο Κύριος μας φέρνει στη φύση και μας λέει να κοιτάζουμε τα πετεινά του ουρανού, τα θεοπούλια, που ούτε κοπιάζουν ούτε συγκεντρώνουν τρόφιμα στις αποθήκες, κι όμως ο Πατέρας ο ουράνιος τα τρέφει. Δεν τους το βάζει στο στόμα, αλλά υπάρχει τροφή, κι εκείνα τρέχουν και τη βρίσκουν και τη λαμβάνουν. Λέει ακόμη ο Χριστός: «Κι αν μεριμνήσετε πολύ, δεν πρόκειται τίποτα να κερδίσετε: ούτε έναν πήχη ούτε έναν πόντο στο μπόι σας να προσθέσετε». Και ακόμη «…η ψυχή είναι ανώτερη από την τροφή και το σώμα είναι ανώτερο από το ένδυμα». Φέρνει ωραία και πειστικά παραδείγματα ο Κύριος. Στη συνέχεια μας πηγαίνει στα κρίνα του αγρού, στα αγριολούλουδα, τα οποία ο Κύριος τόσο πολύ φροντίζει, ώστε ξεπερνούν στην ομορφιά και τον ένδοξο Σολομώντα, όταν φορούσε την καλύτερη στολή του και έλαμπε.
Στις ημέρες μας οι άνθρωποι, οι περισσότεροι, ξεφύγαμε από την αγάπη και τον πλούτο του Θεού, από την καλοσύνη, την ηρεμία και τον πνευματικό βίο, και μπήκαμε στον τροπικό του σκοταδιού, του πλούτου, της απάτης και της φθοράς. Τα αποτελέσματα δεν τα βλέπομε κάθε στιγμή και μέσα μας και γύρω μας. Και μας λέει ο Χριστός: «Μέριμνα έχουν οι εθνικοί, οι μη έχοντας Θεόν. Εσείς έχετε Θεό πατέρα, στοργικό, και ξέρει και τι θέλετε και τι χρειάζεστε». Μας συμφέρει να αφηνόμαστε στη Χάρη Του. Δεν λέει «μη εργάζεστε», λέει «μη μεριμνάτε», γιατί η μέριμνα είναι μεγάλο «αγκάθι».
Το άγχος δημιουργεί τόσα κακά. Κι ο Χριστός μας θέλει να μας απαλλάξει. Γι’ αυτό μας είπε τόσα παραδείγματα και μας προέτρεψε με τόσα υπέροχα λόγια να αφηνόμαστε στην Πρόνοια, την αγάπη και τη στοργή Του, αλλά και να έχουμε μία προτεραιότητα: αυτή με την οποία κλείνει το σημερινό κομμάτι του Ευαγγελίου: «Να ζητάτε πρώτα τη βασιλεία του Θεού…» -γι’ αυτήν είμαστε φτιαγμένοι- «…και την δικαιοσύνην αυτού και την αγιότητα». Αυτός είναι ο σκοπός μας: να γεμίσομε με τη Θεία Χάρη, να θεωθούμε, να αγιάσομε, να γίνουμε «τέκνα φωτόμορφα της Εκκλησίας» και «του Παραδείσου οικήτορες». Αυτό μας χρειάζεται, αυτό μας συμφέρει, κι αυτό με τη Χάρη του Χριστού μας ας προσπαθούμε να κάνουμε.
π.Ανανία ΚουστένηΠηγή: http://ahdoni.blogspot.com/2010/06/blog-post_19.html και http://misha.pblogs.gr/
Αληθινός άνδρας
Ο Γιώργος και η Μιμή γνωρίστηκαν κατά τις σπουδές τους και σύντομα μετά το τέλος τους παντρεύτηκαν.Και ενώ όλα έδειχναν θαυμάσια, μια μέρα η Μιμή είπε ότι δεν θα ξαναμαγειρέψει,γιατί βαριόταν και στη συνέχεια έλεγε άπρεπα λόγια και γενικά ήταν όλο νεύρα.
Ο Γιώργος της είπε: «Μα γιατί καλή μου; Εμείς παντρευτήκαμε για να είμαστε διπλά ευτυχισμένοι». Όμως η Μιμή ήταν αμετάπειστη.
Τρέχει ο Γιώργος σε ένα γνωστό του παπά και του λέει με πίκρα: «Ατύχησα στο γάμο μου πάτερ. Μόνο όταν ήμασταν αρραβωνιασμένοι ήταν όμορφα.Τώρα τρέμω στη σκέψη πώς θα κάνω οικογένεια με αυτό το κορίτσι!
Απάντησε ο παπάς: «Ο νόμος του Θεού δεν επιτρέπει διαζύγιο. Εσύ ξέρεις τον τρόπο που θα την κάνεις να διορθωθεί.
Πέρασαν λίγες μέρες και ο νεαρός πήρε δυο κόλλες χαρτί και τις πήγε στον παπά για να τις δει. Ήταν δεσμεύσεις για τρόπους συμπεριφοράς δικής του σε στιγμές δύσκολες.
Εάν η Μιμή κάνει…εγώ γελάω.Εάν η Μιμή πει εγώ σφυρίζω και άλλα τέτοια.
Ξαναπήγε στον παπά. Τι είναι αυτά ρε Γιώργο; Τι θέλεις να πετύχεις με αυτά;
Απάντησε: «Χωρίς να δημιουργώ περισσότερη ένταση και τριβή, να της προκαλώ αφορμή για αυτοέλεγχο. Τα μελέτησα όσο πιο καλά μπορούσα. Ευλόγησέ τα λοιπόν να φέρουν αποτέλεσμα.
Μετά ελάχιστο χρονικό διάστημα η Μιμή «άλλαξε» και το εκμυστηρεύτηκε στον άνδρhttp://www.blogger.com/img/blank.gifα της:
Κατάλαβα ότι έκανα λάθη και ότι δεν ψάχνεις να βρεις σε μένα λάθη για να με ταπεινώσεις. Κατάλαβα ότι με αγαπάς ειλικρινά. Είσαι αληθινός άνδρας. Ξέρεις να κυβερνάς τον εαυτό σου. Σε εμπιστεύομαι. Βοήθα με να μπούμε σε έναν κόσμο πιο όμορφο. Σε αγαπάω δυο φορές.
Με ένα τρόπο «τρελό» ένας νεαρός κατάφερε να φανεί στα μάτια της γυναίκας του, αληθινά άνδρας, περισσότερο άνδρας από ό,τι τον είχε φανταστεί.
Πηγή: Μητρ. Νικοπόλεως Μελετίου: «Σχέσεις των συζύγων» από Σπύρο Γκ.
http://istologio.org/?p=2791&utm_source=feedburner&utm_medium=email&utm_campaign=Feed%3A+istologio+%28Alive+blog%29
Προτιμότερη η νυκτερινή προσευχή
Σας το είπα βέβαια νωρίτερα, αλλά θα σας το πω και τώρα˙ Ας σηκωνόμαστε τη νύκτα˙ και αν ακόμη δεν κάνης πολλές προσευχές, κάνε μία με πνευματική καθαρότητα και είναι αρκετό˙ δε ζητώ τίποτε περισσότερο˙ και αν όχι μέσα στα μεσάνυχτα, τουλάχιστον την ώρα του όρθρου. Δείξε ότι η νύχτα δεν είναι μόνο για το σώμα, αλλά και για την ψυχή˙ μην ανεχθής να περάση με απραξία, αλλά άμοιψε τον Κύριο με την αμοιβή αυτή˙ ή καλλίτερα, και αυτή σε σένα επιστρέφει.Πες μου λοιπόν, αν πραγματικά πέσουμε σε κάποια φοβερή δοκιμασία, ποιον δεν παρακαλούμε να μας βοηθήση; Και αν πετύχουμε αμέσως εκείνο που ζητάμε, νιώθουμε ανακούφισι. Ποιος θα σε βοηθήση ώστε να είναι πρόθυμος να σου κάνη τη χάρι εκείνος, προς τον οποίον απευθύνης το αίτημά σου ; ποιός θα σε βοηθήση για να μη γυρίζης εδώ κι εκεί και να ζητάς σε ποιόν να απευθύνης το αίτημά σου; να μην έχης την ανάγκη άλλων, ώστε να ζητήσης αυτό μέσω εκείνων; Τι υπάρχει μεγαλύτερο από αυτό; Διότι Αυτός, τότε προ πάντων πραγματοποιεί το αίτημά μας, όταν δεν παρακαλέσουμε άλλους˙ τότε προ πάντων μας κατηγορεί, ωε γνήσιος φίλος που είναι, διότι δεν έχουμε εμπιστοσύνη στην φιλία Του, όταν παρακαλέσουμε άλλους για να ζητήσουμε από Αυτόν που θέλουμε. Έτσι ενεργούμε και εμείς προς εκείνους που μας ζητούν κάτι˙ τότε τους κάνουμε τη χάρι με μεγαλύτερη ευχαρίστησι, όταν έρχωνται και μας το ζητούν αυτοί οι ίδιοι και όχι μέσω άλλων.
Χρυσοστομικός Άμβων Ε΄
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ Τα νεύρα της ψυχής»
Έκδοσις Συνοδία Σπυρίδωνος Ιερομονάχου
Νέα Σκήτη Αγ. Όρους
Friday, July 1, 2011
Μοναξιά
Όταν αγαπάς κάποιον, τον νοιώθεις ζωντανό μπροστά σου. Μοναξιά νοιώθει αυτός που δεν αγαπά, και η μοναξιά γίνεται μεγαλύτερη, όταν θέλω να με αγαπούν. Οιοσδήποτε άνθρωπος, είτε βασιλιάς, είτε ζητιάνος είναι, μόλις θελήσει να τον αγαπούν, θα δείτε ότι αμέσως θα νοιώσει μοναξιά. Μόλις αρχίσει να αγαπά, όχι με αγάπη ανθρώπινη αλλά εν τη Εκκλησία, αρχίζει να φεύγει η μοναξιά και ανακαλύπτει πως όλη η Εκκλησία, οι πάντες, είναι μαζί του». Αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΠΑΥΛΟΥ
Προς εντροπήν και ταπείνωσίν μου το λέγω, σαν να υπήρξαμεν ημείς ασθενείς και αδύνατοι μεταξύ σας, και δεν μπορούσαμε τάχα να κάμωμεν όσα οι ψευδαπόστολοι σας έκαμαν. Σας λέγω όμως τούτο εις οτιδήποτε τολμά να καυχηθή κανείς τολμώ και εγώ-με αφροσύνην το λέγω αυτό. Είναι Εβραίοι εκείνοι; Και εγώ είμαι Εβραίος είναι Ισραηλίται, απόγονοι του Ισραήλ, δηλαδή του πατριάρχου Ιακώβ; είμαι και εγώ. Καυχώνται ότι είναι απόγονοι του Αβραάμ; Είμαι και εγώ. Καυχώνται ότι είναι υπηρέται του Χριστού-ομιλώ σαν παραλογιζόμενος αυτήν την στιγμήν-είμαι εγώ παραπάνω από αυτούς διάκονος του Χριστού. Το απέδειξε όλη μου η ζωή ως Αποστόλους του Χριστού. Διότι εγώ υπεβλήθην εις κόπους περισσοτέρους από οιανδήποτε άλλον υπέμεινα πληγές αναρίθμητες στο σώμα μου, ερρίφθην εις τας φυλακάς και έμεινα φυλακισμένος περισσότερο από κάθε άλλον πολλές φορές αντίκρισα εμπρός μου τον θάνατον. Από τους Ιουδαίους πέντε φορές εμαστιγώθην με σαράντα παρά μίαν μαστιγώσεις κάθε φοράν. Τρεις φορές εκτυπήθηκα με ράβδους μια φορά ελιθοβολήθηκα τρεις φορές εναυάγησα επί ένα ημερονύκτιον έμεινα ναυαγός εις την θάλασσαν. Εργάσθηκα δια το Ευαγγέλιον του Κυρίου με κουραστικές και μακρές οδοιπορίες πολλές φορές, με κινδύνους από ποτάμια και μάλιστα κατά τον χειμώνα που πλημμύριζαν. Αντίκρισα κινδύνους από ληστάς, κινδύνους από τους ομοεθνείς μου Εβραίους, κινδύνους από εθνικούς και ειδωλολάτρας, κινδύνους μέσας εις τας πόλεις, κινδύνους μέσα σε έρημες περιοχές, κινδύνους εις την θάλασσαν, κινδύνους εκ μέρους ψευδαδέλφων, που υπεκρίνοντο, ότι είναι Χριστιανοί. Εξεπλήρωσα μέχρι σήμερα την αποστολήν μου με κόπον και μόχθον, με αγρυπνίες πολλές φορές, με πείναν και δίψαν, με νηστείες και στερήσεις πολλές φορές, με το ψύχος του χειμώνα και με τα λίγα ρούχα, που είχα για να καλύπτω την γυμνότητά μου. Και δια να μη αναφέρω τόσα και τόσα άλλα, με εταλαιπωρούσε και με έρριπτε εις στενοχωρίαν η καθημερινή πίεσις και ενόχλησις εχθρών και φίλων, όπως επίσης και η αγωνιώδης φροντίδα δια τας Εκκλησίας. Ποιός Χριστιανός ασθενεί και δεν ασθενώ μαζί του και δεν συμπάσχω και εγώ; Ποιός σκοντάπτει και πίπτει και δεν καίομαι και εγώ μέσα εις αυτήν την θλίψιν; Εάν όμως πρέπει να καυχηθώ, θα καυχηθώ δια την ασθένεια και αδυναμία μου μέσα στους πειρασμούς και τους διωγμούς. Ο Θεός και πατήρ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, που είναι ευλογημένος και δοξασμένος στους αιώνας, γνωρίζει ότι δεν ψεύδομαι, αλλ' ότι αυτά που θα σας πω είναι απολύτως αληθινά. Εις την Δαμασκόν ο διοικητής ο διωρισμένος από τον βασιλέα Αρέταν φρουρούσε την πόλιν των Δαμασκηνών, επειδή ήθελε να με συλλαβή και από κάποιο παράθυρο, μέσα εις ένα καλάθι πλεγμένο με σχοινί με κατέβασαν έξω από το τοίχος και εξέφυγα από τα χέρια του. Να καυχηθώ δια τόσα και τόσα άλλα, που υπέστην και έπραξα δια το Ευαγγέλιον, δεν με συμφέρει από πνευματικής απόψεως. Θα προχωρήσω όμως εις οράματα και αποκαλύψεις, που έλαβα εκ μέρους του Κυρίου. Γνωρίζω ένα άνθρωπο, που ζούσε εν Χριστώ, και ο οποίος προ δεκατεσσάρων ετών-είτε ευρίσκετο στο σώμα του κατά την ώραν εκείνην δεν γνωρίζω είτε ήτο εκτός του σώματος, δεν γνωρίζω, ο Θεός το γνωρίζει-είχεν αρπαγή και αναληφθεί έως τον τρίτον ουρανό. Και γνωρίζω, ότι αυτός ο άνθρωπος-είτε με το σώμα του έξω από το σώμα του, δεν γνωρίζω, ο Θεός γνωρίζει- ότι ηρπάγη έως στον παράδεισον και ήκουσε λόγους, τους οποίους ανθρωπίνη γλώσσα δεν ημπορεί να διατυπώση και τους οποίους δεν είναι επιτετραμμένον στον άνθρωπο να τους είπη και τους αποκαλύψη. Δια τον άνθρωπο αυτόν θα καυχηθώ, που τον ετίμησε τόσον πολύ ο Θεός. Δια τον ευατόν μου όμως δεν θα καυχηθώ, παρά μόνον δια τας ασθενείας μου, όπως αυταί αφάνησαν εις τας περιόδους των διωγμών και των κινδύνων. Εάν όμως θελήσω να καυχηθώ δια τους αγώνας μου και δια τα έργα, τα οποία με την βοήθειαν του Θεού υπέρ του Ευαγγελίου έκαμα, δεν θα είμαι άφρων, διότι θα πω την αλήθειαν. Διστάζω όμως και αποφεύγω να το πράξω, μήπως τυχόν κανείς σχηματίση δι' εμέ ιδέαν ανωτέραν, από ότι βλέπεις εις εμέ η απ' ότι ακούει από εμέ. Και ένεκα του πολλού πλήθους των αποκαλύψεων, δια να μη υπερηφανεύωμαι, επέτρεψεν ο Θεός και μου εδόθη σκληρό αγκάθι στο σώμα, άγγελος δηλαδή του σατανά, δια να με γρονθοκοπή και να με ταλαιπωρή, ανίατος ασθένεια δια να μη το πάρω επάνω μου. Δια την θλίψιν και δοκιμασίαν αυτήν τρεις φορές παρεκάλεσα τον Κυριον να μου την απομακρύνει. Και ο Κύριος μου είπε “σου αρκεί η χάρις μου διότι η δύναμίς μου φαίνεται ολοένα και τελειοτέρα μέσα εις την ανθρωπίνην αδυναμία με τα μεγάλα και θαυμαστά έργα που κατορθώνει”. Με πολύ μεγάλην εσωτερικήν γλυκύτητα και ευχαρίστησιν θα καυχώμαι περισσότερο δια τας ασθενείας μου, ώστε να μένω έτσι εις την ταπεινοφροσύνην, δια να κατοικήση εις εμέ η δύναμις του Χριστού. Δια τούτο δοκιμάζω εσωτερικήν χαράν και ευφροσύνην εις τας ασθενείας, εις τας ύβρεις, εις τας ανάγκας, στους διωγμούς, εις τας στενοχωρίας, τας οποίας υφίσταμαι και υπομένω δια τον Χριστόν. Διότι όταν ευρίσκωμαι υπό το κράτος αυτών των ασθενειών, τότε με την χάριν του Θεού γίνομαι και είμαι δυνατός. Έγινα ανόητος, που έχω καυχηθή έτσι! Αλλά σεις με αναγκάσατε. Διότι εγώ έπρεπε από σας να συσταίνωμαι, και όχι εγώ να συσταίνω τον εαυτόν μου εις σας. Επειδή, όπως και σεις ξέρετε, δεν έχω υστερήσει εις τίποτε και δεν έχω φανή κατώτερος και από τους πλέον επισήμους μεταξύ των Αποστόλων, αν και εγώ από τον εαυτόν μου δεν είμαι τίποτε. Β Κορινθίους Επιστολή ΙΑ και ΙΒhttp://apantaortodoxias.blogsp
Subscribe to:
Posts (Atom)